Instynkt śnieżnej pantery

Książka jeszcze lepsza od swojej poprzedniczki. Rewelacyjna fabuła i pomysł. Zdecydowanie nie ma tu miejsca na nudę. Lekturę czyta się wręcz ekspresowo. Brak naciągania i niepotrzebnego przedłużania. Zanim się jednak po nią sięgnie warto przeczytać pierwszą część, ponieważ pewne fragmenty mogą wydawać się niezrozumiałe i w tym przypadku nielogiczne. Naprawdę gorąco polecam!

Pies to najlepszy przyjaciel człowieka. Słowa stare jak świat, a jakże prawdziwe. Boję się takich książek — po te, w których bohaterami są zwierzęta, sięgam zawsze z obawą. Nigdy nie wiadomo co się wydarzy... Powieść pisana z psiej perspektywy, historia, która chwyta za serce — wzruszająca, łamiąca serce, ale i wywołująca uśmiech. Ciepła, pełna przede wszystkim psiej miłości. Kto ma psa ten wie. Najwspanialsze zwierzęta na świecie (nie umniejszając kotom). Ta książka nie pokazała mi, jak bardzo psy nas kochają, bo ja to już wiedziałam. Ona bardziej ubrała w słowa to, co ja czułam. Psi towarzysz to najwspanialszy towarzysz pod słońcem. "Był sobie pies" to piękna i wyciskająca łzy opowieść o tym, jak to jest być psem i bezwarunkowo kochać człowieka. Bo taka miłość to najpiękniejsza miłość - bezwarunkowa. Polecam tę książkę każdemu, niezależnie od tego, czy macie psa, czy nie. Poruszy najtwardsze serca i skłoni do refleksji.

Lubię książki tego Autora i żałuję, że nie mogę zlokalizować wszystkich. Philippe Nessmann każdy temat, który porusza, traktuje niezwykle malowniczo, tak, że zapoznawanie się z danym zagadnieniem to czysta przyjemność. Jest w tym też spora dawna wiedzy na temat historii, geografii. Kolorowe obrazki, choć dziecinne (to w sumie chyba literaturą dla dzieci),są ciekawym uzupełnieniem dla opowieści. Szkoda, że nie ma więcej takich pozycji.

Witajcie kochani :) Moja recenzja będzie krótka. Choć książka nie wiele różni się od filmu. I czuć czasem mały niedosyt .Czytając ja mówimy sobie ale, zaraz tu czegoś brakuje, zgadną Ci co oglądali film.Czyli Wszyscy ;) Jednak nie traci ona swojego uroku ,zresztą niesamowity Jack Sparrow na okładce bezcenne. Powiem tak, Ci co kochają film z pewnością polubią książkę. Pozdrawiam Was Misiaczki Buziaki .:*

Pierwszą książką przeczytaną przeze mnie z serii "Tajemniczy tunel" był "Skarb Troi". Mimo że bardziej mi się podobał niż pierwszy tom, "Ucieczka Leonarda" też była świetna. Podoba mi się w jaki sposób książka opisuje pomysłowość i odwagę dzieci. Także charakterystyka Leonarda da Vinci bardzo przypadła mi do gustu. Na razie jeszcze nie przeczytałam ostatniego tomu, ale polecam dwie wcześniejsze części, zwłaszcza "Skarb Troi".

„WSZYSTKIE BOGACTWA ŚWIATA RAZEM WZIĘTE NIE SĄ TYLE WARTE, CO JEDEN PRAWDZIWY PRZYJACIEL” Kilka lat temu poznałam Adama i Aleksa jako sędziwych panów w powieści „Nowe życie”, która stanowiła zwieńczenie trylogii „Kroniki Saltamontes”. Teraz nadarzyła się okazja, by poznać ich historię od początku, czyli od tomu pierwszego pt.: „Ucieczka z Mroku”. Poznajemy tę opowieść od chwili, gdy skończyła się II wojna światowa, a więc cofamy się do roku 1945, gdy ośmioletni Adam i dziesięcioletni Aleks przebywają w sierocińcu, w Stettinie (obecnie Szczecin),gdzie spędzili też wojenną zawieruchę. Żaden z nich nie pamięta, jak i kiedy dokładnie znaleźli się w tym miejscu, ale pomimo niezbyt wesołej scenerii i warunków udało im się przetrwać, dzięki pasji konstruktorskiej. To ich połączyło, gdyż razem często buszowali po śmietniskach, by wyciągać z nich elementy do budowania różnych pojazdów marząc tym, by kiedyś zwiedzić świat. Pewnego dnia Aleks wpada na pomysł, by zbudować Maszynę do Produkowania Szczęścia, która spełniłaby ich pragnienia, a do tego pomoże im przeżyć wspaniałe przygody, odkryć jakąś tajemnicę, a w momencie, gdyby los ich rozdzielił, zawsze się odnaleźli. Najważniejszym jednak życzeniem obu chłopców było spotkanie ludzi, którzy ich pokochają, a oni znajdą dla siebie dom, w którym będą szczęśliwi. Postanowili też wybrać swoje miejsce na ziemi posługując się znalezioną mapą i z zamkniętymi oczami losując palcem punkt. Najpierw Aleks, potem Adam. Zaskoczenie było ogromne, gdyż obaj wybrali ten sam kraj: Italię i o ile wiedzieli, co to za państwo, to zupełnie niejasna była dla nich nazwa miejscowości: Iano. Wypowiadając swoje życzenia i budując maszynę szczęścia nie byli świadomi tego, że w tym czasie „świat rządził się swoimi prawami”, które niezależnie od nich „układały ich los” zapisując gdzieś tam, we Wszechświecie ich plany, które tylko pozornie wydawały się im nierealne. „Kroniki Saltamontes” skierowane są głównie do młodych czytelników, ale także dla dorosłych z pewnością będzie to wciągająca lektura. Szkoda, że tak mało jest ona nagłośniona, gdyż jej przekaz jest ponadczasowy. Uważam, że jest to wspaniały materiał do scenariusza filmowego, który z pewnością ująłby serca wielu młodych ludzi. Opowiada, bowiem o trudnych czasach, w których brakowało wielu rzeczy, miasta były zniszczone, a mimo to ludzie powoli podnosili się z pożogi wojennej. Dzisiejszemu młodemu pokoleniu trudno jest wyobrazić sobie świata bez współczesnych udogodnień, technologii, szczególnie bez mediów społecznościowych, które zabijają żywy kontakt międzyludzki. Autorka przekazuje wartości, które powinniśmy pielęgnować przez całe życie. Dobro, serdeczność wobec drugiego człowieka, przyjaźń, empatia, realizowanie swoich marzeń, podnoszenie się po niepowodzeniach i uczenie się na błędach to tylko niektóre z nich. W czasach, kiedy chłopcom przyszło żyć, gdyż kraj był zniszczony przez wojnę, a los wielu takich dzieci jak Adam i Aleks związany był z utratą najbliższych. Pokazuje też, że wszystko to, co zdobywamy poprzez naukę, doświadczenia procentuje w przyszłości. Podkreśla siłę edukacji, tego, czego uczymy się w ciągu naszego życia, jakie zdobywamy umiejętności i wiedzę, gdyż nigdy nie wiadomo, kiedy mogą one nam się przydać. "NIEKTÓRE RZECZY, KTÓRE WYDAJĄ SIĘ NA POCZĄTKU PRZERAŻAJĄCE, MOGĄ BYĆ W RZECZYWISTOŚCI ZBAWIENNE DLA NAS." Całkowicie zgadzam się ze zdaniem zamieszczonym na okładce książki mówiącym, że: „Po tę powieść dla dzieci i młodzieży z przyjemnością sięgnie niejeden dorosły”. Ja, mimo że wiek młodzieżowy mam już dawno za sobą, przeczytałam ją z zapartym tchem. To z pewnością zasługa stylu pisarskiego, jakim posługuje się pani Monika Marin. Jej sposób opowiadania sprawia, że angażujemy się w przeżywane przez bohaterów sytuacje, które biegną w nieprzewidywalny sposób. Jedyne, czego można było się spodziewać to tego, że młodzi przyjaciele się spotkają. Ich droga do siebie obfituje w mnóstwo przygód, spotkań z ciekawymi, pomocnymi ludźmi i wiele doświadczeń utwierdzających w przekonaniu, że jeżeli nie tracimy wiary w swoje marzenia i nadziei na dobry los, wówczas wszystko sprzyja temu, byśmy otrzymali to, czego pragniemy. Marzenia spełniają się czasami w pokrętny sposób i nie zawsze tak, jakbyśmy tego oczekiwali, ale ważne, byśmy zrobili ku nim pierwszy krok, konsekwentnie za nimi podążali i nigdy nie poddawali się trudnościom. Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu Pinus Media

Bardzo dobra powieść z gatunku westernu oddająca wyraźnie klimat dzikiego zachodu a w tym przypadku pogranicza meksykańskiego. Młody człowiek Carlos wygrywa dzięki swoim umiejętnością jeździeckim zakład z bogatym meksykańskim pułkownikiem, ten nie mogąc znieść publicznego w jego mniemaniu poniżenia postanawia się zemścić na Carlosie. Powieść w swojej genezie zawiera intrygę , podstęp, zemstę i zwycięstwo. Książka może być zarówno dedykowana młodzieży jak również dorosłym, układ jej jest uniwersalny a akcja powieści przebiega dość intensywnie i skupia na sobie uwagę. To moja druga przeprawa przez dzieło Mayne Reina, mam nadzieję, że nie ostatnia. XlX wieczna powieść jest bardzo interesująca.

Wow🙂 "Miasto pożeraczy deszczu" to była naprawdę fajna książka😄 Zacznę od tego, że wydanie jest piękne. Twarda i ładna oprawa, a w środku jest wklejka z mapą. Poza tym strony książki są dosyć grube. Naprawdę kawał dobrej roboty😊 Historia książki osadzona jest w roku 1893. Momentami pisana jest językiem oddającym charakter tamtych czasów, czyli takim ciężkawym. Głównym bohaterem jest berliński złodziejaszek Oskar, który pewnym zbiegiem okoliczności trafia do domu sławnego podróżnika Carla Friedricha von Humboldta. Od tego momentu zaczyna się ich wspólna wyprawa do tytułowego miasta pożeraczy deszczu🙂 Oprócz nich w książce sa również bardzo dobrze wykreowani bohaterowie poboczni jak np. Eliza, pochodząca z Haiti kapłanka voodoo, czy wyniosła siostrzenica Humboldta Charlotte. Warto również wspomnieć o dodającym książce uroku ptaku Willmie😁 Autor stworzył naprawdę świetną historię, w której połączył mityczny świat Inków z historyczmi postaciami takimi jak Da Vinci czy Aleksander von Humboldt. To co cechuję tę książkę to wartka akcja oraz malownicze opisy przyrody i krajobrazów. Jest ona naprawdę świetną przygodówką😊

Książka na godzinkę. Wszystko trochę płytkie i szybkie, tak po łebkach przedstawione. Film widziałam kilka razy, więc pamiętam dużo, wszystko praktycznie, no i momentami brakowało mi ładnych, długich opisów. Nie porównam jej do jakiś wielkich i chwalonych dzieł czy bestsellerów, ale przyjemnie i szybko się czyta, a wcześniejsza znajomość historii, dzięki filmowi, pomaga lepiej wyobrazić sobie różne sytuacje albo dopowiedzieć nieopisane rzeczy.

Szczerze mówiąc wahałam się pomiędzy oceną 6/10 a 7/10. Mam woje "ale" jeśli chodzi o tę historię. Przede wszystkim główni bohaterowie. O ile w pierwszej części byli ZNOŚNI, teraz stali się tak irytujący, ze aż odechciewało mi się czytać. Viola - kapryśna nastolatka, przy każdej sposobnej okazji pokazująca swoje fochy i oczywiście śmiertelnie zazdrosna o Izabelę (nie jestem pewna, czy dobrze napisałam jej imię). Z kolei Narsissus, przesadnie miły i ustępliwy. W ogóle, niedobrze mi sie robiło przy każdym momencie, kiedy razem się ściskali i całowali... nie, to nie dla mnie... Z kolei bardzo podobała mi się reszta fabuły, szczególnie wątek z Kapelusznikiem, który idealnie podtrzymywał tę powieść w napięciu. Nie mogłam zapomnieć emocji towarzyszących mi przy czytaniu końcówki, więc kończę na ocenie 7/10. Ale mogłoby być o niebo lepiej, gdyby nasza zakochana para zupełnie zniknęła z kartek tej książki.

Jeden z lepszych pisarzy beletrystyki historycznej. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Marek to dwunastoletni chłopiec, któremu zaplanowano niesamowite wakacje. Czeka go męski wyjazd do Ameryki Łacińskiej: tylko on, tata i wujek. Niestety, tuż przed wylotem okazało się, że malutka siostra Marka zachorowała. Tata będzie musiał zostać w domu, a wujek… nie lubi dzieci. Nastolatka czeka wyjazd do Meksyku z człowiekiem, który zapowiedział, że Marek nie zabierze ze sobą laptopa. Czy chłopiec będzie zadowolony z wyprawy? Co zobaczy w Meksyku? Czy będzie mu brakowało nowinek technologicznych? Kto i dlaczego podąży ich śladem? To bardzo dobra książka przygodowa dla dzieci i młodzieży, idealna na wakacje. Nie brakuje w niej niespodzianek i nieoczekiwanych zwrotów akcji, dzięki czemu trzyma czytelnika w napięciu do ostatnich stron.

„Piratika” to jak jazda pirackim statkiem – raz płyniesz z wiatrem i chcesz wiedzieć, co dalej, a raz masz ochotę zwinąć żagle i iść spać. Bohaterowie naprawdę dają radę – to oni trzymają tę historię w pionie. Styl? Czasem jak morze w sztorm – trochę za dużo fal. Ale hej, dam szansę kontynuacji. Może będzie mniej zgrzytów, więcej przygód. Idealna dla tych, co nie muszą mieć fabularnego fajerwerku, ale lubią piracki klimat i barwne postacie.

Kochani czytelnicy i czytelniczki. Jeśli macie skłonność do czytania książek, które można sklasyfikować jako poważne i/lub wstręt do książek niepoważnych, to nie bierzcie się za tą powieść! Nie jest to kompendium wiedzy o życiu na morzach w epoce, która nigdy nie miała miejsca, nie jest to podręcznik ani lektura. Jest to powieść napisana dla rozrywki, i, na litość boską, nie traktujcie tej książki poważnie!

Od pierwszej sceny mroczna sensacja prowadziła mnie aż do ostatniej strony. Watykan, puszcza amazońska, amerykański lotniskowiec... A przy tym wiem, że wszelkie opisy Amazonii nie pochodzą z filmów czy blogów - autor spędził tam podczas wypraw survivalowych wiele tygodni. Intryga niesamowita - gdyby to wyszło po angielsku, cały świat stawiałby tę książkę obok Cusslera.