Na tropie Klingsora

Świetna książka sensacyjna, na którą naprowadził mnie film pod tym samym tytułem z Markiem Wahlbergiem, kiedyś niespełnionym raperem (z kilkoma hitami jako Marky Mark and the Funky Bunch),a obecnie bardziej spełnionym aktorem. Pochłonąłem ją błyskawicznie, choć wcale cienka nie jest (ani dosłownie, ani metaforycznie). Film w sumie mi się podobał, ale ja lubię Fuquę (a Danny Glover wcale nie jest "too old for this shit"). Bob Lee Swagger jest byłym snajperem z Wietnamu (film jest nieco unowocześniony, także w odniesieniu do sytuacji geopolitycznej),który po postrzale odszedł ze służby. Zostaje wynajęty do zaplanowania zamachu na prezydenta, oczywiście żeby mu zapobiec. Każdy, kto zrobił parę rpg-owych questów, dobrze wie, że taka zajawka to intryga szyta grubymi nićmi i pułapka, w którą nie wpadłby żaden Indianin (chyba że ślepy i upojony wodą ognistą z zakąską z peyotlu),ale Boba łatwo wmanewrowano, bo jak mawiał płk. Kwiatkowski "Z nimi trzeba psychologicznie, Jajec!". A potem wszystko się sypie. Ktoś strzelał do prezydenta, potem do Boba Lee, a potem dużo się strzelają z różnych odległości i kalibrów. W to wszystko wmieszał się jeszcze agent FBI i każdy poluje na każdego. Szwankuje lekko motywacja, bo Bob wcale nie jest takim patriotą i bohaterem, za jakiego go uważano. Ściga złoli (jak mawia Mr Pool),bo mu zabili psa i porwali kobitę, a nie dla honoru i łopotu flagi. Ale poza tym intryga jest pomyślana zręcznie, z odpowiednią dozą geopolityki, wewnętrznych rozgrywek różnych agencji i wewnątrz nich. Na plus należy policzyć redakcję merytoryczną (dwóch wojskowych),zresztą autor chyba też ma szeroką wiedzę na temat snajperstwa (nie wiem, nie znam się). Na minus z kolei tę samą redakcję merytoryczną, bo podawanie za każdym razem dokładnej i pełnej nazwy każdego karabinu i rodzaju amunicji jest może przydatne w leksykonie uzbrojenia, a nie w książce sensacyjnej. Ale to mały minusik. Większym dla mnie była trochę niechlujna korekta językowa (przyuważyłem literówki, drobne błędy). Ale ogólnie polecam. I ciekaw jestem następnych przygód Boba Lee (przynajmniej jeden tom jeszcze wyhaczę).

Bardzo dobra książka. Czyta się lekko i sprawnie. Jeśli ktoś lubi historie skonstruowane na miarę Browna, to znajdzie coś dla siebie :) Co prawda dialogi młodych bohaterów są mocno ugrzecznione jak na dzisiejsze czasy, ale być może jest to związane z kulturą odpowiedniej dla nich klasy społecznej. Jednakże książka warta do przeczytania.

Całkiem niezła, ale jak na thriller mało akcji. W sumie tak czy siak mało akcji. Ale ogólna koncepcja dobra. Słaby ten wątek z Leną, jakiś taki na siłę do ubarwienia tekstu. Jak dla mnie za dużo opisów. Sama historyczna strona ciekawa. Może nie szokująca, ale interesująca.

Książka o tym jak fanatyzm i manipulacje stosowane w KAŻDEJ religii są w stanie zatruć umysł młodego człowieka. Wiadomo nie od dziś, że młode niedoświadczone jeszcze niczym, umysły bardzo są podatne na wszelkie manipulowanie, zwłaszcza takie z obietnicami tego co cudownego ich czeka gdzieś tam kiedyś... Oczywiście te dobroci, które ich czekają są uwarunkowane od tego co zrobią, lub czego nie zrobią... Ahmad Mulloy ma osiemnaście lat, świetne wyniki w nauce i tylko matkę. Ojciec Egipcjanin, poszedł sobie w przysłowiową siną dal... Ahmed jednak mimo świetnych stopni i widoków na ciekawą przyszłość, studia itd. za namową imama postanawia zostać po prostu kierowcą ciężarówki... Przez cały czas czytania tej książki miałam nieodparte wrażenie, że dwie zupełnie inne i przeciwstawne sobie osoby "walczą" o dusze Ahmeda. Jego duchowy "nauczyciel" Raszid i szkolny psycholog, zasymilowany Żyd.. Co wyszło z tej walki i kto zwyciężył, tego wam nie podpowiem. Abstrahując od treści tej książki, powiem tylko, że właśnie się zastanawiam, gdzie pan Updike się przede mną ukrywał, że dopiero teraz wpadła mi w ręce jego książka. Zupełnie nie znałam do tej pory tego pisarza (aż wstyd się przyznać),ale styl jego pisania baardzo mi się podoba.

Bardzo ciekawe zagranie - połączenie kilku interesujących postaci, realnych i wymyślonych w jednej książce. Picasso, a raczej lata jego młodości, został w tej opowieści świetnie ukazany, a jego obraz "Panny z Awinionu" idealnie wkomponowany w całość. Tak mnie to wszystko co go dotyczyło zafascynowało, że z pewnością sięgnę po jego biografię. Troszkę zabrakło mi tej wielkiej postaci w drugiej części, gdy pojawił się "słynny" detektyw. Wielce ucieszne było obsadzenie w jednej z ról Arthura Conana Doyla, a co za tym idzie zmiksowania jego postaci Sherlocka Holmesa z detektywem z tej powieści. I do tego Kuba Rozpruwacz oraz Barcelona z przełomu wieków. Szczerze to liczyłam, że jeszcze gdzieś, może w jakimś parku pojawi się Antoni Gaudí, ale i bez niego było ta niesamowita książka. Nawet burdel został tu wyjątkowo kolorowo i atrakcyjnie opisany. Sama zagadka morderstw była taka sobie, ale cała reszta była genialna i zdecydowanie mogę tę książkę polecić.

Czytam książki z coraz większym zmęczeniem. Jestem świadomy rosnącej z roku na rok presji czasu, dzielonego pomiędzy coraz więcej chwil, co za tym idzie, coraz bardziej rozdrobnionego. Kiedyś potrafiłem czytać przez całą noc bez przerwy, otwierałem ją (książkę) na pierwszej stronie i kończyłem na ostatniej, z przerwą na łyk wody i sikanie w trakcie. Teraz łapię z trudem dwadzieścia stron pod koniec dnia, ledwo odkładam książkę na podłogę (choć obiecałem, że nigdy już nie będę),kiedy zdania które czytam zaczynają się mieszać ze zdaniami które już mi się śnią. 15 stron w pociągu do Katowic o siódmej rano. 10 stron w tramwaju spod kombinatu do centrum, jadę żeby spotkać się z przyjaciółmi. Takie czytanie dużo traci - pamiętam jak łapczywie paliłem papierosy jeden za drugim, po tym jak skończyłem "Jesień w Pekinie", wychylony przez okno o trzeciej nad ranem, wydmuchując dym jak najdalej, żeby rodzice w pokoju obok go nie wywąchali, czując oszołomienie tym, co się właśnie na tych kartkach wydarzyło, ślubując wierność Vianowi po pierwsze i literaturze w ogóle (jedną i drugą zdradzoną). Takie chwile uniesień już właściwie mi się nie zdarzają. Ale właśnie wykroiłem dla siebie somnambuliczne sobotnie wolne popołudnie, owinąłem się w koc, dokończyłem ostatnie 70 stron trzeciej rzeszy i leżałem jeszcze długo, trochę śpiąc, trochę myśląc. Bolano jest jednym z moich ulubionych pisarzy. Jeżeli po prostu nie jest moim ulubionym pisarzem (Delillo się wywrócił na "Ciszy", Bolano pozostaje niepokonany). A "trzecia rzesza" to książka totalna, to książka kompletna, to książka wspaniała na tak wielu poziomach, książka która właściwie wyczerpuje ideę książki. Można ją rozbierać na czynniki pierwsze, można ją analizować, albo można się w niej po prostu zanurzyć i przeżyć ten nastrój wakacyjnego hiszpańskiego miasteczka, które pustoszeje, zapada w straszny bezruch, w potężniejącą grozę, w senny koszmar, w którego centrum siedzi autor i potwór i grają w planszową grę wojenną. To najdziwniejsza i najbardziej przejmująca metafora historii II wojny światowej (czy to był zamiar autora? czy to jest moje skojarzenie? Czy to pytanie jest w ogóle istotne?). To niesamowity przebłysk genialnej intuicji w zakresie wiwisekcji nastroju, takiej emocji której nikt jeszcze nie przeżył, a jeżeli przeżył to jej nie nazwał, a Bolano ją nazwał w tej książce, tak jakby znalazł nowy gatunek zwierzęcia, gatunek który właściwie już wymarł. Poczułem się jak ćwierć wieku temu w tym oknie na starym mieście w środku Krakowa. Przejrzałem opinie poniżej, krew uderzyła mi szybciej do głowy, parsknąłem nad uwagą o tym jak Bolano "nie jest jakimś wielkim mistrzem stylu", ale, po namyśle, stwierdzam że nie mogło być inaczej. To jest misterium, to jest jakiś rytuał, to jest ezoteryka. Nigdy bym nikomu jej nie polecił, niech będzie tylko moja.

Autor z pozycji dziennikarza śledczego zagłębił się w historię mafii i jej oddziaływanie na życie społeczne i polityczne Sycylii i Włoch. W przystępny sposób pokazał jak kryminalistom udało się zmonopolizować całe życie polityczne i gospodarcze Sycylii, w jaki sposób i jakim metodami wpływali na decyzje polityczne w Rzymie. Co ciekawe i co bardzo mi się spodobało to to w jaki sposób mafia urywa łeb sprawie przed sądem. Oto sprawę kieruje się na boczne tory a dochodzenie grzęźnie w gąszczu bocznych wątków, dodatkowo akta przetrzymywane są w szufladach komendantów policji, prokuratorów lub sędziów. Drogi czytelniku dokładnie jak mafia zachowuje się obecnie polski rząd, złapany na gorącym uczynku przy omawianiu spraw publicznych przy wódeczce, twierdzi, że to nie on zawinił tylko gang kelnerów, którzy podsłuchali nasze rozmowy. My nie winni tylko ci co nas nagrali!!! Jak tłumaczenie mafiosa przed sądem. Potrzebuję umorzyć sprawę podatkową żony, da radę? Pewnie! Czego się nie robi dla starych kumpli przy wódeczce. To tak jak mafia tylko, Gellert opisał te same metody ale nie w Polsce tylko na Sycylii i nie w najwyższych kręgach władzy tylko na pośrednim szczeblu. Czego nie zrobił rząd polski? Oficjalnie nie użył przemocy przeciwko swoim oponentom. Natomiast mafia nie patyczkowała się - jeśli byłeś niewygodny ginąłeś i to nie powieszony w garażu z upozorowanym samobójstwem ale zastrzelony w ulicznej bitwie. Pasowało by recenzję podsumować słowami - ludzie czytajcie i działajcie bo za kilka lat, może się okazać, że klika rządząca to zwykli kryminaliści. Te same metody prowadzące do jednego celu władzy i bogactwa. Trzeba kogoś pokroju Żelaznego Prefekta aby rozbić układ... A czas ucieka.

Narrator od początku mówi o sobie, gdzie i jak mieszka.Drobiazgowo opisuje swoje codzienne życie. Zachowuje się dziwnie i jest niezwykle skryty. Po sześćdziesięciu stronach nie wiemy właściwie czym się zajmuje i co powoduje obsesyjną ostrożność i dyskrecję. Ten człowiek jest artystą, maluje motyle, co pozwala kamuflować jego prawdziwą, też , w pewnym sensie, artystyczna profesję. Jest niesamowitym perfekcjonistą. Pięknie opisuje Włochy, okolicę w której mieszka, ludzi ich zwyczaje i zachowania. Czyta się to powoli, bo co chwila książka wymusza zastanowienie się nad właśnie poznana frazą. Zakończenie mnie mocno nie zaskoczyło . Jest chyba takie jakiego się spodziewałem. Nie jest szczęśliwe ale i nie jest dramatyczne.

„…suchy i duszący wiatr, pewnie wysłany wprost z pustyni, żeby przypomnieć o ofierze Mesjasza, wtargnął do dzielnicy miasta i zawirował wśród nieczystości i niepokojów. Leżący na ulicach piasek i zadawnione urazy pomieszały się z obsesjami, strachem i stosami śmieci zalegającymi metalowe zbiorniki, ostatnie suche zimowe liście fruwały wśród martwych zapachów garbarni, znikły gdzieś wiosenne ptaki, jakby przeczuwały trzęsienie ziemi” [1]. Piasek i zadawnione urazy z obsesjami… Zaiste, Wielkim Pisarzem trzeba być, żeby napisać coś takiego i żeby nie wyszło to bombastycznie i tandetnie. Akcja powieści dzieje się w socjalistycznej lub, jak kto woli, komunistycznej Kubie, głównie w Hawanie, pod koniec lat osiemdziesiątych, choć zdarzają się retrospekcje sięgające wiele lat wstecz,. Głównym bohaterem jest policjant, melancholiczny porucznik, Mario Conde, a jego partnerem sierżant Manuel Palacios. Ktoś torturował, zgwałcił i wreszcie zabił młodą Lissette Delgado, nauczycielkę w liceum, do którego kilkanaście lat wcześniej uczęszczał Conde. W jej mieszkaniu znaleziono ślady szampańskiej imprezy i narkotyków. Policjant otrzymuje polecenie wykrycia sprawcy, a zawodowy instynkt od samego początku podpowiada mu, że to będzie wyjątkowo trudna i śmierdząca sprawa. „W grudniu tego, 1989, roku Lissette Núñez Delgado skończyłaby dwadzieścia pięć lat. Urodziła się w Hawanie w 1964, kiedy Conde miał lat dziewięć… Dwa lata temu dziewczyna zrobiła licencjat z chemii w Wyższej Szkole Pedagogicznej w Hawanie i wbrew obowiązkowemu przydziałowi pracy w szkole na wsi i posady w głębi kraju została od razu zatrudniona w liceum w dzielnicy La Vibora…” [2]. Bardzo dawno temu, w latach pięćdziesiątych, absolwenci w Polsce też otrzymywali nakazy pracy w określonych miejscach; jeśli Delgado mogła ominąć system, zostać w stolicy zamiast odpracowywać darmową szkołę na jakimś zadupiu, to oznacza, że w jej rodzinie ktoś miał znaczącą pozycję. To komplikowało sprawę jeszcze bardziej. Padura zastosował specyficzną narrację – raz w trzeciej osobie, a raz w pierwszej, dzięki czemu czytelnik poznaje zarówno działania policjanta, jak i jego myśli, wspomnienia, marzenia, fantazje… tak, erotyczne też. „Wichura w Hawanie” to drugi tom cyklu „Mario Conde”. W pierwszym policjantowi nie wyszedł związek z Tamarą, w drugim zakochuje się bez pamięci w Karinie, saksofonistce i miłośniczce jazzu. Wydawałoby się więc, że to połączenie kryminału z romansem, ale moim zdaniem, główny wątek to jednak Hawana i Kuba, i jest to powieść także, a może przede wszystkim, społeczno-obyczajowa. --- [1] Leonardo Padura, „Wichura w Hawanie”, przekład Danuta Rycerz, Znak, 2009, s. 9. [2] Tamże, s. 30-31.

Szkoda, że ta książka ma tak niską ocenę ale to znaczy, że wywołuje rożne emocje wśród czytelników. Enigmatyczna pozycja pełna intryg ale bez irytującego dramatyzmu, trzymająca mocno w napięciu, sprawia że trudno się od niej oderwać. Interesujące metafory i analogie doskonale pobudzają wyobraźnię ale również emocje, skłania do refleksji. Poruszony przez autora wątek wiary jest nienachalny, przyświeca mu wręcz jakaś mistyczna aura. Postacie są niebanalne, bardzo ludzkie w swojej pluszakowej formie. Powiedziałabym, że to całkiem dojrzała lektura ujęta w dosyć prostej, przyjemnej formie.

Lata 70-te to niesamowity okres pełen aktów terrorystycznych, zamachów bombowych, porwań organizowanych w Europie i na Bliskim Wschodzie przez np. Czarny Wrzesień, Baader-Meinhoff, OWP czy al-Fatah. Książka to ciekawy i dość szczegółowy zapis akcji agentów Mossadu ścigających organizatorów zamachu na izraelskich sportowców podczas Igrzysk w Monachium w 1972 roku. Fragmentami to wręcz podręcznik o tym jak być agentem i przy okazji egzekutorem. Na kanwie książki powstał film Stevena Spielberga.

Bardziej studium bohatera i życia na Kubie, niż kryminał. Wiele jest momentów, gdzie śledztwo (dość proste zresztą) jest spychane na drugi plan przez codzienność bohatera i retrospekcje z jego dzieciństwa. Problem w tym, że te retrospekcje nijak się mają do śledztwa, gdzie zaginionym jest szkolny kolega detektywa. Można przeczytać, bo powieść jest krótka i ciekawie opisuje kubańskie realia, ale miłośnicy kryminalnych zagadek mogą nie być w pełni usatysfakcjonowani.

Bardzo dobry kryminał z historią w tle, no i akcja rozgrywa się w Lizbonie. Akcja książki dzieje się w dwóch płaszczyznach czasowych, jedna rozgrywa się od 1941 roku i biegnie do wydarzeń, jakie miały miejsce w 199... (taka data pojawia się w książce). Autor przedstawia nam walkę wywiadów na terenie neutralnej Portugalii, wyścig dostęp do złóż wolframu, który staje się powodem kolejnych wydarzeń, jak choćby przerzuty zbrodniarzy wojennych przez Watykan w ramach Akcji Ocalenie po II wojnie światowej. No i jak przystało na kryminał, mamy zabójstwo, które mam miejsce właśnie w 199... Co łączy zamordowanie młodej dziewczyny w latach 90. ubiegłego wieku z wydarzeniami, jakie miały miejsce w czasie II wojny światowej i tuż po niej? No to musi już doczytać czytelnik książki. Dla mnie pozycja kompleksowa, niezła zagadka kryminalna, wartka akcja w każdej płaszczyźnie czasowej, Lizbona, romans, świetne dialogi wielowymiarowych postaci. Polecam

Wielka Brytania, USA, Szwajcaria i ZSRR . II wojna światowa, koniec lat siedemdziesiątych. Pełna emocji i napięcia powieść szpiegowska . Len Deighton tą powieścią przywrócił mi wiarę w tego autora . Po kilku słabszych, które ostatnio czytałem ta jest bardzo dobra .

Tak, to nie jest powieść z gatunku lekkich i przyjemnych”. To opowieść dla tych, którzy lubią mocne wrażenia. Prawdziwa i pokazująca rzeczywistość, której nikt nie powinien doświadczać. A jednak to realny świat ludzi, którzy żyli/żyją w tym miejscu i czasie.

Autor dysonuje rzetelną wiedzą na temat miejsca i epoki, w których osadził akcję powieści, nie sposób też odmówić mu talentów czysto literackich: umiejętności kreowania postaci, tworzenia barwnych opisów, żywych dialogów, specyficznego poczucia humoru. Dzięki temu otrzymujemy pyszny obraz Londynu z początków XVIII w., zarówno od strony blichtru bogactwa, jak i nędzy zaułków. Wypada to bardzo przekonująco i powieść czyta się z zainteresowaniem jako fresk historyczno-obyczajowy. Słabo przedstawia się natomiast wątek czysto sensacyjny, mający stanowić oś fabuły. D. Liss osnuł ją wokół rywalizacji wyborczej partii politycznych oraz poszczególnych kandydatów do parlamentu. W sieć towarzyszących temu intryg wplątany został główny bohater. Sam obraz kampanii wyborczej musi wzbudzić zainteresowanie oraz zamierzone przez Autora skojarzenia z czasami nam współczesnymi. Wszystko rozgrywa się dokładnie według tych samych reguł: korupcja, przekupywanie bądź zastraszanie wyborców, wystawianie głosów na sprzedaż, użycie siły w razie potrzeby, wszelkiego rodzaju kłamstwa i brudne zagrywki. Jedyna różnica polega na tym, iż odbywało się to w XVIII w. najzupełniej jawnie, bez prób tuszowania czy ukrywania brutalnej prawdy. I wszyscy uważali to za najzupełniej normalne. Może to nawet lepsze od dzisiejszej hipokryzji? Niestety, na tym ciekawym tle sama intryga kryminalno-sensacyjna wypada blado, jest niekonsekwentna, nielogiczna, naciągana. Zakończenie też na kolana nie rzuca. D. Liss posiada olbrzymi potencjał, nie potrafi go jednak do końca wykorzystać.

Od początku lektury towarzyszył mi niepokój, bo rzecz dzieje się w totalitarnej Korei Północnej, a główny bohater, Inspektor O, mimo że jest funkcjonariuszem ministerstwa bezpieczeństwa ludowego, jest tak samo inwigilowany co szary obywatel. Kryminalna intryga jest tu pretekstem do ukazania zniewolonych ludzi w państwie, w którym panuje terror. Atmosfera rodem z czasów głębokiego stalinizmu.