Koniec defilady. Przemijanie

Kawałek historii o wojennym Poznaniu. Jako, że jestem Wielkopolanką to dla mnie jest to bardzo wartościowa pozycja. Uważam, że trzeba znać historię, a tym bardziej regionu, w którym się żyje. Książka zawiera treści do tej pory niepublikowane - więc cenne.

Michael Ennis w swojej powieści „Piękne oszustwo” zabiera czytelnika do szesnastowiecznych Włoch, serwując ambitną mieszankę thrillera politycznego i kryminału historycznego. Na kartach książki spotykają się postaci kalibru Niccolò Machiavellego oraz Leonarda da Vinci, co samo w sobie stanowi obietnicę intelektualnej uczty. Moja ocena wskazuje na pozycję solidną i rzetelnie przygotowaną pod kątem faktograficznym, która jednak nie ustrzegła się pewnych narracyjnych mielizn, odbierających jej pełną satysfakcję z lektury. Najmocniejszą stroną powieści jest bez wątpienia tło historyczne. Ennis z ogromną dbałością o szczegóły odmalowuje realia Italii epoki Borgiów – świata pełnego intryg, bezwzględnej walki o władzę i makabrycznych zbrodni. Duet śledczych, składający się z cynicznego dyplomaty i genialnego artysty-wynalazcy, wypada przekonująco, a ich wzajemne interakcje stanowią najciekawszy element książki. Autor sprawnie wykorzystuje historyczne fakty, by wpleść je w fikcyjną oś fabularną, co sprawia, że świat przedstawiony wydaje się namacalny i niezwykle barwny. Niestety, „Piękne oszustwo” cierpi na nadmierne przeładowanie informacjami. Momentami dydaktyzm autora bierze górę nad akcją, co skutkuje przydługimi passusami, które wybijają czytelnika z rytmu śledztwa. Dynamika powieści jest nierówna; po obiecującym i mrocznym początku, środkowa część książki zaczyna nużyć zbyt zawiłymi opisami politycznych niuansów, które nie zawsze posuwają intrygę do przodu. Również rozwiązanie zagadki kryminalnej, choć logiczne, może wydać się nieco przekombinowane i mniej emocjonujące, niż sugerowałby to ciężar gatunkowy początkowych rozdziałów. Podsumowując, Michael Ennis stworzył poprawny kryminał historyczny, który z pewnością ucieszy miłośników renesansu i wielbicieli biografii słynnych myślicieli. To książka inteligentna i napisana z dużym rozmachem, ale wymagająca od odbiorcy sporej dozy cierpliwości. Zabrakło w niej nieco literackiej lekkości, która pozwoliłaby w pełni cieszyć się tą mroczną opowieścią o ambicji i zbrodni. Solidna szóstka za klimat i odwagę w mierzeniu się z legendami historii, przy jednoczesnym poczuciu narracyjnego przesytu.

Redmond Barry pochodzi z arystokratycznego rodu, ale rozrzutność jego przodków sprawiła, że jego rodzina żyje skromnie. Gdy Barry dorasta, wplątuje się w aferę miłosną, wskutek której musi opuścić rodzinne strony. Młody chłopak wyjeżdża więc, a poprzez Dublin, koszary wojskowe i front wojny siedmioletniej dostaje się na salony władców Europy. Przyświeca mu jeden cel – bogactwo i życie w luksusie. Ciężko czytało mi się „Barry’ego Lyndona”, chyba styl Thackeray’a nie do końca mi odpowiada, bo z „Targowiskiem próżności” miałam podobnie. Mimo wszystko samej historii nie można nic zarzucić. Opowieść o Barrym jest iście przygodowa i łotrzykowska, trzyma w napięciu nawet mimo licznych dygresji, które wplata narrator. Trzeba jednak zaznaczyć, że jest to powieść na wskroś z czasów, w których powstała, więc jeśli ktoś przyzwyczajony do dzisiaj tworzonych przygodowych tekstów kultury sięgnie po tę książkę, może się rozczarować. Ja natomiast jestem bardzo zadowolona. Dużo tutaj podróżowania, bo bohater z pewnych względów jest co jakiś czas zmuszony zmieniać miejsce pobytu. A jako że Barry pragnie splendoru i pieniędzy, to jako kolejne przystanki wybiera sobie dwory najznamienitszych ludzi żyjących w Europie drugiej połowy XVIII wieku. Autor ma więc pretekst, żeby choć trochę odmalować nastroje, jakie panowały wtedy na kontynencie, i robi to fascynująco dobrze. Nie zapomina też o wojnie siedmioletniej i choć nie poświęca jej wiele miejsca, to między wierszami można odczuć to, jak wpłynęła ona na losy tamtej Europy. Właśnie te historyczno-dworskie fragmenty i rozdziały są moimi ulubionymi częściami książki. Redmond Barry również jest ciekawy i z pewnością jego postać jest najbardziej wyrazistym punktem książki. Muszę jednak powiedzieć wprost – nie jest to bohater, którego da się polubić, zwłaszcza po przeczytaniu całości. Barry jest ogromnym mitomanem, wszystko co przeżył wyolbrzymia, a umniejsza wszystkiemu, czego doświadczyli inni. Ponadto to bawidamek, hulaka, szuler i hazardzista, którego działania zawsze są obliczone tylko na to, by mógł osiągnąć swój cel i zbić fortunę, w ten czy inny sposób. I o ile na początku ten obraz może tak nie razić, bo Barry ma piętnaście lat i czas, żeby dorosnąć, tak w późniejszych rozdziałach książki wiadomo już, że nie zmieni on swego zachowania i że żadne wydarzenie, nawet to najbardziej przejmujące, nie jest w stanie go nawrócić; pod sam koniec książki zaś wychodzi z niego naprawdę podły człowiek. Ma w sobie jednak ogromne pokłady charyzmy i, co więcej, wie jak z nich korzystać, dzięki czemu pnie się po drabinie społecznej i, przynajmniej początkowo, zaskarbia sobie sympatię wpływowych osób. Nie jest to typowy bohater powieści i wyobrażam sobie, że większość czytelników może być nim zawiedzona, ale ja, chociaż go nie polubiłam, jestem miło zaskoczona taką odmianą. Jest bardzo podobny do innej bohaterki wykreowanej przez Thackeray’a, Becky Sharp, chociaż z tej dwójki to Becky wolę bardziej. To moja druga powieść tego autora i chyba jak na razie ostatnia, bo o ile bardzo podobają mi się jego pomysły, o tyle zawsze po skończeniu jego książek jestem zmęczona ich czytaniem. Ale kto wie, może kiedyś jeszcze po jakąś sięgnę.

Właśnie czytam, ale słabo rozumiem. Fatalny przekład, pani Martyna Plisenko dałaby się zastąpić Microsoft Edge Translatorem. Musiałam zaopatrzyć się w oryginał, żeby pewne rzeczy pojąć. Po prostu wstyd. Poza tym bardzo brakuje przypisów wyjaśniających pewne pojęcia nieoczywiste dla czytelnika 100 lat później. A to jakbyście zrozumieli - "to have penetrated to the general's headquarters, which was a sort of family party". Jako imprezę u generała? Mój boże, każdy jest tłumaczem.

Henry James był moim ulubionym pisarzem kiedy miałam 16 lat. Niestety po latach i licznych lekturach fabuła "Bostończyków" dążąca do jednowątkowego rozwiązania, konstrukcja postaci i opisy codziennych czynności znudziły mnie i końcówkę musiałam pokonać w formie audio, gdyż inaczej bym nie doczytała. Nadal jest to literatura na wysokim poziomie językowym, stanowiąca obraz społeczeństwa tamtych czasów.

Całą sagę "Koniec defilady" kupiłam za jednym zamachem. Serialu nie oglądałam, choć to, że gra w nim mój ulubiony Benedict C. sprawia, że może nawet bym się skusiła. :) Książka zaskoczyła mnie piękną narracją, szczegółowymi opisami, humorem i tak dogłębną analizą ludzkiej psychiki. Od razu zapałałam sympatią do niezwykłej postaci Tjentjensa (a przecież on uważa się za zwykłego człowieka - choć zwykły oznacza tutaj po prostu "prawdziwy"). Żeby nie skończyło się za szybko, po pierwszym tomie sięgnę po coś innego a potem od razu drugi tom!

Strachy nie są jakąś wybitną literacko książką, ale są też ostatnią. Jednak jest bardzo ciekawa, ponieważ narratorką jest siedemnastoletnia dziewczyna tańcząca w teatrze w czasach dwudziestolecia międzywojennego. Książka po raz pierwszy ukazała się w 1938 roku. I choć nie jest to powieść stricte autobiograficzna, to autorka w krótkiej przedmowie wyjaśnia, że sama także tańczyła i napisała ją z tęsknoty za występami. Można więc przypuszczać, że opisane postacie i wydarzenia nie są zupełnie wyssane z palca. Narratorką jest Teresa Sikorzanka, młoda dziewczyna, która dzięki przypadkowi nauczyła się tańczyć i trafiła do zespołu tańca przy prywatnym teatrze w Warszawie. Dziewczyna przez pryzmat swojej pracy opisuje realia życia biedoty miejskiej niedługo przed II Wojną Światową. Jest to bardzo ciekawa perspektywa, bo nie ma zbyt wielu książek, które poruszają tematy związane z byciem biedną kobietą w tamtych latach. 👻 Być tancerką Teresa pochodzi z ubogiej rodziny, w której ojciec – szewc – jest głównym żywicielem. Niestety, nie można o nim powiedzieć, że jest wzorowym rodzicem, i gdy ucieka z kochanką, to Teresa, jako najstarsza córka, musi utrzymać matkę i trójkę rodzeństwa. Dostaje pracę jako “girlsa”, czyli tancerka w zespole wykonującym utwory rewiowe, kabaretowe, a nawet baletowe. Życie tancerki nie było łatwe. Raz, że taka rozrywka przędła cienko, więc często dziewczyny nie dostawały regularnych wynagrodzeń. Bieda aż piszczała. Często żyły w wieloosobowych pokojach, bez bieżącej wody czy ustępów, nie jadły dobrze, zadłużały się wszędzie. Chodziły w jednych zniszczonych butach i starych ubraniach. Dwa, że tancerki miały wtedy opinię panienek lekkich obyczajów. Trudno było się takiej opinii pozbyć, nawet jeśli to tylko stereotyp. 👻 Tak naprawdę było Największą zaletą książki Strachy jest jej autentyczność. Ukniewska pisze, jak mówi. Tu nie było wielkiej redakcji, wyszło, jak wyszło, momentami kwadratowo. Ale to wcale nie przeszkadza, bo wydaje mi się, że autorka nie kolorowała za bardzo swoich wspomnień. Nie tylko bieda jest tłem, ale także niewiedza młodych dziewczyn (a nawet ich matek) na tematy prokreacyjne czy ogólna naiwność i uległość wobec mężczyzn skorych do płacenia za wiadomo co. Ukniewska porusza także temat samego “puszczania się” oraz jego owoców w postaci niechcianych ciąż i tego, co się w takich przypadkach robiło. Bardzo to smutny obrazek. Kobiety nie miały łatwo, oj, nie miały. Dzisiaj jest naprawdę znacznie lepiej, a od tamtych czasów minęło tylko niecałe sto lat. To i dużo i mało jednocześnie. 👻 “Głód zmusza do wszystkiego. Taka jest ohydna siła głodu”. s. 247 Mimo że ogólny obraz ówczesnego życia jest dość przygnębiający, Strachy nie są książką smutną. Teresa radzi sobie, jak umie, choć momentami jej zachowanie prawdziwie irytuje. Ostatecznie jednak wychodzi na prostą, choć życie nadal rzuca jej pod nogi róże, wprawdzie piękne, ale z kolcami.

Czwarty tom serii z Molly Murphy w roli głównej. Tym razem Molly Murphy udaje się do posiadłości senatora Flynna, aby zdemaskować siostry Sorensen, oficjalnie spirytualistki, mniej oficjalnie oszustki. Wkrótce po przyjeździe do rezydencji Molly przekonuje się, że to nie jedyna sprawa, z którą będzie musiała się zmierzyć. W tej części, w przeciwieństwie do wszystkich poprzednich, Rhys Bowen nie skupiła się na prezentowaniu tła historycznego (może z wyjątkiem wątku ruchu spirytualistycznego, który to ruch bardzo rozwinął się pod koniec XIX wieku). Intryga kryminalna ciekawa, rozwiązanie - jak zwykle - bez szału, ale to i tak nie ujmuje uroku tej książce. Książka trzyma poziom za sprawą bardzo dobrego języka i wyjątkowości klimatu. Seria z Molly Murphy to jak do tej pory najlepsze kryminały retro, jakie przeczytałam

Niesamowita, rozbudowana historia, utkana na wątku przyjaźni, a zwierająca wszystko, co dobry, wiktoriański kryminał powinien posiadać: tajemnicę, przepowiednię, wiarę w przesąd, proroczy sen, przestrogę, zbrodnie i intrygi, zawiłe losy bohaterów. Jestem fanką stylu Collinsa, potrafi czytelnika zaabsorbować skomplikowaną historią losów bohaterów, umiejętnie gmatwając wątki i przeplatając przeszłość bohaterów z teraźniejszością. Dość skrupulatnie i dokładnie budując też portret psychologiczny postaci: ich pożądliwości i słabości, cierpienia i pragnienia. Idealna książka na jesienne wieczory i wyzwanie w stylu Victober, czyli Wiktoriański Październik. "Kobieta w bieli" pozostaje moją ulubioną powieścią autora, ale "Armadale" (czy raczej XIX-wieczny polski tytuł "Siła przeznaczenia") jest zaledwie półkę niżej. Polecam wydanie z XIX wieku, bo, jak zauważyłam, wielu czytelników jest przekonanych, że tłumaczenie z 2016. r. jest pierwszym polskim przekładem, czego dają wyraz w swoich opiniach. Ja jestem zwolenniczką starych tłumaczeń, oddających język i klimat czasów, w których powieść powstała.

W historycznych książkach Bojarskiego bardzo lubię czytać Poslowie,gdzie autor wyjaśnia,ktore postaci są prawdziwe.To już trzecia powieść historyczna tego autora.Dwie poprzednie to powiesci o początkach drugiej wojny swiatowej w Poznaniu ,druga-o Powstaniu Wielkopolskim.Pomimmo,ze nieźle znam historie w tych powiesciach poruszane autor zaskoczył mnie faktami mi nieznanymi.

Opowieść o męskiej przyjaźni, niespełnionej miłości, rozczarowaniu i wyrachowaniu oraz konwenansach społecznych, które odciskają piętno na bohaterach. Egoizm Rodericka i nieodpowiedzialność za swoje postępowanie niweczy wielki talent i pokładane nadzieje. Położenie na szali ambicji i miłości, która nigdy się nie spełni, zniszczy życie wielu osób. Akcja powieści toczy się spokojnie choć emocje są wielkiego formatu z paletą różnych charakterów. Bohaterowie obcują ze sztuką przez duże s, zwiedzają muzea w Paryżu, Rzymie, Neapolu i Mediolanie i podziwiają sielskie piękno Włoch i Szwajcarii. Fabuła ukazana jest z perspektywy Rowlanda Malleta, bogatego amerykańskiego znawcy i wielbiciela sztuki o dużej wrażliwości moralnej i bezinteresownym mecenacie . Autor , przedstawiciel realizmu psychologicznego, ukazuje zderzenie dwóch światów, realnie myślących Amerykanów i Europejczyków, żyjących wśród kulturowego dziedzictwa. Jestem pod dużym wrażeniem. To druga powieść Henry`ego Jamesa, którą miałam przyjemność przeczytać i na pewno nie ostatnia.

Kolejny przyzwoity kryminał spod szyldu Molly Murphy, tym razem nowojorska detektyw rodem z Irlandii musi poradzić sobie z bardzo osobistą sprawą - do więzienia trafił jej ukochany, kapitan policji Daniel Sullivan. Czy ta część spełnia moje subiektywne założenia serii? Dużo przypadkowego szczęścia - jest. Bezinteresowna życzliwość nowo poznanych ludzi - odhaczone. Umiarkowanie realna intryga - obecna. Zagrożenie życia i cudowne uratowanie w ostatniej chwili - jak najbardziej, jeszcze jak. Niby rzeczy, których można się spodziewać po tego typu literaturze, ale w tej serii wybrzmiewają szczególnie mocno. Magią natomiast jest to, że w niczym to nie przeszkadza. Czyta się z prawdziwą przyjemnością.

Książka podzielona jest na dwie części. W pierwszej poznajemy losy Weroniki - w czasie wojny, wyjazd za granicę pod przybranym nazwiskiem i życie w Danii. Druga część opowiada o jej wnuczce Julii, która niespodziewanie dostaje list i zaproszenie do Kopenhagi od znajomego babci. Książka zarówno jak poprzednia część była ciekawa i do przeczytania przez jeden dzień.

Przejmująca, swojska, historyczna opowieść z czasu powstania styczniowego. Prawdziwi i fikcyjni bohaterowie z historii Polski. Powieść cechuje sugestywny styl fabuły z udziałem zmieniających się pór roku. Dobrze, realistycznie nakreślone cechy postaci literackich, uczucia, miejsca bitew powstańczych, miejsc wygnania. Zdumiona byłam wpleceniem w akcję przepisów kulinarnych, które uznałam jednak za rzecz oryginalną i pożyteczną ( można spożytkować w kuchni jako wartość w staropolskim wydaniu). Cenna, potrzebna publikacja obok której nie można przejść obojętnie! Wzrusza i wzbudza refleksje nad celowością zrywów niepodległościowych, nad miłością, która jest wszystkim, nad poświęceniem 😘 Trochę czasu minęło zanim udało mi się natrafić na tę książkę i to w mojej ulubionej formie, w audiobooku.

Ksiazka jest wyśmienita. Na początku obawialam sie emocjonalnej płycizny i przebrzmialych lub raczej przestarzalych tematow, a tu niespodzianka. Nie bede zanudzac streszczeniami, wszystko juz zostalo wczesniej opisane. To co mnie poruszylo w tej historii to niezwykle trafny opis relacji międzyludzkich, wszechobecna hipokryzja oraz zakłamanie, nawet tam gdzie poajwialo sie szlachetne uczucie czesto zostawalo zastępowane przez puste namiastki wiezi. Gdyz tak wypadało lub było oplacalne. Autorka jest niezwykle spostrzegawcza i ironiczna. I ma litosc dla wszystkich swoich bohaterów, nawet jesli niektorzy nie są wiele warci. Książki Pani Wharton sa inteligentne, bardzo eleganckie, zawieraja sporo, wciąż świeżych i aktualnych, spostrzezen na temat relacji miedzyludzkich, bazując na przykladzie amerykanskiej society z poczatku XX wieku. Ona sama byla osoba zamozna i samodzielna, ale zdawala sobie sprawe z sytuacji tych, ktorzy mieli mniej szczecia zarowno jesli chodzi o finanse jak i niezaleznosc. Musiała to być osoba niezwykle inteligentna i spostrzegawcza, a do tego empatyczna, stad tak wnikliwe obserwacje i trafne wnioski. Moze chwilami opowieść traci myszka, ale nic a nic mi to nie przeszkadzalo. Gorąco polecam.

Publikacja prezentuje mniej znane osobistości z kart historii. Poznajemy takie kobiety jak: Janina Lewandowska, Eugenia Lewicka, Zofia Leśniowska, Danuta Siedzikówna. I wiele innych, pasjonujących życiorysów. Bohaterki książki Jarosława Molendy dzieli wszystko: wiek, pochodzenie, wykształcenie, status społeczny. Jednak coś je łączy: śmierć w kwiecie wieku. ''Polki przeklęte" to pozycja dla każdego z nas. Wzbudza emocje. O tych kobietach nie można zapomnieć. Autor pisze w sposób ciekawy, nie ucieka od trudnych tematów. Polecam. Warto zajrzeć do zamieszczonej na końcu bibliografii

Opowieść o czasach wojny i następujących po nich trudnych czasach komuny. Dwie rodziny związane interesami sprzed wojny próbują przeżyć dostosowując się do nowych warunków. Tłem tej powieści jest Gdynia ale nie tylko. Opowieść nie toczy się chronologicznie, bohaterowie wspominają różne fragmenty historii, które doskonale składają się w całość. Mimo, że jest to drugi tom serii, czyta się jak odrębną powieść.

Szału nie ma. Bohater jest niezwykle irytujący - naiwny, niezdecydowany, zagubiony. Zapewne taki był zamiar autora, ale ja miałam ochotę kilka razy zrezygnować z czytania z powodu głupoty księdza Chambersa. Zagadki kryminalne dość oryginalne, choć czasami jakby niedopracowane. Styl autora dobry, chociaż bardzo brakuje opisów nie tylko otoczenia, ale przede wszystkim życia społeczeństwa, zagłębienia się w rzeczywistość nie tylko małego miasteczka w latach 50-ych, ale przede wszystkim Cambrigde. Gdyby tego nie zabrakło, książka byłaby arcyciekawa.

Idealnym streszczeniem tego audiobooka jest informacja na okładce, którą zamieściło wydawnictwo. Jedenaście kobiet. Jedenaście charakterów i niepospolitych życiorysów. Od czasów Jagiellonów do początków PRL-u. Intrygujące są zwłaszcza te panie, które żyły przed wiekami – niesamowita kariera Zofii Potockiej – od kurtyzany w Stambule do żony szlachcica jednego z najznakomitszych rodów ówczesnej Polski. Agnieszka Machówna była chłopką, która podawała się za szlachciankę. Niestety nie przyniosło jej to szczęścia. Czy wszystkie, jak przekonuje tytuł, były złe? O tym czytelnik musi sam zdecydować. A jeśli będzie miał wątpliwości powinien spróbować zgłębić ich życiorysy. Autorka starała się obiektywnie przedstawić sylwetki swoich bohaterek, niestety nie zawsze zachowały się wszystkie dokumenty archiwalne. Nie dowiemy się, dlaczego Blanka Kaczorowska donosiła na swoich kolegów z ruchu oporu. Nie przekonamy się dlaczego Wanda Wasilewska ceniła wyżej Związek Radziecki niż Polskę. Nie uda nam się rozsądzić kim dla Mickiewicza była Xawera Deybel i czy rzeczywiście przyczyniła się do choroby psychicznej jego żony Celiny. Lektura interesująca, przeczytana w przyzwoity sposób.

Wspaniałe zakończenie trylogii "Calisia"! Moje miasto z XIX w. jest dla mnie głównym bohaterem powieści. "Pobocznych" też bardzo polubiłam i z przyjemnością śledziłam ich poczynania w życiu prywatnym i zawodowym. Aneta Ponomarenko po mistrzowsku połączyła wątki historyczne z fikcyjnymi morderstwami,które miały bardzo ciekawą otoczkę. Ówczesny język i panujące obyczaje zasługują na uwagę czytelnika. Moją miały i mają. Aż żal,że teraz takie spłycenie językowe i zwyczajowe.