C# 6.0 w pigułce

Nie znajdziecie tutaj aktualnych technologii, ani dogłębnej analizy tego co przedstawia autor. Myślę, że to też po części było jego celem, próbując dać wskazówki na szukanie odpowiedzi, zamiast podawania na tacy. Ogólnie dobry guideline na co zwracać uwagę, trochę tipów, ciekawostek i słów otuchy oraz tematów związanych z realiami pracy programisty i technik używanych w pracy w branży. Czyta się szybko i przyjemnie, zrobiłem to w jedno dłuższe posiedzenie:).

Książka jest już trochę wiekowa i brakuje w niej opisu narzędzi takich jak Babel, typescript oraz nowej składni es6 która sporo dodała w języku. Niemniej w książce są zawarte fundamentalne elementy języka które każdy programista JavaScript powinien znać. Polecam lekturę.

JavaScript i jQuery. Interaktywne strony WWW dla każdego 6,5/10 Jest to moja pierwsza książka z JavaScript i trochę się rozczarowałem. Na początku książka zapowiada się nieźle. Mamy przyjemną dla oka grafikę, kolorowe strony i kilka na prawdę rewelacyjnych wyjaśnień (takich jak: pętla for, przechwytywanie zdarzeń). Niestety z powodu starszego już wieku tej książki część rzeczy jest nieaktualna i trzeba naprawdę się wysilić, aby znaleźć je w obecnej "aktualnej" formie oraz aby naprawić wiele przestarzałych skryptów. Wyjaśnianie poszczególnych elementów w JavaScript jest "średnie" - raz jest coś zrozumiale wytłumaczone, raz trzeba się długo domyślać, o co autorowi chodziło. Mimo tego, oprócz tych wad po lekturze części dotyczącej JavaScript udało mi się samodzielnie zaprogramować aplikację - prosty kalkulator (taki jak w telefonie).

"Kod doskonały. Jak tworzyć oprogramowanie pozbawione błędów" autorstwa Steve'a McConnella to pozycja, która nie tylko inspiruje, ale także dostarcza praktycznych wskazówek dla każdego programisty dążącego do doskonałości w tworzeniu kodu. McConnell, bazując na własnych doświadczeniach i badaniach, prezentuje skuteczne strategie mające na celu eliminowanie błędów już na etapie tworzenia kodu. Książka ta nie tylko skupia się na technikach debugowania, ale przede wszystkim promuje podejście prewencyjne, ukierunkowane na pisanie czystego i trwałego kodu od samego początku projektu. Dla mnie osobiście, "Kod doskonały" była inspirującą lekturą. Książka ta skłoniła mnie do refleksji nad własnymi praktykami programistycznymi, zachęcając do ciągłego doskonalenia umiejętności. Praktyczne rady, przykłady z życia zawodowego autora oraz narzędzia wspierające proces tworzenia oprogramowania stanowią bezcenny zasób wiedzy dla każdego, kto aspiruje do pisania kodu na najwyższym poziomie. Steve McConnell w sposób klarowny i przystępny udowadnia, że doskonałość w kodowaniu to nie tylko cel, ale i realna możliwość, jeśli zastosujemy odpowiednie podejście. Dlatego też, "Kod doskonały" polecam każdemu, kto pragnie doskonalić swoje umiejętności programistyczne i tworzyć oprogramowanie, które nie tylko działa efektywnie, ale także jest pozbawione błędów.

"Mistrz czystego kodu. Kodeks postępowania profesjonalnych programistów" autorstwa Roberta C. Martina to kamień milowy dla każdego, kto pragnie nie tylko pisać skuteczny kod, ale także kształtować profesjonalne podejście do programowania. Martin nie tylko przedstawia zasady czystego kodu, ale również ukierunkowuje czytelnika na etyczne i społeczne aspekty bycia profesjonalistą w branży IT. Książka zachęca do refleksji nad własnymi praktykami, podkreślając wartość zrozumienia i szacunku dla współpracowników. Jego zasady, takie jak "Dbaj o jakość" czy "Bądź zawsze uczciwy", stanowią solidne fundamenty dla każdego programisty dążącego do doskonałości. Czytelny i przystępny styl Martina sprawia, że trudne koncepcje stają się zrozumiałe, a jednocześnie inspirują do podnoszenia standardów w pracy zawodowej. Dla mnie osobiście, ta książka stała się nie tylko podręcznikiem, ale także etycznym kompasem, który kieruje moje decyzje i postępowanie jako programisty.

Jako programista bardzo często muszę rozwijać kod napisany przez inne osoby. Autor książki pokazuje jak podejść do problemu zmian w zastanym kodzie, oraz dostarcza kilku przydatnych do tego narzędzi. W pełni zgadzam się z postawioną przez niego tezą, że testy piszemy po to, żeby nie bać się wprowadzania zmian w kodzie. Książka zawiera wiele przykładów, szczególnie przydatnych dla programistów języków obiektowych.

Myślę, że wypadkową pracy włożoną w tę książkę przez Stoyana Stefanova jest nie tyle co pokazanie użytecznych wzorców, ale ukazanie szczegółów języka, które pozwalają zrozumieć jego dwojaką naturę: prototypowość i konstruktory zapożyczone z klasycznych języków obiektowych takich jak Java. Książka przedstawia również antywzorce, ale w następnych rozdziałach niektóre z tych antywzorców są używane w wysoce zalecanych wzorcach, co prowadzi do pewnego stopnia niezrozumienia. Z drugiej strony takie przedstawienie tematu pozwoliło uzyskać ten wspomniany już wcześniej i chyba nie do końca zamierzony efekt - głębokie przeanalizowanie języka JavaScript.

HTML i CSS. Zaprojektuj i zbuduj witrynę WWW 8/10 Idealna książka dla ludzi, którzy nigdy nie mięli do czynienia z programowaniem. Autor prostym językiem, jak również przykładami wprowadza czytelnika w języki HTML i CSS. Po lekturze tej książki i oczywiście praktyce można bez problemu robić proste i ładne strony internetowe.

Książka na 100% spodoba się osobom które chcą zacząć być programista i zarabiać oraz tym którzy "przedawkowała" z programowaniem i szukają odpowiedzi czy tylko im się to przydarzyło. Na duży plus łatwy ,prosty język. Mimo, że książka ma już dobrych parę lat ,to w wielu częściach ma informacje i ocenę faktów, ponadczasową.

Autor nie przedstawia w zasadzie niczego odkrywczego dla dobrego programisty, ale przede wszystkim uporządkowuje tę wiedzę, wkłada ją w dziesiątki historyjek z życia wziętych oraz rysuje obraz smutnego życia osób, które nie chcą się "z nim" zgadzać. Najciekawsze jest to, że trudno odmówić mu jakichkolwiek racji, ponieważ sam przyznaje, że jego rozwiązania niekoniecznie muszą być najlepsze globalnie. Programowanie to nie tyle sztuka, co właśnie rzemieślnicza robota; bardziej niż budowę domu przypomina pielęgnowanie ogrodu. Sam pracuję i znam przeróżne typy programistów i stety-niestety większość z nich opisana jest w tej książce: "stety", bo niektórzy mają takie podejście jak autor i ja, "niestety", bo niektórym bardzo do tego daleko. Autor stawia tezy, że jedynie wytwarzanie wysokiej jakości kodu ma sens, że programiści muszą hobbystycznie interesować się kodzeniem, żeby odnosić sukcesy, że testy w aplikacji to podstawa bez której trudno mówić o jakimkolwiek poważnym podejściu do tematu. Będę polecał tę książkę wszystkim kolegom i studentom.

Wiele naprawdę przydatnych rad otwierających oczy. Pierwsza cześć czyta się bardzo przyjemnie i treść jest intuicyjna oraz łatwa do przyswojenia. Druga część natomiast jest wyzwaniem, chyba trochę też przez domenę prezentowanego kodu mialem problem z pozostaniem z autorem w procesie I zrozumienie co chciał pokazać. Potraktowałbym ta pozycje jako podręcznik zasad do którego warto wracać, ale jestem pewien że jeśli chodzi o cześć praktyczną czyli ich zastosowanie mozna znaleźć prostsze w odbiorze przykłady, może bardziej interaktywne bądź nowoczesne

Próbowałem poznać Gita za pomocą tej książki w dniu, w którym się na niego przesiadłem. Wtedy ćwiczenia zawarte w książce wydały mi się nudne i odpuściłem sobie tę formę nauki - szybszego wdrażania. Po latach dałem książce drugą szansę i tym razem przebrnąłem do końca. Poznanie pewnych komend przyspieszyło moją pracę, a zrozumienie innych sprawiło, że czuję się pewnie operując rewizjami nawet z poziomu konsoli.

Jest to wprowadzenie do Pythona co oznacza ni mniej ni więcej jak tylko to, że zbyt wielu pożytecznych przykładów zastosowania języka tu się nie znajdzie. Zresztą sam autor często zaleca sięgnięcie po bardziej zaawansowane przykłady do swojej (niestety nie przetłumaczonej na język polski) książki "Programming Python". Z trudem udało mi się dotrzeć do końca. Autor za często się powtarzał. Chyba przez to, że nie do końca wierzył w możliwości intelektualne swoich czytelników, uznając że częste powtarzanie pomoże w lepszym przyswojeniu materiału. Według mnie było to całkiem nieuzasadnione, ponieważ Python nie jest raczej językiem pierwszego wyboru, a ci co się jego uczą mają już całkiem solidne podstawy wyniesione z nauki innych języków.

Zwinny samuraj. Jak programują mistrzowie zwinności. Książka napisana przez Jonathana Rasmussona opisuje metody zwinne. Prowadzi czytelnika przez koncepcje zwinności, dobór zespołu, prowadzenie projektu oraz pokazuje sposoby planowania i jego realizacji. Książka dla mnie jest hybrydą poradnika oraz książki technicznej. Ma w sobie cechy charakterystyczne dla tych dwóch różnych typów dzieł. Bardzo przypadły mi do gustu rozdziały poświęcone szacowaniu długości zadań oraz przedstawianiu fazy, w której aktualnie znajduje się projekt. Książka napisana jest z perspektywy różnych punktów widzenia, dostajemy porady dla założycieli małych start-upów, menadżerów projektów w wielkich korporacjach oraz dla członków zespołów np. programistów. Mieszanka ta podana jest w bardzo mętny sposób, zmuszając czytelnika do domyślania się, dla kogo w danej chwili autor formułuje rady. Autor zakłada, że żyjemy w świecie nieograniczonych zasobów. Dla mnie jaskrawym przypadkiem był sposób rekrutacji członków do zespołu. Autor zachęca do rekrutacji osób, które posiadają bardzo wiele umiejętności i potrafią w każdej chwili zastąpić/zmienić stanowiska. Niestety nie odpowiada na pytanie, skąd takie osoby wziąć. Odniosłem wrażenie, że autor całkowicie wyparł kwestie szkoleń pracowników oraz to, że każdy nowy pracownik zaczyna swoją karierę z ubogimi kwalifikacjami. Wizja idealnego pracownika do zespołu kreowana jest w swego rodzaju scyzoryka, który potrafi dostosować się do każdej sytuacji. Sposób takiego przedstawienia zarządzania ludźmi przypomina mi jego wczesne etapy rozwoju, gdy jeden z pionierów teorii zarządzania Frederick Winslow Taylor, by zoptymalizować procesy produkcyjne, do różnych ludzi przydzielał różnej wielkości łopaty (w zależności od wykonywanej pracy oraz wydolności fizycznej). Przy omawianiu iteracji oraz przedstawieniu sposobów na ciągłe polepszenie wydajności zespołu miałem wrażenie, że czytam o wypaczanej metodzie zarządzania jakością Kaizen (na płaszczyźnie projektu),w której całkowicie pomięto aspekt człowieka. Autor nie podaje sposobów jak utrzymać tak ogromną motywację zespołu, by był w stanie: dostarczać co tydzien wysokiej jakości oprogramowanie, utrzymywał relacje z wszystkimi, którzy są bezpośrednio lub pośrednio zaangażowani w projekt oraz, który jest uwikłany w ciągłe spotkania/dema z klientem. Książka czerpie sporo z klasycznej teorii zarządzania projektem. Niektóre kwestie są tak skrajnie zbagatelizowane, że wręcz budziły we mnie agresje. Dotyczy to głównie tematów związanych z zarządzaniem ryzykiem projektu, tworzeniem misji i celu firmy/projektu i analizą makro i mikro-otoczenia. Autor na wszystkie bolączki ma praktycznie jedno rozwiązanie, jest to burza mózgów z rysowaniem rysunków/ diagramów czy innym sposobem opracowania zebranych informacji. Metoda ta jest dobra, niestety nie nadaje się do wszystkich sytuacji i okoliczności. Ostatnią kwestią, jaką chciałem poruszyć, jest niekonsekwencja. Pierwsze autor buduje z zespołem (burza mózgów) cały kontekst produktu, potem z zespołem (burza mózgów) tworzy całą architekturę produktu, następnie z zespołem (burza mózgów) tworzy praktycznie cały plan produkt, z wyznaczaniem dat oraz zakresem tego, co ma być w naszym produkcie a na samym końcu jak już to wszystko mamy zrobione, dostajemy informacje, że jest to najlepszy czas na rekrutacje pracowników. Pomijając te niedociągnięcia, jeżeli potraktujemy książkę jako zwykły poradnik, dostajemy bardzo dobry zbiór odnośników do innych wartych uwagi książek, które niewątpliwie są godne przeczytania.

Z perspektywy osoby, która nie jest nowa w programowaniu, ale nie słyszała wcześniej o wielu wzorcach projektowych ta książka jest w porządku, jednak bardzo mi się dłużyła. Jest w niej bardzo dużo (moim zdaniem) niepotrzebnych nawiązań i porównań, które w zamyśle miały pomóc w zrozumieniu konkretnego wzorca, mnie jednak nudziły i męczyły. Jest to moja pierwsza książka z serii "Rusz głową" więc może po prostu taki jest styl ten książek, jednak do mnie nie trafił, aczkolwiek nauczyłem się dużo nowego o wzorcach projektowych.

Klasyka literatury programowania - to mnie skłoniło do przeczytania tej książki. I po przeczytaniu mam mieszane uczucia co do niej. Po pierwsze książka jest nie równa, są rozdziały, które są ponad czasowe i dobrze się je czyta, ale trafiają się też rozdziały bardzo nużące i mocno nieaktualne. Na pewno lepiej przeczytać wydanie jubileuszowe, bo zawiera ona ciekawą retrospektywę twierdzeń (po 20 latach),które autor napisał. Książka dla pasjonatów i tych którzy uważają że dodanie więcej programistów do projektu przyspieszy jego wytwarzanie.

Bardo dobra książka do nauki programowania. Szczególnie na bardziej zaawansowanym poziomie. Ma dużo wiedzy potrzebnej na późniejszym etapie programowania. Na początek wydaje mi się delikatnie za trudna - szczególnie jeżeli ktoś nigdy nie programował. Dla kogoś zielonego bardziejszy będzie C. Rusz głową!

Jest to bez wątpienia kamień milowy jeśli chodzi o literaturę dotyczącą tworzenia oprogramowania, natomiast z dzisiejszej perspektywy lepiej jest poszukać przykładowych implementacji i wytłumaczeń na bardziej współczesnych językach programowania, niż brać się za tę książkę. Chyba, że ktoś nadal programuje w Smalltalku, albo w starych wersjach C++ - to wtedy przykłady implementacji mogą zyskać w oczach ;) Oczywiście opisy wzorców są nadal aktualne i zapoznanie się z nimi jest bardzo cenne (nie tylko dla tych, którzy zajmują się stricte OOP). Polecam, ale raczej z nastawieniem, żeby uzupełnić swoją wiedzę, niż jako pierwsze źródło wiedzy o wzorcach.

Daję 6, choć nie dałam rady doczytać do końca. Część o historii szyfrowania i kryptografii nawet ciekawa. Potem spory rozdział z zaawansowaną matematyką - nawet przy dobrych chęciach trudne do przebrnięcia. Potem trochę praktyki z narzędziami typu PGP i tu choć stare zrzuty i wersje, to jeszcze ok, jak w każdej książce informatycznej, która staje się szybko przestarzała, ale można jeszcze z tego korzystać. Potem jednak zaczynały się rozdziały o implementacji kryptografii i to już zdecydowanie nie są "podstawy". Chyba Autor nie do końca zdecydował, dla kogo pisze tę książkę niestety.