Morderstwo w znaku zen

Name: Morderstwo w znaku zen
Rating: 4,8 (33 reviews)
Author: Oliver Bottini
ISBN: 9788324586349

Oliver Bottini

4,8 / 10

33 ocen

9 opinii

Wydawnictwo Dolnośląskie

Wydawnictwo: Wydawnictwo Dolnośląskie kryminał, sensacja, thriller

256 str.

Kategoria:: kryminał, sensacja, thriller
Format:: papier
Data wydania:: 2008-01-01
Data 1. wyd. pol.:: 2008-01-01
Liczba stron:: 256
Czas czytania: 4 godz. 16 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788324586349

Styczeń. Przez zasypane śniegiem niemieckie miasteczko przechodzi buddyjski mnich mimo mrozu ubrany tylko w habit i sandały. Jest ranny i wystraszony, ale nie wiadomo, co się stało, na ten i każdy inny temat zachowuje bowiem kamienne milczenie.

Średnia ocen

4,8 / 10

9 opinii 33 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Morderstwo w znaku zen w ulubionej księgarnii

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,6

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,6

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Morderstwo w znaku zen

Średnia ocen

4,8 / 10

33 ocen

Twoja ocena

0 / 10

OPINIE i DYSKUSJE o książce Morderstwo w znaku zen

3418

719

urzeczonyksiążkami

23.08.2021

10 / 10

Na półkach: ,

Cykl liczy 6 części. Bardzo ciekawe spostrzeżenia natury psychologicznej. Dla tych, którzy lubią wątki psychologiczne w kryminałach. Polecam!

Pokaż mimo to

337

291

Kobromaniak11

28.01.2021

10 / 10

Na półkach:

Doskonała książka! Bardzo bardzo polecam :)

Pokaż mimo to

1552

586

Lily76

13.02.2016

6 / 10

Na półkach:

Nieco dziwna powieść, w której mniej przyciągał mnie wątek kryminalny, a bardziej kwestia uzależnienia głównej bohaterki.

Pokaż mimo to

1475

665

Michał Zacharzewski

23.07.2015

4 / 10

Na półkach:

Niemiecki bestseller, w dodatku kryminał? Super, wreszcie coś innego niż skandynawskie mroki. Historia azjatyckiego mnicha, który ranny pojawia się w mieście i nic nie chce powiedzieć o swoim stanie? Super, znaczy się będzie tajemnica.

A jednak książka całkowicie zawodzi. Jest słabo napisana (albo kiepsko przetłumaczona),nie czyta się jej płynnie, nie wzbudza zainteresowania. Decyzje poszczególnych postaci nie są logiczne, główna pani detektyw wydaje się nudną, brzydką, nieciekawą babą, której nie chce się poznać bliżej... nawet jako bohaterki. Błe...

więcej Pokaż mimo to

696

202

Magdalena-cherry

01.07.2014

4 / 10

Na półkach:

Nigdy nie przepadałam za kryminałami i teraz chyba wiem dlaczego. Pomimo dosyć ciekawej policjantki (alkoholiczka),która pomimo złego stanu psychicznego i z problemami osobistymi potrafi myśleć trzeźwo i dążyć do prawdy to ten kryminał nie do końca przyciągnął mą uwagę. Myślałam ,że będzie bardziej Azjatycki :P

Pokaż mimo to

kopciuszek

09.08.2013

2 / 10

Na półkach:

Książka może i dobra, ale ma w sobie coś ciężkiego, czego nie potrafiłam się pozbyć przy czytaniu. Nie dobrnęłam do końca- takie pismo trzeba umieć czytać a ja niestety nie mam takich umiejętności.

Pokaż mimo to

173

126

Venix

30.01.2012

10 / 10

Na półkach: ,

Niesamowita książka na podłożu psychologicznym. Niezwykłe to dla mnie powiedzieć coś podobnego, jako iż na ogół nie mam niczego aż tak wybieranego z szeregu lubianych, jednak tę faktycznie darzę sympatią. Na zawsze chyba pozostanie mi już w pamięci "A Niksh był jej czwartym śnieżnym człowiekiem", choć teraz nie mam już pojęcia czy było tam coś takiego dosłownie.

Pokaż mimo to

307

Karolkaaa

04.01.2012

2 / 10

Na półkach: , ,

Z reguły, wychodzę z założenia, że każdej książce należy dać szansę na opowiedzenie swojej historii. Szansę dałam, niestety się zawiodłam. Ta książka to literacka pomyłka, łagodnie rzecz ujmując. Szkoda czasu, nie polecam.

Pokaż mimo to

807

Krystyna

18.05.2011

1 / 10

Na półkach: ,

Już dawno nie czytałam tak nudnej książki !

Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

60 użytkowników ma tytuł Morderstwo w znaku zen na półkach głównych

Przeczytane 46
Chcę przeczytać 14

17 użytkowników ma tytuł Morderstwo w znaku zen na półkach dodatkowych

Posiadam 9
Sprzedam 2
Oliver Bottini 1
Kryminał współczesny - Niemcy, Europa Środkowa i Wschodnia 1
Ulubione 1
2019 1
Moja biblioteka 1
PRZECZYTANE W 2018 ROKU 1

Inne książki autora

Więcej

6,4

Śmierć w cichym zakątku życia Oliver Bottini

więcej

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Zimny dzień w Raju

Steve Hamilton

Cykl liczy 11 części, po polsku wydano 3 + wersja skrócona czwartej części w Reader's Digest. Alex McKnight, były policjant z Detroit, rozwiedziony, osiadł w lasach w okolicach Michigan, blisko granicy kanadyjskiej. Prowadzi śledztwa z przyjacielem - Vinnie LeBlanc. Siłą tego cyklu są opisy i nieśpieszne prowadzenie akcji. Polecam, bo to klimatyczna seria!

urzeczonyksiążkami

ocenił na104 lata temu

Księżyc z lodu

Jan Costin Wagner

Książka bardzo mnie wciągnęła mimo iż nie jest zbudowana jak tradycyjny kryminał. Całość opiera się nie na napięciu i zagadce kryminalnej ale na analizie psychologicznej postaci. Dostajemy więc bardzo poruszający i prawdziwy obraz człowieka zmagającego się ze śmiercią bliskiej osoby czyli komisarza Joenty. Postać mordercy również mnie zaintrygowała nawet jeżeli trudno mi było ocenić jej autentyczność. Opowieść smutna ale z pozytywnym wydźwiękiem. Wszyscy zmagamy się z tragediami ale musimy wykorzystać nasze doświadczenia aby lepiej poznać siebie i ludzi wokół nas. Tak jak robią to bohaterowie powieści. Polecam każdemu kto nie szuka typowego kryminału z wartką akcją. Z wielką chęcią sięgnę po następne powieści Wagnera.

Oktaryna

oceniła na713 lat temu

Gdzie zaległy cienie

Michael Ridpath

Niezły kryminał. Oprócz tego, kto zabił :) można się dowiedzieć co nieco o Islandii i Islandczykach (tak jak widzi ich narrator). A jeśli ktoś chce, to podjąć próbę znalezienia odpowiedzi na pytanie (stawiane od wieków): co skłania człowieka do czynienia zła? Wiara w…, pragnienie, by uwierzyć, a może chęć posiadania czegoś, w co inni wierzą?

Dunne zabiera nas do swej rodzinnej Irlandii, gdzie wśród krajobrazu hrabstwa Meath zgłębiamy wraz z główną bohaterką – archeolożką Illaun – tajemnicę ciał kobiety i noworodka odkrytych przypadkiem na torfowisku nieodpodal Newgrange. To ogromne założenie leżące w zielonej, otulonej mgłą dolinie rzeki Boyne mieści megalityczny grobowiec, o fascynującej konstrukcji i przeznaczeniu, prawdopodobnie związanym z ówczesnym kultem słońca. Wizyta we wnętrzu Newgrange podczas przesilenia zimowego oferuje możliwość podziwiania kunsztu anonimowych budowniczych. Promienie wschodzącego słońca pokonują wówczas długą drogę do wnętrza grobowca na kwadrans rozświetlając jego wnętrze. Ten niezwykły spektakl wzbudza w obserwatorach mistyczny nastrój i niezwykle poczucie jedności z naturą. Powróćmy jednak do omawianej powieści. Wątek kryminalny splata się w niej dość mocno z historią i obyczajowością Irlandii, zarówno tą zamierzchłą, jak i nam współczesną. To właśnie, przyznaję, stanowiło dla mnie najmocniejszy atut książki Dunne΄a. Wprowadza, między innymi, wątek przypominający o niechlubnej roli Kościoła Katolickiego sprawującego w Irlandii, niemal do końca lat 80 XX wieku, dominującą pozycję w systemie szpitali położniczych, domów dla samotnych matek i sierocińców. Prowadziło to do wielu tragicznych historii i nadużyć, co przypomniał przed paru laty znakomity film Stephena Frearsa „Tajemnica Filomeny”. Ta opresyjna postawa przejawiała się także w napiętnowaniu nieochrzczonych, zmarłych niemowląt chowanych w niepoświęconej ziemi, najczęściej na bagnach i nieużytkach, w miejscach zwanych „cillin”. Zaskakująca może być dla nas postać narratorki „Kolędy…”. Tok myślenia i sposób działania Illau nierzadko przeczy naukowej postawie, jaką powinna teoretycznie reprezentować. „Szkiełko i oko” specjalisty w dziedzinie archeologii niejednokrotnie zastępuje jej emocjonalność i bogata wyobraźnia. Taka kreacja bohaterki rozumującej niemal jak irlandzka wersja Ericha von Dänikena jest nieco niewiarygodna. Podejrzewam, iż zabieg ten posłużył autorowi do prowadzenia morderczego wątku „Kolędy…” oraz osiągnięcia odpowiednio wysokiego poziomu niesamowitości i grozy. Stąd też epatowanie opisami medycznych anomalii w odniesieniu do noworodków oraz infantylne, pseudomistyczne przemyślenia. Natchnione truizmy pojawiające się czasem w wypowiedziach bohaterów oraz nadmierne nagromadzenie grozy, a właściwie zgrozy stanowi słabszą stronę książki. Nie zdominowało to jednak walorów książki i nie przeszkadza nadmiernie w jej lekturze. „Kolęda dla umarłych” to powieść dobra na mroczne, grudniowe wieczory, nie tylko dla miłośników Zielonej Wyspy.

Orla

oceniła na66 lat temu

Na granicy

Brian McGilloway

Nawet niezły kawałeczek kryminału. książka podzielona została na trzy części, każda z nich zatytułowana nazwiskiem ofiary- co przez kilka stron mnie denerwowało, bo zbyt wcześnie zdradzało dany fakt. Poza tym nie mam zastrzeżeń. Czytało się dobrze, śledztwo powoli odsłaniało kolejne fakty, mordercę czytelnik miał możliwość wytypować, chociaż może nie do końca zrozumieć jego motywy. Całość na dobrym poziomie, nawet ucieszyła mnie wiadomość, że to początek serii. Na minus tylko mam jedną uwagę- drugoplanowi bohaterowie byli mało charakterystyczni, zlewali się w jedną masę, a niektórzy okazali się ważni dla akcji. Ostatnia uwaga, główny bohater inspektor Devlin jest porównywany do komisarza Wallandera, co mnie bardzo denerwuje, nie cierpię takich porównań. Każdy niech będzie inny, bo każdy jest sobą i przez to bardziej interesujący. Ale to moje osobiste odczucie.

gwiazdka

oceniła na611 lat temu

Symfonia śmierci

Cynthia Harrod-Eagles

Spokojny kryminał, nie epatujący okrucieństwem. Właściwe proporcje między śledztwem a życiem prywatnym policjantów. Śledztwo zaczyna się od zera, nie ma żadnego punktu zaczepienia, ale drobinka po drobince, ziarnko do ziarnka układa się historia, która musiała zaistnieć, nawet jeśli nie da się jej w stu procentach udowodnić. Historia momentami trąci myszką, ale copyright jest z roku 1991, do tego dochodzi ta typowa angielska flegma, która powoduje, że wszystko staje się lekko nobliwe.

alokazja

oceniła na75 lat temu

Wiedeńska krew

Frank Tallis

Wiedeńska krew to drugi tom powieści Tallisa. Cały czas pozostajemy w Wiedniu w pierwszych latach XX wieku. Tym razem akcja powieści zaczyna się od morderstwa ulubienicy cesarza, Hildegardy, węża przebywającego w zoo. Sam klimat książki jest zachwycający. Taliss wspaniale potrafi podkreślić koloryt miasta i atmosferę Wiednia, tworząc szeroką panoramę miasta i życia jego mieszkańców. Widzimy obraz ludzi z różnych warstw społecznych. Na tle popełnianych zbrodni możemy obserwować jak rozwija się psychologia, kryminologia i medycyna sądowa. Bardzo żałuję, że u mnie w mojej najbliższej bibliotece nie ma dalszych części tego cyklu.

KotkaPsotka

oceniła na83 lata temu

Ślepiec z Sewilli

Robert Wilson

Jakoś tak ostatniemi czasy mam, że strasznie dużo czytam kryminałów. I mają one to do siebie, że oprócz nielicznych bardzo wyjątków, to po miesiącu, choćby mnie mieli zabić, albo wstrzyknąć lidokainę w nogę, to nie pamiętam, który był o czym. Fajnie się czyta, akcją wartka, suspens ciekawy, ale w pamięć nie zapadają. Kryminał musi być wyjątkowy, musi się wyróżniać, żebym go na dłużej zapamiętał. I ŚLEPIEC Z SEWILLI taki jest. Po pierwsze dzieje się w stolicy Andaluzji, jak sam tytuł wskazuje. Nie w Malmoo, Oslo, Sztokholmie, czy innej Islandii, tylko w jednym z najpiękniejszych zakątków Europy, gdzie jest w cholerę ciepło. Dla mnie plus wielki i fajna odskocznia. Po drugie retrospekcje w postaci dzienników ojca głównego bohatera, które przenoszą nas, nie dość że w przeszłość (jak to retrospekcje;)) ale też jeszcze bardziej na południe, czyli do powojennego marokańskiego Tangeru. Uważam, że te dzienniki są jeszcze bardziej ciekawe, niż to co dzieje się w czasie teraźniejszym, no i mają ogromny wpływ na całą fabułę. Po trzecie, główny bohater, komisarz policji to nie żaden superbohater, mistrz jujitsu szerszeń, tylko człowiek z krwi i kości, który ma swoje problemy, neurozy i psychologiczne zawirowania. Śledztwo go przerasta momentami a życie przytłacza. Ale daje radę, odkrywa po kawałku prawdę o zbrodni i o swojej przeszłości przy okazji. A wszystko to w gorącej Sewilli, gdzie jeszcze są święta, ludzie się bawią naokoło i korzystają z życia. Jedno co mnie denerwowało w tej książce, to nabożne podejście do corridy, dla mnie absolutnie bezsensownej tradycji znęcania się nad zwierzętami. No ale to Hiszpania, oni tak mają, zresztą corrida to absolutnie wątek poboczny. Jednym słowem polecam ŚLEPCA, super kryminał, czytajta, a nie zawiedzieta się.

Rafał Waliczko

ocenił na86 lat temu

I odpuść nam nasze winy

Claus Cornelius Fischer

Okładka mocno zmyla skąd od znajomej z LC moja opinia I właśnie okładka mnie zmyliła.Spopdziewałem się,powieść osadzonej w latach XVI wieku.Dostałem,w miarę ciekawy kryminał obsadzony w spółczesnym Amsterdamie. Z jego mostami ,kanałami i panienkami z okienka. Sardoniczny kliomat,tej powieści.To keyminał,mocną podpudową emocjonalną. Zanikający mózg chorej.Na azhajmera kobiety. Plus kochający mąż,starający się wyjaśnić śmierć nastolastka. Nie będę obarczał,nikogo moim marnym przedstawieniem.Fabuły,bo autor już to zrobił.Oceniam,tę powieść na dobrą.Bo niektóre wydarzenia są dla mnie.Mało realne,w przypdku Holandii. Na koniec uwaga,w Nowej Gwinei nie ma tukanów ani małp.

czytamcałyczas

ocenił na67 lat temu

Powrót detektywa Diamonda

Peter Lovesey

Książkę poleciła i pożyczyła mi znajoma i bardzo,ale to bardzo jej za to dziękuję . Przyznam szczerze że bardzo przypadł mi do gustu ten kryminał .Strony szybciutko umykały ,a ja wraz z Petrem Diamondem i jego pomocnica prowadziłam dochodzenie ..... Dodatkowym plusem jest to że akcja ksiązki dzieje się w Angielskim miasteczku Bath.Byłam tam ,miałam okazję zwiedzić i jeśli macie możliwość to polecam .Piękne zabytkowe miasto . Z czystym serduchem polecam,na pewno się nie zawiedziecie :-)

BetiCzyta

oceniła na86 lat temu

W żywe oczy

James Siegel

O taak! Polecam. Przemyślana, odpowiednio skomplikowana, dopiero na ostatniej prostej okazuje się, że każdy element był ważny, nawet jeśli wcześniej wydawał się zawracaniem głowy. Rozwinięcie akcji bardzo spokojne, jak leniwa rzeka, bardzo dobrze się przy tym zasypiało. A potem wszystko zaczyna się łączyć, luźne nitki splatają się w skomplikowany wzór, a leniwa rzeka zmienia się w wodospad. I już nie można się oderwać aż do końca opowieści.

betulek

ocenił na85 lat temu

Śmiertelne zespolenie

Frank Tallis

"Śmiertelne zespolenie" to kolejna książka napisana przez Franka Tallisa. Kryminał połączony z psychoanalizą i naukami Freuda. Akcja ma miejsce w Wiedniu z początku XX wieku. Tym razem ofiarami są młode kobiety zamordowane za pomocą ozdobnej szpilki od kapelusza. Co ciekawe, zostały zamordowane w trakcie seksu, a morderca wbił im szpilkę prosto w rdzeń kręgowy u podstawy czaszki. Musicie przyznać, że to dość nietuzinkowy sposób na zabójstwo.

Ania

oceniła na65 lat temu

Plaża topielców

Domingo Villar

Z początku raczej nie porwała... leżała kilka dni na stole- a ja tak otwierałam i zamykałam. Wątek poboczny jak dla mnie nudny. Ale po połowie książki - zasiadłam i w jeden wieczór musiałam się dowiedzieć kto co i jak :) Miła dla oka, fajny styl i fajni Stróże Prawa ;) Polecam

Dorzynka

oceniła na73 lata temu

Ludzie czystego serca

Susan Hill

"Jeśli nie wiesz co robić, najlepiej nie rób nic". Sennie było na początku. Sennie bardzo. Nawet po porwaniu chłopca nie czuło się wzrostu tempa akcji. To oczywiście moje subiektywne odczucia. I byłam nawet trochę zła. I nie wiedziałam czy aby na pewno przeczytam tę książkę, ale... Mając jakieś sto stron do zakończenia tej powieści, stwierdziłam, że nie o akcję tu chodzi. Tu chodzi o pokazanie uczuć i przemyśleń. Każde jakieś miał. Coś tam kiedyś czytałam już o takich zaginięciach. Człowiek zapada się pod ziemię i śladu po nim nie ma. Brak świadków. Czegokolwiek. Najgorsza w tym całym ogromie tragedii jest jednak niepewność. W mojej ocenie lepsza jest nawet najgorsza wiadomość niż ta pustosząca duszę niewiedza. I chyba o to w tej książce chodziło... Najbardziej szokującym momentem, a właściwie jedynym takim, był ten, w którym matka chłopca, będąc w jego pokoju, rozmyślała nad jego zaginięciem. Porównywała swoje dzieci i żałowała wręcz, że to nie córka jej zaginęła, tylko właśnie on - syn. Stwierdziła bowiem, że z zaginięciem córki jakoś by się uporała po pewnym czasie. Ze zniknięciem syna nie potrafiła sobie poradzić! Szok i niedowierzanie! Naprawdę w rodzicielskich uczuciach występują takie dysonanse?! Można kochać jedno dziecko mniej niż drugie? Nie mogę tego sprawdzić osobiście, a własnych rodziców nie chcę pytać. Chyba najzwyczajniej boję się poznać odpowiedź... "Nieodwzajemniona miłość sprawia, że ludzie działają gwałtownie".

Adolfina

oceniła na68 lat temu

Kłamliwy język

Andrew Wilson

Dzięki dziwnemu zbiegowi okoliczności mogliśmy poznać życie i prawdziwą naturę Adama Woodsa oraz sytuacje do których może się posunąć człowiek ogarnięty obsesją. Książka, którą stworzył Andrew Wilson, należy do takich, które wciągają dopiero po połowie. Niemniej jednak ostatnie 100 stron czytałam z takim zaciekawieniem, że nic nie mogło mnie od nich oderwać. Mimo "obiekcji" jakie miałam odnośnie Gordona Crace'a i jego stylu bycia, nie można mu odjąć sprytu i zmysłu obserwatorskiego. Książka przenosi nas w niezwykły klimat Wenecji, opisy palazzo Gordona sprawiają, że nasza wyobraźnia idealnie pokazuje nam jak to mogło naprawdę wyglądać.

W skandynawskich kryminałach czy w dobrej literaturze w ogóle istotne jest tzw. drugie dno. Nie ma zatem sensu śledzić z wypiekami kto zabił, a ważne jest - kto jest odpowiedzialny. Ważny jest problem psychologiczny, problem społeczny - a on jest tu obecny i właśnie dlatego ta lektura jest dla mnie satysfakcjonująca.

Anna

oceniła na89 lat temu

W pogoni za wiatrem

Steve Hamilton

Trzecia część zimowej trylogii z detektywem Alexem McKnightem okazała się równie dobrym thrillerem kryminalnym jak poprzednie części, a wszystkie one umiliły mi kilka styczniowych wieczorów. W czasie lektury skrzętnie omijałam tekst związany z bejsbolem :).

szrewe

ocenił na73 lata temu

Sztuka grzechu

Arni Thorarinsson

Pomyliłem się! Pierwszy raz przy czytaniu książki miałem nieodparte wrażenie, że to nic wartego uwagi, że przecierpię jakoś, przewertuje strony i oddam do biblioteki. Jednak było to złudzenie (może to świadczy o geniuszu autora, skoro nigdy wcześniej nie przeżyłem czegoś takiego?). Przeczytałem już kilka książek kryminalnych w islandzkim środowisko osadzonych. Tym razem jest mroczniej niż zazwyczaj (choć cytaty zamieszczone w powieści trochę mnie raziły aż do końca),a historia kończy się nagłym zwrotem akcji. "Ten, kto nigdy nie zgrzeszył, nie jest człowiekiem" - przypomina mi to coś rodzimego... :) Kolejny plus dla książki.

RyBy RyBy

ocenił na610 lat temu

Detektyw Diamond i śmierć w jeziorze

Peter Lovesey

Książka trafiła do mnie z blogosfery. Sama bym raczej jej nie kupiła, z racji, że kryminały wolę oglądać (a i tu zawsze kieruję się nie tak może nawet fabułą, jak obsadą aktorską),niż czytać. I dlatego ten gatunek literacki czytam bardzo rzadko. Tak mam od początków swego czytelnictwa i raczej się to już nie zmieni. Ale wracając do książki, muszę przyznać, że przyjemnie się ją czytało, może dlatego, że nie tylko wciągnęła mnie intryga kryminalna - chociaż niezbyt skomplikowana, to jednak ciekawie poprowadzona - ale zainteresowało mnie również tło, w jakim się akcja tego kryminału toczy. A jest nim miasteczko Bath, gdzie mieszkała i tworzyła Jane Austen, o której mówi się tu sporo, gdyż pierwszym podejrzanym w kryminalnej intrydze jest mąż ofiary, profesor wykładający na miejscowym uniwersytecie anglistykę, który otrzymał za zadanie zorganizowanie wystawy "Jane Austen w Bath". A ja, choć jej twórczość znam tylko z ekranizacji filmowych, to jednak ostatnio obejrzałam film biograficzny p.t. "Jane Austen żałuje" i dlatego miło mnie ten wątek zaskoczył. A łączy się on ściśle z intrygą kryminalną, gdyż jednym z motywów zbrodni jest kradzież listów Jane Austen, które profesor otrzymał od wdzięcznej mieszkanki Bath za uratowanie syna. Podsumowując tę krótką opinię mogę stwierdzić, że "Detektyw Diamond i śmierć w jeziorze" to wdzięczna lektura, w której mamy jednego trupa (i to pięknej kobiety),zmieniających się podejrzanych oraz mało sympatycznego, ale zdeterminowanego detektywa, który - nawet, gdy przestaje nim być i zostaje odsunięty od prowadzonej sprawy - pomaga ją rozwikłać, tyle, że już nie wydziałowi kryminalnemu, a obrońcy osoby oskarżonej o zbrodnię.

natanna

oceniła na75 lat temu

Willa Misteriów

David Hewson

Akcja rozgrywa się w Rzymie. Amerykańscy turyści, zafascynowani historią, odkopują zmumifikowane zwłoki młodej dziewczyny. Wszyscy myślą, iż pochodzą z czasów starożytnego Rzymu. Teresa - zaangażowana patolog odkrywa, iż dziewczyna została zamordowana 16 lat wcześniej. Dwa tygodnie później znika w centrum Rzymu śliczna szesnastolatka. Jej matka podnosi alarm, a sprawą zajmują się policjanci badający również sprawę zmumifikowanych zwłok. Szybko okazuje się, iż obydwie sprawy są z sobą powiązane, łączą je również rzymski mafioso z rodziną, a także emerytowany mafioso z USA. Punktem centralnym tej historii jest tajemnicze misterium odgrywane na wzór tych starożytnych, przez sprośnych wpływowych samców. Książka jest dość oryginalna, nieco inna od tych, które czytam najczęściej. Czuje się w niej zapach Rzymu, powiew historii, poznaje się nieco włoskiej mentalności. Dostajemy też trochę informacji o skomplikowanej strukturze policji we Włoszech. To ciekawa książka, warto po nią sięgnąć

Izabela

oceniła na72 miesiące temu

Cytaty z książki Morderstwo w znaku zen

Ostatecznie, (...) życie jest tylko walką z potrzebami duszy. To, czego chce dusza, niszczy ciało.

Oliver Bottini Morderstwo w znaku zen Zobacz więcej

Ostatecznie, (...) życie jest tylko walką z potrzebami duszy. To, czego chce dusza, niszczy ciało.

Oliver Bottini Morderstwo w znaku zen Zobacz więcej

Więcej