Randka z jeleniem

Telewizja to teatr cieni, w którym prawda często ukrywa się w tym, czego kamera celowo nie pokazuje”. Książka Beaty Tadli „Czego oczy nie widzą” to fascynujący, momentami bezlitosny, a momentami niezwykle intymny wgląd w kulisy świata, który większość z nas zna jedynie z perfekcyjnie wykadrowanego obrazu na szklanym ekranie. Autorka, jedna z najbardziej rozpoznawalnych twarzy polskich serwisów informacyjnych, decyduje się na odważny krok: odsuwa kurtynę i pokazuje mechanizmy rządzące telewizyjną machiną, w której błąd nie jest wybaczany, a emocje muszą być dawkowane z aptekarską precyzją. To nie jest zwykła biografia ani zbiór plotek z korytarzy przy ul. Woronicza czy Placu Powstańców. To rzetelna i napisana z ogromnym temperamentem opowieść o rzemiośle dziennikarskim. Tadla z niezwykłą plastycznością opisuje adrenalinę towarzyszącą wydaniom specjalnym, techniczną złożoność prowadzenia programu na żywo oraz nieustanną walkę z czasem. Czytelnik dowiaduje się, jak wygląda praca z „uchem” (słuchawką, przez którą wydawca wydaje polecenia),jak radzić sobie z nagłymi awariami sprzętu i dlaczego opanowanie jest najważniejszą cechą prezentera newsów. Jednym z najmocniejszych punktów książki jest szczerość, z jaką autorka pisze o kosztach tej profesji. Beata Tadla nie ukrywa, że praca w mediach to nie tylko blichtr i rozpoznawalność, ale przede wszystkim ogromny stres, brak życia prywatnego i konieczność mierzenia się z falą hejtu oraz politycznymi naciskami. Autorka analizuje, jak zmieniała się polska telewizja na przestrzeni lat, przechodząc od standardów czysto informacyjnych do ery infotainmentu, gdzie emocja często wygrywa z suchym faktem. Warsztatowo książka jest napisana bardzo sprawnie – czuć w niej „radiowe ucho” autorki do rytmu zdania i dziennikarską skłonność do konkretu. Tadla potrafi zachować balans między anegdotą a poważną refleksją nad etyką zawodu. Szczególnie poruszające są fragmenty dotyczące relacjonowania wielkich tragedii narodowych, gdzie granica między zawodowym profesjonalizmem a ludzkim współczuciem staje się niezwykle cienka. „Czego oczy nie widzą” to lektura obowiązkowa dla studentów dziennikarstwa, ale też dla każdego widza, który chce świadomie konsumować media. Tadla uświadamia nam, że to, co widzimy w „Wiadomościach” czy „Faktach”, to zaledwie wierzchołek góry lodowej, pod którym kryje się tytaniczna praca setek ludzi. To książka o pasji, która spala, ale i daje ogromną satysfakcję. Po jej przeczytaniu już nigdy nie spojrzycie na wieczorny serwis informacyjny w ten sam sposób. To odważny, mądry i bardzo potrzebny głos w dyskusji o kondycji współczesnych mediów.

Druga Rzeczpospolita to po Średniowieczu niezmiennie moja ulubiona epoka, więc bardzo chętnie sięgam po książki dotyczące tego okresu. W przypadku tej pozycji autor poszedł bardziej w ilość niż w jakość. Tak jakby chciał opowiedzieć o jak największej liczbie słynnych w II RP kobiet, ale ich historie są opisane bardzo pobieżnie i pozostawiają spory niedosyt. Mamy tutaj tak znane panie jak: Maria Skłodowska-Curie, Zofia Nałkowska, Aleksandra Piłsudska, czy Halina Konopacka, ale także te, których nazwiska niewiele już dzisiaj mówią (Maja Berezowska, Izabela Czajka-Stachowicz, czy Wanda Gertz). Duży plus ode mnie za rozdziały o Jadwidze Jędrzejowskiej (najlepszej polskiej tenisistce zanim pojawiła się Agnieszka Radwańska),o wielkiej poetce Kazimierze Iłłakowiczównie i o jednej z moich ulubionych autorek powieści historycznych, czyli Zofii Kossak. Mam nadzieję, że lektura tej książki sprawi, że ktoś sięgnie po inne pozycje dotyczące kobiet II RP, aby pogłębić temat. Dla mnie książka lekko rozczarowująca, bo raczej nie znalazłam w niej nic nowego i zaskakującego, ale całkiem przyjemnie mi się czytało.

Krotka książka, te 150 stron jest razem ze zdjeciami, plus użyto duzej czcionki. Rozdzialy też krotke, tematycznie róznie, bardziej bym powiedziala, że to zbior ciekawostek niż jakas zakrojona na szeroką skale prezentacja miasta. Wyszlo dość mało tresciwie, choc zgrabnie, i zostalo ujęte sporo sprzecznosci, odmienności, "niepodobieństw" występujących na co dzien w Izraelu. Może nawet dałoby rade to trochę porownać do rozbudowanego katalogu wydarzeń jakiegos miasta, takiej jakiejs fikusnej broszury wielotematycznej. Nie zebym próbowala być zlosliwa, bo to może byc atutem - ja w sumie znalazłam nie tak mało nowych informacji, fajnie sie czytalo o tym, że w takiej Jerozolimie w jakims miesiacu jest festiwal literatury, czy inne tego typu. Lektura lekka, chwilowa, chociaż tąpniecie z uwojskowieniem trochę dziala. Chyba zostal jakoś uchwycony klimat niektorych jerozolimskich cząsteczek :),jak ktos szuka przyjemnej, krótkiej lektury i ma ochote na "różne klimaty", chyba będzie zadowolony.

Tak, tak, książka opisuję pewien punkt widzenia. I nie jest on dla każdej osoby. Ale jak już odetniesz się od tej paplanin politycznej, o poglądach czy o ideologiach. I po prostu zaczniesz czytać książkę o kobietach, partnerkach Panów polityków. To spojrzy się łagodniej na wiele działań nie zrozumiałych w przeszłości i zobaczy się twarze kobiet, a nie żon polityków. Ciekawe ujęcie, momentami dla mnie bardzo ciekawe. Przedstawione kobiety zawsze dla wielu zostaną tajemnicą, ale tego czego się dowiadujemy to, to że są oddzielnymi jednostkami, które czasem są partnerkami, a czasem wsparciem dla głów Państwa. Byłam do książki sceptycznie nastawiona, a miło się zaskoczyłam. PS tak dla wielu może być za czysto i delikatnie opisanie Pań. Ale serio, czy we wszystkim musi być coś złego i schowanego?

Mam trochę mieszane uczucia o tej książce. Jest dobrze napisana i dobrze się ją czyta, ale tez jest bardzo stronnicza - przedstawiciele rodów magnackich (bo jeżeli dobrze zrozumiałam to w książce opisani są przedstawiciele arystokracji z “wyższej polki” - przedwojenny 1%) - są bardzo wyidealizowani, i przedstawieni jako wzorowi obywatele, społecznicy i patrioci, a przecież wiadomo że różnie bywało. Niemniej przyznam że te historie są bardzo interesujące i są dobrym świadectwem realiów życia w Polsce 20 wieku. Bardzo lubię czytać biografie - a szczególnie te którym towarzyszą zdjęcia - więc ta książka była dla mnie bardzo ciekawym odkryciem. Losy opisanych rodzin były bardzo różne - mimo łączącej ich sytuacji po 2giej wojnie światowej - nacjonalizacja majątków i utracenie dachu nad głową (z jednym wyjątkiem chyba) - doświadczenie nędzy i upokorzeń, i szykan za pochodzenie. niektóre rodziny potrafiły poradzić sobie lepiej niż inne - przedwojenne koneksje za granicą i doskonale wykształcenie często były bardzo pomocne. Inspirującą jest wola przetrwania i starania się o poprawę losu mimo wszystkich przeciwności. bardzo dziękuję autorce za jej wysiłek, a także bohaterom poszczególnych rozdziałów za chęć podzielenia się wspomnieniami i doświadczeniami z własnego życia i z życia ich krewnych.

niezwykle ciekawa opowieść o niezwykłych kobietach. Nie czyta się lekko bo jest tu masa szczegółów - to zasługa mrówczej pracy autorki. Dlatego w pewnym momencie odpuszczam szczegóły i daję się ponieść samej narracji. Jak mało wiemy o życiu kobiet w przeszłości.

Mimo, iż wiem że czasy PRL nie były łatwe, to od zawsze wzbudzają one moją fascynację i wprowadzają w stan melancholii. Zdaję sobie sprawę, że postrzeganie ich przez ludzi żyjących w tamtym okresie jest zgoła inne od mojego, jednak cały czas nie potrafię nie ulec pokusie romantyzowania ich. "Modny PRL" to książka, która skupia się nie tylko na modzie samej w sobie, ale sięga głębiej, bowiem ukazuje całościowy obraz ówczesnych realiów. Pokazuje jak poszczególne lata i zmiany społeczne wpływały na to co się nosi, gdzie się relaksuje, o jakich nowinkach się marzy. Zwraca uwagę na to jaki wpływ na PRL-owską Polskę miały trendy zachodnie i amerykańskie, które ówczesna władza starała się za wszelką ceną hamować i nie dopuszczać do własnego ogródka. To również przegląd ówczesnych polskich nazwisk, które zawładnęły nie tylko krajowym, ale i zagranicznym światem mody. Hase, Hulanicki, Antkowiak i wiele innych. A całość opatrzona fotografiami pozwalającymi poczuć ducha ówczesnych czasów. Książkę odkładam na półkę z poczuciem niedosytu, bowiem o PRLowskich czasach mogłabym czytać godzinami. Mój bookstagram: my.books.shelf

Piękna analiza psychiki sangwinika - Psychology today Heidy, jak będziesz tak oszczędnie budowała zdania, to nikt nie zrozumie, co napisałaś - pani od Islandzkiego Beee, beeee - baran Shaununn Najzabawniejsza historia, jak Elle zabrała krzesło i Heidy wylądowała tyłkiem na ziemi. Śmiechom nie było końca - Karuzela, 04/2024 Teraz, to ja już nie chcę na Islandię - pingwin Pik-Pok

Książka Katarzyny Pakosińskiej "Samaradiso" to barwna opowieść, której "(...) rytm wyznaczają pory dnia, prowokując historie i anegdoty opowiadane przez bohaterkę i jej alter ego. • Kto był pierwszą wielką miłością Katarzyny Pakosińskiej? • Jak tańczy się kartuli? • O co chodzi gruzińskim kierowcom? • Czy każdy musi się ubrudzić, jedząc chinkali? • Dlaczego Gruzini nie lubią kolacji przy świecach? Niezwykła i bardzo osobista podróż do wnętrza Gruzji. Zilustrowana niepowtarzalnymi zdjęciami z prywatnego albumu autorki oraz fotografiami opowiedzianymi światłem przez George’a Darchiashvilego („National Georgaphic”, Tbilisi)." Polecam

Książka to zbiór niezależnych wywiadów z CZTEREMA NIESAMOWITYMI KOBIETAMI. Każda z tych kobiet niejedno w życiu przeszła, każda jest inna, ale wszystkie je łączy jedno: mają swoje indywidualne uzależnienia. Wszystkie czerpią z życia tyle, ile tylko zdołają „wycisnąć”. Każda z nich przeszła w życiu wiele, a mimo to jest obecnie szczęśliwa i spełniona. I choć każda ma swoje własne lęki i smutki, to uśmiech jest stałym gościem na twarzy. MAGDALENA KOZAK Lekarka oraz autorka książek z gatunku fantastyki militarnej. Jakie dzieciństwo miała kobieta, którą w dorosłym życiu tak bardzo ciągnie do wojska i która jest uzależniona od adrenaliny? I co ma wspólnego niezwykle niebezpieczna misja w Afganistanie ze stwierdzeniem: „To jest Kasia.”? A jaką wartość ma koszulka z napisem: „Moja Madzia, mój żołnierz, mój bohater”? Co tak naprawdę dzieje się na wojnie? Jak radzą sobie tam lekarze? I to, co zdumiało mnie pod koniec wywiadu: jakie plany na dalsze życie ma osoba, która już tak wiele w nim zmieniła i jak się okazuje, ciągle nie ma dość? I czego boi się taka kobieta? URSZULA JEGER Bizneswoman oraz fanatyczka zdrowego odżywiania się. Prowadzi własną firmę zajmującą się ubezpieczeniami, a także agroturystykę. Aż trudno uwierzyć, że to, co przeszła ta kobieta w swoim dorosłym życiu nie zachwiało jej pozytywnego nastawienia do życia. A może właśnie te wszystkie tragedie, których świadkiem była, zmusiły ją do takiego nastawienia? Bo jak inaczej poradzić sobie ze zdarzeniami, które niejedną osobę doprowadziłyby do (co najmniej) głębokiej depresji? Bohaterka opowiada jak głęboko jest obecnie pogrążona w zdrowym stylu życia, jaką radość sprawiają jej spacery z psami, a także co to jest ortoreksja i co ona sama robi, by nie jeść „byle czego”. Zadziwiające jest, ile produktów nie musi kupować, bo wraz z mężem produkują je własnymi łapkami, a umiejętności z dzieciństwa przydają się choćby przy dojeniu „Muśki”. Natomiast to, co najpiękniejsze: największym szczęściem dla Urszuli Jeger jest miłość. I to nie tylko do mężczyzny. A do kogo i czego jeszcze?- przeczytajcie sami 😉 MARTA FREJ Pracująca na pół etatu artystka oraz ateistka mieszkająca w mieście, do którego rocznie napływają tłumy wierzących- Częstochowie. Kobieta zdradza swoje podejście do wiary, skąd wziął się jej ateizm, jak postrzega Częstochowę oraz pielgrzymki? Bardzo spodobała mi się jej wypowiedź: „ przestrzeń wspólna jest wspólna i skoro mamy nauczyć się z niej korzystać, to ja muszę zacząć od akceptacji i dania zgody na to, co robią inni. Dopiero wtedy mogę żądać, prosić i zabiegać o to, żebym ja też mogła w tej przestrzeni działać.” W dalszej części wywiadu, bohaterka zdradza nam jak zorganizować festiwal, nie mając jakichkolwiek funduszy. Dlaczego wraz ze swoim partnerem musiała leżeć w trumnie przez pewien czas i jak na to reagowali obcy ludzie? Jaki jest jej sprawdzony sposób na hejterów w sieci? I dlaczego u niej w domu „jeść z podłogi” się nie da? :-) ELŻBIETA OKUPSKA Aktorka, matka i hedonistka, kursująca między Koszalinem a Śląskiem. Kobieta z talentem do kuchni, byle w dużych ilościach. Zanim została aktorką była tokarzem a także ślusarzem. Co zawdzięcza swojej babci? Kim jest Ola i dlaczego w dzieciństwie prawie ‘załatwiła’ ją młotkiem? Dlaczego nie dostała się do szkoły Danuty Baduszkowej w Gdyni? I dlaczego pomimo upływu lat wciąż nie była na grobie swojej mamy? Kobieta, która mimo utrudniającej życie choroby, żyje według swoich nieprzekraczalnych zasad. I co z tym wszystkim ma wspólnego koza? W życiu są różne historie. Jedne wesołe, inne smutne. Jednak te najbardziej niesamowite, dobre i złe, pisze samo życie. I samo życie stworzyło historie, które pani Magda Omilianowicz uznała za warte poświęcenia im tej książki. Autorka wykazała się niezwykłym talentem, kierując trafne pytania dopasowane do każdej bohaterki. Te kobiety są tak pozytywnie nastawione do życia, a tak naprawdę człowiek dopiero po lekturze zaczyna się zastanawiać, skąd one czerpią siłę, by korzystać z tego, co daje im los, tak mocno, tak głęboko, do ostatniej kropelki możliwości. Podczas wywiadu dzielą się z nami bardzo prywatnymi sprawami, wywołującymi silne odczucia. Lekturę zaczęłam od historii według mnie najtrudniejszej, bo wiedziałam, że historia jest ciężka, więc będę chodzić i przeżywać te emocje, o których przeczytam. Tym bardziej, że znam tę kobietę osobiście. Na szczęście nie zabrakło tego, co ją według mnie wyróżnia: ogromnego optymizmu. I teraz, po przeczytaniu wciąż twierdzę, że mało znam ludzi tak pozytywnych, radosnych i wierzących w życie, ludzi i naturę jak Pani Ula. I choć dziwnie czyta się o kimś, kogo znacie, jest to ciekawe doświadczenie. Zawsze wiedziałam, że są ludzie uzależnieni od adrenaliny. Ale dopiero teraz to zrozumiałam. Gdy popatrzyłam na życie oczami takiej osoby. Utwierdziłam się też w przekonaniu, że rację mają Ci, którzy mówią, że zawsze jest czas na zmiany. Że wszystko można w życiu zrobić, wystarczy chcieć i próbować. Tylko nie każdemu się chce i nie każdy też lubi zmiany czy jest na nie gotowy. Ale szansę ma każdy niezależnie od wieku czy środowiska. Książkę czyta się szybko, sprawnie. Wiele dają też dodane na końcu każdej historii zdjęcia. Pomimo, że są czarno-białe, po przeczytaniu wywiadu kolory do zdjęć podsuwa już sama wyobraźnia. Kolory, którymi wyobraźnię napełniają słowa i poglądy bohaterek. Okładka jest czytelna i ładna w swojej prostocie, choć wielbiciel poezji miałby tu uciechę z interpretacji grafiki. Natomiast ja mimo wszystko chyba wolałabym zdjęcia tych czterech twarzyczek, które wraz z autorką książki sprawiły, że jest to lektura naprawdę godna zauważenia. Zwłaszcza dla tych, którzy szukają inspiracji do zmian we własnym życiu.

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu książki Jana Brokkena. Z jednej strony bardzo interesujące rozdziały dotyczące ciekawych postaci i historii z tzw. krajów bałtyckich, z drugiej zaś błędy merytoryczne, które poddają w wątpliwość rzetelność przedstawionych faktów. Trudno przejść do porządku dziennego nad faktem, że autor nie zauważa polskości Wilna. Dla niego jest to miasto żydowsko-rosyjskie. Druskienniki w 1923 roku należą według niego do państwa litewskiego, a cała Litwa przed uzyskaniem niepodległości była krajem zamieszkanym przez Rosjan. Według Brokkena Dom Rad w Kaliningradzie jest nazywany "Potworem", podczas gdy powszechnie mówi się na ten upiorny sowiecki budynek "zemsta prusaków" lub "głowa robota". Może się czepiam, może zawinił redaktor a nie autor, ale niestety te błędy powodują że do książki w innych jej częściach, pomimo opisanych fantastycznych historii ludzkich, zaczyna się podchodzić z pewna rezerwą.

Przyznam się, że po książkę nigdy bym nie sięgnęła, gdyby nie pewna dyskusją poruszona na niedawnym spotkaniu rodzinnym. Wtedy to postanowiłam dowiedzie się czegoś więcej na temat tej młodej szwedki. Gdy w dodatku gdzieś w mediach mignęła mi informacja, że dziewczynka ma Zespół Aspergera, wiedziałam, że muszę dokładniej zapoznać się z jej punktem widzenia. Właśnie dlatego sięgnęłam po książkę. Podzielona jest ona na kilka części. Na początku poznajemy Gretę i jej rodzinę. Dowiaduję się jak im się żyje oraz jak i kiedy ZA był zdiagnozowany u Grety. Dodatkowo poznajemy jej siostrę Beatkę, u której zdiagnozowano ADHD z elementami ASD i ADD. Jaki to ma wpływ na rodzinę i na Gretę? przeczytacie w książce. Następnie poznajemy jak i kiedy Greta zainteresowała się sprawami klimatu oraz jak zrodziła się jej fascynacja tym zagadnieniem Dalej mamy także przedstawiony strajk Grety , jej motywy, jego przebieg i to jaki wpływ wywarł na innych. Zwieńczeniem książki są przemowy Grety, które miała okazje wygłosić na przestrzeni kilku ostatnich lat podczas różnych szczytów klimatycznych i podczas spotkań z rożnymi ważnymi osobami, z którymi się potkała. Podsumowując ... przyznam się, że nie spodziewałam się, że to będzie aż tak dobra książka. Przed jej przeczytaniem nie wiele wiedziałam na temat zagrożeń klimatycznych i szczerze przyznam, że nie wiele mnie to interesowało. Po lekturze sama zaczęłam zgłębiać temat i czerpać informacje z różnych źródeł. Już samo, że książka skłania do poszukiwania dalszych informacji świadczy, że była to wartościowa lektura. Greta stała się postacią kontrowersyjną. Wykreowana przez media w takim czy innym celu. Uważam, że warto poznać ją trochę lepiej zanim wyciągnie się jakieś wnioski na bazie jedynie tego co się zobaczy w TV lub wyczyta na łamach brukowców. Polecam serdecznie.

Zbiór jak to zbiór, ma to do siebie, że zawiera perełki jak i mniej przyswajalne teksty. Uśmiałem się z niektórych,0 aż do łez, ale każdy jeden, w którym pojawiała się odrobina polityki pomijalem, żeby nie psuć sobie nastroju. Autor ma bardzo lekkie pióro za co ma ogromnego plusa.

Właściwie to nie o Torańskiej ta książka ani nawet nie o tym jakim dziennikarzem była a jest to zbiór wywiadów, transkryptów debat telewizyjnych, mam wrażenie jak "z kamerą wśród zwierząt". Bo dostajemy rozmowy z ludźmi, których dzisiaj już w polityce nie uświadczy, dzisiejsza polityka i okolice tak schamiały, że ludzie typu Mazowiecki, Jeziorański, Meller, Kieres, Cimoszewicz to dziś (chociaż minęło ledwie 20 lat!) dinozaury i gatunek praktycznie wymarły. Dlatego warto tę pozycję wchłonąć, bo można zobaczyć jak człowiek z człowiekiem może rozmawiać na trudne tematy (m.in. Jedwabne, Okrągły Stół, aborcja, eksmisje),zachować neutralność jako dziennikarz, potrafić opowiadać i odpowiadać coś więcej niż puste frazesy. Nawet transkrypty z telewizji pokazują, że i "kłócić" siętamci bywalcy potrafili kulturalnie. Przeczytaj a dzisiejsza telewizja jeszcze bardziej Ci obrzydnie. Warto.

Bardzo podobała mi się osobista optyka autorki oraz ten ludzki sznyt nadany zamieszkaniu i obywatelstwu Watykanu. Jest w niej naprawdę wiele ciekawych faktów dotyczących np. użycia uznawanego za martwy języka łacińskiego. Albo informacje o karze śmierci w kodeksie karnym Watykanu. Lektura tej książki to bardzo, bardzo ciekawe i cenne doświadczenie. Polecam każdemu. To moja druga książka tej autorki i na pewno przeczytam wszystkie pozostałe, bo erudycja i zapał informacyjny są tutaj niewątpliwe. Aż trafiłam na spotkanie autorskie!

Życie jest drogą. Ta piękna metafora idealnie pasuje dla postaci prof. Mariana Zębali, lekarza, człowieka wielkiej pasji i odpowiedzialności. Osoby, która złożyła swoje życie w służbie drugiemu człowiekowi. Zawsze był w pobliżu ludzi – nie tylko pacjentów, ale współpracowników i przełożonych. Chciał się uczyć i chciał uczyć innych. Pracował by miejsce w który przyszło mu żyć mogło być lepsze. Na każdej stronie tego wywiadu-rzeki widać ogromny zapał do wszystkiego co robił. Ale i poczucie misji i odpowiedzialności za rzeczy mu powierzone. Najpierw u boku prof. Religii, a później samodzielnie na posterunku. Chciał zmieniać i kształtować postawy. Takich ludzi chcę słuchać i od nich się uczyć.

Mikołaj Terlecki wyjechał za pracą za ocean jak miliony mu podobnych na przełomie XIX i XX wieku. Poprzez historię własnej rodziny, a w zasadzie poszukiwania pradziadka, autor zgrabnie i ciekawie pokazuje trudy, jakie przechodzili emigranci do USA oraz pewne wątki z historii tego kraju. Książka wzbogacona fotografiami. Niestety autor nie ustrzegł się przed powtórzeniami, niekiedy podając różne informacje (np. na temat reemigracji),brakuje też dokładnego odniesienia się do źródeł, choć bibliografia jest przytoczona.

Gdy mówi się o Solidarności, najwiecej miejsca poświęca się zazwyczaj mężczyznom. Nigdy nie zwracałam na to szczególnej uwagi, a przecież powinno dziwić, że w czasach, kiedy w fabrykach i zakładach pracowało tyle kobiet, tak niewiele było ich w strukturach Związku. „Kobiety Solidarności” to książka, w której autorka oddaje głos tym, które choć wykonywały ogrom pracy, podejmowały ryzyko, poświęcały się i ponosiły konsekwencje, zostały zepchnięte na margines kart historii. Gdyby nie one, historia Solidarności, a w szczególności strajku w Stoczni Gdańskiej, potoczyła by się zupełnie inaczej. Tymczasem ich zasługi były celowo pomijane, czasem wręcz negowane. Trudno czytać tę książkę nie mając poczucia niesprawiedliwości i krzywdy. Marta Dzido podjęła się naprawdę trudnego zadania, ale wywiązała się z niego bardzo dobrze. Dotarła do kobiet, o których istnieniu mało kto pamięta i wysłuchała ich wersji historii. Te, które miały być tłem, w końcu trafiają na pierwszy plan. Przedstawione w książce fragmenty wypowiedzi pochodzą z materiałów, które Marta Dzido zbierała do swojego filmu dokumentalnego pt. „Solidarność według kobiet”. Obejrzałam go już po lekturze i rownież polecam.

,,Peety. Pies, który uratował mi życie’’ to reportaż, który czyta się jak powieść typu ,,Był sobie pies’’. Poznajemy Erica, mężczyznę, który ma ponad 60 kg nadwagi, ma depresję, cukrzycę, syf w mieszkaniu, tak spoza chorób, nienawidzi siebie i prawie każdy aspekt życia ma utrudniony przez swoją wagę. Bohater postanowił, jak to się mówi, wziąć się za siebie i zapisał się do naturopaty żeby pomógł mu zmienić tryb życia. Doktor Preety proponowała przejście na dietę i poleciła mu adopcję psa, ponieważ zwierzę da mu motywacje do spacerów oraz utrzymania porządku w domu. Pod jego opiekę trafił Peety, czworonóg w już raczej średnim wieku, z nadwagą, jak Eric i łuszczycą. To nie jest książka, która zaskakuje, lecz inspiruje. Nie oznacza to, że historia nie jest ciekawa. Czytając kibicowałem Peetiemu i Ericowi, który jest tu narratorem. Trochę nudno zrobiło się, gdy pojawił się pierwszy wątek miłosny. Nie chodzi tu o to, że nie lubię wątków miłosnych. Po prostu pojawiła się takim momencie, w którym Eric już schudł, zaczął uprawiać sport, był szczęśliwy i wszystko, co chciałem o nim wiedzieć, już wiedziałem. I żeby nie było, książka jest ciekawa do samego końca, tym bardziej, że pod koniec depresja wróciła do Erica i znów musiał sobie z nią poradzić i tym razem nie pomógł mu w niej Peety ani lekarz, ani ukochana osoba. Reportaż przede wszystkim jest poświęcony relacji Erica i Peetiego. Między nimi nie było przyjaźni, lecz miłość, taka jak między ojcem a synem. Sam Eric nazywał Peetiego synkiem i poprawiał ludzi, którzy nazywali go po prostu psem. W ciągu tej ponad trzystu stronnicowej książki mamy zaledwie parę nawiązać do weganizmu. Bo należy wspomnieć, że główny bohater schudł między innymi dzięki temu, że przeszedł na wysokobiałkową dietę roślinną. Od drugiej połowy książki co jakiś czas pojawiają się wywody Erica na temat tego, jak wartościowa jest dieta wegańska. Gdy już są to autor poświęca im dwa, niedługie akapity. Ta ,,wegańska propaganda’’ nie pojawia się często, jest jej mało w całej książce. Znacznie więcej jest ogólnie o gotowaniu. Zresztą ciężko nazwać to propagandą, bo narrator jedynie pokazuje wartość diety wegańskiej i nie zmusza do niej nikogo. Sam przyznaje, że nie ma problemu zjeść obok kogoś, kto w tym samym czasie je mięso. To przede wszystkim opowieść o motywacji, chęci zmian, rozwoju i oczywiście wiernej, szczerej miłości między człowiekiem a psem. Chwilami ciężko uwierzyć, że wszystko w tej historii wydarzyło się naprawdę, ale myślę, że to, co spotkało Erica może kogoś zainspirować do osiągnięcia celu, który wydawał się odległy. Bardzo przyjemna, miła w czytaniu, urocza historyjka dla każdego, niezależnie od tego czy jest weganinem czy nie. Zdecydowanie warto przeczytać.

Ze wszystkich książek czytanych nt. Ginczanki, tę polecam z sumieniem czystym. Dopiero dzięki niej poczułam namiastkę nastrojów społecznych, jakbym weszła pomiędzy ludzi wśród paniki, atmosfery przejmującej, gęstej. Popłynęły łzy. Dopiero w niej potrafiłam sobie Sanę wyobrazić, posklejać, odtworzyć. To tutaj przyjaźnie, rozmowy, sposób bycia objawił się nareszcie. Skończyłam książkę, ale ten ułamek świata we mnie pozostanie.