Nie zmusicie mnie do nienawiści

To pamiętnik. Nie wymyślony, tylko prawdziwy. Efekt czyichś zmagań z rzeczywistością. Wszelkie ocenianie, że to dobra książka, zła książka, autor jest bohaterem, tchórzem, że mu współczuję, potępiam, oddał hołd, dał swiadectwo... Przeglądam te wpisy tutaj i jestem głęboko zażenowany. Mamy tu sprawy najgłębsze, ostateczne. Jakakolwiek próba oceniania, sugerowania, co autor zrobił tym tekstem jest dla mnie oburzająca, bezczelna, niepotrzebna i bez znaczenia. Napisał to ktoś w sytuacji krańcowej, nie dla zarobku, nie dla posłuchu, nie dla innych, żeby mogli wylewać swoje żale albo połechtać swoje ego siląc się na patetyczne recenzyjki na jakimś zaxsranym portaliku. Co najwyżej można tu w myślach podziękować autorowi za możliwość przeczytania jego najintymniejszych myśli w najtrudniejszym czasie.

To pamiętnik. Nie wymyślony, tylko prawdziwy. Efekt czyichś zmagań z rzeczywistością. Wszelkie ocenianie, że to dobra książka, zła książka, autor jest bohaterem, tchórzem, że mu współczuję, potępiam, oddał hołd, dał swiadectwo... Przeglądam te wpisy tutaj i jestem głęboko zażenowany. Mamy tu sprawy najgłębsze, ostateczne. Jakakolwiek próba oceniania, sugerowania, co autor...

Książka bardzo poruszająca. List, który napisał autor do terrorystów, to wspaniałe świadectwo zwycięstwa dobra nad złem. Pokazał bezsens takich ataków. Jednocześnie śledzimy żałobę i rozpacz człowieka, który wraz z synem muszą nauczyć się żyć od nowa.

Książka bardzo poruszająca. List, który napisał autor do terrorystów, to wspaniałe świadectwo zwycięstwa dobra nad złem. Pokazał bezsens takich ataków. Jednocześnie śledzimy żałobę i rozpacz człowieka, który wraz z synem muszą nauczyć się żyć od nowa.

Żałobę trzeba przeżyć po swojemu. Krok po kroku, dzień po dniu. Nie śpiesząc się, nie ponaglając. Trzeba dać sobie czas... Najgorsze jest to, że życie dookoła nas trwa dalej, nie zatrzymuje się, nie zwalnia. Jak znaleźć w sobie siłę, aby do niego wrócić? Jak robić w pojedynkę coś, co kiedyś robiliśmy razem? Trzeba nauczyć się żyć od nowa... Antoine próbuje. Próbuje żyć, zajmować się synkiem, próbuje zrozumieć. W tej pustce i żalu pisze list do terrorystów, którzy odebrali mu to, co w jego życiu najważniejsze. Odebrali mu żonę. W liście nie pisze o nienawiści i zemście. Wręcz przeciwnie... Autorem tej poruszającej książki jest dziennikarz, który stracił żonę w ataku terrorystycznym w Paryżu. Książka jest zlepkiem myśl i wydarzeń, które nastąpiły później w jego życiu. Nie da się przejść obok niej obojętnie. Nie da się bez emocji, smutku i poczucia żalu...

Żałobę trzeba przeżyć po swojemu. Krok po kroku, dzień po dniu. Nie śpiesząc się, nie ponaglając. Trzeba dać sobie czas... Najgorsze jest to, że życie dookoła nas trwa dalej, nie zatrzymuje się, nie zwalnia. Jak znaleźć w sobie siłę, aby do niego wrócić? Jak robić w pojedynkę coś, co kiedyś robiliśmy razem? Trzeba nauczyć się żyć od nowa... Antoine próbuje. Próbuje żyć,...

Naprawdę dobra, wzruszająca książka. Czyta się ją szybko, nie dlatego, że jest krótka, ale dlatego że mocno wciąga.

Naprawdę dobra, wzruszająca książka. Czyta się ją szybko, nie dlatego, że jest krótka, ale dlatego że mocno wciąga.

Antoine Leiris oddał tą krótką książką hołd dla uczucia, które łączyło go z tragicznie zmarłą żoną.
Oprowadził czytelnika po bardzo poruszających tematach dotyczących śmierci bliskiej osoby, oprócz przykro przyziemnych spraw jakimi jest chociażby organizacja pogrzebu podzielił się swoimi rozważaniami na temat przemijania czy miłości, obawami, ale i wpuścił do tej książki promyk nadziei na dobre życie bez nienawiści dla siebie oraz syna.

Antoine Leiris oddał tą krótką książką hołd dla uczucia, które łączyło go z tragicznie zmarłą żoną.
Oprowadził czytelnika po bardzo poruszających tematach dotyczących śmierci bliskiej osoby, oprócz przykro przyziemnych spraw jakimi jest chociażby organizacja pogrzebu podzielił się swoimi rozważaniami na temat przemijania czy miłości, obawami, ale i wpuścił do tej książki...

Rzadko się wzruszam, ale ta książka powaliła mnie na kolana.

Rzadko się wzruszam, ale ta książka powaliła mnie na kolana.

Powiem szczerze, że bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie ta książka. Terroryzmem islamskim zajmuję się nie od dzisiaj, więc wszystko to, co się wokół niego obraca nie jest dla mnie niczym nowym. Mimo wszystko, nigdy nie zastanawiałam się na uczuciami ofiar, takich zwykłych ludzi, których życie staje do góry nogami przez wydarzenia na które nie mają żadnego wpływu. Piękne świadectwo mężczyzny, który stracił miłość swojego życia i matkę swojego dziecka przez nienawiść, której jako ofiara świadomie się wyzbył, namawiając do tego innych.

Powiem szczerze, że bardzo pozytywnie zaskoczyła mnie ta książka. Terroryzmem islamskim zajmuję się nie od dzisiaj, więc wszystko to, co się wokół niego obraca nie jest dla mnie niczym nowym. Mimo wszystko, nigdy nie zastanawiałam się na uczuciami ofiar, takich zwykłych ludzi, których życie staje do góry nogami przez wydarzenia na które nie mają żadnego wpływu. Piękne...

13 listopada 2015 roku w wyniku zamachu w Bataclan, Antoine stracił swoją żonę Hélène. Na portalach społecznościowych opublikował list skierowany do terrorystów pod tytułem:”Nie zmusicie mnie do nienawiści”. Z czasem list zamienił się w książkę, w której zawarł wspomnienia i uczucia, które mu towarzyszyły od momentu, w którym dowiedział się o zamachu i śmierci żony do przygotowań do jej pogrzebu. Pisze o ukochanej żonie, wspomina, zastanawia się nad przyszłością swoją i malutkiego synka. Stara się zachowywać tą samą rutynę dnia codziennego, przyjmuje kondolencje od obcych ludzi, którzy nieraz traktują go jak bohatera, którym ani nie jest ani być nie chce. “Spadło na niego nieszczęście, które nie pytało go o zdanie ani o to, czy jest gotów”. Napisanie książki, choć ran nie uleczy, ma mu pomóc oswoić się ze śmiercią.
Autor tłumaczy jak ciężko jest zarówno rozmawiać z kimś, kogo spotkała taka tragedia, ale również przyjmować wsparcie, które tak naprawdę niewiele znaczy, jest wymuszone i wystudiowane.
Tyle uczuć zawiera w sobie ta niewielka książka, daje do myślenia, może pomoże komuś jeszcze “oswoić” się ze stratą ukochanej osoby.

13 listopada 2015 roku w wyniku zamachu w Bataclan, Antoine stracił swoją żonę Hélène. Na portalach społecznościowych opublikował list skierowany do terrorystów pod tytułem:”Nie zmusicie mnie do nienawiści”. Z czasem list zamienił się w książkę, w której zawarł wspomnienia i uczucia, które mu towarzyszyły od momentu, w którym dowiedział się o zamachu i śmierci żony do...

Trudno ocenić mi tę książkę. To niewypowiedziany żal i smutek po stracie najbliższej osoby skłonił Antoine Leiris do napisania tego krótkiego, bardzo emocjonalnego, poruszającego tekstu.

Trudno ocenić mi tę książkę. To niewypowiedziany żal i smutek po stracie najbliższej osoby skłonił Antoine Leiris do napisania tego krótkiego, bardzo emocjonalnego, poruszającego tekstu.

Świetnie napisana historia mężczyzny, który po śmierci ukochanej żony stara się ponownie ułożyć swoje życie, a także swojego syna. Polecam serdecznie.

Świetnie napisana historia mężczyzny, który po śmierci ukochanej żony stara się ponownie ułożyć swoje życie, a także swojego syna. Polecam serdecznie.