Bez ostatniego rozdziału. Wspomnienia z lat 1939-1946

Rewelacyjne pamiętniki, nie tylko dla historyków

Rewelacyjne pamiętniki, nie tylko dla historyków

Chciałem napisać coś mądrego na temat tej książki, ale po jej przeczytaniu ogarnął mnie po prostu smutek. Możemy się w obecnych czasach zastanawiać nad tym czy rzeczywiście Zachód Nas zdradził, czy były to błędy polityków i chęć nadinterpretacji zapisów, ale wystarczy przeczytać to dzieło, żeby widzieć jak wtedy czuł się żołnierz - oszukany.. Bardzo dobrze się to czyta, szczerze polecam.

Chciałem napisać coś mądrego na temat tej książki, ale po jej przeczytaniu ogarnął mnie po prostu smutek. Możemy się w obecnych czasach zastanawiać nad tym czy rzeczywiście Zachód Nas zdradził, czy były to błędy polityków i chęć nadinterpretacji zapisów, ale wystarczy przeczytać to dzieło, żeby widzieć jak wtedy czuł się żołnierz - oszukany.. Bardzo dobrze się to czyta,...

Bardzo prosta ale jednocześnie poruszająca jest ta książka. Nie ma ona wybitnych walorów literackich ale siła jej tkwi gdzie indziej, w sercu prostym, odpowiedzialnym i skupionym dla pracy na rzecz Polski i Polaków. Generał Anders na przeszło 400 stronach opowiada wydarzenia z lat II wojny światowej – od kampanii wrześniowej, aż do zakończenia działań wojennych. Są więc przypomniane jego więzienie na Łubiance, formowanie Armii Polskiej w ZSRR, ewakuacja na Bliski Wschód, walki we Włoszech i gorzki koniec wojny. Najciekawsze, z mojej perspektywy, fragmenty dotyczyły losów generała w ZSRR, a w szczególności jego wysiłków mających na celu ochronę i uratowanie jak największej liczby rodaków przy formowaniu kilku dywizji wojska polskiego. Brakowało mi jednak w niej nieco więcej tła opisywanych wydarzeń, przytaczania opinii generała na tematy różnych osób i wydarzeń, jak choćby względem prof. Kota.

Bardzo prosta ale jednocześnie poruszająca jest ta książka. Nie ma ona wybitnych walorów literackich ale siła jej tkwi gdzie indziej, w sercu prostym, odpowiedzialnym i skupionym dla pracy na rzecz Polski i Polaków. Generał Anders na przeszło 400 stronach opowiada wydarzenia z lat II wojny światowej – od kampanii wrześniowej, aż do zakończenia działań wojennych. Są więc...

Znakomita !
Nie daje wyzszej oceny na skali, bo to tak, jakby kazde uczucie radosci nazywac euforia lub ekstaza.Co to znaczy arcydzielo ?
Ile jest takich ksiazek ? Nie znam zadnej.
Uwazam,ze wystarczy okreslic,ze jest bardzo dobra, znakomita.
A wracajac do ksiazki, to nareszcie mam w szkolny sposob uporzadkowana wiedze na temat sytuacji Polski w okresie II wojny swiatowej.
Przemawia tez do mnie duchowa glebia generala, jego uczuciowosc, bezkompromisowe przedstawianie swojego stanowiska.

Znakomita !
Nie daje wyzszej oceny na skali, bo to tak, jakby kazde uczucie radosci nazywac euforia lub ekstaza.Co to znaczy arcydzielo ?
Ile jest takich ksiazek ? Nie znam zadnej.
Uwazam,ze wystarczy okreslic,ze jest bardzo dobra, znakomita.
A wracajac do ksiazki, to nareszcie mam w szkolny sposob uporzadkowana wiedze na temat sytuacji Polski w okresie II wojny...

Zdecydowanie zaskoczyła mnie (in plus) ta autobiografia. Spodziewałem się dużo farmazonów i wybielania siebie kosztem innych (np. jak u gen. Kuropieski). Tutaj mamy zwarty tekst, krótkie zdania, dużo czasowników, dobrze się to czyta.

Dodatkowo Anders fajnie, że stara się być człowiekiem i pisze o swoich antypatiach w stosunku do Kota i Mikołajczyka. Zadziwiający jest z kolei brak takich krytycznych refleksji na temat Churchilla, który ograł Polskę a potem już jako były premier, będący w opozycji, głośno krzyczał, że Polakom dzieje się krzywda...

Ktoś dobrze zauważył, że to są dzieje polityka a nie żołnierza - w pełni się zgadzam. Niestety na takich stanowiskach często prostolinijność zmienia się w zawiłą dyplomację kosztem innych (np. Piłsudski w sprawie gen. Zagórskiego).

Zdecydowanie zaskoczyła mnie (in plus) ta autobiografia. Spodziewałem się dużo farmazonów i wybielania siebie kosztem innych (np. jak u gen. Kuropieski). Tutaj mamy zwarty tekst, krótkie zdania, dużo czasowników, dobrze się to czyta.

Dodatkowo Anders fajnie, że stara się być człowiekiem i pisze o swoich antypatiach w stosunku do Kota i Mikołajczyka. Zadziwiający jest z...

Każdy kto interesuje się historią, zna gen. Andersa i losy jego Armii. Ciekawie jest przeczytać o tym wszystkim z jego punktu widzenia, bardzo ciekawe są zapisy rozmów na samym szczycie. Trochę ciężej się czytało, przynajmniej mi, opisy planów wojskowych itp, taki raczej typowy język żołnierski. Książka oprócz trudów żołnierskiego życia świetnie ukazuję sytuację w jakiej znalazła się Polska w wyniku zdradzieckich konferencji Wielkiej Trójki. Książka zdecydowanie warta przeczytania.

Każdy kto interesuje się historią, zna gen. Andersa i losy jego Armii. Ciekawie jest przeczytać o tym wszystkim z jego punktu widzenia, bardzo ciekawe są zapisy rozmów na samym szczycie. Trochę ciężej się czytało, przynajmniej mi, opisy planów wojskowych itp, taki raczej typowy język żołnierski. Książka oprócz trudów żołnierskiego życia świetnie ukazuję sytuację w jakiej...

Nie chce niczego ujmować wielce zasłużonemu i prawemu człowiekowi – który jako jeden z nielicznych w czasie wojny widział sprawy Polski boleśnie realistycznie - ale te wspomnienia napisał jednak za bardzo w pozycji na „baczność”.

Stał się niewolnikiem pewnej formy, co i należy zrozumieć. Ale dziś lektura jest nużąca, aby nie powiedzieć – lekko nudna, bo i literatem wszak nie był.

Inna rzecz, ze gdyby sprawy się potoczyły inaczej, to po wojnie w wyzwolonej Polsce Anders doszedłby do najwyższych stanowisk.

Zresztą to on powinien był zostać Naczelnym Wodzem - po skandalicznym odsunięciu przez Brytoli gen. Kazimierza Sosnkowskiego jesienią 1944 r. – a nie ten pierdołowaty Komorowski. On to powinien stanąć raczej przed sądem za Powstanie Warszawskie, a nie być uhonorowany taką funkcją, cóż że w pewnym sensie – demonstracyjną...

Nie chce niczego ujmować wielce zasłużonemu i prawemu człowiekowi – który jako jeden z nielicznych w czasie wojny widział sprawy Polski boleśnie realistycznie - ale te wspomnienia napisał jednak za bardzo w pozycji na „baczność”.

Stał się niewolnikiem pewnej formy, co i należy zrozumieć. Ale dziś lektura jest nużąca, aby nie powiedzieć – lekko nudna, bo i literatem...

Przeczytałem z wypiekami na twarzy. Świetna, wbijająca w fotel opowieść o wojennych losach generała i jego żołnierzy. Możemy się uczyć Patriotyzmu przez duże P. Moim zdaniem kandydat na lekturę obowiązkową nie tylko szkolną

Przeczytałem z wypiekami na twarzy. Świetna, wbijająca w fotel opowieść o wojennych losach generała i jego żołnierzy. Możemy się uczyć Patriotyzmu przez duże P. Moim zdaniem kandydat na lekturę obowiązkową nie tylko szkolną

Wspomnienia żołnierza, z duszą polityka.

Nie oczekiwałem literackich fajerwerków, co niestety sprawdziło się, ale i tak ze względu na życiorys autora lektura wbija w fotel. Jak obiecuje tytuł, mamy dość szczegółowy opis wojennych (z okresu IIWŚ) i tużpowojennych losów generała oraz skrawki wspomnień z lat wcześniejszych. Dużą część zajmują stenogramy rozmów, co przydaje opowieści powagi, ale niestety jeszcze bardziej osłabia literacką atrakcyjność wspomnień.

Trzeba pamiętać, że wspomnienia zostały spisane pod koniec lat 40-tych XX wieku, w okresie w którym znaczna część społeczeństwa Wielkiej Brytanii wywierała presję na swoich polityków, aby pozbyli się w końcu „those bloody Poles”, a Stalin był postrzegany przez wielu na Zachodzie jako wybawiciel, jowialny i bohaterski „Uncle Joe”. Znaczna część książki poświęcona jest więc na wytłumaczenie powodów, dla których polscy żołnierze nie mogą wracać do swojej ojczyzny.

Ewidentnie Anders spisywał wspomnienia również w celu oczyszczenia z zarzutów I to wcale nie tych stawianych przez usilnie zwalczających go komunistów, ale przez część środowisk emigracyjnych. Autor stara się wytłumaczyć swoją polityczną aktywność (m.in. spotkania z Churchillem),niezrozumiałą dla jego anglosaskich kolegów i części polskich polityków emigracyjnych. Tłumaczy jak wyglądały jego stosunki z gen. Sikorskim, przez otoczenie którego był podejrzewany nie tylko o nielojalność, ale i szykowanie zamachu na jego życie. Dość szokująco (choć może już powinniśmy się przyzwyczaić) brzmią oskarżenia o antysemityzm. Anders tłumaczy się więc, że rozumiejąc rozterki części swoich podkomendnych, przymykał oczy na dezercję żołnierzy pochodzenia żydowskiego podczas pobytu II Korpusu w Palestynie. A ucieczkę z polskiego wojska wybrało 3/4 z nich. Mogło to spotkać się z negatywną reakcją Brytyjczyków. Wszak te dezercje nie tylko osłabiały siły sprzymierzonych, ale również w części zasilały szeregi syjonistycznych organizacji walczących z Brytyjczykami (przywódca jednej z największych (Lechi) pisał listy do Adolfa Hitlera, otwarcie oferując swoją pomoc w walce z Wielką Brytanią).

Nie śmiem oceniać wyborów, zarówno politycznych, jak i militarnych Generała. Być może nie zawsze jego decyzje były optymalne z politycznego i wojskowego punktu widzenia. Wzrusza jednak jego prostolinijność, patriotyzm i czuły kompas moralny. I jakoś tak przy końcu lektury, przypomniał mi się wiersz Jerzego Czecha o Józefie Poniatowskim.

Znów dzięki nam na drugi przeszli brzeg
Lecz obca pamięć krótka bywa przecie
Przelana krew i zeszłoroczny śnieg
Jednaka cenę mają na tym świecie

A dla nas chłopcy nieskończona gra
Bo przyszły los jest wciąż nieodgadniony
I wygrać może kto do końca trwa
A przegra ten kto bije dziś pokłony

Wspomnienia żołnierza, z duszą polityka.

Nie oczekiwałem literackich fajerwerków, co niestety sprawdziło się, ale i tak ze względu na życiorys autora lektura wbija w fotel. Jak obiecuje tytuł, mamy dość szczegółowy opis wojennych (z okresu IIWŚ) i tużpowojennych losów generała oraz skrawki wspomnień z lat wcześniejszych. Dużą część zajmują stenogramy rozmów, co przydaje...

Wspomnienia generała Andersa napisane kilka lat po wojnie, ponownie wydane po kilkudziesięciu latach. Początek bardzo ciekawy, opis kampanii wrześniowej, potem więzienia w Rosji Sowieckiej. Okres formowania wojsk, rozmów ze Stalinem, dyskusji o wyprowadzenu wojsk na Bliski Wschód - czytałem ze ściskiem w żołądku. Walki Korpusu we Włoszech - ten temat znam lepiej, relacja gen. Andersa pozwoliła mi zrozumiec dlaczego tak parł do zdobywania Monte Cassino - dwa lata formowania wojsk, przemarszów, wojna ucieka. Do tego opis zmian politycznych i upadku znaczenia sprawy polskiej dla aliantów - poruszający jak się widzi to oczami generała.
Na minus - szkoda, że nie opisał więcej co się działo po wojnie, wszystko kończy się w 46 roku (zgodnie z tytułem).
Książka pisana w żołnierskim stylu, zdania krótkie, konkretne, bez lania wody.

Wspomnienia generała Andersa napisane kilka lat po wojnie, ponownie wydane po kilkudziesięciu latach. Początek bardzo ciekawy, opis kampanii wrześniowej, potem więzienia w Rosji Sowieckiej. Okres formowania wojsk, rozmów ze Stalinem, dyskusji o wyprowadzenu wojsk na Bliski Wschód - czytałem ze ściskiem w żołądku. Walki Korpusu we Włoszech - ten temat znam lepiej, relacja...