Wielbłądzica baletnica i inne bajki

Nie do końca spodobał mi się styl ilustracji, doceniam książkę za treść i przesłanie. Chłopiec opowiada o swoim tacie, który bywa gładki i pachnący musem jabłkowym, ale bywa też surowym tatą-piorunem. Jak to w życiu, czasami rodzic musi wyznaczać dziecku granice, by nauczyć go dobrze żyć, choć z perspektywy malca jest się wtedy głupim rodzicem. Na szczęście na koniec i tak wygrywa mus jabłkowy :)

Gdy książka wabi okładką, formatu nie daje się nie zauważyć, a matka zaprasza do wspólnego czytania, to nawet nastolatka nie umie odmówić :-) Taka jest "Złota klatka" wydawnictwa Dwie Siostry. Pełny tytuł brzmi: "Złota klatka, czyli prawdziwa historia księżniczki czystej krwi" (tekst: Anna Castagnoli, ilustracje: Carll Cneut). Siadłyśmy więc z córką blisko siebie i przewracałyśmy kolejne strony książki. Czytałam głośno. Czasem przerywałam, bo... zagapiałam się. Jak sroka w gnat. Nawet tematycznie, bo ilustracje, które tak przyciągają wzrok, pełne są ptaków! Intrygująca kolorystyczna kompozycja! Feeria piór, dziobów, ogonów, oczu. Ptaki są piękne! Ludzie są dziwni! Najdziwniejsze mają kolana... Ptaki są piękne! Piękne! Główna bohaterka - brzydka! A jej brzydota wewnętrzna jest jeszcze większa. Walentyna - córka cesarza i księżniczka czystej krwi jest potworem! Gdy zwykłe dziecko tupie nogą, kaprysi, złości się, ma zachcianki i fanaberie, mówimy, że jest rozpieszczone, rozwydrzone, źle wychowane i próbujemy przywołać do porządku ;-) Gdy żądania księżniczki Walentyny nie zostają spełnione - lecą głowy! Dosłownie! (Na ilustracjach znajdziecie czaszki.) "Złota klatka" to baśń o nienasyceniu i niecierpliwości. Może dlatego kończy się lekcją cierpliwości? A może wcale się tak nie kończy? Autorka zostawia czytelnikowi wybór zakończenia. https://bajdocja.blogspot.com/2018/01/zota-klatka.html

Moi przedszkolacy chyba są jeszcze za młodzi na tę książkę. Zupełnie ich nie zainteresowała. Ja polubiłam wielobarwne, malarskie ilustracje i opowieść o jeleniu i króliczku, i dorastaniu. Poruszono tu wiele wątków, w trochę przerywany sposób, ale myślę, że ujęcie tematu jest całkiem ciekawe, bo pod powierzchnią są poważne treści (np. rozwód rodziców). Myślę, że warto się zapoznać z tą lekturą.

Z książek Michała Rusinka, które czytaliśmy do tej pory, ta jest jedną z lepszych. Standardowo niektóre wierszyki są niezręczne i trochę przedumane, ale ogólne wrażenie jest pozytywne, a niektóre utwory i żarty w nich zawarte bardzo spodobały się mojemu przedszkolakowi. Świetnie teksty uzupełniają ilustracje Daniela De Latura.

Pewnego pięknego dnia orzesznica niespodziewanie oświadcza swemu przyjacielowi mrówkojadowi, że udaje się z kretem Stellanem na kurs, w związku czym ten zostanie sam w domu. Mrówkojadowi jest to całkowicie nie w smak. Czuje się odrzucony i samotny. I tak wraz ze swym pluszowym towarzyszem Karolem Gustawem próbuje popaść w czarną rozpacz, lecz nic z tego… Mrówkojad nie może uronić ani jednej rzewnej łzy… Wtedy uświadamia sobie, że przecież cebula ma w sobie tak niezwykłe właściwości, że podczas jej krojenia z pewnością w oka mgnieniu się rozpłacze. Udaje się do spiżarni orzesznicy i zaczyna rytuał obierania cebulki. I tak obiera, obiera i obiera… Aż w końcu orientuje się, że chyba jednak przesadził. Żeby przyjaciółka nie była po powrocie do domu zła za jego marnotrawstwo postanawia ugotować dla niej na kolację zupę z wcześniej posiekanej cebuli… Czy orzesznica skorzysta z zaproszenia mrówkojada i da się skusić? Dowiecie się tego, gdy sięgnięcie po ciąg dalszy tej historii, która niewątpliwie jest warta zainteresowania. Opowiada przecież o niesamowitej więzi, tęsknocie i walce z chwilową samotnością. Oczywiście polecam. Mądra i dowcipna jest to rzecz.

Genialny w swej prostocie pomysł, aby z Szopa zwanego Praczem zrobić zapamiętałego czyściocha, a przy okazji opowiedzieć historię z morałem. Cenna lekcja przypominająca rodzicom, aby nie tracili z oczu tego co najważniejsze. Może także przypominająca dzieciom, że to dla nich rodzice się starają. Szczęśliwe zakończenie, w którym udaje się razem przełamać mur konfliktu pokoleń, konfliktu interesów i wypracować nowy model współżycia rodzinnego. Użycie tkanin jako budulca ilustracji jest tu jak najbardziej celne, sugestywnie oddające barwną panoramę codzienności. Warto zajrzeć! Lektura będzie odpowiednia dla 2 i 3-latków

Zawsze uważałam, że fabułę zdecydowanej większości książek dla dzieci łatwo dorosłemu przewidzieć, gdyż opierają się one na starych jak świat schematach. Dobro zawsze zwycięża, a czary charakter musi pożałować swoich karygodnych czynów, a najlepiej jeszcze odkręcić swoje występki. To budujące, z morałem i uczące młodych ludzi zasad, jakimi powinni się w życiu kierować. A książki dla najmłodszych to już w ogóle żadne wyzwanie dla wyobraźni rodzica. Wystarczy spojrzeć na okładkę, czasem wesprzeć się dodatkowo opisem i już od pierwszej strony wiemy, co spotka nas na ostatniej. Tak sądziłam do tej pory. A potem sięgnęłam z córką po „Lubię Leosia” i jeszcze długo po odłożeniu publikacji na półkę nie mogłam przestać się śmiać. W pozytywnym sensie. Ta niepozorna książeczka liczy dosłownie kilka zdań. Na każdej stronie Marcel wymienia, co lubi u swojego kolegi – Leosia. Wyznaje też, że nie lubi tego trzeciego chłopca, który przychodzi do piaskownicy. Zazdrość to w końcu bardzo powszechne zjawisko, także wśród dzieci, a już zazdrość o przyjaciela to rzecz szczególna. Sądziłam, że właśnie o tym będzie książka. I owszem, była, ale miała też bonus w postaci takiego zakończenia, że choćbym myślała latami, nie wymyśliłabym tego lepiej, zabawniej, bardziej życiowo. Pokazałam „Lubię Leosia” mężowi, ma podobne odczucia. Nie zdradzę oczywiście, co takiego się wydarzyło, ale myślę, że zasiałam w was ziarno ciekawości. Książeczka ma grubą oprawę i miłe dla oka, kolorowe ilustracje. Jak wspominałam, tekstu nie jest dużo – jedno zdanie, kilka prostych słów na każdej stronie, ale za to napisanych dużą, czytelną czcionką, dzięki czemu w późniejszym wieku spokojnie można ją wykorzystać do nauki czytania. Element humorystyczny w postaci zakończenia na pewno zainteresuje starsze dzieciaki i zachęci je do samodzielnej lektury. Polecam, zdecydowanie. Rzadko bywam zaskoczona książkami dla dzieci. Tej jednak udało się mnie zaskoczyć i to porządnie. zaczytana.com.pl

Ponoć w każdym z nas jest odrobina z dziecka. Zgodnie z tą tezą sięgam więc od czasu do czasu po literarurę dziecięcą. Zwykłe magnesem są ilustracje. Tu też tak było, po prostu nie mogłam oderwć oczu od kocich portretów. Zresztą ilustracje są tu kluczowe, bo tekstu tu niewiele. Ot typowa książeczka dla bardzo małego czytelnika. Proste zdania trafiające w punkt. A o czym? Ano o kotach. Minusz, Pasza i Amira mieszkają z swoją opiekunką Mariam. Z czasem zauważają bardzo istotne zmiany u swojej pani, bowiem Miriam spodziewa się dziecka. Koty nie wiedzą jak się zachować. Czy bać się, że ich pozycja w domu się pogorszy, czy cieszyć się razem ze swoją opiekunką. Trochę to jak popularne bajeczki dla przedszkolaków, przygotowujące je do roli starszego rodzeństwa. I choć można uczyć przez przykład lub analogię, to ja nie umiałam oprzeć się wrażeniu, że to lektura dla kotów, ku pokrzepieniu kociego ducha. Coś mi tam zgrzytało pomimo minimalistycznego podejścia do tekstu Może jestem, po prostu, za dorosła na tą lekturę. Na pewno warto nacieszyć oko ilustracjami.

Wspaniały zbiór wierszyków dla dzieci, ale i dorośli będą się świetnie bawić, czytając o przygodach różnych zwierzaków- o słoniu, który śni, że jest czajnikiem, o szympansie Szymonie, który nie lubi małpiego gaju, o jeżyku, którego kłują kolce i marzy o miękkim kołnierzu i wielu innych. Z moją siostrzenicą przeczytałyśmy tę książeczkę chyba z tysiąc razy, aktualnie jest naszym numerem jeden.

Książka dla rodziców językoznawców, ale nie tylko. dzieci na różnych etapach przyswajania języka interesują się słowami jako takimi. Moje starsze dziecko, kiedy uczyło się mówić, miało coś w stylu "śmiesznego słowa na dziś" i czasami te śmieszne słowa były zaskakujące i trzeba było je przeczytać, powiedzieć wiele razy. Wymyślał też swoje słowa i nawet ten "język" miał swoją nazwę. Książka "Aciumpa" może być takim przedłużeniem zabawy w słowa, w wymyślanie swojego języka. Bo tytułowe słowo działa podobnie, jak wiele słów małych dzieci - nie wiadomo, co znaczy, jaką jest częścią mowy, jak go używać. Dla najmłodszych książka i tytułowe słowo mogą być po prostu śmieszne. Ze starszymi dziećmi chodzącymi do szkoły, można już więcej porozmawiać o częściach mowy, o znaczeniu i funkcjach słów w zdaniach, czy o nauce języków.

Przecudna minimalistyczna opowieść o niesamowitym potencjale, jaki może nieść za sobą książka. Głównym bohaterem jest wieloosobowy zespół - czteroosobowa rodzina. W skład ,której wchodzi mama, tata, synek Antek i córeczka Lusia. Jest też kolejny członek tej rodzinnej załogi pręgowany kotek oraz kurka i kogucik ,który pełni rolę budzika domowego. Rodzina jest biedna, nie posiada nawet zwykłego mieszkania ,że nie wspomnę o telewizorze czy samochodzie. Mieszkają w przyczepie samochodowej z kilkoma uszkodzonymi meblami, a jedynym środkiem lokomocji jest dla nich rower z przyczepką ,własnej roboty. Jedyną rzeczą ,którą mają na własność ,są hurtowe wprost ilości książek. Piętrzą się one, aż niemalże pod sam sufit miejsca zamieszkania. Służą już nie tylko do czytania ale np. do podtrzymania stolika w pionie, gdy ten ostatni ma jedną ułamaną nogę. Rodzina uwielbia czytanie i wolny czas spędza siedząc na stosie książek ,zatapiając się w lekturze. Przychodzi dzień, że książki wypełniają już całą przyczepę po sufit i trzeba samemu się ewakuować ,albo pozbyć się książek. Książki opuszczają dom rodzinny Antka i Lusi ,odwiezione na małej przyczepce rowerowej, pewnie kilkukrotnym kursem, do punktu skupu. Co się dzieje po opustoszeniu ich ,,mieszkania''? Czy wszystko jest jak zwykle? Opróżniona przestrzeń nie robi nic dobrego dla tej kochającej się rodziny. Powoli wszyscy zaczynają się od siebie oddalać. Co się zdarzy ,jak Lusia przyniesie pierwszą książkę z biblioteki do pustego domu? Czy rodzina wróci do siebie sprzed czasów ,,książkowego kataklizmu''? Czy jeszcze można wszystko naprawić? Przeczytajcie kochani tą cudowną opowiastkę ,korzystając z niemniej prześlicznych ilustracji. Książeczka stanowi bowiem także picture book. Piękne opowiadanie jest rozkoszą dla duszy , niosącym przesłanie ,że nie trzeba dużo posiadać ,aby rodzina mogła się kochać wzajemnie i rozumieć oraz to ,że książki scalają rodzinę. Myślę, że autorowi chodziło jeszcze o to ,że nie tylko same książki czytane przez wszystkich oddzielnie, ale wielkie wspólne czytanie robi wiele dobrego. I takiej rodziny nie jest w stanie nic rozdzielić, żadne przeciwności. Tak krótka, ale poruszająca książka pozostanie w pamięci na długo, długo...

Jeśli ktoś szuka szczegółowej odpowiedzi na pytanie "skąd się biorą dzieci?, to tutaj jej nie znajdzie. Książka jest bardziej poetycką opowieścią o stawaniu się rodzicem i tworzeniu nowego istnienia. Tekstowi towarzyszą ciekawe ilustracje. Myślę, że to taka książka bardziej dla rodziców niż dla dzieci. Czasem trudno jest przedszkolakowi wytłumaczyć, o co chodzi w niektórych metaforach.

Książka ta wpadła mi w ręce już jakiś czas temu. Robiłam na jej podstawie zajęcia dla dzieci, czytałam synowi, poleciłam bratankowi... I ostatnimi czasy znów ja czytałam. Mam do niej słabość. Mała myszka chce spełnić swe marzenia i polecieć na Księżyc. Chce też przekonać inne myszy, że Księżyc to ciało niebieskie a nie wielka kula sera. Nikt nie daje wiary jej opowieściom, bo przecież widać dziury na tej wielkiej gomółce. Gryzoń jest zdeterminowany. Szuka, testuje, dowiaduje się i odkrywa... a my razem z nim podążamy poprzez historię lotów w kosmos. Na trop myszy i jej pierwszych dokonań "wpadają" tajne służby (te ludzkie) i depczą jej po małych piętkach. Czy uda się jej odciągnąć swój cel? Sprawdźcie. Publikacja skierowana jest do dzieci, uważam jednak, że większą radość sprawia dorosłym i podrostkom ze względu na zawarte w niej treści i odwołania do rzeczywistych wydarzeń. Plusem książki jej "dodatek", który znajdziemy na jej końcu - historia prawdziwych lotów kosmicznych.

Przesympatyczna książeczka o stonodze, która miała nie lada problem z butami. Ciepła, przytulna, pokazująca uroki cieszenia się drobiazgami, kolorowymi skarpetkami i kakao pod śliwą. Autorka stworzyła historyjkę zabawną i bardzo pozytywną, ale nie nudną. Przygoda Fruzi była bardzo emocjonująca i pokazująca dzieciom, jak radzić sobie trudnej sytuacji i szukać rozwiązań. Ciekawa szata graficzna i prosty, ale ładny język w sam raz nadają się dla dzieci.

Gro Dahle zaprasza nas do świata dziecięcych emocji. Nie rozsiadajcie się wygodnie. Nie ma na to czasu. Jest wojna. Nie jakaś daleka, odległa, mało odczuwana. Te walki są tu, obok nas. I bolą najbardziej. Wojna zawitała do domu. Walki bolą, dotkliwie kłują, ranią... Wojna dotyczy Mamy i Taty. Dotyka jednak całej rodziny. Godzi w dzieci, które to obserwują, słyszą... Nie potrafią opowiedzieć się po żadnej ze stron. Bo każda jest dla nich ważna. Gubią się w lękach, obawach przed odrzuceniem, zmagają się ze złością i smutkiem. Mocna przerażająca książka o dziecięcych emocjach. Jej prosty język i sugestywne obrazy są skierowane do dzieci, ale przekaz ładunku emocjonalnego bólu odbiorą także dorośli czytelnicy. Z perspektywy dorosłych wiemy, ze takie wojny, kiedyś dobiegają do końca. Dziecko nie wie... Do nas należy zadbanie o emocje dziecka, o jego spokój. Bądźmy uważni... Obok tej publikacji nie da się przejść obojętnie.

Są książki, które zachwycają swoimi ilustracjami i pomysłem na nie. "Co kryje las?" to przede wszystkim super pomysł wykorzystania kolorowych folii do tego, by pokazać zmienność świata wokół nas i to, że możemy dostrzegać coś zupełnie innego, gdy założymy odpowiednie okulary. Za każdym razem odnajdujemy na ilustracjach coś nowego, świetna zabawa.

Książka, która świetnie nadaje się do samodzielnego czytania, ale moja córka stwierdziła, że jeden rozdział jej starczy i teraz ja mam czytać na głos. Czytałam zatem po raz kolejny (wcześniej ze starszym dzieckiem, które połknęło błyskawicznie) i mam ochotę kupić jeszcze inną część. Ciepła, dobrze napisana i pogodna opowieść z ciekawymi bohaterami. Czego chcieć więcej?

Istnieją książki, którymi się zachwycam i do których powracam. Przygoda małego Edwarda jest jedną z nich. Rodzice oraz dziadkowie tytułowego chłopca są archeologami. Fotografie z ich odkryciami zdobią ściany w domu. Wszyscy coś odkryli. Wszyscy oprócz Edwarda. Chłopiec ma zestaw narzędzi (który też jest na wyklejce - cudo) pomocnych w pracy archeologa. Ale sama narzędzia to jednak za mało. Aż pewnego dnia wykopuje w ogrodzie wielkie jajo i Edward wreszcie odkrył coś wielkiego… Publikacja ma proste obrazki, które uzupełniają opowiadaną treść. Kolorystyka szaro-błękitna wpisuje się w nastrój chłopca - melancholia i smutek. Do obrazków, jak i samej książki można wracać kilkakrotnie. Za każdym razem odkryjemy coś nowego, jakiś szczegół, który nam wcześniej umknął. I jak to bywa w książkach dla dzieci sama opowieść jest wstępem do dalszej dyskusji... o przyjaźni. Jak również o pasji, sensie poszukiwań swego miejsca na ziemi (i w rodzinie).

Śliczna książka, opowiadająca historię myszy, która konstruuje samolot, by polecieć do Nowego Jorku. Jest przepiękna, ilustrację bardzo mnie urzekły, zwłaszcza, że jest to pierwsza książka tego autora. Strasznie lubię szkice różnych maszyn przedstawionych w tej książce. Sama historia natomiast jest inspirująca i zostawia czytelnika z takim ciepłem w środku, po skończonej lekturze. Polecam! P.S. A pozatym myszka na tych ilustracjach jest przesłodka.