rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji

Okładka książki Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji autora Wacław Radziwinowicz, 9788326823336
Okładka książki Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji
Wacław Radziwinowicz
7,0 / 10
Wydawnictwo: Agora reportaż
400 str. 6 godz. 40 min.
Kategoria:
reportaż
Format:
papier
Data wydania:
2016-03-10
Data 1. wyd. pol.:
2016-03-10
Liczba stron:
400
Czas czytania
6 godz. 40 min.
Język:
polski
ISBN:
9788326823336
Średnia ocen
7,0 7,0 / 10
53 opinii 315 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji

Nozomi
Nozomi
książek na półce przeczytane 839 napisanych opinii 839

Oceny książki Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji

Średnia ocen
7,0 / 10
315 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
16 ocen
9
26 ocen
8
77 ocen
7
114 ocen
6
52 ocen
5
11 ocen
4
5 ocen
3
4 ocen
2
2 ocen
1
8 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji

avatar
167
165
fafarat
02.06.2025
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Książka przygnębiająca. Czytana razem z "Gogolem w czasach Google'a" jest znakomitym zapisem szybkiego rozwoju dyktatury. Niby się uśmiechamy czytając o absurdach rosyjskiej codzienności, ale to taki śmiech przez łzy...

Książka przygnębiająca. Czytana razem z "Gogolem w czasach Google'a" jest znakomitym zapisem szybkiego rozwoju dyktatury. Niby się uśmiechamy czytając o absurdach rosyjskiej codzienności, ale to taki śmiech przez łzy...

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
179
21
Pietrek
01.03.2024
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Rosja widziana przez reportera, który zna ten kraj na wylot. Pozycja obowiązkowa!

Rosja widziana przez reportera, który zna ten kraj na wylot. Pozycja obowiązkowa!

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
140
20
Marteno
10.10.2022
3 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Posiadam

Opowiadania o Rosji w wersji soft - nie przybliża Rosji co najwyżej ociepla jej wizerunek. Autor pokazuje jaka jest dziwna ale dziwna to nie jest niebezpieczna, totalitarna, grożąca, bestialska, agresywna ... na dziwną patrzy się z łagodną pobłażliwością, jak na wilka w owczej skórze kuriozalnego i zapomina się, że to mimo wszystko jest wilk. Po tej lekturze nie znajdziemy odpowiedzi na to dlaczego Rosjanie popierają Putina, jakie są mechanizmy napaści na suwerenną Ukrainę, jeśli ktoś nie zna mentalności Rosjan to jej nie pozna. Mam znajomych Rosjan, którzy mieszkali w Polsce, niektórzy oczytani, wykształceni ale nigdy nie usłyszałem nawet potwierdzenia z ich ust, że takie a takie działanie władzy rosyjskiej jest niedemokratyczne, łamie prawa człowieka, że napaść na Ukrainę (8 lat temu) to agresja - nawet jeśli ktoś bąkną pod nosem "tak" to od razu słyszałem "ale"...
Te opowiadania są miałkie, bardziej na zasadzie przyjaznych anegdot niż dziennikarskiej relacji z pazurem - strata czasu

Opowiadania o Rosji w wersji soft - nie przybliża Rosji co najwyżej ociepla jej wizerunek. Autor pokazuje jaka jest dziwna ale dziwna to nie jest niebezpieczna, totalitarna, grożąca, bestialska, agresywna ... na dziwną patrzy się z łagodną pobłażliwością, jak na wilka w owczej skórze kuriozalnego i zapomina się, że to mimo wszystko jest wilk. Po tej lekturze nie znajdziemy...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

925 użytkowników ma tytuł Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji na półkach głównych
  • 519
  • 386
  • 20
165 użytkowników ma tytuł Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji na półkach dodatkowych
  • 114
  • 15
  • 8
  • 8
  • 8
  • 7
  • 5

Tagi i tematy do książki Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji

literatura polska Rosja

Inne książki autora

Więcej
Okładka książki Patrząc na Wschód Piotr Brysacz, Wojciech Górecki, Jacek Hugo-Bader, Maciej Jastrzębski, Michał Książek, Jędrzej Morawiecki, Włodzimierz Pawluczuk, Wacław Radziwinowicz, Magdalena Skopek, Wojciech Śmieja, Andrzej Stasiuk, Mariusz Wilk
Ocena 7,3
Patrząc na Wschód Piotr Brysacz, Wojciech Górecki, Jacek Hugo-Bader, Maciej Jastrzębski, Michał Książek, Jędrzej Morawiecki, Włodzimierz Pawluczuk, Wacław Radziwinowicz, Magdalena Skopek, Wojciech Śmieja, Andrzej Stasiuk, Mariusz Wilk
więcej

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Sowietstany. Podróż po Turkmenistanie, Kazachstanie, Tadżykistanie, Kirgistanie i Uzbekistanie Erika Fatland
Sowietstany. Podróż po Turkmenistanie, Kazachstanie, Tadżykistanie, Kirgistanie i Uzbekistanie
Erika Fatland
W zasadzie co my Europejczycy wiemy o Azji Środkowej? Kraje byłego Związku Radzieckiego takie jak Kazachstan, Uzbekistan i inne Stany kojarzą nam się głównie z przynależnością do tegoż Związku a o nich samych wiemy tak naprawdę niewiele. Dzięki tej książce poznajemy każdy z tych krajów, jego bogatą historię (która sięga czasów Aleksandra Macedońskiego) i niezwykłą kulturę. Kraje te wydają nam się egzotyczne. A jednocześnie, dzięki licznym podróżom autorki, mamy do czynienia z ludźmi, którzy bardzo często żyją w trudnych (i dla nas niewyobrażalnych) warunkach. Często na pustyniach. Często w ogromnym ubóstwie i naprawdę ciężko uwierzyć, że to jest XXI wiek, bowiem dla nich czas się zatrzymał (w wieku XIX). Rządzącym żyje się o niebo lepiej, są bogaci, budują pałace a tymczasem zwykli ludzie mieszkają w jurtach. I niektórzy tylko buntują się a reszta żyje jakby pod dyktando tych dyktatorów. To jest takie dziwne i jednocześnie smutne. Ci ludzie nie mają woli walki. Przeszli spod jednego panowania (Stalina) do kolejnych rządów autorytarnych (swoich prezydentów, którzy są nieusuwalni). Chętnie wybrałbym się w tamte rejony, ale nie wiem, czy zdołałabym znieść to, że obcokrajowców traktuje się podejrzliwie i każdemu turyście przyznaje się osobę, która "czuwa" nad tym aby nie zobaczył zbyt dużo, nie zrobił "podejrzanych'" zdjęć, nie porozmawiał otwarcie z mieszkańcami, nie skrytykował władzy itd. Książka warta aby ją przeczytać i zastanowić się, jak mamy dobrze w tej cywilizowanej Europie.
Agnieszka - awatar Agnieszka
oceniła na710 miesięcy temu
Jądro dziwności. Nowa Rosja Peter Pomerantsev
Jądro dziwności. Nowa Rosja
Peter Pomerantsev
e book Rosji opisanej w tej książce już nie ma i myślę, że jest to coś co powinno się podkreślić. Nie ma już Rosji z 2010 roku, a ludzie opisani w książce też są już częścią innej rzeczywistości często dalekiej od kraju. Zastanawiałam się dłuższą chwilę co ja właściwie o tej książce myślę. Po pierwsze biorąc pod uwagę całość, to nie jest ona reportażem, a wspomnieniami, co nie musi być wadą, ale warto to wiedzieć, bo właściwie tylko 2 rozdziały w środku są reportażami. Jest dużo prywaty autora, opisów tego jak funkcjonuje (lub jak nie funkcjonuje)rynek medialny w Rosji, jest fenomenalny reportaż o Rusłanie Korszunowej, który jest wstępem do opowieści o działających na pograniczu sekty grupach couchingowych i dla którego to reportażu warto przeczytać tę książkę. Poza standrdową ekscytacją oligarchami jest temat dzikiej deweloperki, są sekty, szamani, guru będący odpowiedzią na biedę, beznadzieję i swoisty problem tożsamościowy jaki dotknął kraj po upadku ZSRR. Mamy Kaszpirowskiego, który ładuje wodę energią przez ekran telewizora, mamy rozwarstwienie społeczne, mamy proces Bierezowskiego z Abramowiczem, drogie restauracje... Nie sposób odmówić autorowi lekkiego pióra, nie sposób odmówić mu tego, że wszystko o czym pisze jest ciekawe, ale dużo tu sensacji, ekscytacji tym co miałkie i mało wejścia w temat głębiej. Świetnie się czyta, ale po pierwsze jest to opis świata, którego już nie ma, a po drugie opis zwyczajnie powierzchowny, łapiący, to co błyszczące.
NiegdyśNatalia - awatar NiegdyśNatalia
oceniła na66 miesięcy temu
Tatuaż z tryzubem Ziemowit Szczerek
Tatuaż z tryzubem
Ziemowit Szczerek
To chyba najsłabszy, ze wszystkich Szczerków. Za przypadkowe, za mało wspólnego między tymi tekstami, za dużo się powtarza. Ja jestem Szczerka fanem więc i tak z przyjemnością czytałem, są zresztą smaczki.

Ale ale na pewno nie powinno się od tego przygody z nim zaczynać. Mam nadzieję, że tylko chwilowa zniżka formy.

Tomek Kobyliński - awatar Tomek Kobyliński
ocenił na81 miesiąc temu
Świat się chwieje. 20 rozmów o tym, co z nami dalej Grzegorz Sroczyński
Świat się chwieje. 20 rozmów o tym, co z nami dalej
Grzegorz Sroczyński
Bardzo dobrze czytało się te rozmowy 9 lat po ich wydaniu, mając perspektywę tego co się wydarzyło później w polityce i gospodarce. Niektóre słowa były wręcz prorocze, inne wskazane problemy tylko się pogłębiły. Na pewno ciekawa i wartościowa lektura. Niezależnie od tego jakie poglądy się wyznaje, warto przeczytać.
Raissa - awatar Raissa
oceniła na92 lata temu
Katiusza z bagnetem. 14 sekretów ZSRR Igor T. Miecik
Katiusza z bagnetem. 14 sekretów ZSRR
Igor T. Miecik
Ktoś kiedyś powiedział, że Rosja i ZSRR to stan umysłu. Nie sposób nie zgodzić się z tą opinią. Z pewną niechęcią sięgnąłem po tą książkę, z uwagi na moją obecną "alergię" na wszystko co rosyjskie, ale nie zawiodłem się. Autor na licznych przykładach pokazuje, że naród ciemiężony od setek lat przez władzę musiałby wykonać tytaniczną i chyba na razie niemożliwą pracę, by zacząć myśleć o sobie i innych narodach cywilizowanymi kategoriami. W ZSRR i Rosji aparat władzy miał na celu upodlenie obywateli, aby Ci nawet nie śmieli myśleć o zmianie władzy i ustroju. Tezy autora zwarte w opisywanych sekretach i ciekawostkach pozostają aktualne. Polecam tę pozycję wszystkich, którzy chcą poszerzyć swą wiedzę o Rosjanach i przyczynach ich swoistego pojmowania świata. Z chęcią przeczytam inne książki tego autora.
MaciekWroc - awatar MaciekWroc
ocenił na81 rok temu
Skucha Jacek Hugo-Bader
Skucha
Jacek Hugo-Bader
Wspaniały reportaż, nawet jeśli częściowo jest 'prawdą zmyśloną'. Ideały, I wiara w nie, przeplatają się tutaj z prawdziwym życiem, które często jest tak różne od wyobrażeń. Do tego nawet najmniej barwni, ledwo wspomniani, bohaterowie są na swój sposób kolorowi. Bardzo wciągająca.
magda - awatar magda
oceniła na74 miesiące temu
Ostatni krąg. Najniebezpieczniejsze więzienie Brazylii Drauzio Varella
Ostatni krąg. Najniebezpieczniejsze więzienie Brazylii
Drauzio Varella
Książka jak i pozycje Wiktora Suworowa powinna być lekturą. Warto przeczytać, by zdać sobie sprawę, że większość przestępców to ludzie którymi kierują podstawowe instynkty, nałogi i potrzeby ich zaspokojenia, gdzie twoje życie i zdrowie jako ofiary nic nie znaczy, a twoja śmierć nawet nie zasługuje na refleksję. Więzienie to tylko przerwa i czas na zaplanowanie kolejnego skoku, a nie kara i powrót do uczciwego życia. Czy masakra z ostatnich stron była uzasadniona - a czy ci którzy tam zginęli reprezentowali inny system wartości. " Zabiłem 10 ludzi, z czego 4 nawet nie warto wspominać. Poszedłem pomóc zabić kochanka szwagra bo akurat nie miałem nic innego do roboty.
Radek Dobek - awatar Radek Dobek
ocenił na101 rok temu
Ziarno i krew. Podróż śladami bliskowschodnich chrześcijan Dariusz Rosiak
Ziarno i krew. Podróż śladami bliskowschodnich chrześcijan
Dariusz Rosiak
Niezwykle ciekawe reportaże z regionu, gdzie narodziło się chrześcijaństwo i tam też się w pierwszej kolejności rozwijało. Obecnie można powiedzieć, że egzystuje, a gdzieniegdzie nawet dogorywa. Oczywiście chodzi o kościoły obrządków wschodnich – prawosławnych bądź monofizyckich oraz maronitów. Praktycznie tylko w Stambule autor ma kontakt z przedstawicielami zachodniej gałęzi chrześcijaństwa – ewangelikalnymi protestantami, z tym że jest to grupa konwertytów, a nie potomkowie dawnych wyznawców wiary w Chrystusa jako zbawiciela. Autor opisuje bowiem dzisiejsze losy chrześcijan na terenie Turcji (odrębnie Stambuł i interior),Iraku, Libanu oraz Izraela (w tym Zachodniego Brzegu, czyli autonomii palestyńskiej). Ale podróż zaczyna się … w Szwecji, gdzie mieszkają Asyryjczycy, czy jak chcą inni Aramejczycy – wschodni chrześcijanie przybyli tam z Kurdystanu, o których pisał też Karl-Markus Gauß w jednym z reportaży wydanych w książce „Mieszkańcy Roany odchodzą pogodnie”. Z kolei William Dalrymple określał w książce „Ze świętej góry” ich jako „suriani”. Dariusz Rosiak rozmawia z przedstawicielami lokalnych społeczności, jeśli się da to nawet z duchownymi, ale nie tylko. Opisy tego co widzi i przeżywa uzupełnia własną wiedzą, nie wybiera się bowiem w podróż reporterską bez wymaganego przygotowania. Niewątpliwie najciekawszy rozdział traktuje o egipskich koptach, wśród których spotkamy nawet … naszego rodaka. Zupełnie nieznany u nas odłam chrześcijaństwa, z pewnymi specyficznymi zwyczajami (z których jeden by się w Polsce podobał, ale drugi za nic by nie przeszedł) i wielką historią, naznaczona jednak ciągłymi prześladowaniami – obecnie nie ze strony państwa, lecz islamskich fanatyków. I właśnie islam, szczególnie w radykalnej wersji jest jednym ze źródeł zagrożeń dla chrześcijan na Bliskim Wschodzie, wszędzie stanowiących mniejszość. W każdym z państw (może poza formalnie Turcją) muzułmańska większość wywiera na mniejszości wpływ nie tylko faktycznie, ale i prawnie. Drugie zagrożenie to bieda, będąca przyczyną emigracji a przez to osłabienia lokalnych społeczności chrześcijańskich. Ale i te wspólnoty są niejednorodne. Arabscy chrześcijanie w Izraelu sprzyjają Palestyńczykom i opozycji w Syrii oraz Iraku. Dla ich braci w wierze z tych krajów niedemokratyczne reżimy stanowiły ochronę przed radykalnymi muzułmanami. Natomiast w Libanie maronici walczyli między sobą i byli w taktycznym sojuszu z szyickim hezbollahem przeciwko sunnickiemu ISIS. Bardzo ciekawa książka, która pokazuje chrześcijan żyjących w naprawdę wrogim środowisku, którzy za swą wiarę płacę nierzadko najwyższą cenę.
Aguirre - awatar Aguirre
ocenił na82 lata temu
Jarosław. Tajemnice Kaczyńskiego Michał Krzymowski
Jarosław. Tajemnice Kaczyńskiego
Michał Krzymowski
Nie mam pojecia, czy polecam te ksiazke. Jest bardzo dobra, prosze mnie zle nie zrozumiec. Autor dotarl do wielu faktow i przedstawia mase informacji z zycia prywatnego braci Kaczynskich. Na pewno to nie jest ksiazka o intrygach i aferach, lecz o zwyklym czlowieku. No moze nie takim zwyklym. Z drugiej strony czytanie jej wydaje mi sie strata czasu. Od dzieci i niesmialych nastolatkow bezwzglednie sluchajacych sie matki, do najwazniejszych osob w panstwie. Od uleglosci do bezwzglednosci z zachwianym balansem miedzy praca a domem. Konczac na klotliwym i nieustepnym odbiciu stojacego w cieniu ojca. Dziwna to postac...
Jakub - awatar Jakub
ocenił na72 lata temu
Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u Anna Sulińska
Wniebowzięte. O stewardesach w PRL-u
Anna Sulińska
Reportaż pokazujący życie i pracę stewardes w czasach Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej. Autorka opisuje, jak wyglądała ich codzienność w Polskich Liniach Lotniczych LOT – od szkoleń i wymagań, po obsługę pasażerów i podróże w czasach ograniczonego dostępu do świata. Książka ukazuje także społeczne postrzeganie stewardes, które były symbolem elegancji i „okna na Zachód”, a jednocześnie musiały mierzyć się z wieloma ograniczeniami systemu PRL. W tle pojawiają się historie osobiste, marzenia i realia życia w tamtej epoce.
Patrycja - awatar Patrycja
oceniła na74 dni temu
Dysforia. Przypadki mieszczan polskich Marcin Kołodziejczyk
Dysforia. Przypadki mieszczan polskich
Marcin Kołodziejczyk
To jedna z tych książek, które odbiorcy nie pozostawią obojętnym. Albo zapała miłością i doceni kunszt autora, albo zapieje oburzeniem i pod kanapę ciśnie. Należę do tej pierwszej grupy szczęśliwców, którzy uważają, że reportażysta nie tylko świetnie zilustrował nowe typy mieszczan, lecz dodatkowo pozwolił, aby przemówili własnymi słowami. To właśnie oni – ci nowobogaccy z patodeweloperki, ci rozwiedzeni ojcowie, ci nałogowcy wszelkiej maści i autoramentu opisują nam swoją rzeczywistość. Przez to, że robią to w stylu im bliskim, z zachowaną specyfiką wyrażania się i doboru słów czytelnik ma wrażenie zanurzenia w środowisku. Wręcz namacalnie może się poczuć członkiem danej społeczności. Autor pokaże odchodzący świat powstańców warszawskich, odsłoni kulisy branży wykończeniowej, a nawet dziennikarstwa. Jaki obraz wyłania się z tych opowieści? Ano taki, jak sugeruje tytuł, w końcu dysforia, to przeciwieństwo euforii, a nasze społeczeństwo niekoniecznie lubi się cieszyć. Polecam.
ilo99 - awatar ilo99
ocenił na710 miesięcy temu
Zabijemy albo pokochamy. Opowieści z Rosji Anna Wojtacha
Zabijemy albo pokochamy. Opowieści z Rosji
Anna Wojtacha
W książkę się wpada jak w studnię, złapie fantastycznym opisem osób, które poznajemy razem z autorką. Bohaterowie reportażu tak jak sama Wojtacha są charakterne, wyraziste, niespotykane. Poznajemy ich pogląd na Rosję, na władzę, historię ich życia. Po przeczytaniu zostałam z dziwnym poczuciem pustki i niewiedzy co dalej czytać. Co wybrać, żeby wciągnęło na równi z opowieściami z kolei transsyberyjskiej.
tingitur - awatar tingitur
ocenił na95 lat temu
Zdarzyło się Włodzimierz Kalicki
Zdarzyło się
Włodzimierz Kalicki
Dla mnie przegenialna xiążka. Bardzo bym chciał aby Kalicki napisał drugi tom. Tę czytałem trzy lata, bo się uparłem, że będę czytał tylko w rocznice opisywanych zdarzeń. Ale mam swoje ulubione daty, do których wracam co rok - na przykład 23 marca, 9 lipca, 8 sierpnia, 1 września, 3 września.
The_Core - awatar The_Core
ocenił na109 miesięcy temu
Armenia. Karawany śmierci Andrzej Brzeziecki
Armenia. Karawany śmierci
Andrzej Brzeziecki Małgorzata Nocuń
Armenia to jeden z tych krajów, o których w Polsce mówi się niewiele – a jeśli już, to najczęściej w bardzo uproszczonych skojarzeniach: dawny Związek Radziecki, Kaukaz, może jeszcze diaspora rozsiana po świecie. Tymczasem książka „Armenia. Karawany śmierci” próbuje ten obraz poszerzyć i pokazać kraj znacznie bardziej złożony – pełen dramatycznej historii, napięć politycznych i trudnej codzienności. Jedno z określeń, które pojawia się w książce, to „dzieje Hiobowe” – i trudno o lepsze podsumowanie losów Armenii. W reportażu wracają kolejne tragedie: ludobójstwo Ormian dokonane przez Turków na początku XX wieku, katastrofalne trzęsienie ziemi z 1988 roku, które zniszczyło całe miasta i pochłonęło dziesiątki tysięcy ofiar, a także wieloletni konflikt o Górski Karabach z Azerbejdżanem. Do tego dochodzą napięcia polityczne, protesty uliczne, niewyjaśnione śmierci żołnierzy, wpływy Rosji, korupcja, układy partyjne i klanowe. Autorzy pokazują Armenię jako państwo znajdujące się w ciągłym napięciu między przeszłością a próbą budowania nowoczesnego, demokratycznego państwa. W tle niemal stale obecna jest Rosja – jako dawny hegemon, polityczny partner, ale też czynnik wpływający na wewnętrzne układy w kraju. W reportażu pojawia się też wiele wątków dotyczących polityki: walki o władzę, protestów społecznych, mechanizmów funkcjonowania państwa. Jednocześnie każdy rozdział opiera się na konkretnej historii – człowieka, rodziny, żołnierza czy mieszkańców jakiegoś miejsca. Dzięki temu książka nie jest wyłącznie analizą polityczną, ale próbą opowiedzenia Armenii poprzez losy ludzi. I właśnie tu pojawia się pewien paradoks tej książki. Z jednej strony reportaż bardzo dobrze przybliża współczesną Armenię i jej historię, pokazuje kontekst polityczny i geopolityczny, którego często w ogóle nie znamy. Z drugiej strony momentami dominuje właśnie ta perspektywa polityczna i geopolityczna, przez co opowieść bywa bardziej analityczna niż reportersko-ludzka. Mimo to jest to książka ważna. Przede wszystkim dlatego, że dotyczy kraju, o którym naprawdę wiemy niewiele. Armenia pojawia się w naszej świadomości raczej przypadkowo – czasem poprzez znane osoby z diaspory (jak Cher, Andre Agassi czy rodzina Kardashian),ale rzadko poprzez realną wiedzę o historii i współczesności tego państwa. „Armenia. Karawany śmierci” pozwala tę wiedzę uporządkować. Pokazuje kraj naznaczony traumą, ale jednocześnie próbujący znaleźć własną drogę między przeszłością, geopolityką i marzeniem o normalnym, stabilnym państwie. To reportaż solidny i potrzebny – nawet jeśli momentami bardziej polityczny niż osobisty. A może właśnie dlatego warto po niego sięgnąć.
Katarzyna - awatar Katarzyna
oceniła na61 miesiąc temu
Białystok. Biała siła, czarna pamięć Marcin Kącki
Białystok. Biała siła, czarna pamięć
Marcin Kącki
Autor bardzo dużo uwagi poświęca problemom społecznym Białegostoku, które przejawiają się antysemityzmem, rasizmem, dyskryminacją, a nawet faszyzmem, z którym na wojnę poszedł w 2013 rząd Donalda Tuska. Oprócz samego miasta mamy też wątki związane z okolicą, m.in. Jedwabnem i Treblinką, losy Zamenhofa, żydowskiego Białegostoku czy nawet rywalizacji obecnego prezesa PZPN z gangami warszawskimi - czyli historię disco polo xd Bardzo zgrabny i ciekawy reportaż.
mrnlkhlk - awatar mrnlkhlk
ocenił na87 miesięcy temu
Umma. Reporter na Bliskim Wschodzie Alfred de Montesquiou
Umma. Reporter na Bliskim Wschodzie
Alfred de Montesquiou
"Umma" to trudna, ale i ważna książka będąca chyba pierwszym kompendium tak klarownie opisującym kraje muzełmańskie. I przystępnie. Autor opowiada o swoich podróżach do krajów Wschodu i o tym, co w nim zastaje. Porusza zarówno kwestie polityczne, jak i problemy codziennego życia. I pisze o tym wszystkim w ciekawy sposób, tak że w tych historiach odnajdzie się nawet czytelnik, którego wiedza na temat Ummy nie była zbyt szeroka. Z tą książką trafimy do Maroka, Algierii, Libii, Egiptu, Afganistanu i wielu innych państw. Alfred de Montesquiou zabiera nas w świat Ummy. Odwiedzimy je w czasie Arabskiej Wiosny. Widzimy więc śmierć Kadaffiego czy Bin Ladena. Śledzimy niepokoje społeczne, ale i obserwujemy biedę w Kairze czy osły ze słuchawkami na uszach wykorzystywane do przemytu na granicy Algierii i Maroka. Poznajemy różnorodne obyczaje i tradycje, które przeplatają się z nowoczesnością. Lektura na pewno interesująca, poruszająca wiele złożonych tematów. Warta tego by ją przeczytać!
PijanaPoMalinach - awatar PijanaPoMalinach
ocenił na71 rok temu
Bardzo martwy sezon. Reportaże naoczne Marcin Kołodziejczyk
Bardzo martwy sezon. Reportaże naoczne
Marcin Kołodziejczyk
Miało być śmiesznie, miało być sarkastycznie a wyszło tak smutno, że aż serce boli. "Bardzo Martwy Sezon. Reportaże naoczne." Marcin Kołodziejczyk. Mamy tu do czynienia ze zbiorem reportaży Pana Kołodziejczyka, wydanych w tygodniku "Polityka" na przełomie lat 2000 / 2014. Wszystko mi się przypomniało! Wszechobecna bieda, beznadzieja, brak pracy i perspektyw. Było naprawdę ciężko. Pamiętam takie absurdy, że aby zdobyć pracę sprzątaczki, trzeba było mieć wyższe wykształcenie i opanowane co najmniej 3 języki! Wszechobecna korupcja, łapówkarstwo i kumoterstwo. To wszystko jest tu ukryte, pod luźnym sarkastycznym, wesołym słowem. Jednak, kto pamięta ten nie będzie się śmiał.
kulturalne_zuki - awatar kulturalne_zuki
ocenił na71 rok temu
Życie i śmierć na Drodze Umarłych Tomasz Grzywaczewski
Życie i śmierć na Drodze Umarłych
Tomasz Grzywaczewski
Życie i śmierć na Drodze Umarłych" to reportaż Tomka Grzywaczewskiego z jego wyprawy podróżniczo- badawczej na daleką Syberię. Auror, razem z czterema towarzyszami oraz nieprzecenionym lokalnym przewodnikiem, dociera do jednego z pomników szalonej epoki stalinizmu: Transpolarnej Magistrali Kolejowej. Jej pomysłodawca Stalin zamierzał wybudować ok 1300 km linii kolejowej biegnącej przez nieprzebyte bagniste tereny syberyjskiej tajgi i tundry, na wysokości koła podbiegunowego. Pomysł o tyle szalony, że w terenie tym więcej niedźwiedzi niż ludzi...Martwa droga pochłonęla życie tysięcy więźniów łagrów, może kilkanaście, może kilkadziesiąt tysięcy... Nikt nie wie. Mówi się, że ich ciała były rzucane bezpośrednio pod nasyp kolejowy, stąd nazwa Martwa Droga lub Droga Umarłych. Poza tym tą matrwą drogą nie przejechał nigdy żaden pociąg. Przy ówczesnym poziomie technologicznym projekt był całkowicie niewykonalny. W latach 1949-53 wybudowano ok.700 km trasy. Po śmierci Stalina Beria nakazał przerwanie budowy. Nawet dla krwawego bezwzględnego Berii pomysł był zbyt szalony... Ekipa Dead Road 1953-2013 Expedition dotarła do resztek śladów po dawnych łagrach. Znależli tory, szyny, podkłady...Czas i bezwzględna natura zrobiły swoje. Tylko my musimy pamiętac... Ciekawa lektura nie tylko o pełnej cierpienia przeszłosci ale też o nieraz smutnej, ponurej teraźniejszości żyjących tam ludzi. I o pięknej acz trudnej naturze Syberii.
Magda Juraszewska - awatar Magda Juraszewska
oceniła na85 lat temu
Król kebabów i inne zderzenia polsko-obce Marta Mazuś
Król kebabów i inne zderzenia polsko-obce
Marta Mazuś
Same rozmowy były ciekawe, choć nieco chaotyczne w swojej formie - raz była to narracja pierwszoosobowa, raz trzecio-, raz dialog wypisywany po dwukropkach. Jest to jednak mała niedogodność. Duże "ale" mam do fragmentów, którymi te rozmowy były przeplatane - transkrypcji konferencji (nie wiem co to była za konferencja ani kim byli uczestnicy podpisani jako "badacz z Ameryki", "psycholog", "animator kultury") czy przywołanego cytatu wypowiedzianego przez "wysoko postawionego urzędnika z MSW". Przytaczanie wypowiedzi bez wskazania kto to mówi wydaje mi się być dużym błędem w przypadku reportażu. Chcę konkretów, a nie zgadywanek.
marutax - awatar marutax
ocenił na68 miesięcy temu
Cynkowi chłopcy Swietłana Aleksijewicz
Cynkowi chłopcy
Swietłana Aleksijewicz
Z książki czytelnik nie dowie się wiele o politycznym tle wojny w Afganistanie ani o kulisach ówczesnej dyplomacji. Autorka przyjęła inny zamysł, bowiem oddaje głos żołnierzom, medykom, pracownikom cywilnym oraz członkom rodzin poległych. Ich świadectwa pokazują, że wojna od samego początku była pozbawiona sensu, co szczególnie dotkliwie odczuli ci „ludzie radzieccy”, którzy szczerze wierzyli w ideały głoszone w swojej ojczyźnie. Jednocześnie autorka zdaje się podkreślać, że Rosjanie zawsze wracają z Afganistanu. Jedni są żywi, lecz okaleczeni fizycznie i psychicznie, drudzy w cynkowych trumnach. S. Aleksijewicz, dzięki prowadzonej narracji, zmusza czytelnika do refleksji nad tym, który z tych powrotów jest mniej tragiczny.
Mateusz Nowak - awatar Mateusz Nowak
ocenił na76 miesięcy temu

Inne materiały dotyczące książki Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji

Cytaty z książki Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji

Więcej
Wacław Radziwinowicz Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji Zobacz więcej
Wacław Radziwinowicz Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji Zobacz więcej
Wacław Radziwinowicz Crème de la Kreml. 172 opowieści o Rosji Zobacz więcej
Więcej