W krainie Indian. Odkrycie Dzikiego Zachodu

Marek to dwunastoletni chłopiec, któremu zaplanowano niesamowite wakacje. Czeka go męski wyjazd do Ameryki Łacińskiej: tylko on, tata i wujek. Niestety, tuż przed wylotem okazało się, że malutka siostra Marka zachorowała. Tata będzie musiał zostać w domu, a wujek… nie lubi dzieci. Nastolatka czeka wyjazd do Meksyku z człowiekiem, który zapowiedział, że Marek nie zabierze ze sobą laptopa. Czy chłopiec będzie zadowolony z wyprawy? Co zobaczy w Meksyku? Czy będzie mu brakowało nowinek technologicznych? Kto i dlaczego podąży ich śladem? To bardzo dobra książka przygodowa dla dzieci i młodzieży, idealna na wakacje. Nie brakuje w niej niespodzianek i nieoczekiwanych zwrotów akcji, dzięki czemu trzyma czytelnika w napięciu do ostatnich stron.

Wspaniałe opowieści . Kilka opowiadań z życia naszych przyjaciele, najlepszego przyjaciela człowieka. Pióro jak zawsze niezawodne pisarza. Bardzo ujmujące fabuły krótkich życiorysów kochanych piesków. Niektóre z nich dobrze się kończą a niektóre wyciskają łzy czytającego. Piękne opowiadania dostarczam nam autor . Polecam gorąco tego autora.

Jeden z lepszych pisarzy beletrystyki historycznej. Zgodnie z definicją beletrystyka historyczna ma na celu: " dostarczenie rozrywki i przyjemności czytelnikowi " " pozwolić oderwać się od rzeczywistości i zanurzyć w świecie wyobraźni ". Charakteryzuje się fikcyjną fabułą i postaciami, ale często opisuje również fakty i osoby historyczne. Wszystkie te czynniki autor wypełnia, aż w nadmiarze. Jeśli dodamy do tego pięknie napisany tekst, wartką akcję, interesujący temat...to co więcej potrzeba ? POLECAM !!!

Przekład Kazimierz Osmólski i Romana Winnicka. Bardzo ciekawa wartka akcja rozgrywa się w stanach Nevada i Kalifornia Ameryki Północnej w czasie gorączki srebra i złota. Tajemnica bogatych złóż srebra jest w posiadaniu Jaimsona i jej córki Matyldy Jaimson. Banda Billa Mayfielda, Keila Hawkinsa i Szlachetny Jerzy porywają Matyldę i za wszelką cenę nawet okupu, chcą się wzbogacić. W pokrzyżowaniu tych planów i uwolnieniu Matyldy zaangażowany jest górnik i sprzedawca sprzętu górniczego Washock. Pościgi, strzelaniny, zabójstwa, trzymająca w napięciu akcja uwolnienia Matyldy Jaimson i losy jej przyjaciół. Wszystko w tej powieści to prawdziwa przygoda.

To na pewno nie jest najbardziej znana książka autora, ale dla mnie jego pierwsza przeczytana. Pamiętam, że zrobiła na mnie olbrzymie wrażenie. Po raz pierwszy dowiedziałem się wtedy, że czerwonoskóre chłopaki, wymachujące tomahawkami, czasami w niezbyt przyjemny sposób pozbawiający kogoś włosów, walczą o swoje prawo do życia. To, że przegrali już wiedziałem. Moją sympatię mieli zawsze, teraz doszło jeszcze współczucie. Wszystkie książki autora, które przeczytałem, były dla mnie niezapomnianą przyjemnością, większość z nich do dziś pamiętam. Wydane w 23 językach ( rekomendowana książka w 9 językach ), w przeszło 10 - milionowym nakładzie. Autor, polski patriota, znany z miłości do ojczyzny, to jeden z wielkich mistrzów polskiej literatury przygodowej. POLECAM !!!

Z autorem i jego książkami miałem dużo przyjemności i niezapomniany czas, który razem spędziliśmy. Co do rekomendowanej pozycji muszę wykorzystać ks. Józefa Tischnera i jego góralskie prawdy: " jest święta prowda, tyz prowda i gówno prowda ". Skoro wcześniej polecałem książki Karola Maya, nic nie stoi na przeszkodzie polecenie polskiego alter ego Niemca. Co z przyjemnością czynię !!! Gwiazdka dodatkowo za fantazję !!!

Strach ją nieco opuścił, za to zdumienie wzrosło. Znów przynagliła Pietrka do biegu. Poczciwe konisko wysilało się do ostateczności. Od pędu powstał wiatr, który bił ją po twarzy. Mrugając powiekami, zobaczyła znów Kapitana, jak zawróciwszy minął ją z prawej strony. W chwilę później ukazał się z lewej i znów gnał przodem. Zrozumiała. Okrążał Pietrka, żeby w ten sposób zużywać nadmiar szybkości, gdyż chciał jej towarzyszyć.Stanęła więc i czekała. W parę sekund Kapitan wypadł z ciemości z grzywą rozwianą, z ogonem wyprostowanym na powietrzu od szalonego pędu. Leciał prosto na biednego Pietrka z otwartym pyskiem i szatańsko rozognionymi ślepiami. Pietrek rzucił się w bok, a Joan wyleciała z siodła. Pietrek gnał dalej, porażony trwogą, z cuglami w powietrzu. Ale potwór nie zamierzał go ścigać. Potwór zatoczył tylko niewielkie koło, posłał za zbiegiem triumfalne rżenie i zarył kopytami przed Joan. Stanął na pagórku i wydawał się jeszcze wynioślejszy. Zasłonił sobą gwiazdy. Ślepia, przesłonięte kosmykami grzywy, jaśniały jak prawdziwe gwiazdy. Joan, patrząc na olbrzymie zwierzę, śmiała się radośnie. Zdarzenia rozwijały się piękniej niż we śnie. Kapitan biegł za nią jak pies, pozwolił się wziąć za grzywę... Poprowadziła go do wystraszonego Pietrka. [fragment]

Myślałam, że będzie nieco ciekawsza ta książka... Jest to historia szczeniaka bulteriera wychowanego przez wilczycę, który po osiągnięciu dorosłości cały czas z kimś walczy i stale próbuje udowodnić, że nie jest psem a wilkiem. Czytając miałam wiele wątpliwości co do opisanych sytuacji, np. tego, że wilki mogą z zimną krwią zabić psa, gdy ten znajdzie się na ich terytorium. Niejasności próbowałam wyjaśnić szukając informacji w internecie, lecz w nie we wszytko byłam w stanie uwierzyć. Czytało się szybko, ale niezbyt wciągało.

Czym dalej w las, tym lepiej. Dosłownie. Tarzan przebywa tym razem odwrotną drogę niż w części pierwszej - od człowieka cywilizowanego, poprzez dowódcę dzikiego plemienia, na królu małp kończąc. Im bardziej zbliża się do swoich zwierzęcych korzeni, tym bardziej akcja staje się wartka i brutalna. Miejscami czuć klimat niczym z barbarzyńskich opowiadań Roberta E. Howard'a (ewentualna inspiracja musiała płynąć jednak w drugą stronę, bo przecież Teksańczyk w momencie debiutu Tarzana miał dopiero 6 lat). Ogólnie bardzo udana kontynuacja. Po zakończeniu można odnieść wrażenie, że historia zatoczyła koło, ale przecież to dopiero początek długiego, firmowego cyklu Burroughs'a.

Dobra, to określenie adekwatne do danej powieści. W książce chodzi o bohatera który trafił w wir konfliktu. Cała książka opiera się na tym konflikcie i w sumie to tyle. Nie chodzi tutaj o rozwiniętą fabułę, bo wydaje mi się nie o to chodzi w takich powieściach. A i dobrze! Bo czytało się o lekko i przyjemnie, przypomniały mi się chwilę kiedy za dzieciaka oglądałem z ojcem westerny przy niedzielnym obiedzie. Książkę można porównać właśnie do takiego 120 minutowego filmu. Dla mnie bomba ;) Polecam!

[...] -Wspaniała perspektywa! Mniejsza już o to, że będziemy musieli wziąć się za łby z dzikusami! Zawsze to rozrywka. — Ach, proszę, niech pan nie żartuje, panie Korrea. Obecna chwila nie nadaje się do żartów. — Mam więc płakać? — Śmierć zagląda nam w oczy! — Tę panią śmierć weźmiemy za kark i zadusimy, zanim zdoła nas porwać — odrzekł młodzieniec ze śmiechem. 𝐙 𝐂𝐘𝐊𝐋𝐔 "𝐎𝐂𝐀𝐋𝐈Ć 𝐎𝐃 𝐙𝐀𝐏𝐎𝐌𝐍𝐈𝐄𝐍𝐈𝐀" ! To była krwawa i krwiożercza wyprawa. Nie dla osób o słabych nerwach, a tym bardziej żołądkach. Może śmiało konkurować z opowieściami J. Verne. Były wszelkie niebezpieczeństwa brazylijskiej dżungli, więc piranie, jadowite węże, elektryczne węgorze no i oczywiście kanibale, którzy okazali się mniej niebezpieczni niż okoliczności przyrody. Miałam momenty i musiałam przerwać słuchanie. Pan Robert Fraś, wczuwając się w atmosferę niebezpieczeństwa, potrafił to tak doskonale przekazać swoją interpretacją, że aż miałam gęsiora 😅 Wszystkie opisy były nader realistyczne i bardzo obrazowo przedstawione, ze szczegółami. Podziwiam i jestem pełna szacunku dla ówczesnych podróżników, odkrywców. Musieli wykazać się nie lada odwagą, sprytem i niesamowitym wręcz talentem do szybkiego przystosowywania się do zaistniałych okoliczności. Ta powieść przypadnie do gustu fanom mocnych wrażeń podróżniczych. Kiedyś to były podróże ekstremalne 😁 𝗭𝗗𝗘𝗖𝗬𝗗𝗢𝗪𝗔𝗡𝗜𝗘 𝗚𝗢𝗗𝗡𝗔 𝗣𝗢𝗟𝗘𝗖𝗘𝗡𝗜𝗔 ! ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ 𝗗𝗟𝗔 𝗖𝗜𝗘𝗞𝗔𝗪𝗦𝗞𝗜𝗖𝗛 : Powieść ta została napisana w 1904 roku i razem z kilkoma innymi, które wymieniam poniżej, trafiła jako pojedyncza powieść do działu "𝗛𝗶𝘀𝘁𝗼𝗿𝗶𝗲 𝗣𝗿𝘇𝗲𝘁𝗿𝘄𝗮𝗻𝗶𝗮" I pescatori di balene (1894); I Robinson italiani (1896); Attraverso l'Atlantico in pallone (1896); I minatori dell'Alaska (1900); 𝐋'𝐮𝐨𝐦𝐨 𝐝𝐢 𝐟𝐮𝐨𝐜𝐨 (𝟏𝟗𝟎𝟒) - "𝐖ł𝐚𝐝𝐜𝐚 𝐎𝐠𝐧𝐢𝐚" 𝐭𝐮𝐝𝐳𝐢𝐞ż "𝐂𝐳ł𝐨𝐰𝐢𝐞𝐤 𝐎𝐠𝐧𝐢𝐚"; Il vampiro della foresta (1912). 𝗘𝗠𝗜𝗟𝗜𝗢 𝗦𝗔𝗟𝗚𝗔𝗥𝗜- był uważany za pioniera science fiction. We Włoszech jego obszerne dzieło było czytane szerzej niż Dantego Alighieri . W XXI wieku nadal znajduje się w czterdziestce najczęściej tłumaczonych włoskich autorów. Wiele z jego najpopularniejszych powieści zostało zaadaptowanych jako komiksy, seriale animowane i filmy fabularne. Uważany jest za ojca włoskiej fikcji przygodowej i włoskiej kultury popularnej , a także za „dziadka” spaghetti westernu . Chociaż Salgari otrzymał od królowej Włoch tytuł szlachecki i cieszył się ogromną popularnością, jego książki nie zarobiły zbyt wiele i przez większość życia żył z dnia na dzień. Salgari napisał ponad 200 opowieści przygodowych i powieści, których akcja rozgrywa się w egzotycznych miejscach, a bohaterowie pochodzą z różnych kultur. Inspirację czerpał z lektury literatury zagranicznej i gazet, magazynów podróżniczych i encyklopedii, które wykorzystywał do przedstawiania świata swoich bohaterów. Napisał cztery główne serie: Piraci z Malezji ; Saga o Czarnym Korsarzu ; Piraci z Bermudów ; oraz zbiór przygód rozgrywających się na Dzikim Zachodzie. Bohaterami Salgariego byli głównie piraci, wyjęci spod prawa i barbarzyńcy, walczący z chciwością, nadużywaniem władzy i korupcją. Salgari poślubił Idę Peruzzi – nazywaną „ Aida ”, z którą był bardzo szczęśliwy przez lata. Para miała czwórkę dzieci. Życie prywatne Salgariego zostało przyćmione kilkoma tragediami. W 1889 roku jego ojciec popełnił samobójstwo . Ida zachorowała po 1903 roku, a problemy Salgariego nasiliły się wraz z rachunkami za leczenie. Wydarzenia te doprowadziły Salgariego do depresji i w 1910 roku próbował popełnić samobójstwo. Po tym, jak Ida została umieszczona w szpitalu psychiatrycznym w 1911 roku, Salgari był przytłoczony i wkrótce potem popełnił samobójstwo, naśladując japoński rytuał seppuku . Zmarł 25 kwietnia 1911 roku. Pozostawił trzy listy, adresowane do swoich i dzieci Idy dzieci, swojego wydawcy i redaktorów swojej gazety w Turynie . W liście do wydawcy napisał : "Do Ciebie, który wzbogaciłeś się w pocie czoła, utrzymując mnie i moją rodzinę w nieszczęściu, proszę tylko, abyś z tych zysków znalazł fundusze na opłacenie mojego pogrzebu. Salutuję Ci, gdy łamię moje pióro." Emilio Salgari dodatkowe inf. włoska wiki.

Czy myślisz, że jak zaczytywałem się książkami autora, wiedziałem o jego dwuznacznej interpretacji swojej przeszłości ? O Karolu Mayu, też nie wiedziałem. Teraz wiem i... nie ma to dla mnie żadnego znaczenia !!! Książki tych autorów nie stały się w żadnym wypadku gorsze i nie straciły na swoich wartościach literackich !!! Czasy mojej młodości, chociaż ta wydana w 1985 r. Teraz są inne czasy, ale zakładając, że w ogóle ktoś coś czyta, literatura dla młodzieży jest lepsza ? Szkoda, ale tego już się nie dowiem !!! Mimo wszystko myślę, że dobra książka zawsze się obroni i upływ czasu nie ma tu żadnego znaczenia !!! POLECAM !!!

"Płonący las" Jamesa Olivera Curwooda to pełna dramatyzmu powieść przygodowa, w której sierżant Królewskiej Konnej Policji, Dawid Carrigan, zostaje wysłany na Daleką Północ z misją schwytania niebezpiecznego przestępcy – Czarnego Rogera Audemarda. Opowieść zaczyna się, gdy Carrigan, przebywający na odludziu nad rzeką Athabaska, zostaje niespodziewanie zaatakowany. Ukryty napastnik oddaje do niego serię precyzyjnych strzałów, zagrażając życiu policjanta. Choć udaje mu się schronić za skałą, Carrigan rozumie, że nieznajomy chce go zabić, a ucieczka wydaje się niemożliwa. W krytycznym momencie pojawia się jednak postać, która zmienia bieg wydarzeń – kobieta o ciemnych oczach i zwichrzonych włosach. Okazuje się, że to ona próbowała go zastrzelić, ale teraz, dostrzegając, że ranny Carrigan nie jest w stanie się bronić, postanawia go opatrzyć i ratować. Curwood mistrzowsko oddaje napięcie sytuacji i moralne dylematy bohaterów, a także trudne do odgadnięcia motywy tajemniczej kobiety. Narracja obfituje w szczegółowe opisy przyrody Północy, gdzie bezkresne lasy, rzeki i groźne pustkowia stają się niemal równorzędnym bohaterem tej opowieści. "Płonący las" to nie tylko powieść o ściganiu przestępcy, ale także o zaufaniu, odkupieniu i walce o przetrwanie w świecie, w którym człowiek i natura nieustannie się ścierają.

„WSZYSTKIE BOGACTWA ŚWIATA RAZEM WZIĘTE NIE SĄ TYLE WARTE, CO JEDEN PRAWDZIWY PRZYJACIEL” Kilka lat temu poznałam Adama i Aleksa jako sędziwych panów w powieści „Nowe życie”, która stanowiła zwieńczenie trylogii „Kroniki Saltamontes”. Teraz nadarzyła się okazja, by poznać ich historię od początku, czyli od tomu pierwszego pt.: „Ucieczka z Mroku”. Poznajemy tę opowieść od chwili, gdy skończyła się II wojna światowa, a więc cofamy się do roku 1945, gdy ośmioletni Adam i dziesięcioletni Aleks przebywają w sierocińcu, w Stettinie (obecnie Szczecin), gdzie spędzili też wojenną zawieruchę. Żaden z nich nie pamięta, jak i kiedy dokładnie znaleźli się w tym miejscu, ale pomimo niezbyt wesołej scenerii i warunków udało im się przetrwać, dzięki pasji konstruktorskiej. To ich połączyło, gdyż razem często buszowali po śmietniskach, by wyciągać z nich elementy do budowania różnych pojazdów marząc tym, by kiedyś zwiedzić świat. Pewnego dnia Aleks wpada na pomysł, by zbudować Maszynę do Produkowania Szczęścia, która spełniłaby ich pragnienia, a do tego pomoże im przeżyć wspaniałe przygody, odkryć jakąś tajemnicę, a w momencie, gdyby los ich rozdzielił, zawsze się odnaleźli. Najważniejszym jednak życzeniem obu chłopców było spotkanie ludzi, którzy ich pokochają, a oni znajdą dla siebie dom, w którym będą szczęśliwi. Postanowili też wybrać swoje miejsce na ziemi posługując się znalezioną mapą i z zamkniętymi oczami losując palcem punkt. Najpierw Aleks, potem Adam. Zaskoczenie było ogromne, gdyż obaj wybrali ten sam kraj: Italię i o ile wiedzieli, co to za państwo, to zupełnie niejasna była dla nich nazwa miejscowości: Iano. Wypowiadając swoje życzenia i budując maszynę szczęścia nie byli świadomi tego, że w tym czasie „świat rządził się swoimi prawami”, które niezależnie od nich „układały ich los” zapisując gdzieś tam, we Wszechświecie ich plany, które tylko pozornie wydawały się im nierealne. „Kroniki Saltamontes” skierowane są głównie do młodych czytelników, ale także dla dorosłych z pewnością będzie to wciągająca lektura. Szkoda, że tak mało jest ona nagłośniona, gdyż jej przekaz jest ponadczasowy. Uważam, że jest to wspaniały materiał do scenariusza filmowego, który z pewnością ująłby serca wielu młodych ludzi. Opowiada, bowiem o trudnych czasach, w których brakowało wielu rzeczy, miasta były zniszczone, a mimo to ludzie powoli podnosili się z pożogi wojennej. Dzisiejszemu młodemu pokoleniu trudno jest wyobrazić sobie świata bez współczesnych udogodnień, technologii, szczególnie bez mediów społecznościowych, które zabijają żywy kontakt międzyludzki. Autorka przekazuje wartości, które powinniśmy pielęgnować przez całe życie. Dobro, serdeczność wobec drugiego człowieka, przyjaźń, empatia, realizowanie swoich marzeń, podnoszenie się po niepowodzeniach i uczenie się na błędach to tylko niektóre z nich. W czasach, kiedy chłopcom przyszło żyć, gdyż kraj był zniszczony przez wojnę, a los wielu takich dzieci jak Adam i Aleks związany był z utratą najbliższych. Pokazuje też, że wszystko to, co zdobywamy poprzez naukę, doświadczenia procentuje w przyszłości. Podkreśla siłę edukacji, tego, czego uczymy się w ciągu naszego życia, jakie zdobywamy umiejętności i wiedzę, gdyż nigdy nie wiadomo, kiedy mogą one nam się przydać. "NIEKTÓRE RZECZY, KTÓRE WYDAJĄ SIĘ NA POCZĄTKU PRZERAŻAJĄCE, MOGĄ BYĆ W RZECZYWISTOŚCI ZBAWIENNE DLA NAS." Całkowicie zgadzam się ze zdaniem zamieszczonym na okładce książki mówiącym, że: „Po tę powieść dla dzieci i młodzieży z przyjemnością sięgnie niejeden dorosły”. Ja, mimo że wiek młodzieżowy mam już dawno za sobą, przeczytałam ją z zapartym tchem. To z pewnością zasługa stylu pisarskiego, jakim posługuje się pani Monika Marin. Jej sposób opowiadania sprawia, że angażujemy się w przeżywane przez bohaterów sytuacje, które biegną w nieprzewidywalny sposób. Jedyne, czego można było się spodziewać to tego, że młodzi przyjaciele się spotkają. Ich droga do siebie obfituje w mnóstwo przygód, spotkań z ciekawymi, pomocnymi ludźmi i wiele doświadczeń utwierdzających w przekonaniu, że jeżeli nie tracimy wiary w swoje marzenia i nadziei na dobry los, wówczas wszystko sprzyja temu, byśmy otrzymali to, czego pragniemy. Marzenia spełniają się czasami w pokrętny sposób i nie zawsze tak, jakbyśmy tego oczekiwali, ale ważne, byśmy zrobili ku nim pierwszy krok, konsekwentnie za nimi podążali i nigdy nie poddawali się trudnościom. Książkę przeczytałam, dzięki wydawnictwu Pinus Media