Cudna mieszczka. Obrazek warszawski z wieku XVII

Fatalny romans, którego bohaterami są: włoski śpiewak Giano Baldi, złotnik warszawski Jerzy Zawiślak oraz młodziutka 16letnia mieszczka Basia Szeliżanka. Dziewczyna nie potrafi jednoznacznie zdecydować czy kocha któregoś z nich na tyle by go poślubić. Kiedy rodziną podejmuje decyzję o ślubie z Giano, a Jurek wstępuje do wojska, wychodzi na jaw, że Giano występuje pod fałszywym nazwiskiem i już jest żonaty. Załamana Basia składa śluby zakonne.

Fatalny romans, którego bohaterami są: włoski śpiewak Giano Baldi, złotnik warszawski Jerzy Zawiślak oraz młodziutka 16letnia mieszczka Basia Szeliżanka. Dziewczyna nie potrafi jednoznacznie zdecydować czy kocha któregoś z nich na tyle by go poślubić. Kiedy rodziną podejmuje decyzję o ślubie z Giano, a Jurek wstępuje do wojska, wychodzi na jaw, że Giano występuje pod...

Przyjemne przeniesienie się na ulice starej Warszawy. Do dawnych zwyczajów i języka. Historyjka miłosna łatwa do czytania, tylko zakończenie ni przypiął. Ogromnym atutem fizycznej książki z 1957 r. jest przepiękna wyklejka oraz grafiki w środku.

Przyjemne przeniesienie się na ulice starej Warszawy. Do dawnych zwyczajów i języka. Historyjka miłosna łatwa do czytania, tylko zakończenie ni przypiął. Ogromnym atutem fizycznej książki z 1957 r. jest przepiękna wyklejka oraz grafiki w środku.

Ech, zakończenie takie ni z gruszki, ni z pietruszki. Poza tym lektura nudna i męcząca.

#13

Ech, zakończenie takie ni z gruszki, ni z pietruszki. Poza tym lektura nudna i męcząca.

#13

Całkiem przyjemna powieść w realiach XVII-wiecznej Warszawy. Nawet lubię takie historie miłosne, choć wolałbym inne zakończenie. Mam wrażenie jednak, że Gomulicki stworzył tu kilka rozbudowanych wątków, które zbyt szynko podążyły do końca nie dając pełnej satysfakcji czytelników. Dlatego uważam, że powieść mogłaby być tak o sto stron dłuższa

Całkiem przyjemna powieść w realiach XVII-wiecznej Warszawy. Nawet lubię takie historie miłosne, choć wolałbym inne zakończenie. Mam wrażenie jednak, że Gomulicki stworzył tu kilka rozbudowanych wątków, które zbyt szynko podążyły do końca nie dając pełnej satysfakcji czytelników. Dlatego uważam, że powieść mogłaby być tak o sto stron dłuższa

Miła książka do pociągu, czyta się sprawnie i nie jest długa. Może nie jest to coś wielkiego, ale warto. Najbardziej zaś przeszkadzało mi (miałem egzemplarz z serii "Złoty liść") umieszczenie przypisów na końcu. To uniemożliwiło ich bieżące śledzenie.

Miła książka do pociągu, czyta się sprawnie i nie jest długa. Może nie jest to coś wielkiego, ale warto. Najbardziej zaś przeszkadzało mi (miałem egzemplarz z serii "Złoty liść") umieszczenie przypisów na końcu. To uniemożliwiło ich bieżące śledzenie.

Historyjka taka sobie ale za to jak wspaniałe było się cofnąć w czasie i poznać stara Warszawę dzięki przypisom.

Historyjka taka sobie ale za to jak wspaniałe było się cofnąć w czasie i poznać stara Warszawę dzięki przypisom.

„WOLNE LEKTURY” REWELACYJNIE WYWIĄZUJĄ SIĘ Z EDUKACYJNEJ MISJI. DZIĘKUJĘ!
Dostępne na: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/cudna-mieszczka/
Z notki Wydawnictwa:
„O rękę Basi Szeliżanki, pięknej, młodej i bogatej panny, ubiega się dwóch mężczyzn. Jeden z nich to Giano, włoski śpiewak, drugi — Jerzy, polski mieszczanin, złotnik.. … Ckliwa i romantyczna historia tego miłosnego trójkąta rozgrywa się w XVII-wiecznej Warszawie. Autor odtwarza realia stolicy z czasów Zygmunta III Wazy, zabiera czytelnika na spacery po warszawskiej Starówce i królewskich komnatach….”

Przy „Wspomnieniach niebieskiego mundurka”, zalecając je staruchom, a nie młodzieży, pisałem:
„Gomulicki (1848 – 1919),cokolwiek by nie pisano w encyklopediach, popularność zdobył i dalej ją ma, dzięki "Wspomnieniom niebieskiego mundurka" (1906)…”
A jak stary już je przeczyta, niech sięgnie po „Chałat” i „Cudną mieszczkę”, bo to pozycje dla niego. Rywalizacja o „Cudną mieszczkę” przypomina mnie „Pamiętniki starającego się” Teodora Tomasza Jeża (Zygmunta Miłkowskiego 1824-1915),które akurat pobrałem za darmo z https://virtualo.pl/?lib
„Cudna mieszczka” ma 144 strony (e-book 215) i marną ocenę na LC: 5,11 (18 ocen i 3 opinie),lecz proszę tym się nie przejmować, bo dla estetów to dwugodzinna frajda. I nie chodzi o romans, a o język z licznymi zwrotami łacińskimi, tłumaczonymi w dobrze opracowanych przypisach.
Włosi zdemaskowani, jednakże koniec ponury, nie po mojej myśli, więc nie mogę dać więcej niż 7/10. Gorąco polecam

„WOLNE LEKTURY” REWELACYJNIE WYWIĄZUJĄ SIĘ Z EDUKACYJNEJ MISJI. DZIĘKUJĘ!
Dostępne na: https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/cudna-mieszczka/
Z notki Wydawnictwa:
„O rękę Basi Szeliżanki, pięknej, młodej i bogatej panny, ubiega się dwóch mężczyzn. Jeden z nich to Giano, włoski śpiewak, drugi — Jerzy, polski mieszczanin, złotnik.. … Ckliwa i romantyczna historia tego...

Historia Barbary Szeliżanki, która po wyjściu na jaw, że Giano zostawił swoją rodzinę w Wenecji, decyduje się na złożenie ślubów zakonnych.

Historia Barbary Szeliżanki, która po wyjściu na jaw, że Giano zostawił swoją rodzinę w Wenecji, decyduje się na złożenie ślubów zakonnych.

„Cudna mieszczka” to przeogromnie smutne opowiadanie z gatunku, gdzie dwóch się bije, tam nikt nie skorzysta. Piękna, bogata panna, Basia Szeliżanka, u której cnót nie sposób policzyć, zakochany w niej ognisty Włoch Giano, śpiewak na królewskim dworze, i dzielny, choć nazbyt porywczy, zdolny złotnik Jerzy Zawiślak – takim miłosnym trójkątem uraczył czytelników Wiktor Gomulicki. Sporo w tej opowieści namiętności, momentami mrocznych i groźnych, ale jest w niej i niezwykła, trochę trącąca myszką niewinność.

Podtytuł tej historii to „Obrazek warszawski z XVII”. Myślę, że utwór ten faktycznie przypomina swojego rodzaju widokówkę, na której utrwalono warszawską Starówkę i rosnące powolutku znaczenie bogatych mieszczan i kupców. Autor zagląda również do królewskich prywatnych komnat i pokazuje Zygmunta III Wazę przy jego warsztacie złotniczym. Oczywiście, nie zabrakło w książce także przeróżnych intryg, które knujących miały doprowadzić do celu. Pisarz w fantastyczny sposób pokazał, że najłatwiej zawsze omamić stare dewotki. Jakby zaślepienie wiarą oślepiało je dokumentnie, jakby rozum im odbierało. To nigdy nie przestanie mnie zaskakiwać, że ci, co teoretycznie najżarliwiej do Boga się modlą, jakoś nie potrafią pod pięknymi słówkami podłości i zakłamania rozpoznać, podczas gdy z łatwością im przychodzi pogarda dla szlachetności, co poklasku nie szuka i w cudze piórka się nie stroi.

Basia jest tak cudna, że bardziej podobna do pięknego posążka niż do żywej dziewczyny. Na całe szczęście ma obok siebie ubogą krewną, Dobrą. Rozczulająca jest troska z jaką Dobruchna traktuje kuzynkę i jak bardzo zależy jej na szczęściu Basi i Jura. Dzielnie jej w tym sekunduje Szczerb, przyjaciel Jurasia od wypitki i bitki. Ale siły tych dwojga nie są w stanie przebić knowań Włocha, który ma poparcie na królewskim dworze.

Zakończenie „Cudnej mieszczki” jest…hmmm…takie życiowe. Słodko - gorzkie. Sprawiedliwości staje się zadość, jednak cena, jaką przychodzi niektórym osobom zapłacić, jest dość wysoka. Historia krótka, myślę, że warto ją przeczytać.

„Cudna mieszczka” to przeogromnie smutne opowiadanie z gatunku, gdzie dwóch się bije, tam nikt nie skorzysta. Piękna, bogata panna, Basia Szeliżanka, u której cnót nie sposób policzyć, zakochany w niej ognisty Włoch Giano, śpiewak na królewskim dworze, i dzielny, choć nazbyt porywczy, zdolny złotnik Jerzy Zawiślak – takim miłosnym trójkątem uraczył czytelników Wiktor...

"Cudna mieszczka. Obrazek warszawski z wieku XVII" jest bardzo krótką książką, z którą można spędzić jeden wieczór. Jest to tak naprawę wycinek z życia Starej Warszawy. Opowieść dotyczy Basi Szeligi, pięknej młodej dziewczyny o której względy zabiega dwóch młodzieńców. Jeden jest polskim mieszczaninem, złotnikiem. Drugi natomiast to królewski śpiewak pochodzący z Wenecji. Są to trzy główne postacie. Ale nie można zapomnieć i o czwartym - Warszawie. Autor poprzez tą smutną w sumie historię przedstawia uliczki Starej Warszawy - jej zaułki, Rynek, twierdzę, królewskie komnaty, kościół i wiele innych miejsc. Przedstawione są tak plastycznie, że przez chwile można poczuć ten zapomniany dziś klimat. Czytając cały czas miałam uczucie, że coś straciłam nie mogąc przejść się tymi uliczkami. Znam starówkę warszawską, ale w dzisiejszych czasach nie da się poczuć tego klimatu. Autor miał to niesamowite szczęście że przechodził się uliczkami Starego Miasta jeszcze przed wojną i na kartach książki przeniósł wszystko, co sam poznał.

Sama historia jest smutna, romantyczna, ckliwa. Przez chwilę zatęskniłam również za czasami, kiedy mężczyźni byli rycerscy dla dam, gdy język polski posiadał tyle pięknych starych zwrotów. Choć z drugiej strony młode dziewczyny nie mogły nie zgodzić się z decyzją rodziców o zamążpójściu.

Z pewnością tymi słowami nie oddam całego piękna tej krótkiej historii ale mam nadzieję, że choć trochę Was zachęcę żeby jednak poszukać w bibliotece lub antykwariacie i po nią sięgnąć. Jestem nią oczarowana i chciałabym przeczytać inne pozycje autora. Jedyny minus tej książki jest taki, że jest zdecydowania za krótka.

"Cudna mieszczka. Obrazek warszawski z wieku XVII" jest bardzo krótką książką, z którą można spędzić jeden wieczór. Jest to tak naprawę wycinek z życia Starej Warszawy. Opowieść dotyczy Basi Szeligi, pięknej młodej dziewczyny o której względy zabiega dwóch młodzieńców. Jeden jest polskim mieszczaninem, złotnikiem. Drugi natomiast to królewski śpiewak pochodzący z Wenecji....