Ogród Leoty

Tytułowa Leota jest mieszkającą w niezbyt bogatej dzielnicy staruszką. Z trudem przychodzą jej poszczególne czynności dnia codziennego, dlatego zwraca się o pomoc do instytucji zrzeszającej w tym celu wolontariuszy. W ten sposób do jej domu trafia student socjologii, Corban. Na pierwszy rzut oka zrzędliwa kobieta nie wie, co tak naprawdę jest powodem pojawienia się w domu tego młodego człowieka. Niemal w tym samym czasie w domu Leoty pojawia się jej osiemnastoletnia wnuczka Annie. Dziewczyna, cały czas tkwiąca w przekonaniu, że babcia jest złą kobietą, po kolejnej kłótni z despotyczną mamą postanawia pobyć trochę z Leotą. Z każdym dniem coraz bardziej poznaje swoją babcię oraz historię jej rodziny. Czy Annie i Corban odmienią życie starszej pani? Czy Eleonora zdąży pojednać się z matką zanim będzie za późno? I jaką rolę odegra w tym wszystkim zaniedbany ogród za starym domem? Autor niemal do ostatniej chwili trzyma czytelnika w niepewności.
Pozycja "Ogród Leoty" jest dobrym przykładem na pokazanie skomplikowanych relacji na linii matka - córka. Niewyjaśnione tajemnice z przeszłości wyraźnie pokazują, w jaki sposób Eleonora stała się kobietą nie do wytrzymania. Ukrywanie prawdy nigdy nie przynosiło nic dobrego, a tylko zaostrzało konflikty i powodowało, że ludzie sukcesywnie odwracali się od niej. Tak sobie myślę, że tytuł książki można odbierać w dwojaki sposób: pierwszy, dosłowny, jako ogród za domem, w którym Annie (a wcześniej i Leota) uprawiały i pielęgnowały różne rośliny. Ale też ogród, jako wnętrze nas samych, tego czy pielęgnujemy poprawne relacje z bliskimi nam osobami, czy pozbywamy się chwastów w postaci kłótni i niedomówień, pozwalając tym samym na same piękne międzyludzkie interakcje niczym kolorowe i pachnące kwiaty w ogrodzie.

Tytułowa Leota jest mieszkającą w niezbyt bogatej dzielnicy staruszką. Z trudem przychodzą jej poszczególne czynności dnia codziennego, dlatego zwraca się o pomoc do instytucji zrzeszającej w tym celu wolontariuszy. W ten sposób do jej domu trafia student socjologii, Corban. Na pierwszy rzut oka zrzędliwa kobieta nie wie, co tak naprawdę jest powodem pojawienia się w domu...

Ciekawe studium starości. Dała mi do myślenia, pomimo iż moi Rodzice są jeszcze samodzielni.
Oceniłam książkę na 6, choć wahałam się i z chęcią wystawiłabym 7, może nawet więcej gdyż jest to bardzo lubiana przeze mnie autorka. Jednak dużo bardziej wolałabym naturalnej śmierci Leoty. Bardzo ale to bardzo zgrzytnął mi w fabule ten wątek stąd "tylko" 6. Mimo wszystko polecam

Ciekawe studium starości. Dała mi do myślenia, pomimo iż moi Rodzice są jeszcze samodzielni.
Oceniłam książkę na 6, choć wahałam się i z chęcią wystawiłabym 7, może nawet więcej gdyż jest to bardzo lubiana przeze mnie autorka. Jednak dużo bardziej wolałabym naturalnej śmierci Leoty. Bardzo ale to bardzo zgrzytnął mi w fabule ten wątek stąd "tylko" 6. Mimo wszystko...

Bardzo mi się podobała, nieoczywiste zakończenie

Bardzo mi się podobała, nieoczywiste zakończenie

niestety, strasznie duzo Boga, kosciola , wiary ...nie dałam rady

niestety, strasznie duzo Boga, kosciola , wiary ...nie dałam rady

Leota jest już starą i schorowaną kobietą. Udręczona przez samotność modli się: "Boże, dlaczego nie mogę teraz pójść do Ciebie? Na co czekasz? Zrobiłam tu już wszystko, co mogłam. Jestem bezużyteczna. Wszystko mnie boli, w środku i na zewnątrz"...

Trudna i bolesna jest jej jesień życia. Serce rozdziera jej tęsknota za dziećmi, w myślach ciążą niewyznane tajemnice. A do tego patrzeć musi na swój ukochany, tak bardzo zaniedbany ogród, w którym nie ma już siły pracować.

Takimi smutnymi obrazami rozpoczyna swoją powieść Francine Rivers, skupiając uwagę czytelnika na dramatach starszych ludzi, którzy tak wiele mają jeszcze do ofiarowania, tyle miłości mieści się w ich sercach, a nie mają jej komu dać! Na szczęście w życiu Leoty pojawia się światło w postaci jej wnuczki Annie, która ucieka z domu, nie będąc w stanie znieść presji perfekcjonizmu ze strony matki.

Czy córka Leoty, Eleonora, również w końcu zapragnie wrócić do domu? Czy doceni bliskość i miłość rodzinną?

Te pytania nurtowały mnie od początku lektury, podobnie zresztą jak powód chłodnych relacji matek z córkami i dość napiętych stosunków rodzinnych. I rzecz jasna wszystkie wątki jak poplątane nici w porwanej tkaninie w końcu znajdują swoje miejsce i na większość pytań udaje się znaleźć odpowiedź, ale ukryta jest ona o wiele głębiej niż się spodziewałam. Bo "Ogród Leoty" to naprawdę mądra i przesiąknięta wiarą powieść, którą dodatkowo czyta się z wielkim zaangażowaniem i przyjemnością. A tytułowy ogród odgrywa w niej rolę wiodącą i symboliczną.

"Ogród nie może należeć do jednej osoby. Ogród jest od tego, by się nim dzielić, by w nim pracować, cieszyć się, modlić. Ogród to katedra pod gołym niebem zbudowana na chwałę Pana, żywy pomnik Jego narodzin, życia, śmierci i zmartwychwstania. Każda pora roku jest jak dźwięk trąby; każdy wschód i zachód słońca codziennie przypomina o Bożej chwale".

Polecam tę powieść szczególnie tym, którzy szukają impulsu do pojednania i przebaczenia bliskim, którzy nie chcą już w sobie pielęgnować goryczy, a otworzyć serce na miłość. Zanim będzie za późno i czas, który mamy na ziemi, skończy się niespodziewanie...

Leota jest już starą i schorowaną kobietą. Udręczona przez samotność modli się: "Boże, dlaczego nie mogę teraz pójść do Ciebie? Na co czekasz? Zrobiłam tu już wszystko, co mogłam. Jestem bezużyteczna. Wszystko mnie boli, w środku i na zewnątrz"...

Trudna i bolesna jest jej jesień życia. Serce rozdziera jej tęsknota za dziećmi, w myślach ciążą niewyznane tajemnice. A do...

Wspaniała historia matki córki i wnuczki. Polecam

Wspaniała historia matki córki i wnuczki. Polecam

Ciekawa, wciąga w miarę czytania:)

Ciekawa, wciąga w miarę czytania:)

Bardzo ciepła historia o rodzinie, o tym jak zapominamy o sobie w codziennym życiu, jak inne są nasze spojrzenia na świat

Bardzo ciepła historia o rodzinie, o tym jak zapominamy o sobie w codziennym życiu, jak inne są nasze spojrzenia na świat

Książka, którą warto przeczytać. Polecam nie tylko dla osób starszych, polecam gorąco dla ludzi młodych.

Książka, którą warto przeczytać. Polecam nie tylko dla osób starszych, polecam gorąco dla ludzi młodych.

Długo zastanawiałam się nad oceną jaką mam tej pozycji wystawić . Najchętniej wystawiłabym dwie oceny , niestety taka opcja na LC jest niemożliwa . Potem stwierdziłam że nie wystawię żadnej oceny i byłoby to po raz pierwszy w całej mojej czytelniczej karierze . W końcu jednak uznałam że wystawię '' środkową '' ocenę , ta wydaje mi się najbliższa temu co czuje po przeczytaniu tej powieści i najsprawiedliwsza . A teraz po kolei , przyznaję że właściwie sama sobie jestem winna , że wprowadziłam sobie do głowy taki umysłowy chaos . Zabierając się za tą książkę , słusznej objętościowo postury , poczytałam sobie trochę o autorce . Dowiedziałam się , że powieści pani Rivers '' to historie oparte silnie na elementach biblijnych '' . Cóż , nie uznaję za właściwe mieszanie wiary do beletrystyki , jednak dobre , a nawet bardzo dobre opinie, opisy i recenzje bardzo mnie kusiły . Pomyślałam sobie , a niech tam , wygląda na to że warto przeczytać tę grubą powieść . Niestety (mea culpa) , nie bardzo też zwróciłam uwagę na słowo '' silnie oparte na elementach biblijnych '' . No i dostałam za swoje . Teraz meritum mojej oceny . Za warstwę fabularną , za kształt i '' krwistość '' postaci , za ich psychologiczną głębię , za piękny styl i język , za łatwość budowania okrąglutkich , samo czytających się zdań , za mnogość , a przy tym dokładność i dosadność poruszanych problemów , z chęcią dałabym ocenę niemal najwyższą . Jednak epatowanie wiarą , egzaltowane i pełne patosu okrzyki , im bliżej końca książki tym coraz gęściej , '' PANIE POMÓŻ '' ; '' PANIE RATUJ '' ; '' PANIE SPRAW '' ; PANIE DZIĘKUJE CI '' , itd, itp , sprawiły że cały czar jakim zauroczyła mnie ta książka minął bezpowrotnie . Dla mnie sprawy wiary , tak samo jak sprawy seksu , są bardzo osobiste , bardzo intymne i zupełnie nie nadają się do szafowania nimi i rzucania po oczach czytelnikom . Autorka która potrafiła doskonale nakreślić postać Eleonory Gaines i po mistrzowsku pokazać że nie ma jedynie słusznych ocen , że trzeba patrzeć i widzieć szerzej , że każdy ma prawo do własnego zdania , że zafiksowanie na niedomówieniach może być bardzo zgubne i sprawić wiele krzywdy innym , jednocześnie przekonuje że właśnie ta postać '' musi wyrzec się siebie , zrozumieć , kim jest w oczach Boga i pozwolić mu sobą kierować '' , czyli popaść w drugą skrajność zupełnie przeciwstawną . A przecież wiadomo nie od dziś , że każda skrajność wcześniej czy później prowadzi do fanatyzmu . Za to ocena byłaby niemal najniższa . Czy polecam tę książkę ? Nie , nie polecam , ale też i nie odradzam . Każdy powinien sam sobie zdecydować , czy chce ją przeczytać . Ja tylko starałam się jak najdokładniej uzasadnić swoją ocenę i opinię . Ale tej autorce chyba już podziękuję , albo przynajmniej zapomnę o niej na dłuuugi czas , gdyż czuję się z lekka przytłoczona i stłamszona ciągłym napominaniem , że nie powinnam mieć własnej woli .

Długo zastanawiałam się nad oceną jaką mam tej pozycji wystawić . Najchętniej wystawiłabym dwie oceny , niestety taka opcja na LC jest niemożliwa . Potem stwierdziłam że nie wystawię żadnej oceny i byłoby to po raz pierwszy w całej mojej czytelniczej karierze . W końcu jednak uznałam że wystawię '' środkową '' ocenę , ta wydaje mi się najbliższa temu co czuje po...