Dwa wcielenia mordercy

Major Korczuk (stary wyjadacz) i porucznik Lisiecki (żółtodziób jeszcze) to zgrany duet śledczy. Teraz na tapet wpada im sprawa zabójstwa dość nieudolnie ubranego w samobójstwo. Śledztwo bez podejrzanych, bez namacalnego motywu, zaczyna rozwijać się w kierunku... Akurat w jakim kierunku się rozwija jest całkowicie nieistotne, a sama intryga nie ma żadnego znaczenia, bo to ani kryminał ani sensacja. „Dwa wcielenia...” to li tylko pean ku chwale milicji. Jego rolą jest ocieplenie wizerunku milicjanta, pokazania że to człowiek z krwi i kości, że praca to ciężka, wymagająca poświęceń, rujnująca często zarówno życie osobiste jak i zdrowie. Milicjant jest jak komornik, obaj wykonują niezwykle potrzebną pracę, ale kto ich lubi? Parfiniewicz ten paradoks „ostatniej deski ratunku” i bezinteresownej, jednocześnie, niechęci stara się wyjaśnić, przełamać, poddać pod rozwagę. Niestety, sposób w jaki to robi jest wyjątkowo nieudany. Można odnieść wrażenie, że autor nie wyjaśnia, a wygłasza kazanie, nie tłumaczy, a moralizuje odwołując się co i rusz do patriotyzmu, pierwotnej uczciwości, dobra wyższego, obywatelskości. Wszystko w bombastycznym stylu i na wysokim „C” co daje wrażenie nakładania czytelnikowi do głowy tych oczywistych oczywistości całkiem pokaźną łopatą.

Major Korczuk (stary wyjadacz) i porucznik Lisiecki (żółtodziób jeszcze) to zgrany duet śledczy. Teraz na tapet wpada im sprawa zabójstwa dość nieudolnie ubranego w samobójstwo. Śledztwo bez podejrzanych, bez namacalnego motywu, zaczyna rozwijać się w kierunku... Akurat w jakim kierunku się rozwija jest całkowicie nieistotne, a sama intryga nie ma żadnego znaczenia, bo to...