Lato nad jeziorem

Wiemy, że mózg może przywoływać wspomnienia, ale czy może przywołać również zapachy i emocje towarzyszące zdarzeniom z przeszłości? Mistyczna opowieść. Dziwna. Interesująca. Zachwyca oryginalnym pomysłem. To podróż po zakamarkach umysłu i psychiki. Bohaterka obsesyjnie przywołuje wspomnienia. Czuje emocje i zapachy, które prowadzą do wspomnień – o matce, o pierwszej miłości… Nękana przez wspomnienia szuka odpowiedzi na pytanie – czym jest miłość? Czy miłość, która wydaje się tak oczywista, może być zwodnicza? Oryginalna, nieco dziwna powieść obyczajowa o sercowych rozterkach. Z przesłaniem. Każdy nosi w sobie wspomnienia, ale trzeba cieszyć się tym, co mamy, nie patrzeć ciągle wstecz.

Gabby od 20 lat jest szczęśliwą mężatką . Niestety chwila zapomnienia rujnuje jej szczęśliwe małżeństwo i wystawia na próbę przyjaźń. Przyznam szczerze że na początku trocę żal mi było Gabby gdy jej mąż nie licząc się z jej zdaniem, poddał sìę zabiegowi wazektomii. Ale po tym co wydarzyło się potem , zachowywała się trochę egoistycznie. Jeśli chcecie wiedzieć więcej, polecam sięgnąć po książkę 😊📚. Pamiętajmy że nawet bardzo w udanym związku może pojawić się rysa......

Można rzec, że to taka współczesna historia Kopciuszka, z tą różnicą, że uciśniona w małżeństwie kobieta nie czeka na księcia, ale sama bierze sprawy w swoje ręce i zaczyna w końcu żyć :-) Rezygnuje z luksusów, markowych ubrań, na rzecz posiadania własnego zdania i wolności 🤩 świetna historia, niejednej kobiecie może dodać sił w podjęciu decyzji o życiowych zmianach 🙂 polecam bo czyta się bardzo dobrze 😉

Jak już pisałam książkę mam przez przypadek z biblioteki. Jest dość gruba, ale szybko się ją czyta, bo wciąga, oczywiście jeśli macie czas ;) Mnie ostatnio go trochę brakuje... W książce opisane są losy trzech rodzin, ich losy przeplatają się także z innymi bohaterami. Jednak głównym wątkiem jest ślub i wesele Kathy i Michaela, co łączy wiele osób. A wszystko zaczyna się w Paryżu, na końcu książki dowiemy się dlaczego akurat tam :) Dwie siostry i Kathy to przyjaciółki od dawna, choć drogi sióstr się trochę rozeszły, wszystko przez mężczyznę...... Jednak takie więzi są silne i nie tak łatwo je zerwać, choć można ostro naciągnąć ;) Książka ciekawie napisane, fajnie połączone wątki i dialogi. Lekkim piórem pisana. Wcześniej nie znałam autorki, ale fajnie było ją poznać i mam nadzieję, że uda mi się jeszcze coś przeczytać i zobaczyć czy inne też są fajnie pisane. Jeśli lubicie lekkie obyczajówki, z ciekawym zakończeniem to wam ją polecam :)

Powieść wciągająca, życiowa i trochę zwariowana...Jest tu wszystko, ból, choroba, miłość, wrażliwość, relacje i swoisty humor... Życie na pozór zwykłe i przewidywalne, zostaje wywrócone do góry nogami, kiedy choroba autoimmunologiczna paraliżuje całe ciało, kiedy słowa nie wypływają z ust a do rozmowy służą powieki. Szpital zostaje na długo drugim domem, a personel medyczny towarzyszem na dobre i na złe. Choroba weryfikuje wiele przyziemnych spraw, komplikuje relacje ale też zmienia wiele. Coś się kończy a coś zaczyna... Myślałam, że tytuł sugerujący podszycie się pod kogoś, będzie zmierzał w kierunku jakiś thrillerowych akcji. Nie było sensacyjnie, ale za to dość barwnie i momentami zabawnie. Książkę czytało się świetnie i był to mile spędzony czas. Nie jest to nowość, ale może komuś po targach książek zostały podobne okazy, wyszperane z dna jakiegoś pudła? Ja mam parę takich sztuk😆 i one też są fajne i warte uwagi, no przecież po coś je kupiliśmy? I dobrze czasami wejść w zawirowane życie innych, żeby docenić swoje - a książkę polecam!😍 cytat: "Nie wystarczy dużo wiedzieć, żeby być mądrym."

Tu dużo można by opowiadać, ale w skrócie. Początek książki nudził mnie, wręcz denerwował. Dopiero w połowie akcja zaczęła się rozwijać. Cieszy mnie, że główna bohaterka zdecydowała się w końcu zadbać o siebie i o swoje szczęście. Szkoda, że pod koniec dopiero wszystko wyjaśnia się kartka po kartce. I wtedy książka zaczęła być interesująca. Jest w niej pewne przesłanie jak w każdym życiu nie dawać siebie w całości ale z umiarkowaniem. Podsumowując książka warta przeczytania ale trzeba cierpliwości im bardziej w głębi się czytelnik w powieść tym szybciej dotrze to sensu moich przemyśleń.

Bella obecnie pracuje w biurze nieruchomości i jest w związku z Nevillem. Kiedy jednak partner daje jej propozycję wspólnego zamieszkania, bohaterka zdaje sobie sprawę, że bardziej odpowiada dzielenie domu ze swoją matką chrzestną, starszą panią Alice. W sumie życie Belli wydaje się uporządkowane, ale pewnego dnia, „w tym dobrze jej znanym, uroczym ogrodzie znajdował się powód, dla którego musiała opuścić rodzinne miasto i pierwszą pracę”. Czyli przyjechał i zostanie tu trochę mężczyzna o imieniu Domenic, a bohaterka znajdzie się twarzą w twarz ze swoją przeszłością. Zobaczy też, że dla wygody przymykała oko na pewne sprawy. Jak łatwo się domyśleć, fabuła tej książki będzie oscylować wokół perypetii sercowych Belli- jej obecnego związku a byłego (aktualnego?) zadurzenia. Ponadto mamy tu jeszcze dylematy sercowe Alice, które ukazują, że uczucie może pojawić się w każdym wieku. Neville zaś to według mnie nieciekawy typek. „Idealna para” to lektura przyjemna, niewymagająca, sympatyczna o zawirowaniach sercowych.

Ufam swoim zmysłom. Jestem w zgodzie z perfekcją natury- jej pięknem, jej kolorami, jej zapachami- a ona pozwoliła mi dostrzec perfekcję w mężczyźnie. Fleurette, jedyna córka w zamożnej rodzinie Delacroix trudniącej się wyrobem perfum, zostaje zmuszona do poślubienia człowieka, który budzi w niej odrazę – Aimery’ego De Lasseta, szefującego wiodącej fabryce pachnideł we Francji. Jedynie katedralne dzwony, wzywające na front w noc poślubną mogą ocalić ją od dzielenia z nim łoża. Brat Aimery'ego wysyła do niej list, w którym ostrzega Fleurette przed tym małżeństwem. Wkrótce dziewczyna staje w obliczu przerażającej tajemnicy, zdolnej zniszczyć obydwie rodziny i ich perfumiarskie imperia raz na zawsze. Sekret perfum to uczta dla zmysłów, historia o wielkiej namiętności, poczuciu obowiązku, pożądaniu i kłamstwie. Perfumy wplatają swoją woń we wszystkie karty tej powieści, stają się motywem przewodnim. Perfumy: Każdy zapach składa się z trzech podstawowych elementów – trzech nut zapachowych. Jest to zbiór woni rozwijających się w trakcie kontaktu wonności ze skórą. Cała koncepcja nut zapachowych jest oparta na założeniu, iż jedne substancje będące w składzie kompozycji perfum odróżniają się od innych szybkością parowania, czyli trwałością. Większość dzisiejszych perfum jest komponowana wedle tego składu. Taka struktura potrafi precyzyjnie określić moment, w którym poszczególne komponenty kompozycji są wyraźnie wyczuwalne w miarę jak zapach się rozwija, a później znikają wskutek kontaktu z powietrzem. Wąchając perfumy najpierw wyczuwamy nutę górną, nazywaną także nutą głowy, potem środkową, tzw. nutę serca, a na samym końcu dolną, zwana nutą bazy (głębi lub podstawy). Przyjrzyjmy im się trochę bliżej. NUTA GŁOWY – to pierwsza nuta, którą czujemy zaraz po otwarciu flakonika z perfumami. Ma ona bardzo duże znaczenie - jest pierwszym odczuciem Klienta i to głównie na podstawie jej zapachu decydujemy się na zakup konkretnych perfum. Na samym początku jest niezwykle intensywna lecz jej zapach bardzo szybko się ulatnia. Wyczuwamy ją na skórze przez kilkanaście minut do pół godziny. Ta nuta składa się zazwyczaj z owoców, które nadają całej kompozycji lekkości i świeżości. NUTA SERCA – kolejna z nut, którą poczujemy po ok. 10 minutach od użycia perfum. Jest ona połączeniem dwóch pozostałych nut, ale stanowi również konieczne ich uzupełnienie. Często zdarza się tak, że w ogóle nie zwraca ona naszej uwagi, lecz to właśnie ona jest odpowiedzialna za istotę połączenia pozostałych aromatów - tworzy bukiet i decyduje o charakterze zapachu. Najważniejszymi składnikami w tej nucie są akordy korzenne oraz kwiatowe. Jej zapach utrzymuje się na skórze do dwóch godzin. NUTA GŁĘBI (BAZY) - wraz z upływem czasu perfumy przechodzą kolejną magiczną metamorfozę, aby na samym końcu dotrzeć do swojej nuty bazowej, czyli podstawowej. Poczujesz ją po 20 minutach. Chociaż jest to nuta o niewielkiej intensywności, ale to ona ma decydujący wpływ na charakter całej kompozycji zapachowej, jest tłem zapachu, decyduje o jego osobowości i dlatego czasami jest nazywana nutą głębi. To od tej nuty zapachowej kreatorzy perfum rozpoczynają komponowanie całego zapachu. Jest ona odpowiedzialna za trwałość zapachu, ulatnia się bardzo powoli i jest wyczuwalna od kilku do nawet kilkunastu godzin. W skład nuty bazowej wchodzą takie składniki jak cybet, leśne żywice, piżmo i ambra, a także wanilia, przyprawy drzewne i korzenne. Poza tym dodaje się także do niej substancje, które powodują, iż zapach przez dłuższy czas utrzymuje się na skórze. Woń nuty bazowej może być wyczuwalna nawet po upływie kilku dni. Komponując perfumy kreatorzy zwracają baczną uwagę, aby w każdej z trzech faz rozwijania się ich aromatu występowały substancje pachnące podobnie. To zapewnia harmonijny i nieprzerwany proces rozwijania się aromatu.

„Szczęśliwe zakończenie” to bardzo dobra powieść o pisarce, która znalazła się na życiowym zakręcie. Sabina pragnie zmian. Odczuwa brak weny twórczej i nie chce kontynuować swojej serii książek o znanej i lubianej wedding plannerce. Niestety, gonią ją terminy i podpisane wcześniej umowy. Jej agentka ma masę pomysłów, by o autorce było głośno, ale nie o wszystkich informuje Sabinę w odpowiednim czasie. Pisarka nie chce być przez nią zaskakiwana, ma dość wywiadów, w których musi bronić swojej twórczości. Marzy o tym, by napisać coś ambitniejszego. W życiu prywatnym też się jej nie układa. Nie może dogadać się z mężem i swoją zbuntowaną córką. Podejmuje radykalną decyzję i całkowicie zmienia swoje życie. Rozwodzi się z mężem, sprzedaje apartament w Warszawie i kupuje urokliwy dom nad morzem. Jak potoczą się jej losy? Czy uda jej się zaaklimatyzować w nowym miejscu? No i najważniejsze pytanie: czy znajdzie dobry temat do nowej powieści?

Ona i on – cykl: A jeśli to prawda... (tom 3) Kontynuacja i zamknięcie „trylogii” opowiedzianej w tomach „Jak w niebie” i „Jeszcze się spotkamy”. Kontynuacja nie była tym razem konieczna, jak w przypadku tomu drugiego, ale Autor postanowił wykorzystać możliwość dopowiedzenia „co u Paula” – uprzednio bohatera ważnego, ale jednak drugoplanowego. Tym razem to Lauren i Arthur schodzą na plan drugi, choć mają do odegrania zasadniczą rolę w nawiązaniu głównego wątku tej historii. Bohaterowie tej opowieści - Mia i Paul -spotykają się po raz pierwszy w wyniku inicjatywy Arthura, który zamieszcza na portalu randkowym ogłoszenie w imieniu nieświadomego tej niewinnej intrygi Paula. Dodatkowo namawia go do spotkania z wyszukaną na tymże portalu Mią rzekomo w celu wsparcia jej w aranżacji jej restauracji (Paul jest z wykształcenia architektem). Przy pierwszym spotkaniu, w którym - jak sądził Paul - mieli uczestniczyć także Lauren i Arthur, bohaterowie pozostają jednak sami i odbywają rozmowę, która przez dłuższy czas wydaje się zupełnie bez sensu. Żadne z nich nie zdaje sobie sprawy kim jest, ani czym zajmuje się ta druga/ten drugi. Co ciekawe Mia jest w tym momencie na rozdrożu – jest wziętą aktorką, a małżeństwo to przechodzi głęboki kryzys z powodu zdrady dokonanej przez męża. Jej związek z Davidem (również aktorem i filmowym partnerem) jest podtrzymywany jedynie dla ich wizerunku w mediach. Mia stara się o zmianę swego wyglądu i wizerunku, chce odciąć się od dotychczasowego stylu życia, a w rozmowie z Paulem nie wyznaje kim naprawdę jest. Wychodząc naprzeciw oczekiwaniu Paula podaje się za właścicielkę restauracji śródziemnomorskiej. Ten żart Arthura z zaaranżowaniem randki nieświadomych niczego osób będzie oczywiście miał brzemienne konsekwencje dla obojga. Paul zajmuje się obecnie pisaniem książek, choć jego dokonania nie są szeroko znane. Dziwnym trafem jego twórczość jest niezwykle popularna w Korei, co okaże się istotnym impulsem do wyprawy do Seulu w celu spotkania z czytelnikami oraz tłumaczką, która stała się osobą szczególnie mu bliską za sprawą kilku spotkań, do jakich doszło przy okazji jej krótkich pobytów w Paryżu. Historie opowiadane nam przez Levy’ego zazwyczaj zawierają elementy magii. Tym razem miejsce wątku magicznego, w rozwiązaniu intrygi zajmuje wątek polityczny. Wyjaśnia on przyczyny i okoliczności nadzwyczajnej popularności twórczości Paula w Korei. Sympatyczna i zapewniająca relaks historia, opowiedziana przy pomocy dużej ilości dobrze napisanych dialogów (co lubię). Oczywiście zainteresowanych tą historią zachęcam do rozpoczęcia lektury od pierwszego tomu „trylogii”.

"dobry uczynek" traktuje o młodym małżeństwie, które boryka się z wieloma problemami. Libby przejmuje od teściowej stary pensjonat i zamierza urządzić go na nowo, by lepiej prosperował. Przy okazji w pobliżu domu znaleziono potrąconą przez samochód młodą kobietę, która po urazie cierpi na amnezję wsteczną. Libby oferuje jej dach nad głową w zamian za pomoc na recepcji. Kobieta każe mówić do siebie Pippa, ale po pewnym czasie identyfikuje się jako Alice. Luke,szwagier Libby, rozpoznaje w niej pracownicę pubu. Podobno ma walijskiego chłopaka, są szczęśliwi, więc kobieta z ulgą nawiązuje z Gethenem kontakt. Ma szybko wrócić do wspólnego domu. Potrzebuje wyciszenia i odszukania siebie, swojej tożsamości, ale czy znajdzie spokój właśnie tam? Kto ją potrącił, dlaczego nie pamięta szczęśliwych chwil z chłopakiem? Los szykuje jej kolejną niespodziankę. Tymczasem zaufanie Libby do Jasona zostaje mocno nadszarpnięte przez kłamstwa i machlojki finansowe czy błędne decyzje. Facet odchodzi, a Libby przy wsparciu Alice, Luke'a i innych doprowadza remont do końca. Czas leczy rany i jest gotowa dać mu drugą szansę. Z pewnością doświadczycie rozmaitych emocji czytając tę powieść. Różne komplikacje, wartka akcja, sprawnie rozwiązane wątki oraz dający się lubić bohaterowie to najważniejsze atuty tej książki. Przesłanie, że dobro powraca jest bardzo czytelne, a zakończenie poprawi humor romantycznym duszom. Warto dawać druga szansę ludziom, których się kocha- o tym zaświadczą bohaterowie. Mądra,ciepła i wciągająca historia.

To dla mnie taka typowa lekka powieść romantyczna. Nie czytam dużo książek tego rodzaju, ale myślę, że ta pozycja zachęciła mnie, by czasem sięgać po takie książki. Główny powód? Odpoczynek, dobra rozrywka i relaks. Zakończenie jak dla mnie dosyć przewidywalne.

Dwudziestoczteroletnia Alice decyduje się na poważny życiowy krok i wyrusza w podróż do Wenecji. Tym sposobem spełnia marzenie swojej zmarłej mamy, która za życia pragnęła zobaczyć to jakże piękne włoskie miasto, ale z różnych przyczyn nie było jej dane. Będąc już na miejscu zatrudnia się jako opiekunka do dzieci u jednej z rodzin. Dziewczyna nie jest typem imprezowiczki. Należy do cichych i spokojnych osób, a swój wolny czas lubi spędzać w towarzystwie ciekawej książki. Żeby lepiej poznać nowe miejsce zamieszkania organizuje sobie nocne spacery po weneckich zakątkach. W trakcie jednego z nich zauważa tajemniczego mężczyznę, który jak się okazuje, jest niewidomy. Skąd wiem, że dana książka przypadnie mi do gustu? Gdy wciągnie mnie już po kilku początkowych stronach. I właśnie coś takiego miało miejsce gdy zaczęłam czytać "Tylko twoimi oczami". Ta historia mną zawładnęła, oplotła swoimi mackami, zahipnotyzowała. Jestem pod ogromnym wrażeniem jej uroku, klimatu stworzonego przez autorkę. Świetna kreacja bohaterów również zasługuje na uznanie. Alice błyskawicznie obdarzyłam sympatią. Zresztą nie da się jej nie lubić. Jest ciepłą, wrażliwą, empatyczną osobą. Stroni od imprez i dużych skupisk ludzi. Nie nosi ekstrawaganckich ubrań, a jej twarzy nie pokrywa ostry makijaż. Czy taki sposób bycia to coś złego? Otóż nie, ale takim kobietom często przypina się metkę tzw. szarej myszki. W dzisiejszych czasach niestety lubimy oceniać, wydawać opinie na temat innych ludzi nie znając ich życia. Alice mimo młodego wieku została bardzo mocno doświadczona przez los. Wychowywała się bez ojca, potem na skutek choroby straciła matkę, więc coś takiego musiało w jakimś stopniu wpłynąć na jej psychikę i postrzeganie świata. Nieoczekiwanie na jej drodze pojawia się tajemniczy, przystojny Anglik. Po raz pierwszy ujrzała go na sąsiednim tarasie, potem na nocnym spacerze, i od tej chwili zawładną myślami Alice. Szybko dostrzegła, że jest niewidomy, ale w niczym jej to nie przeszkadzało. Nie słuchała tego co inni mają do powiedzenia na jego temat, nie brała pod uwagę żadnych plotek i insynuacji. Zapragnęła lepiej go poznać i odkryć kim tak naprawdę jest. Tobia, bo tak ma na imię odnosił sukcesy, żył pełnią życia. Niestety pewne dramatyczne wydarzenie zmieniło wszystko, a najbardziej zmienił się on sam. Z rozrywkowego faceta stał się odludkiem, zatrzasnął drzwi przed światem i całkowicie stracił wiarę w lepsze jutro. Alice i Tobie więcej dzieli niż łączy, ale mimo tych wszystkich różnic szybko zaczyna pojawiać się między nimi nić porozumienia. W końcu oboje zostali mocno skrzywdzeni przez los. Ich znajomość rozwija się niczym piękny kwiat. Rozkłada na łopatki, dogłębnie porusza czytelnika i chwyta głęboko za serce. Tobia po raz pierwszy komuś zaufał, zdobył się na odwagę i wykonał jakże ważny krok ku szczęściu. Dziewczyna, której tak na prawdę nie znał stała się jego oczami. To dzięki Alice zaczął na nowo żyć, uśmiechać się. Dla niej to też było coś nowego, niespotykanego i wyjątkowego. Z czasem między nimi rodzi się coś bardziej poważnego. Jeśli oczekujecie gorących opisów, to akurat w tej książce czegoś takiego nie uświadczymy. Jest za to subtelność, delikatność, czuły dotyk powodujący drżenie ciała. Są nieśmiałe pocałunki, spojrzenia, które rozpalają zmysły. Oboje w piękny sposób poznają siebie nawzajem. W książce został poruszony bardzo ważny temat dotyczący niepełnosprawności, a dokładnie utraty wzroku. Widzisz wszystko, ale wyobraź sobie, że w jednej sekundzie masz przed swoimi oczami tylko ciemność? Jak żyć w takiej sytuacji? Jest to bez wątpienia niewyobrażalny dramat. Valerie Bielen pokazuje nam wszystkim z czym takie osoby muszą się mierzyć gdy wychodzą ze swoich domów lub mieszkań. Dlatego Tobia tego unikał jak tylko mógł. Wszystko to działo się w Wenecji. Opisy jakie zaserwowała nam autorka drażnią wyobraźnię czytelnika, kuszą i nęcą. Są po prostu fantastyczne. Zachęcają do odwiedzenia tego jakże pięknego i wyjątkowego miejsca. Aż chce się wziąć przykład z Alice i wyruszyć w podróż jej śladami. A może po przeczytaniu "Tylko twoimi oczami" słynne miasto na wodzie będzie waszym celem wakacyjnego wyjazdu? Jeśli jesteście ciekawi jak potoczyły się losy książkowych bohaterów i w jakich okolicznościach Tobia stał się niewidomy zachęcam was do lektury, bo naprawdę warto. Jest to świetnie napisana powieść obyczajowa, przy której z pewnością miło spędzicie czas.

Sięgnęłam po te książkę zainteresowana winnicą umieszczona w tytule oraz krótkim opisem zawartości. To co opisywane było jako historia miłosna, ja widzę w głębszej perspektywie. Możemy ja ocenić jako fajną, optymistyczną propozycję, jeśli podążymy wyłącznie za biegiem zdarzeń. Jeśli sięgniemy głębiej, zobaczymy jak bardzo przypadkowe spotkanie może zdeterminować nasza przyszłość i jak wiele, mimo wszystko, od nas zależy. Czasem spotkanie właściwego człowieka, we właściwym czasie i miejscu, może zmienić nasze życie o 180 stopni. Czekam na polskie wydanie "Angel's share", której bohaterką jest siostra Marka Camerona wracająca do Australii po życiowych perturbacjach.

Przeczytałam ją ciągiem. Ciepła, wciągająca, urokliwa i chwilami emocjonująca. Jest to historia o tym, że warto o siebie zawalczyć nawet wtedy, kiedy okoliczności nie sprzyjają, a traumy się nawarstwiają. To historia dzielnej kobiety, która po ciężkich przejściach trafia do domu, w którym odnajduje przyjaźń, dobro, bezpieczeństwo, poczucie własnej wartości i wreszcie miłość. Lektura tej książki zrobiła mi dużą przyjemność.

Książka o interesującej fabule, którą czyta się łatwo i przyjemnie. Autorka ukazuje realia panujące na Cejlonie w latach 20-tych i 30-tych XXw. Centralną postacią powieści jest tytułowa żona plantatora herbaty. Przez pryzmat jej przeżyć, duchowych rozterek i doświadczeń poznajemy pełne kontrastów stosunki społeczne kształtujące życie na ówczesnym Cejlonie. Nie brak też tutaj wątków historycznych, choć nie zostały one jakoś szczególnie wyeksponowane, stanowią raczej tło dla obyczajowej fabuły. Dodatkową atrakcją są też opisy egzotycznej, cejlońskiej przyrody.

Temat ważny - opieka nad osobą po udarze, życie z nią w momencie, kiedy podjęło się decyzję o rozstaniu... Jednak fabuła i styl taki mdły i rozciągnięty, że czytało się ciężko. Nie mogłam doczekać się, kiedy dotrę do końca. Nie wiem, skąd tak wysoka ocen 6,9, bo ja daję naciągane 6.

Pomimo niskiej oceny postanowiłam przeczytać, gdyż bardzo podobała mi się książka tej autorki "Nie tacy oni straszni". Polecam bardziej tę drugą, ale "Skrajnie mylne sygnały" również mi się podobały. Miałam ochotę przeczytać coś lekkiego, nieskomplikowanego, zabawnego i krótkiego. I taka jest ta pozycja. Jeśli ktoś się spodziewa, że to powieść wysokich lotów, czy jakieś arcydzieło to po lekturze będzie zawiedziony. Książka do przeczytania w jeden wieczór. Ja się dobrze bawiłam czytając.

"Hotel szczesliwych slubow" to lekki i przyjemny romans. Watek milosny jest bardzo romantyczny, co jest mila odmiana od, tak modnej teraz, literatury erotycznej, czesto perwersyjnej i wulgarnej. Milosc glownych bohaterow, Josepha i Rosie, jest delikatna, wysublimowana. Lekka, czarujaca, niczym spacer po lace wiosna na bosaka. Tak wlasnie czulam sie czytajac utwor. Chociaz calosc oceniam pozytywnie, przyznac musze, ze przez pierwsza polowe ksiazki przebrnelam z trudem. Po prostu, troche wialo nuda. Druga czesc zdecydowanie lepsza, takiej tresci oczekiwalam po lekturze. Bardzo polubilam Joe'go i Rosie, dlatego bylo mi trudno oderwac sie od ksiazki.

Książka opowiada historię życia trzech pokoleń kobiet. W opowieści wspomnienia, marzenia i życzenia zawarte są w zawieszkach bransoletki. Zwraca uwagę jak ważne i silne są więzy rodzinne oraz pamięć o naszych korzeniach. Książka bardzo wzruszająca. Polecam do przeczytania.