Restauracja na końcu wszechświata

Zwariowana.

Zwariowana.

Pierwsza część mnie kupiła humorem i fabułą. Tutaj już za bardzo autor odjechał z abstrakcją i chaosem i niestety zgubił mnie po drodze...

Pierwsza część mnie kupiła humorem i fabułą. Tutaj już za bardzo autor odjechał z abstrakcją i chaosem i niestety zgubił mnie po drodze...

Świetna kontynuacja serii. Przezabawna książka, znakomity lektor.

Świetna kontynuacja serii. Przezabawna książka, znakomity lektor.

Szkoda nawet porównywać z "Autostopem...".

Szkoda nawet porównywać z "Autostopem...".

Równie zabawne i błyskotliwe, ale tutaj mamy jeszcze arcyciekawą fabułę, która zachęciła mnie do jak najszybszego sięgnięcia po kolejne części tej serii. Potężna dawka angielskiego humoru, ale i kapka filozofii.

Równie zabawne i błyskotliwe, ale tutaj mamy jeszcze arcyciekawą fabułę, która zachęciła mnie do jak najszybszego sięgnięcia po kolejne części tej serii. Potężna dawka angielskiego humoru, ale i kapka filozofii.

„Istnieje teoria, że jeśli ktoś kiedyś się dowie, dlaczego powstał i czemu służy wszechświat, to cały kosmos zniknie i zostanie zastąpiony czymś znacznie dziwaczniejszym i jeszcze bardziej pozbawionym sensu.

Istnieje także teoria, że już dawno tak się stało.”

Pierwszy tom, zatytułowany „Autostopem przez Galaktykę”, zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Podobne odczucia towarzyszyły mi, kiedy poznawałam „Restaurację na końcu wszechświata”. Mega dawka fantastycznego humoru, absurdalnych sytuacji, krzywego zwierciadła cech gatunku ludzkiego i Obcych. Chociaż dla ścisłości trzeba powiedzieć, że nie tyle gatunku ludzkiego, a zaledwie kilku reprezentantów, którzy przypadkowo uniknęli zagłady Ziemi. Przemierzałam hiperprzestrzenie galaktyczne, skakałam przez czas i przestrzeń, docierałam do przerażających miejsc w kosmosie. Szybko przekonywałam się, że każda forma życia dążyła do władzy i bogactwa, tworzyła teorie spiskowe i nie cofała się przed udziałem w konfliktach. Frapująco było spojrzeć na wszystko z perspektywy nie pojedynczych planet, ale wszechświata. Powieść opowiadała przezabawną historię, a przy tym znakomicie łączyła elementy science fiction i komedii. Kosmiczne przygody, absurdalne i zwariowane, dziwaczne i osobliwe, ale zawsze nieprzewidywalne i zaskakujące. Wielokrotnie wybuchałam szczerym śmiechem śledząc losy bohaterów, przypatrując się okolicznościom, wyłapując kontekst incydentów, nawiązania do elementów z życia społecznego i politycznego. Pomysł na fabułę frapująco łączył to, co było, z tym, co jest, i co ma szansę kiedyś zaistnieć...
więcej na: https://bookendorfina.blogspot.com/2025/07/restauracja-na-koncu-wszechswiata.html

„Istnieje teoria, że jeśli ktoś kiedyś się dowie, dlaczego powstał i czemu służy wszechświat, to cały kosmos zniknie i zostanie zastąpiony czymś znacznie dziwaczniejszym i jeszcze bardziej pozbawionym sensu.

Istnieje także teoria, że już dawno tak się stało.”

Pierwszy tom, zatytułowany „Autostopem przez Galaktykę”, zrobił na mnie bardzo dobre wrażenie. Podobne odczucia...

Gorsza od pierwszej części i strasznie zakręcona i chaotyczna historia, ale no ma swój urok....

Gorsza od pierwszej części i strasznie zakręcona i chaotyczna historia, ale no ma swój urok....

,,Na początku stworzono wszechświat. Zezłościło to mnóstwo ludzi i zostało powszechnie uznane za błąd.''

,,Restauracja na końcu wszechświata'' nie podobała mi się tak bardzo, jak ,,Autostopem przez galaktykę'' - i nie zmieniło się to od 2017 roku, kiedy to przeczytałam tę książkę po raz pierwszy. Niezależnie jednak od moich osobistych odczuć w tej materii powieść Douglasa Adamsa jest naprawdę bardzo dobra i wypełniona po brzegi specyficznym, abstrakcyjnym humorem. Humorem, który trzeba lubić.
Więc jeśli nie śmieszył Was pierwszy tom przygód Artura Denta i jego przyjaciela Forda Prefecta, to prawdopodobnie i ta pozycja Was niespecjalnie rozbawi.

PRZEWODNIK JEST OSTATECZNY. RZECZYWISTOŚĆ JEST CZĘSTO NIEPRECYZYJNA.

Jeśli jednak stęskniliście się za Arturem Dentem, jego przyjacielem Fordem Prefectem, Zaphodem, Marvinem i Trillian to dobrze trafiliście, bo w tym tomie ponownie ich spotykamy. Przemierzają oni przestrzeń w poszukiwaniu różnych rzeczy. Artur byłby wniebowzięty (ha, ha) gdyby udało mu się wypić dobrą herbatę. A nie to coś, co tak bezskutecznie i zarazem bardzo konsekwentnie próbuje dla niego stworzyć żywnościomatyczny syntetyzer napojów.
(Ktoś mógłby pomyśleć, że przy tym stopniu rozwoju technologii zrobienie herbaty nie będzie nikomu sprawiało większego problemu, prawda?)

Artur nie byłby jednak sobą, gdyby poddał się tak łatwo - nie tylko doskonale wytłumaczył maszynie czego od niej oczekuje, ale też doprowadził w ten sposób do tego, że w poszukiwaniu pomocy połączyła się ona z komputerem pokładowym statku, który z kolei zajął wszystkie zasoby potrzebne do obliczenia i stworzenia napoju o który naszemu bohaterowi chodziło. Co, oczywiście, zaowocowało tym, że statek się zaciął.
Akurat wtedy, kiedy nadciągali Vogoni. Ci sami, których poezja jest tak zabójcza.
A potem było już tylko ciekawiej.
Ale nie będę się na ten temat rozpisywać, bo książki Douglasa Adamsa są czymś, co musicie przeczytać sami.

JEŚLI ZROBIŁEŚ DZIŚ RANO SZEŚĆ NIEMOŻLIWYCH RZECZY, TO CZEMU NIE ZWIEŃCZYSZ ICH ŚNIADANIEM W ,,MILINOWEJ'' RESTAURACJI NA KOŃCU WSZECHŚWIATA?

Do tego kolejne wydanie ,,Restauracji...'' od Zysku jest bardzo ładne i trwałe. Do rąk dostajemy książkę w twardej oprawie, szytą, z dobrym papierem i naprawdę fenomenalnymi ilustracjami Chrisa Riddela. Mam naprawdę wielką nadzieję, że w ten sposób zostanie wydany cały cykl.

To powiedziawszy: jeśli lubicie science-fiction (ale nie tak bardzo naukowe),i macie dziwne/abstrakcyjne poczucie humoru, i wciąż jesteście pod wrażeniem odpowiedzi 42, to jest to książka dla Was.
I pamiętajcie: ,,nie panikujcie!''



*książkę otrzymałam z Klubu Recenzenta serwisu nakanapie.pl

,,Na początku stworzono wszechświat. Zezłościło to mnóstwo ludzi i zostało powszechnie uznane za błąd.''

,,Restauracja na końcu wszechświata'' nie podobała mi się tak bardzo, jak ,,Autostopem przez galaktykę'' - i nie zmieniło się to od 2017 roku, kiedy to przeczytałam tę książkę po raz pierwszy. Niezależnie jednak od moich osobistych odczuć w tej materii powieść Douglasa...

Druga część cyklu "Autostopem przez galaktykę". Choć pierwszej nie czytałem i brakowało mi trochę backgroundu, to drugą czytało się bardzo fajnie - szybko i zabawnie. Kuriozum goni kuriozum, a taki humor zdecydowanie mi odpowiada. Z chęcią nadrobię pierwszą część i zabiorę się za kolejne.

Druga część cyklu "Autostopem przez galaktykę". Choć pierwszej nie czytałem i brakowało mi trochę backgroundu, to drugą czytało się bardzo fajnie - szybko i zabawnie. Kuriozum goni kuriozum, a taki humor zdecydowanie mi odpowiada. Z chęcią nadrobię pierwszą część i zabiorę się za kolejne.

HAHAHAHAHAHAHAHA

Marvin, dżizas, bierz mnie 🥵🥵🥵 nigdy nie czułem się tak zrozumiany.

Właściwie uważam tę cześć za lepszą od jedynki, nawet jeśli to właśnie pod koniec jedynki pojawia się jedna z najbardziej kultowych scen w historii Galaktyki. Trudno, tu też jest sporo fajnych.

Specjalne wyróżnienia dla: Forda Prefecta (forever and ever),spisku psychiatrów, windy-egzystencjalistki, wiru zrozumienia, niebiańskiego Cygana, krowy od humanitarnego samobójstwa, gościa od rządzenia wszechświatem, pierwszej podróży w dziejach i robienia sobie ludzkości od nowa.

Co tu jeszcze gadać w obliczu głuchego wszechświata? Ode mnie 42 serduszka i wyrazy misiowej miłości ❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

HAHAHAHAHAHAHAHA

Marvin, dżizas, bierz mnie 🥵🥵🥵 nigdy nie czułem się tak zrozumiany.

Właściwie uważam tę cześć za lepszą od jedynki, nawet jeśli to właśnie pod koniec jedynki pojawia się jedna z najbardziej kultowych scen w historii Galaktyki. Trudno, tu też jest sporo fajnych.

Specjalne wyróżnienia dla: Forda Prefecta (forever and ever),spisku psychiatrów,...