Opętanie to motyw znany, lubiany, jednak mocno wyeksploatowany. Dlatego bardzo mnie cieszy, że młodemu autorowi, jakim jest Artur Urbanowicz, udało się w „Grzeszniku”, powieści wydanej przez GMORK, specjalistów od horroru, wyjść poza utarte klisze i schematy gatunkowe. I nie chodzi tu jedynie o „podwójną moc hybrydy”, czyli połączenie sensacji i literatury grozy. Taka mikstura także nie jest niczym nowym, żeby wspomnieć chociażby słynny film „Harry Angel”. Zresztą przykłady można mnożyć, gdyż gangsterskie porachunki często w tekstach kultury są ukazane jako inspiracja samego Pana Diabła. Jednak Urbanowicz prowadzi literacką grę nie tylko ze schematami gatunkowymi. Autor „Grzesznika” prowadzi także grę z czytelnikiem i jest to niebezpieczna gra, od której w czasie lektury cierpnie skóra. Mało tego - „Grzesznik” zmusza do rachunku sumienia.
Marek Suchocki, roboczy pseudonim „Suchy”, jest szefem gangu, który trzęsie Suwałkami. Pewnego dnia dowiaduje się, że z więzienia wyszedł jego wróg, gangster Samiel, który przeszedł przeobrażenie. Nie wiadomo do końca kim jest i czego chce, ale roztacza wokół siebie złowrogą aurę. Po wypadku, któremu ulega „Suchy” w wyniku gangsterskich porachunków, zaczynają się dziać dziwne rzeczy. Potrzebna może się okazać pomoc egzorcysty, tylko czy taki „grzesznik” może ją uzyskać?
Nieprzypadkowo na okładce „Grzesznika” cytowany jest najbardziej znany egzorcysta, nieżyjący już Gabriel Amorth. To on sporządził klasyfikację pięciu stopni nękania człowieka przez złego ducha – kuszenie, dręczenie, obsesje, nawiedzenie i opętanie. „Suchy” musi zmierzyć się nie tylko z gangsterskimi porachunkami. O wiele groźniejszy staje się dla niego przeciwnik, którego nosi w sobie, ale którego istnienia do pewnego momentu nawet sobie nie uświadamia. Urbanowicz przekonuje w „Grzeszniku”, że nasz największy wróg czai się w nas samych, przekonuje nad wyraz skutecznie, a duch Gabriela Amortha unosi się nad tą mroczną historią i chciałbym, żeby ten patronat uznać za komplement.
„Grzesznik” to horror i kryminał metafizyczny w jednym. Gatunkowe konotacje są jedynie przykrywką dla głębszych warstw tekstu, które odnoszą się do zagadnień z dziedziny psychologii, manipulacji i socjotechniki. Urbanowicz, prowadząc swoją grę z czytelnikiem, cały czas mruga okiem, by za chwilę przybrać ton całkiem serio, tak że czytelnik może poczuć się notorycznie wkręcany. I o to właśnie chodzi! Na tym polega siła tej książki, która przez swoje cudzysłowy i ironię, staje się źródłem pytania o to, czym jest prawda. A także o to , czym jest zło w naszym życiu.
Jakże często czujemy się w szponach manipulacji, wynikającej z wychowania, kulturowych, politycznych (to w Polsce ostatnio bardzo aktualne niestety) czy zawodowych ograniczeń. Cały czas musimy się dostosowywać, grać, udawać kogoś innego niż jesteśmy. Wydaje nam się, że to my manipulujemy, a to my sami tkwimy po uszy w świecie stworzonych zależności. „Piekło to inni” powiedział Sartre, ale to tylko część prawdy, bo to w dużej mierze my sami pozwalamy sobą manipulować, pozwalamy się rozgrywać, godząc się czy tłumacząc sobie nasze codzienne podłostki. I możemy nie zauważyć, gdy przekroczymy granicę, zza której sami nie będziemy w stanie powrócić.
„Grzesznik” jest książką mocną, mocną wewnętrzną prawdą o człowieku, który staje twarzą w twarz ze swoim egoizmem i musi z niego zdać sobie sprawę. Najgorszy demon tej książki to właśnie zamknięcie w świecie własnych pragnień, które stają się celem samym w sobie. To właśnie gra z tym demonem jest istotną treścią powieści. Artur Urbanowicz ma dopiero 27 lat i jest to już druga książka w jego dorobku, książka inteligentna i przewrotna. Ale także książka po coś, książka, po której przeczytaniu czytelnik może poczuć się niepewnie, może poczuć się oszukany, wkręcony, ale przecież to tylko literatura, fikcja, poligon doświadczalny co najwyżej, więc może czas na wnioski, może czas na zmianę? Nie jest to oczywista dydaktyka, jakiś moralitet z wyłożoną kawa na ławę tezą ale przewrotna gra, o której wyniku możemy jednak zdecydować sami. A poza tym to świetnie napisana książka, którą się „połyka” i która mimo swych prawie pięciuset stron pozostawia uczucie niedosytu.
Sławomir Domański
Nominacja w Plebiscycie 2017 
Patronat 
Szukamy ofert...
1955 
427 
182 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Grzesznik
To moje pierwsze spotkanie z Autorem i już wiem ,że nie ostanie. W kolejce czeka "Inkub". A "Grzesznik" ,jest po prostu dobra powieścią,którą czyta się szybko i z zaciekawieniem,a chyba o to chodzi. Polecam z czystym sumieniem 🙂
To moje pierwsze spotkanie z Autorem i już wiem ,że nie ostanie. W kolejce czeka "Inkub". A "Grzesznik" ,jest po prostu dobra powieścią,którą czyta się szybko i z zaciekawieniem,a chyba o to chodzi. Polecam z czystym sumieniem 🙂
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toIle macie na swoim koncie dobrych uczynków?
Bo pamiętajcie:
"...kara, musi boleć. I być adekwatna do przewinień."
Bo jak nie to:
"Cała wieczność przed tobą. W ciemności. W zapomnieniu. W samotności. W bólu i cierpieniu. (...) Nie zmienisz tego w żaden sposób."
Super powieść
Ile macie na swoim koncie dobrych uczynków?
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toBo pamiętajcie:
"...kara, musi boleć. I być adekwatna do przewinień."
Bo jak nie to:
"Cała wieczność przed tobą. W ciemności. W zapomnieniu. W samotności. W bólu i cierpieniu. (...) Nie zmienisz tego w żaden sposób."
Super powieść
Ale zaskoczenie. Połączenie gangsterskiej fabuły z horrorem. Niemożliwe? Autorowi udało się doskonale. Zakończenie petarda.
Ale zaskoczenie. Połączenie gangsterskiej fabuły z horrorem. Niemożliwe? Autorowi udało się doskonale. Zakończenie petarda.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPierwsze spotkanie z tworczoscia Urbanowicza uwazam za udane.
‘Grzesznik’ to dosc nietypowa fabularnie ksiazka i to wlasnie mnie tak pochlonelo. Bohaterowie troche nudni, jednak Suchy, glowny bohater, z kazdym rozdziałem sukcesywnie i intensywnie przekonywal mnie do swoje postaci.
Urbanowicz udowodnil, ze swietnie potrafi manipulowac wyobraznia swoich czytelnikow za co klaniam sie. Mysle, ze mozna bylo nieco bardziej urozmaicić pewne elementy, bo zwyczajnie czesto sie powtarzaly, ale nadal trzymaly wysoki poziom.
Bardzo ciekawym doswiadczeniem byla dezorientacja, ktora czytelnik moze dzielic z glownym bohaterem w stosunku do tego co sie dzieje w ksiazce, bo naprawde malymi kroczkami dowiadujemy sie prawdy i to tez dopiero niedaleko finalu. To akurat sprawilo, ze ksiazka zaplusowala wzgledem mojego osobistego podekscytowania.
Bardzo ciekawa lektura. Siegnalem z niewielka nadzieja, ale zawsze milo sie pomylic w takiej sytuacji.
Pierwsze spotkanie z tworczoscia Urbanowicza uwazam za udane.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to‘Grzesznik’ to dosc nietypowa fabularnie ksiazka i to wlasnie mnie tak pochlonelo. Bohaterowie troche nudni, jednak Suchy, glowny bohater, z kazdym rozdziałem sukcesywnie i intensywnie przekonywal mnie do swoje postaci.
Urbanowicz udowodnil, ze swietnie potrafi manipulowac wyobraznia swoich czytelnikow za co...
Początek był wręcz genialny. Świetny pomysł na fabułę, jeszcze lepszy klimat i główny bohater, który do siebie przekonuje czytelnika. Byłam pewna, że moja ocena będzie wyższa. Niestety zakończenie trochę popsuło mi frajdę z lektury. Autor dla mnie przekombinował. Dużo chaosu i o wiele za dużo melodramatu. W porównaniu do początku powieści wypadło naprawdę słabo. Ostatecznie nie było źle i sam koncept pozostanie ze mną na dłużej, ale zabrakło emocji na samym finiszu tej historii. Takich autentycznych a nie wymuszonych.
Początek był wręcz genialny. Świetny pomysł na fabułę, jeszcze lepszy klimat i główny bohater, który do siebie przekonuje czytelnika. Byłam pewna, że moja ocena będzie wyższa. Niestety zakończenie trochę popsuło mi frajdę z lektury. Autor dla mnie przekombinował. Dużo chaosu i o wiele za dużo melodramatu. W porównaniu do początku powieści wypadło naprawdę słabo. Ostatecznie...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKsiążka jest dobra i każdy kto w życiu popełnia dużo przestępstw powinien ją przeczytać. Może się zastanowi nad konsekwencjami.
Książka jest dobra i każdy kto w życiu popełnia dużo przestępstw powinien ją przeczytać. Może się zastanowi nad konsekwencjami.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toSięgnęłam po nią Inkubie i Gałęzistym, ale niestety to nie do końca ten sam klimat. Książka jest dość mroczna, pełna niepewności i niedopowiedzeń, co rzadkie w twórczości Urbanowicza. Autor próbuje pokazać "ceremonię upadku" lokalnego gangstera, wistując to niespodziewanym zakończeniem.
Sięgnęłam po nią Inkubie i Gałęzistym, ale niestety to nie do końca ten sam klimat. Książka jest dość mroczna, pełna niepewności i niedopowiedzeń, co rzadkie w twórczości Urbanowicza. Autor próbuje pokazać "ceremonię upadku" lokalnego gangstera, wistując to niespodziewanym zakończeniem.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPo pierwszych stronach książki miałem już z niej zrezygnować. Strasznie raziło mnie to że szef suwalskiej mafi zachowuje się jak rozkapryszony nastolatek rzucający tekstami na poziomie podstawówki. Jednak by móc się wypowiedzieć trzeba znać całość i tak trwałem w męczarni dalej wkręcając się stopniowo w fabułę. Uświadomiłem sobie w trakcie że tak naprawdę to nie horror a komedio-horror i tak ze zmienionym już nastawieniem zacząłem z lektury czerpać przyjemność. Fabuła fajnie się rozkręciła i czytało mi się już znacznie przyjemniej. Stąd też ocena 7
Po pierwszych stronach książki miałem już z niej zrezygnować. Strasznie raziło mnie to że szef suwalskiej mafi zachowuje się jak rozkapryszony nastolatek rzucający tekstami na poziomie podstawówki. Jednak by móc się wypowiedzieć trzeba znać całość i tak trwałem w męczarni dalej wkręcając się stopniowo w fabułę. Uświadomiłem sobie w trakcie że tak naprawdę to nie horror a...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPrawdziwa uczta czytelnicza! Bardzo wciągająca, mroczna opowieść i świetne pióra autora!
Prawdziwa uczta czytelnicza! Bardzo wciągająca, mroczna opowieść i świetne pióra autora!
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPoprawna, z ciekawym twistem na końcu.
Poprawna, z ciekawym twistem na końcu.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to