Tajemnice polskich grobowców. Pielgrzymki, ukryte skarby, sensacje i anegdoty.

Znakomita analiza obiegowych wyobrażeń mitycznych, z których wyrastają legendy o początkach Polski. Świetna odtrutka zarówno na pozytywistyczne lekceważenie dla "kronikarskich wymysłów", jak i na turbolechitów. Miejscami tylko mam wrażenie, że wywód ma konstrukcję kolistą lub przynajmniej spiralną, na czym cierpi jego klarowność.

Jeśli chcecie poznać polskie demony - zarówno te mające korzenie w mitologii Słowian, jak i te z przekazów kultury ludowej, a więc splatające się także z symboliką chrześcijańską i czysto lokalnymi wierzeniami, to jest to według mnie najlepszy dostępny leksykon! Autorzy zebrali hasła bazujące na bardzo obszernej bibliografii, a literatura, z której skorzystali została przez nich starannie dobrana. Znajdziecie tu też całe mnóstwo ciekawych ilustracji - ja napewno jeszcze do tej książki kiedyś sięgnę! Może planując powrót do Wieloświata... a może nie...

Niektóre z zawartych tu wiadomości, są raczej znane, część jest (przynajmniej dla mnie) nowa, ale wszystkie ciekawe. Poznajemy intymne zwyczaje naszych przodków, tych prostych, zwykłych zjadaczy chleba, jak i staropolskich "celebrytów". Lektura byłaby zapewne przyjemniejsza gdyby nie pewne wady mojego egzemplarza. Przede wszystkim kilka stron było niewydrukowane, co bardzo uprzykrzało czytanie. Przy tym fruwające kartki to już mały pikuś. Jednak sama zawartość wielce interesująca.

Lektura tego zbioru legend jest jak oddech dla duszy. Średniowieczne opowieści stały się inspiracją do stworzenia mądrych, ciekawych tekstów na ważne tematy - świętości i grzeszności, miłosierdzia i przebaczenia, skrupułów i pokuty. A do tego autor trafnie rysuje psychologiczne portrety bohaterów. Więcej takich książek!

„Apologia starych, dobrych czasów, to jakże typowe zjawisko dla dawnych, jak i współczesnych.” – tak rozpoczyna swoją opowieść autor tej pozycji. I coś w tym jest! Mamy taki litościwy mechanizm obronny, nazywany zapominaniem, tego, co przykre, bolesne, nieprzyjemne albo wstydliwe. Pomaga nam to żyć dalej. Ale, ale! Nie zapomina tego papier, który, jak powszechnie mówi się, wszystko cierpliwie przyjmuje. A najlepiej nie tylko przyjmuje, ale i zachowuje, papier sądowniczy. I to na takich właśnie źródłach oparł się autor, przypominając w dziewięciu odsłonach, że ci historyczni, dawni Polacy nie prowadzili żywota statecznego i nudnego, ale „byli to ludzie z krwi i kości, nie spędzający czasu wyłącznie na modlitwie i pracy”. Badając osiemnastowieczne procesy sądowe, autor nie odnosił się do ówczesnego prawa jako takiego i procedur nim rządzących. Całą uwagę skupił na konkretnych, barwnych, kontrowersyjnych historiach ludzkich, tworząc z nich opowieści sensacyjne bogato ilustrowane rycinami. Chociaż nie tylko żywi byli głównymi bohaterami. Obok szarlatana zaklinającego zarazę i ludzkie umysły, sandomierskich Żydów prześladowanych przez miejscowego księdza, awanturnika i hulaki ze sfer najwyższych, nieszczęsnego Szczęsnego Potockiego rozwodzącego sie z denatką, samego króla Stanisława Augusta Poniatowskiego porwanego przez konfederatów barskich, ostatnich, polskich czarownic torturowanych i spalonych na stosie, aferzystki i intrygantki Dogrumowej zdolnej wstrząsnąć sferami politycznymi, targowiczan wieszanych na Rynku Starego Miasta w Warszawie, znalazły się również doczesne szczątki ostatniego, polskiego króla, które zanim je ostatecznie pochowano, zdążyły zamienić się w proch, a co dla mnie było największą niespodzianką w tej pozycji i jednocześnie kontynuacją powieści o jego losach za życia – „...”. Autor każdą z tych historii poprzedził krótką wzmianką opisującą tło polityczno-społeczne omawianego wydarzenia, które miało wpływ, czasami bardzo znaczący, na koleje losów bohaterów, a kończył podaniem bibliografii do poruszonego tematu. Dzięki temu zobaczyłam, jak zapowiedział autor we wstępie, „ludzi krwistych, o silnych, ale i podłych charakterach; szlachetnych i niegodziwych szubrawców; morderców i zaciętych inkwizytorów”. Znanych i nieznanych. To drobiazgowe wniknięcie w historię jednej osoby wykorzystał również do ukazania szerszej perspektywy spojrzenia na kondycję ówczesnego społeczeństwa kierowanego przez pasje, namiętności, chciwość, uprzedzenia, nietolerancję, zabobony, lęk i strach, determinację, ale i zbyt wielkie zaufanie, naiwność, nieostrożność lub zwykły brak rozsądku. To dlatego te indywidualne historie sądowe, jak napisał autor, „są ważkim świadectwem czasów, w których rozgrywały się te dramatyczne wydarzenia”. A przy okazji, dzięki licznie przytaczanym cytatom ze źródeł, uchylił rąbka tajemnicy o samych procedurach sądowych – sędziowskim składzie, przebiegu rozpatrywania sprawy, ówcześnie używanej terminologii czy wpadkach sędziów, którzy niespodziewanie przerywali pracę „”dla poobiedniej, ale pospolitej w Trybunale sędziów niedyspozycji”, czyli do ich upicia się”. Przeglądając się w tej publikacji jako naród, mogę z całą pewnością stwierdzić, że nie byliśmy tylko piękni i szlachetni. Zarówno wtedy, jak i teraz, kierują nami dokładnie te same namiętności, a plac ze stosem dla czarownic zastąpił Internet. I widowisko trwa nadal! http://naostrzuksiazki.pl/

Książka "Ostatni z wielkich Piastów" Anny Klubówny tyczy się Kazimierza Wielkiego. Jest to książka biblioteczna. Uwielbiam czytać biografie, zarówno te najnowsze, jak i starsze. Starszą biografię, z czasów jeszcze minionego systemu wypożyczyłem w Bibliotece Publicznej. Dziełko jest podzielone na rozmiary, zawiera też mnóstwo czarno - białych ilustracji i przypisy. Czyta się dość szybko, zawiera mnóstwo ciekawostek i miejscami - potrafi zaskoczyć. Napisana z prawdziwą swadą - jest jednak książką leciwą, miejscami też - jak to się mawia - "trąci myszką". Niemniej - bardzo ciekawa pozycja, skonstruowana jest w taki sposób, by Czytelnik mógł sobie przybliżyć postać Kazimierza Wielkiego. Sporo o typowych dla średniowiecza rzeczach: stosunkach Państwo - Kościół, społeczeństwie. Także o karach, jakich mógł się spodziewać nie tylko władca, ale i szary człowiek od strony Kościoła. Czy polecam ? Tak, ale są nowsze książki, znacznie nowsze o tym niezwykłym królu, który był postacią nietuzinkową, niejednoznaczną, wokół którego narosło mnóstwo legend. Sporo jest też o tajemnicach królewskiej alkowy.

"Zacznę od młodych" - obiecywał Adolf Hitler w jednym ze swoich publicznych wystąpień. I słowa dotrzymał. Jego wizja stworzenia nowego świata przy pomocy niemieckiej młodzieży stała się jednym z priorytetów Trzeciej Rzeszy. Wychowanie młodego człowieka w duchu narodowego socjalizmu miało zostać oparte na wzorcach wytyczonych przez "Mein Kampf". Ideologia nazistowska stała się jedynym modelem edukacji niemieckiej młodzieży, zaś by w możliwie największym stopniu kontrolować system nauczania, wprowadzono obowiązek przynależności młodzieży do organizacji podporządkowanej NSDAP. Indoktrynację przesyconą rasizmem i militaryzmem rozpoczynano już w szkołach powszechnych i kontynuowano na zajęciach pozalekcyjnych organizowanych przez Hitlerjugend ("młodzież Hitlera"). Duży nacisk kładziono głównie na ćwiczenia fizyczne oraz wojskowe połączone z surową dyscypliną i kultem wodza. W czasie II wojny światowej brygady Hitlerjugend stanowiły wojskowe siły pomocnicze, następnie wojskową rezerwę. Ogromne straty, jakie poniosła niemiecka armia spowodowały, że pod koniec wojny wcielano do Hitlerjugend nawet dwunastoletnie dzieci. Organizację rozwiązali alianci po zakończeniu wojny. Książka Szymona Wrzesińskiego jest niezwykle interesującym i rzetelnym opracowaniem dotyczącym historii i działalności Hitlerjugend na Śląsku. Mocną stroną tej publikacji jest szeroki kontekst historyczny przybliżający początki tej organizacji, i to sięgające czasów republiki weimarskiej, oraz naturalnie jej bezpośrednią genezę będącą efektem przejęcia władzy przez Adolfa Hitlera. Dzięki temu nawet czytelnik słabo zorientowany w realiach II wojny światowej ma szansę prześledzić rozwój organizacji od jej zarania oraz lepiej zrozumieć jej specyfikę i rolę, jaką odegrała w dalekosiężnych planach Hitlera. Autor szczegółowo opisuje okoliczności powstania Hitlerjugend, główne cele, strukturę, etapy szkolenia, sposoby werbunku i kształcenia instruktorów, a także propagandę, jaką posługiwała się ta organizacja. Z wykorzystaniem wielu cennych źródeł historycznych przybliża czytelnikowi zasady jej funkcjonowania oraz uświadamia skalę zjawiska manipulacji i ideologicznego prania mózgu, jakim poddawano niemiecką młodzież. Choć organizacja była zwarta, a zasady jednolite na terenie całej Rzeszy, wyjątkowo interesująco przedstawia się jej historia w odniesieniu do śląskich realiów. Niezwykle bogate materiały źródłowe, wśród których najatrakcyjniej wypadają wspomnienia członków nazistowskiej młodzieżówki z terenów Śląska, a także liczne fotografie pochodzące w dużej mierze z prywatnych zbiorów autora przydają książce wiarygodności i znacząco ją wzbogacają, pozwalają czytelnikowi wcielić się w rolę obserwatora tamtych czasów. Autor nie poprzestaje na tym: prezentuje również przykłady działalności Hitlerjugend na Śląsku, drobiazgowo opisując takie akcje i wydarzenia, jak Ogólnoniemieckie Święto Sportu i Gimnastyki czy Wielką Światową Wystawę Sportową we Wrocławiu. Interesujące są także rozdziały ukazujące udział członków organizacji w obronie Lubania, twierdzy Głogów czy też oblężenia Festung Breslau w styczniu 1945 roku opisane z wielką dbałością o szczegóły i wykorzystaniem wielu materiałów źródłowych, które moim zdaniem momentami są cytowane zbyt obszernie. Przytaczanie całych stron czyichś wspomnień niekoniecznie wychodzi książce na dobre. Książka Szymona Wrzesińskiego to pierwsza publikacja omawiająca tak wyczerpująco, dogłębnie i rzetelnie historię organizacji Hitlerjugend na Śląsku. Co prawda tytuł jest trochę na wyrost, gdyż autor skupia się głównie na terenach Dolnego Śląska pomijając zupełnie Oberschlesien, co nieco mnie rozczarowało, ale trzeba przyznać, że podszedł do rzeczy profesjonalnie. Tematyka Hitlerjugend, czy to nam się podoba, czy nie, jest częścią polskiej historii - wstydliwą, bolesną, kontrowersyjną, ale nie podlegającą dyskusji. Autor odważył się podjąć tę trudną kwestię, dotychczas pomijaną bądź wspominaną niechętnie lub wybiórczo - i udało mu się stworzyć publikację, która jest wartościowym i interesującym uzupełnieniem wojennej historii Polski. Wrzesiński uświadamia nam, jak wielką rolę odgrywała nazistowska młodzieżówka w III Rzeszy, odkrywa sekrety jej funkcjonowania oraz zwraca uwagę na rzeczywisty wymiar zjawiska indoktrynacji młodzieży w ustroju totalitarnym. A jest on porażający i przerażający zarazem. Autor gwarantuje swoim czytelnikom solidną, doskonale udokumentowaną, a przy tym przystępną i intrygującą lekcję historii. Jedynym zauważalnym mankamentem był dla mnie brak ostatecznego podsumowania, przysłowiowej kropki na i; w ostatnim rozdziale tekst wydaje się urywać, co pozostawia pewien niedosyt. Mimo to gorąco polecam wszystkim wielbicielom tematyki wojennej - to lektura, której nie można przegapić!

Bardzo rzetelne opracowanie przedstawiające omawiane zjawisko, jego genezę, dynamikę i relikty, z uwzględnieniem różnych perspektyw i koncepcji badawczych. Autor stara się dociec warunków, jakie musiały zaistnieć, by doszło do polowania na czarownice, rewiduje stereotypowe wyobrażenia, wychodzi poza zakręty krąg kultury Zachodu, sięgając po opracowania np. dotyczące Polski. W odbiorze przeszkadzają nieco częste powtórki tych samych stwierdzeń. Książka moim zdaniem stanowi dobre wprowadzenie, które można uzupełniać innymi pozycjami.

źródło zdjęcia : Lubimy Czytać. Czytelnikom bloga znane jest, iż wiele miejsca na nim poświęcam Historii Wielkiej Brytanii, - w różnych formach. W przeszłości publikowałem m.in. czwartki bądź piątki z Windsorami. Ale przejdźmy do rzeczy. "Krótka historia Anglii" - to książka, którą przeczytałem drugi raz, odświeżając ją sobie po długiej przerwie . Jest to esej , mający nam przybliżyć dzieje Anglii w szerokim okresie chronologicznym. Od panowania Rzymian po czasy współczesne. Co tutaj znajdziemy? Przede wszystkim jest to świetny esej, bez zbędnej chronologii, dat, chociaż przypisy są i ułatwiają bardzo lekturę. Anglia, czy też współcześnie - Wielka Brytania jest monarchią, która także jest pełna sprzeczności. Ale Autor skupia się głównie na Anglii i Anglikach. Pełno w niej ciekawostek, pełno zaskakujących i odkrywczych rzeczy. Pełno także sarkazmu Autora - nie szczędzi on własnym rodakom szczypt złośliwości. Czyta się bardzo szybko. Lektura miejscami zaskakuje, co dowodzi, że Autor jest w sumie pełen dystansu do Anglików. Stworzył ciekawy esej, ciekawy fresk, z Autorem można się zgadzać, bądź też nie , gdyż - miejscami jest kontrowersyjny. Porusza tutaj także wiele wątków religijnych, sporo mamy o Reformacji Angielskiej, Irlandczykach, Stuartach i przewrotach tronowych. Polecam, 278 stron, mało przypisów.

Świętosława to na wpół legendarna królowa Szwecji, Danii, Norwegii i Anglii. Córka Mieszka I i Dobrawy z rodu Przemyślidów, która została wysłana do Uppsali w Szwecji, by pomóc ojcu przypieczętować sojusz z Erykiem – zwanym później Zwycięskim – wymierzony przeciwko Danii. Zapewne zginęłaby w mroku dziejów, wspominana jedynie jako matka królów Skandynawii i Anglii oraz córka pierwszego władcy Polski. Dzięki niezłomności, sile woli i odwadze, została osławiona w sagach, a w książce Pani Agaty ukazana jest tak, jak powinniśmy ją zapamiętać. To kobieta pewna swego, wcześnie osierocona przez matkę, wychowywana przez macochę Odę, z dala od brata Bolesława, z którym była zżyta, musiała bardzo szybko dorosnąć. Po opuszczeniu domu ojca rzucona została na pogański dwór męża, mając do dyspozycji tylko kilka oddanych jej osób. Książka jest naprawdę bardzo rzetelnie napisana. Widać tu doskonałe przygotowanie autorki pod względem historycznym. Liczne przypisy czy ilustracje pozwalają dosłownie “wsiąknąć” w historię Sławki i poznać zamierzchłe czasy naszego państwa, ościennych sąsiadów oraz zawiłą politykę. Polecam z całego serca! :)

Intrygantki i diablice – podtytuł niniejszego woluminu trafia w samo sedno i znakomicie oddaje klimat historii opisanych w książce. To tutaj, na kartach zeszłorocznej publikacji Wydawnictwa Fronda, spotykają się najczarniejsze damskie charaktery. Kobiety, które swoje ciemne sprawki, ustawiane miłostki, prowokacje, a nawet morderstwa przeżywały na szerokiej przestrzeni dziejów, począwszy od XVI w., a na XX w. skończywszy. Książkę Joanny Puchalskiej czyta się szybko i przyjemnie. Życiorysy tych antybohaterek przedstawione zostały na kartach publikacji w sposób popularnonaukowy. Ich biogramy napisano wprawnym, subtelnym piórem, a dodatkowo poprzetykano je wątkami fabularnymi z dialogami. Ten celowy zabieg autorki sprawia, że historyczna książka w żaden sposób nie jest nudna, a dzieje „złych kobiet” naprawdę wciągają. Popularny charakter, niesamowite, często nieznane historie, wątki sensacyjne, miłosne i kryminalne – wszystko to powoduje, że praca Joanny Puchalskiej jest wyjątkowa. Opowiada o prawdziwych historycznych życiorysach antybohaterów, a przez wykorzystanie beletrystyki, sprawia, że jest to książka, po którą może sięgnąć praktycznie każdy. (https://historia.org.pl/2018/02/14/bo-to-zle-kobiety-byly-j-puchalska-recenzja/)

Jedna z moich ulubionych książek, wielokrotnie przeczytana. Rzecz o czasach ostatniego króla w Polsce, a także o przedstawicielu tych czasów Karolu Radziwiłł. Postać bardzo ciekawa, z jednej strony jak gwiazda rocka w dzisiejszych czasach, z drugiej strony ograniczony intelektualnie furiat z pomysłąmi nie mogącymi się spełnić

Rewelacyjna pozycja. Cala seria Ocalic od Zapomnienia wyrozia sie barwnymi obrazkami z bogata trescia +klarowny podzial zycia ludzkiego + dokladne i niesamowite opisy (caly zabieg porodu, calosc wesela czy ostatnia droga) +duza ilosc ludowych przyspiewek, powiedzonek, etc +opisy tradycji oparte na badanaich autorki -ciezko jakies wymienic...

Książka stanowi ogólne omówienie oraz wprowadzenie do Talmudu dla ludzi nieobeznanych z literaturą rabiniczną. Specyfika tematu, gąszcz zawiłych zagadnień związanych z judaizmem powoduje, że przez setki lat narosło wokół Talmudu wiele mitów, które poniekąd dały podwaliny pod późniejszy antysemityzm. Ponieważ Talmud obejmuje niezwykle wiele aspektów życia codziennego Żydów, autor postanowił ograniczyć tematykę do najważniejszych kwestii. Omawia zawiłości tak skrupulatnego przestrzegania prawa i tradycji ( dzięki którym Żydzi zachowali swoją tożsamość przez tysiące lat),które często wywoływały u postronnych – jeżeli już nie niechęć- to przynajmniej niezrozumienie. Publikacja daje tylko ogólny zarys tego czym jest Talmud, ponieważ dla zwykłego czytelnika analizowanie zawiłości rabinicznych rozważań nad wyszczególnionymi zagadnieniami mogłoby być ponad jego siły. Można ją poniekąd traktować jako przygotowanie przed przystąpieniem do studiowania tekstu Talmudu.

Bardzo dobra książka. Napisana przez entuzjastę templariuszy, który nie wierzy w żadne oskarżenia Zakonu. Nawet plotki dotyczące nadużywania wina. Nie ma też złudzeń co do Filipa Pięknego. Patronką Zakonu Była Matka Boska. Templariusz nie mógł zranić ani bić chrześcijanina. Nie mógł znieważać. Obelgi i przekleństwa były surowo zabronione. Tak samo jak zbyt surowe wydawanie rozkazów ! Templariusz musiał godnie traktować biednych. Zabronione było łajanie giermków. Ci zresztą służyli na czas określony i nie należeli do Zakonu. Templariusze dzielili się na: rycerzy, serwientów i giermków, księży, braci rzemieślników. Można było zostać czasowo templariuszem, nawet będąc żonatym - nie składało się ślubów i nosiło barwy serwientów. To templariusze i inne zakony wojskowe podtrzymywały obecność chrześcijaństwa na Wschodzie. Krucjaty były próbą odciążenia Bizancjum i uniemożliwienia muzułmanom okrążenia Italii i Rzymu od północy. Na półwyspie Iberyjskim Zakon zaszalał. Założył np. Coimbrę (!? - chyba nieścisłość - Zakon miał bronić Coimbra i dysponował rozległym terytorium między Coimbra i Santarém). Tryb życia Zakonu wyznaczała nie tylko wojna i przygotowania do niej ale też godziny kanoniczne. Z wielkim przywiązaniem do modlitwy "Ojcze Nasz". Powszechnie cieszyli się opinią uczciwych ale ich przywileje - w tym lokalne mogły być powodem wielkiej zawiści. Co do ich zniszczenia - to polecam protokół z przesłuchania Rajmunda Guardii - komandora Mas-Deu (Mas - odnosi się do Prowansji). Jeszcze jeden powód dla którego oskarżenia templariuszy są niewiarygodne - król chciał przejąć kontrolę nad Zakonem. Gdy mu się to nie udało - zniszczył go. Pozostali templariusze najlepiej zostali potraktowani w Portugalii. Biorąc pod uwagę wszystkie fakty - powstanie Zakonu należy przypisać Opatrzności Bożej. A jego zniszczenie oznacza początek upadku Kościoła. Co do oskarżeń templariuszy warto wspomnieć o Cudzie Świętego Ciernia, należącego do Zakonu - w każdy Wielki Piątek. Zdaniem templariuszy był to fakt Boskiej opieki i poparcia dla Zakonu. A może też zapowiedź męczeństwa ?