I stał się cud

To druga książka Darii Obiedzińskiej, którą miałam przyjemność przeczytać. Jestem pod wrażeniem ciekawie prowadzonych wątków z bohaterami powieści. Cóż może być interesującego w spędzaniu czasu grupy przyjaciół w pensjonacie "Lusia"? Wkrótce po przyjeździe trafiają do tajemniczego, opuszczonego przed laty gospodarstwa kryjącego zagadkę zabójstwa jego właściciela. Mieszkańcy miejscowości twierdzą, że widują jego ducha. W międzyczasie do pensjonatu przybywa przystojny, młody mężczyzna Michał, który zakochuje się z wzajemnością w jednej z dziewczyn z grupy przyjaciół.Odtąd wspólnie starają się rozwikłać zagadkowe morderstwo, jak się okazuje na krewnym Michała.Więcej nie zdradzę. W książce znajdziecie opisane ze smakiem sceny miłosne,ciekawe dialogi. Książkę polecam z czystym sumieniem i myślę, że nie odłożycie jej, dopóki nie przeczytacie ostatniej kartki. Danuta Korolewicz.

W ogóle nie gustuję w takich książkach, ale wypożyczyłam ją losowo z biblioteki. Nie ukrywam, że czytało mi się ją całkiem zgrabnie, miała ona swoje ciekawe momenty (choć język pełen patosu przywodził na myśl XVIII-wieczne zamki, nie XXI wiek),ale w drugiej połowie główne postacie zaczęły mnie naprawdę męczyć, a historia była przewidywalna. Ludwik ma wyśrubowane wymagania wobec kobiet, więc od początku wiedziałam, że Patrycja tak naprawdę nie jest matką dziecka, bo to by było pewnego rodzaju utrudnieniem. Jak mogłam przymknąć oko na wyświechtany motyw "jesteśmy z dwóch różnych światów", kiedy Ludwik nie znał prawdy o Patrycji, tak później nie da się już tego łyknąć. Oboje są ludźmi sukcesu z bogatych domów - jakim cudem oni mają być "z dwóch różnych światów"? Poza tym moje zdanie jest następujące: Ludwik ma problemy z zazdrością, Patrycja jest niedojrzała i niestabilna emocjonalnie, jako dorośli ludzie nie umieją w ogóle ze sobą rozmawiać, więc przykrywanie tego bałaganu kołderką pod tytułem "Bóg zesłał mi takiego męża, więc weźmiemy ślub" jest dla mnie zupełnie pomylone. Ten związek jest toksyczny. Ci ludzie powinni przeprowadzić z sobą choć jedną zwykłą rozmowę, zanim zaczną mówić o zaręczynach. "Hurr durr, bo Ludwik nie zadawał pytań o Patrycji przeszłość" - za każdym razem, gdy próbował, ta unikała tematu i maniakalnie przechodziła z butnego, dumnego nastroju do infantylnego. Jedynym ciekawym wątkiem jest kosmita ukrywający się w ciele Tymka - za żadne skarby nie uwierzę, żeby 3-latek mówił bardziej składnie i logicznie niż jego opiekunka, choć poprzeczka nie jest zbyt wysoko zawieszona. Moje podsumowanie historii na przyszłość: Ludwik jedzie samochodem i podwozi uciekającą z dzieckiem Tymkiem przed psychopatą Patrycję. Zawozi ją na pole namiotowe do znajomych. Chociaż nie spełnia żadnych z jego wyśrubowanych oczekiwań wobec kobiet, zawraca mu w głowie, przez co mężczyzna wraca tam i ratuje kobietę po raz drugi przed psychopatą. Ciągle myśli, że kobieta jest biedną fryzjerką z dzieckiem i że są z zupełnie dwóch różnych światów. Cały czas proponuje jej opiekę i ochronę, i żeby zatrzymała się w jego pokoju, a ona cały czas odmawia, chce zabierać siebie i dziecko, ale w końcu zostaje. On zaprasza ją na bankiet, ona dostaje za darmo ciuchy z eleganckiego butiku, bo głosi dużo na rzecz pomocy dzieciom, a właścicielem butiku okazuje się dziadek Ludwika. Ludwik zaprasza Patrycję na bankiet, upija się i nie umie radzić sobie z zazdrością. Rano całuje Patrycję, ta boi się wiadomo czego, więc chce odejść, w końcu ląduje u przyszłej szwagierki Ludwika, robi fryzury kobietom i idzie z Ludwikiem na ślub. Jest masa niedopowiedzeń, dwuznacznych sytuacji, których się nie wyjaśnia przez całą książkę. Okazuje się, że Patrycja jest córką biznesmena, sama ma spore osiągnięcia, więc wcale nie są z dwóch różnych światów. Poza tym jest matką dziecka, ale chrzestną, więc oczywiście wszystkie "balasty" po drodze się rozwiązują. A na samym końcu Patrycja i Ludwik biorą ślub. Bo tak.

Często się zdarza, że przeszłość upomina się o swoje miejsce w naszym życiu. Są wydarzenia, które zostają miłym wspomnieniem, ale są też takie, które zmieniają wszystko. I takim decydującym wydarzeniem dla bohaterki książki Emilii jest list, ktory otrzymuje w 25 urodziny. List ten to przekaz od matki, której dziewczyna nie widziala od maleńkości. Emilia w poszukiwaniu mamy wyrusza w Bieszczady. Tam w domu położonym w głuszy dostaje pudełko z listami. To wiadomości od niestety zmarłej matki. Każdy list ma odrębny tytuł i zawiera przesłanie, z którego Emilia rozumie coraz mniej. Historia wydaje się być dosyć banalna na pierwszy rzut oka. No bo co może innowacyjnego w takim sposobie prowadzenia wątku. Ot dziewczyna i tajemnica z przeszłości. Ale każdy rozdział, to swego rodzaju zaskoczenia i dla córki i dla czytelnika, ktoremu juz się wydaje, że tak, tak zrozumiałem. Każda strona i każdy kolejny list, to głębsze wejście w bardzo trudny temat porzucenia oraz zmagań z nieuleczalną chorobą. To także wyjątkowa historia o dokonywaniu bardzo trudnych życiowych wyborów i w pewnym sensie decydowaniu o kimś za kogoś. Ale to także lekcja dojrzewania młodej dziewczyny, lekcja wybaczania i lekcja miłości.

Recenzja również na http://bookparadisebynatalia.blogspot.com/ Beti powraca! Pojawiają się nowe miłości i... powtórki? Na początek może trochę o języku książki: mianowicie widzę dużą, ogromną poprawę. Nie ma już kilku wyrazowych wstęporozdziałów, nie ma tyle chaosu. Jedyne na co mogę się skarżyć do duża ilość powtórzeń. Czytając praktycznie co dwie strony natykałam się na zdania: Telefon. Doris? Dzwonek do drzwi. Mario? Telefon. Margo. Trochę mnie irytowało to, bo tak bardzo przyciągało wzrok... ale reszta na jak największy plus. Widzę tu dużą tendencję wzrostową. Beti, już trzydziestu trzy letnia samotna matka, poznaje (przez przypadek, który wcale przypadkiem nie był) Piotra i Mario. Dodam, że historia lubi się powtarzać i Mario okazuje się dość niedostępny. Czy to przeszkadza Beacie? O, nie! Ona postanawia zawalczyć chociaż o kawałek szczęścia. Walka jednak będzie bardzo krwawa, bo: nie ma pieniędzy, nie ma faceta, nie ma perspektyw, a jest... Egipt. No problem! Co to dla Beti? Beti, która jest roztrzepana jak jajko na jajecznicę. Miałam wrażenie, że parę rzeczy wprost ociera się o naiwność w tej książce. Że sytuacje, które los stwarza dla Beaty, szanse, są wprost nieprawdopodobne. Ale na tym właśnie polega urok tej książki (poprzedniej również). Takie bardzo skrajne "raz na wozie, raz pod wozem" i to jest bardzo ciekawe. Cały czas starałam się pamiętać, że książka to komedia romantyczna, a komedie rządzą się swoimi prawami przypadku i prawdopodobieństwa. Trochę o całości: Książka "Układy prawie idealne" podobała mi się dużo bardziej niż "Stosunki...". Język był lepszy, sceny bardziej rozwinięte, Beata lepiej wykreowana, mniej rzeczy "od czapy". Przeszkadzało mi to, że niektóre sceny (ale tylko niektóre) nie były bardziej rozwinięte, ale rekompensował to humor i cięte komentarze Doris i Beti- idealnie dobranej pary z dwójką dzieci. Język prosty, płynny- czyta się błyskawicznie i z dużą przyjemnością. A Doris! Doris to jeden z moich ulubionych książkowych charakterów. Doris to taka nasza szalona, rozkoszująca w sobie facetów, Natka Pietruszki! Zabawna, z chwilowymi prześwitami poczucia odpowiedzialności.

Paula jest odnoszącą sukcesy prawniczką, z opinią zimnej suki. Co miesiąc, od szesnastu lat, wysyła matce czeki, nie umie jednak napisać listu. Gdy matka w końcu odsyła jej niezrealizowany czek, powoduje, że mury które wokół siebie wzniosła Paula, zaczynają pękać. A gdy odwiedza ją młody mężczyzna, podający się za jej brata, jej świat wywraca się do góry nogami. Poznajemy historię kobiety, jej dzieciństwo u boku matki- hipiski, pobyt w domu dziecka, dowiadując się, czemu usiłowała spłacić matce dług. W tle przeplatają się historie innych bohaterów, czasem groteskowe, czasem smutne, a czasem krzepiące.

Zgadzam się, że opis z okładki przekłamany - książka skupia się bardziej na uczuciach bohaterów i na wydarzeniu, które nastąpiło po niebezpiecznej "przygodzie" Sadie. Nie wiem jednak dlaczego, ale wciagnęłam się w tę historię. Może dlatego, że w końcu mogłam poczytać o osobach z pokolenia moich rodziców. Może dlatego, że w ujmujący mnie sposób zostały opisane relacje bohaterów z córką. A może to fragment rozmowy młodych o małżeństwach ich rodziców (tak mi osobiście bliski...). No i zakończenie nie tak oczywiste, jak by można zakładać. Kiedyś do tej pozycji wrócę.

Miłość wszystko zwycięży?! Czy w tym przypadku też? Czy uczucie i poczucie odpowiedzialności za drugą osobę dają prawo do nadopiekuńczości? Czy traumatyczne przeżycia i potrzeba doświadczania czyjejś opieki muszą prowadzić do uzależnienia od drugiej osoby? Czy jest szansa wyjścia z tej toksycznej relacji bez obustronnego poczucia straty? Czy wyjazd do Islandii, zmiana dotychczasowych zajęć, obowiązków może zmienić ten nierówny układ ról w związku? A może konieczne będą drastyczne rozwiązania?!

„Tej idealnej wiosny” autorstwa Irene Hannon to moje pierwsze spotkanie z twórczością tej amerykańskiej powieściopisarki. Książka jest z gatunku literatura obyczajowa i romans i według mnie dobrym jego przedstawicielem. Moim zdaniem pomysł na fabułę powieści trafiony i ciekawy, a cała historia poprowadzona sprawnie i w interesujący sposób. Autorka świetnie wykreowała bohaterów głównych i drugoplanowych, którzy są wyraziści. Akcja powieści toczy się w małym miasteczku, gdzie piątka głównych bohaterów łączy swe siły w rozwiązaniu pewnej tajemnicy i poszukiwaniu dziecka oddanego przed laty do adopcji. Czy uda się tego dokonać oraz jak potoczą się losy wiodących postaci – zainteresowanych odsyłam do kart powieści. Jest to niezwykle ciepła i przyjemna powieść z przesłaniem, że w życiu wiele rzeczy dzieje się po coś, że coś wielkiego w życiu człowieka zaczyna się od rzeczy często bardzo małych, że każde działanie pociąga za sobą konsekwencje, które są nieodwracalne. Jest to również książka poruszająca jakże współczesny temat, mianowicie pracoholizm, który przesłania perspektywę życia prywatnego oraz społecznego. Powieść jest niewątpliwie wielowątkowa, nie mniej jednak to powoduje, że trudno jest oderwać się od czytania. Ponadto lekkie pióro Autorki sprawia, że książkę czyta się płynnie i szybko. Polecam tę niezwykle optymistyczną i ciepłą lekturę, która oprócz relaksu pozwala wierzyć, że zawsze może być lepiej, a to w obecnym świecie potrzebne jest każdemu.

Cudowne jest to ze na swiecie sa panie po 50-tce ktore nie muszą walczyc o swoj byt materialny, pracować po godzinach, przejmować się że tak wiele im nie wypada. Moga po prostu zyc i przestać się zamartwiać a zacząć żyć. dobra rozrywka z przymrużeniem oka.

Bardzo zacny romans obyczajowy. Bardziej obyczajowy, niż romans. Zaczęłam czytać jadąc do Mediolanu i nad Como, jako, że w oprócz standardowego czytania lubię takie przerywniki, dziejące się w miejscach do których jadę. A "Narzeczeni" XVIII wiecznego pisarza, Manzoni Alessandro, okazali się po prostu zbyt ciężcy na wakacyjne Como. Co mnie w książce urzekło? - nie jest to prosty romans - właściwie mało tu romansu, a więcej obyczaju. Z pewnością nie można tej książki nazwać tanim romansidlem. Dzieje się w Oxfordzie, w Wenecji i nad jeziorem Como. I "dzieje się" jest tu słowem klucz - zarówno jezioro, jak i uniwersytecki Oxford pokazany jest przepięknie i nienachalnie - takie książki lubię. Najmniej pokazana jest Wenecja - i dobrze, bo od Wenecji jest Donna Leon, a romanse dziejące się w mieście miłości mogą już wychodzić bokiem. Książka napisana lekko, pozytywnie, z uśmiechem, ale i mądrością. Bywają takie romanse, które odkładamy na półkę z poczuciem świetnie spędzonego czasu i nadzieją. Nadzieją na właśnie taki romans, nadzieją na powrót do książki i nadzieją na... Ta powieść jest nie tylko mądra, ale i ładna. Bardzo ładna. PS. Opis wydawcy jak zwykle nieadekwatny - sugeruje zwyczajny harlequin, a tej książki za nic się nie da nazwać tandetnym romansem. Przepiękna po prostu.

Jak dla mnie to bardzo przejmująca książka. Już sam początek niesamowicie wzrusza, kiedy czytamy o pewnej rodzinie, których łódź nagle przecieka. Wszyscy z dziećmi są zmuszeni przepłynąć kilometr w lodowatej wodzie. Jak sądzicie, czy ktokolwiek z nich przeżył? Teraz po latach poznamy pewną kobietę, która nie tylko sprzedaje kapelusze, ale i sama je szyje. Niestety większość dam nie docenia jej talentu uznając zasadę, że im więcej na głowie, tym bardziej ukazane jest ich bogactwo. I właśnie w chwili, kiedy owa dama sprzecza się o jakość usługi w tle dochodzi do nich dziecięcy pisk... Zaraz po tym kobieta spotyka swojego dawnego przyjaciela. Choć minęło sporo czasu nadal jest na niego obrażona, a my początkowo nie wiemy dlaczego. Następnie wejdziemy w sceny nieco kryminalne, gdyż ona będzie chciała odkryć pewną tajemnicę, która od dawna nie daje jej spokoju. Jak sądzicie, czy ten mężczyzna sprawi, że zmieni o nim zdanie? Bardzo lekkie i malownicze pióro autorki. Akcja dość szybka, jeszcze nie zakończy się jeden wątek, a rozpoczynamy kolejny i tak w kółko. Choć książka wygląda na typowe romansidło, to jednak wcale nim nie jest. Bardziej widzę ją w wersji kryminalnej obyczajówki z wątkami miłosnymi. Zdecydowanie skierowana na emocje i życie bohaterki, które wcale jej nie oszczędza. Bardzo spodobał mi się tu wątek Boga i wiary w niego. Ludzie wierzą, że jeśli odpowiednio mu się zaufa, to wszelkie złe rzeczy odejdą w zapomnienie. I tu się zgadzam z nimi. Bardzo dobrze przedstawione postacie, czasami ktoś pojawia się tu na chwilę i później brak wszelkiej wzmianki o nim. Wszystko na potrzeby historii, którą moim skromnym zdaniem warto jest poznać:-) Nawet jeśli zrobicie przerwę w czytaniu, to o tej historii nie da się zapomnieć. Dosyć gruba, ale z większym druczkiem. Bardzo ją polecam:-)

Piękna opowieść o miłości i jej trudach, o relacjach międzyludzkich i konsekwencjach braku dialogu. Z jednej strony mąż, który z nieznanego powodu z dnia na dzień odsunął się od żony, a z drugiej tajemniczy Szymon, który tak dużo zmienił w życiu Łucji. Wspomnienia bohaterki i teraźniejsze życie przeplatają się ze sobą, co może stanowić pewną trudność w odnalezieniu się w całej opowieści. Jednak jest pewien moment, po którym chciałoby się wrócić i zacząć czytać jeszcze raz, inaczej patrząc na poszczególne wydarzenia. Książka bardzo refleksyjna, wzruszająca.

Kolejna książka z półki pożyczkowego wstydu to "Trzy Siostry" Susan Mallery, która przybyła do mnie od Magdalenardo. Wreszcie będę mogła oddać :) Na urokliwej wyspie Blackberry stoją trzy wiktoriańskie domy zwane Trzema Siostrami. Do środkowego wprowadziła się właśnie Andi Gordon, która z dala od swego dotychczasowego środowiska zamierza zapomnieć o tym, że narzeczony porzucił ją przed ołtarzem! Po dziesięciu latach związku stwierdził, że nie jest gotowy. Żenujące było to, co zrobił później... Z czasem Andi nawiązuje bliższą relację z mieszkanką prawego domu - Boston King, artystką zmagającą się ze śmiercią synka. Ucierpiało na tym jej małżeństwo, bo niby są razem, ale rozmijają się w kojeniu bólu, każde robi to na swój sposób, samotnie. Czy prośba Andi pomoże sąsiadce uleczyć duszę? Czy Boston i Zeke odnajdą jeszcze siebie? Do tego duetu dołącza również Deanna Phillips z domu po lewej, która mając męża wciąż w delegacjach, sama wychowuje pięć córek. Jednak jej życie nie jest idyllą, bowiem rysy, które się pojawiły, powiększają się a kobieta popada w nerwicę natręctw. Małżeństwo rozpada się z powodu wzajemnych pretensji i jej apodyktyczności; Deanna ma wrażenie, że nawet córki jej nie chcą w swoim życiu... Między sąsiadkami rodzi się nić porozumienia, żeby nie było zbyt sielankowo to ich problemy nawarstwiają się, bywają chwile załamania i rozbicia. A kiedy do worka wydarzeń dorzucimy zachowanie mężczyzn, to robi się niezły ambaras. Czasami bohaterom naprawdę trudno się porozumieć. Autorka poruszyła tą historią bardzo dużo realnych problemów: trauma po utracie dziecka, syndrom dziecka alkoholika, porzucenie w tak podniosłej chwili jaką jest ślub, wewnętrzny przymus do bycia ideałem, samotne rodzicielstwo, adaptacja w nowej społeczności, stawanie się kobietą. Na urokliwej wyspie, w trzech kolorowych dziewiętnastowiecznych domach wcale nie jest tak kolorowo jak się początkowo wydaje. Ich mieszkańcy to zwykli ludzie, którzy doświadczają różnych emocji, zaś Susan Mallery potrafiła ich schematyczne zachowania czy wydarzenia z ich życia opisać w ciekawy i intrygujący sposób. Czy w każdym z domów zapanuje szczęście i miłość? Czy może muszą szukać go gdzieś daleko...? Podsumowując - "Trzy Siostry" to historia o przyjaźni, trudnych relacjach damsko-męskich, pustce w sercu, bolesnej przeszłości oraz tkwieniu w skorupie. Opowieść o samotności, bólu, tęsknocie, goryczy, skatowanej duszy ukrytej za murem niedostępności, potrzebie poczucia bezpieczeństwa, samookaleczeniu, a przede wszystkim o nadziei, która obecna w życiu każdego człowieka powinna rosnąć wraz z każdym krokiem zmierzania do upragnionego celu.

Carren Lisner stworzyła powieść, która z pewnością ma wątek wszystkim dobrze znany. Strata ukochanego, nowa miłość, pragnienie ustatkowania się. Banalne? Może trochę, ale nie w tej książce! Gert po utracie męża próbuje się pogodzić ze straszliwa stratą. Szuka sposobu na powrót do normalności i chociaż odrobine powrotu do normalności. Jednak na każdym kroku wszystko przypomina jej o Marku. Cały czas może może liczyć na wsparcie swoich przyjaciółek, które raz po raz starają się odciągnąć jej myśli od zmarłego męża. Zawsze chcą dla niej jak najlepiej. Właśnie... Czy na pewno? Niestety użalanie się nad strata i wewnętrzna walka głównej bohaterki przewija się przez cała historie. W niektórych momentach aż ma się ochotę ja kopnąć w tyłek i powiedzieć ruszaj dalej. Strata stratą, ale również co za dużo to niezdrowo. Trzeba się uzbroić w cierpliwość. W końcu spotyka na swej drodze mężczyznę, z którym nawiązuje nic porozumienia. Czy uda jej się chociaż na chwile puścić wspomnienia w niepamięć i zrobić w sercu miejsce dla kolejnej osoby? Sięgnijcie po tę lekturę, a z pewnością się tego dowiecie 🙈 Szybka, przyjemna i momentami na prawdę zabawna historia. Na słoneczne popołudnie przy kawie idealna. Duża ilość dialogów sprawia, że bardzo szybko się ja czyta.

"Za wcześnie" to mój kolejny bierdonkowy nabytek, na który natknęłam się przypadkiem podczas próby polowania na "Szeptuchę", ''Carrie" i którąś z serii Bishop. Uwielbiam wszelkie książkowe promocje! Ale mówiłam to już pewnie nie raz. Wcześniej nie spotkałam się z tą książką, a w gazetce na stronie ją przegapiłam ( wiecie, musiałam zawczasu mieć wszystko obcykane i potem tylko szukać konkretnych tytułów),więc, gdy wpadła mi w ręce była dla mnie totalnym zaskoczeniem. Najpierw przyciągnęła mnie okładka, zerknijcie, czyż nie jest niezwykle intrygująca i nie przyciąga wzroku? No właśnie, a opis z tyłu sprawił, że musiałam ją mieć, nie było innej opcji. "Niektórzy nauczyciele mogą zmienić twoje życie. On je zniszczył…" tak głosił napis na okładce, który także mnie niesamowicie zaintrygował. Fiona to mężatka, która ma poukładane, spokojne życie, a przynajmniej tak jej się wydaje. Pewnego dnia spotyka zupełnym przypadkiem swego dawnego nauczyciela Heny'ego Morgana i to właśnie wtedy dociera do niej, że jej idealna rzeczywistość, tak naprawdę nie jest tym czego pragnie, ponieważ nigdy nie przestała kochać byłego belfera, z którym nawiązała romans gdy miała zaledwie czternaście lat. To dla niego zostawia męża i rozpoczyna naprawdę szczęśliwe życie. Przynajmniej tak jej się wydaje. Głównym tematem książki jest więc romans nauczyciel-uczennica; niemoralny, być może niektórych gorszący i w tym przypadku to niekoniecznie zdrowa relacja, bo nie można mówić tu o prawdziwej miłości. To właśnie przekonało mnie jednak do sięgnięcia po tę książkę; uwielbiam czytać dziwne rzeczy, a to jest zaledwie namiastka tego, po co chętnie sięgam. Tak przy okazji, jeżeli znacie książki z motywem nauczyciel-uczennica to koniecznie podrzućcie mi w komentarzu! Jeżeli taki wątek jest w powieści, to prawie pewne jest to, że po nią sięgnę. Wróćmy jednak do książki. Jest trochę nietypowa, bo narracja jest drugoosobowa, co wygląda tak, jakby Fiona cały czas zwracała się do Morgana. Zupełnie jakby miała nadzieję, że on to kiedyś przeczyta. Nie powiem, myślę że to wyzwanie; sama napisałam jeden, króciutki tekst w takiej narracji i nie raz się łapałam na tym, że wkradała mi się jednoosobowa, albo gdzieś się zagmatwałam. Książki zazwyczaj są pisane w narracji jednoosobowej, bądź trzecioosobowej, nieprawdaż? Ponadto mamy kolejne urozmaicenie, bowiem poznajemy losy Fiony i Henry’ego w teraźniejszości, czyli ich dorosły romans, które urozmaicone są wpisami z pamiętnika kobiety z przeszłości; z czasów gdy miała zaledwie czternaście lat. Nie będę ukrywać, że to właśnie zdarzenia z przeszłości najbardziej mnie intrygowały. Wszystko wydawałoby się pięknie; w młodości Morgan zapewniał Fionę, że jest wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju, że wybrał ją spośród wielu. Jednak nauczyciel nie był wcale taki święty, a Fiona dopiero później mierzy się z przeszłością i wszystko zaczyna rozumieć. Nie była jedyną wyjątkową nastolatką, choć dojście do tego zajęło jej dość długo. Momentami wydała mi się strasznie naiwna, że po tylu latach, już jako dorosła kobieta, nie potrafiła tego dostrzec i była głucha na wszystko. Henry Morgan to natomiast istna zagadka; człowiek o wielu obliczach. Czasami miałam wrażenie, że miał gdzieś Fionę, czasami, że się o nią jednak troszczył. Nie rozgryzłam go do końca i jakoś zbytnio nie polubiłam. Nie wiem, co powiedzieć o książce, bo w zasadzie spodziewałam się na początku czegoś innego. Choć może nie tyle innego, a bardziej chodzi o fakt, że to nie jest ten motyw uczeń-nauczyciel, który lubię czytać, bo w zasadzie książka mnie nie zawiodła. Opisuje jednak krzywdzącą relację, porusza dość trudny i przede wszystkim kontrowersyjny temat, więc na pewno nie jest dla każdego. Jednak z czystym sumieniem ją polecam, bo jak na debiut, jest to dość dobra książka i poniekąd oryginalna, choćby przez zastosowanie narracji drugoosobowej. Ponadto można wyłapać w niej kilka fajnych cytatów! Aż się zdziwiłam, gdy spostrzegłam, że na Lubimy Czytać nikt jeszcze nie wrzucił żadnego z tej powieści ( oczywiście Niedoskonała musiała to naprawić^^). Recenzja opublikowana także na; http://book-oaza.blogspot.com/

Fajna książka obyczajowa opowiadająca perypetie małżeństwa jakich wiele. On- zapracowany biznesmen, który za wszelką cenę próbuje utrzymać na rynku swoją niewielką firmę, ona- pozornie szczęśliwa kura domowa, której największą ambicją jest wychowanie synów i zadbany dom. Niestety, tytułowe echa przeszłości nie pozwalają im żyć spokojnie i cieszyć się dniem codziennym. Dopóki nie pozamykają bolesnych spraw sprzed lat, dopóki szczerze ze sobą nie porozmawiają, dopóki nie przekonają się wzajemnie, że mylnie interpretowali zachowania partnera, dopóty tkwią w przekonaniu, że fundament, na którym zbudowali swoją rodzinę jest bardzo kruchy. Na szczęście z czasem wszystko się wyjaśnia i nasi bohaterowie mogą wreszcie żyć długo i szczęśliwie. Bardzo przyjemna lektura, naładowana pozytywną energią, ze sporą dawką humoru szczególnie przy opisie scen, w których słomiany wdowiec próbuje samodzielnie ogarniać teoretycznie proste czynności domowe. Polecam.

„Zapach wspomnień” to książka, która otworzyła przede mną flakon pełen emocji – goryczy rozstania, nuty nadziei i bazy z pasji silniejszej niż wojna. Danielle nie jest tylko bohaterką – ona pachnie jak odwaga. Czytając, czułam się, jakbym wędrowała z nią przez ruiny starej Europy i blask hollywoodzkich sal, wciąż z tym samym pytaniem w sercu: ile jesteśmy w stanie poświęcić, by odzyskać to, co kochamy? Ta historia która zapisuje się gdzieś głębiej – jak zapach, który nie chce się ulotnić.

Cienie Przeszłości. Tą książkę postanowiłem przeczytać sobie jeszcze raz i muszę przyznać, że nie zawiodłem się. Chciałem ją sobie odświeżyć i niczego nie żałuję. Jest super. Muszę Wam powiedzieć, że jednak życie to jest jedna wielka niespodzianka. Kobieta, która w wyniku utraty pamięci nie wiedziała kim jest musiała zmierzyć się ze swoją przeszłością oraz przyszłością. Pomału odkrywała kim tak naprawdę jest. Dowiedziała się, że jest złą osobą i przed gwałtem, a także pobiciem skrzywdziła wielu ludzi, którzy ją otaczali. Policjanci powiedzieli jej, że ojciec zabił jej własną matkę i jest córką mordercy. Adam Zachara. Kim tak naprawdę jest? Wiktor, który opiekował się Kariną kim też tak naprawdę jest? Adam ją fascynował, a Wiktora zaczęła nienawidzić. Jak potoczą się dalsze losy kobiety, to tego Wam nie zdradzę. Moja ocena to: 2000/2000 punktów. Bardzo wysoko. Historię jak najbardziej polecam. Do Zobaczenia W Następnej Recenzji.

Drugi tom sagi o rodzinie Bialickich. Najwięcej miejsca poświęciła autorka Marcie i jej babci Halinie. Bardzo podobała mi się postawa seniorki rodu, jej metamorfoza. Z osoby siedzącej i odmawiającej zdrowaśki przeistoczyła się w kobietę energiczną, która powrciła do swoich pasji. Okazało się, że potrafi zajmować się biznesem, kuchnią, poszerza swoje horyzonty myślowe. Trochę nie odpowiada mi postawa Marty. Niby jest zadowolona ze swojego narzeczonego, a ucieka od niego, pojawia się we wspólnie zajmowanym mieszkaniu rzadko, nie zrywa zaręczyn, a jednocześnie nie robi żadnych przygotyowań do ślubu. Żal mi czasami było Krzysztofa, który widzi narzeczoną raz w tygodniu i to nie zawsze, chcąc jej się przypodobać robi samodzielnie zaproszenia na ślub i organizuje inne przygotowania do ślubu. Ciekawa powieść o perypetiach rodzinnych.