Głowa minotaura

Twórczość Marka Krajewskiego znam całkiem dobrze. Przyznaję jednak, że nie przeczytałem jeszcze wszystkich jego powieści, zwłaszcza tych starszych ale systematycznie nadrabiam zaległości. Najlepszym dowodem tego jest to, że sięgnąłem ostatnio po „Głowę Minotaura”.

To pierwszy tom serii o Edwardzie Popielskim, znanym w lwowskim półświatku pod pseudonimem „Łyssy”. W tej powieści dopiero go poznajemy - autor z dużą dbałością kreśli portret bohatera, stopniowo odsłaniając jego charakter i motywacje. Mam wrażenie, że śledztwo prowadzone przez Popielskiego wspólnie z Eberhardem Mockiem schodzi momentami na drugi plan. Stanowi raczej pretekst do wprowadzenia czytelnika w brudny, duszny i bezwzględny świat przedwojennego Lwowa.

Największą siłą tej książki jest klimat - gęsty, mroczny, niemal namacalny. Wylewa się z każdej strony i sprawia, że opisywana rzeczywistość wydaje się bardziej realna, niż powinna. Czytelnik szybko przestaje mieć poczucie obcowania z fikcją, zamiast tego ma wrażenie, że zanurza się w świat pełen cieni, tajemnic i moralnej szarości.

Jeśli jeszcze nie znacie Edwarda Popielskiego, trudno o lepszy moment, by to zmienić, niż sięgnięcie po pierwszy tom serii. Ostrzegam jednak - łatwo w nim przepaść. A wtedy czekają Was długie godziny spędzone z kolejnymi, równie wciągającymi książkami. Zdecydowanie polecam!

#474#14#2026

Twórczość Marka Krajewskiego znam całkiem dobrze. Przyznaję jednak, że nie przeczytałem jeszcze wszystkich jego powieści, zwłaszcza tych starszych ale systematycznie nadrabiam zaległości. Najlepszym dowodem tego jest to, że sięgnąłem ostatnio po „Głowę Minotaura”.

To pierwszy tom serii o Edwardzie Popielskim, znanym w lwowskim półświatku pod pseudonimem „Łyssy”. W tej...

Kiedy historia podbiegła do drzwi pewnego lokalu usługowego w porze obiadowej, ale jeszcze przed samym spożyciem posiłku (bycie na czczo nie rozleniwia myślenia),autor puścił oko do czytelnika i zapytał: czy już wiesz, co się kroi? i drugie pytanie: czy spotkanie Eberharda Mocka i Edwarda Popielskiego wyjdzie tej powieści na dobre? Spieszę z odpowiedzią. Tak.

Kiedy historia podbiegła do drzwi pewnego lokalu usługowego w porze obiadowej, ale jeszcze przed samym spożyciem posiłku (bycie na czczo nie rozleniwia myślenia),autor puścił oko do czytelnika i zapytał: czy już wiesz, co się kroi? i drugie pytanie: czy spotkanie Eberharda Mocka i Edwarda Popielskiego wyjdzie tej powieści na dobre? Spieszę z odpowiedzią. Tak.

ciekawa i wciągająca

ciekawa i wciągająca

Moja piąta i jak na razie stanowczo najlepsza powieść Krajewskiego. Rewelacyjnie ciekawe śledztwo, mało Mocka, Popielski zaś to człowiek zupełnie innego gatunku, wszystkie wątki dobrze uzasadnione, napięcie rosnące w kolejnych rozdziałach to chyba największe zalety „Głowy Minotaura". Poza tym Krajewski mniej skupia się na sprawach prywatnych, jeśli nie mają one oczywiście związku ze śledztwem, a całe zainteresowanie poświęca zbrodni i pracy policji.

W pewnym momencie uważałam, że pewne wątki, szczególnie początek, są zupełnie oderwane od zasadniczej części powieści i zupełnie tu niepotrzebne, ale zakończenie „Głowy…" wynagrodziło mi te wątpliwości, wszystko wskoczyło na właściwe miejsce. Mam tylko nadzieję, że inne tytuły z serii o Popielskim są równie udane.

Moja piąta i jak na razie stanowczo najlepsza powieść Krajewskiego. Rewelacyjnie ciekawe śledztwo, mało Mocka, Popielski zaś to człowiek zupełnie innego gatunku, wszystkie wątki dobrze uzasadnione, napięcie rosnące w kolejnych rozdziałach to chyba największe zalety „Głowy Minotaura". Poza tym Krajewski mniej skupia się na sprawach prywatnych, jeśli nie mają one oczywiście ...

Tani erotyzm, przydługa, bezsensowna fabuła - spokojnie mogłoby być tylko pół tej książki. Dla mnie dobry kryminał to intelektualna zagadka, tu przestrzeni na jakiekolwiek domysły ze strony czytelnika nie ma. Jest tylko opis obrzydlistw popełnianych albo przez przestępców albo przez głównego bohatera i jego kompana. Przy okazji, Popielski wydaje się być fantazją autora na temat samego siebie... Zakończenie absurdalne, praktycznie wyssane z palca, naciągane i na siłę. Historia hrabiego tak jakby była dopisana na szybko, żywcem wzięta z pisarkich notatek, podana w formie listu - żeby nie trzeba było jej przerabiać na fabułę. Zbrodnie obrzydliwe, kloaczne, pełne przemocy seksualnej i gore. Książka gwarantuje kilka godzin zanurzenia się w szambie.

Tani erotyzm, przydługa, bezsensowna fabuła - spokojnie mogłoby być tylko pół tej książki. Dla mnie dobry kryminał to intelektualna zagadka, tu przestrzeni na jakiekolwiek domysły ze strony czytelnika nie ma. Jest tylko opis obrzydlistw popełnianych albo przez przestępców albo przez głównego bohatera i jego kompana. Przy okazji, Popielski wydaje się być fantazją autora na...

Mroczny Wrocław i równie mroczny i przerażający Lwów, posępni, agresywni Mock i Popielski, odmienni i tacy sami. Przerażające zdarzenia, ohyda postępków i ... życie w latach 30-tych minionego wieku, w wielu odsłonach. Nie polubiłam Popielskiego, ale Mocka też nie da się lubić, a jednak nie mogę go odstawić na półkę:) Chyba mam kolejny cykl retro kryminałów do przeczytania:)

Mroczny Wrocław i równie mroczny i przerażający Lwów, posępni, agresywni Mock i Popielski, odmienni i tacy sami. Przerażające zdarzenia, ohyda postępków i ... życie w latach 30-tych minionego wieku, w wielu odsłonach. Nie polubiłam Popielskiego, ale Mocka też nie da się lubić, a jednak nie mogę go odstawić na półkę:) Chyba mam kolejny cykl retro kryminałów do przeczytania:)

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Marka Krajewskiego. Bardzo dobry początek. Świetnie nakreślony, mroczny klimat Lwowa i Katowic lat trzydziestych XXw. Mocne, momentami wręcz brutalne elementy fabuły. Jednak to kryminał retro, sięgający po najmroczniejszych zakamarków miast i bywalców tychże. Końcówka sprawia wrażenie ukończonej zbyt szybko i powierzchownie, jednak podoba mi się styl pisania pana Marka i chociaż Mock i Popielski nie zależą do bohaterów, których można polubić od pierwszego spotkania, to mam zamiar kontynuować znajomość z tymi niewątpliwie oryginalnymi postaciami.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością Marka Krajewskiego. Bardzo dobry początek. Świetnie nakreślony, mroczny klimat Lwowa i Katowic lat trzydziestych XXw. Mocne, momentami wręcz brutalne elementy fabuły. Jednak to kryminał retro, sięgający po najmroczniejszych zakamarków miast i bywalców tychże. Końcówka sprawia wrażenie ukończonej zbyt szybko i powierzchownie, jednak...

Książka tylko dla koneserów, fanów M. Krajewskiego.
wydana z drobnym drukiem, dla zaawansowanych wiekowo czytelników to będzie stanowić problem.

Książka tylko dla koneserów, fanów M. Krajewskiego.
wydana z drobnym drukiem, dla zaawansowanych wiekowo czytelników to będzie stanowić problem.

Przeczytałam ze względu na akcję we Lwowie, ale poziom ohydy jednak nie dla mnie

Przeczytałam ze względu na akcję we Lwowie, ale poziom ohydy jednak nie dla mnie

„Opowiedziałbym ci wszystko, Lodziu, ale to okropnie długa historia.- Wsadził nowego papierosa do cygarniczki.
Z radością pomyślała, że to oznacza koniec jego wahania i zaraz wszystkiego się dowie.
- Opowiedziałbym ci wszystko, ale nie wiem od czego zacząć… To ma związek ze sprawą Minotaura”. (s.19.)
Marek Krajewski, „Głowa Minotaura”. Mroczna Seria. Wyd. W. A. B., Warszawa 2009.

W Mrocznej Serii ukazały się m. in. kryminały:
H. MANKELLA Piąta kobieta, Biała lwica. Mężczyzna, który się uśmiechał, Świadek mimo woli G. CAROFIGLIA i tegoż autora Z zamkniętymi oczami.

NIEZŁE ZESTAWIENIE

„Głowa Minotaura” (2009) Marka Krajewskiego
z cytatami J. L. Borgesa (ŚMIERĆ I BUSOLA)
Z ULUBIONYM MOTYWEM LABIRYNTU
i Z Herberta (wiersz „Głowa”)
osadza mroczny kryminał
w literackich kontekstach najwyższej próby.

Nieprzypadkowo autor – to filolog klasyczny.

Jeśli masz dość współczesności,
przyjrzyj się przeszłości ( NIE AŻ TAK ODLEGŁEJ,
BY SIĘGAŁA ANTYKU).

Dwudziestolecie międzywojenne wystarczy.

Sezon wakacyjny sprzyja lekturze kryminałów
(ale tylko na dobrym poziomie).

Marek Krajewski – to także autor nagrodzonej „ŚMIERCI W BRESLAU” (międzywojenny Wrocław na wyciągnięcie ręki) z mottem tym razem z „Króla Edypa” Sofoklesa.
A fragment dialogu (brzmi niezwykle współcześnie):
„- Nie wiem. Zjawił się brodacz i powiedział, że jakiś frajer lubi gimnazjalistki. Co mi szkodzi? Zapłacił dużo. Zawozi mnie do niego i odwozi. Ach, dziś ma mnie zabrać na jakąś większą bibę. Chyba to będzie u jego szefa. Wszystko panu opowiem po powrocie”. (s.96.)
Tu ciekawostka: pierwszy tytuł powieści: „Skorpiony” (1999).
M. Krajewski, ŚMIERĆ W BRESLAU, Wyd. Dolnośląskie, Wrocław 2008.

Wakacje z „czarnymi kryminałami”
spod znaku mistrzowskiej narracji
Marka Krajewskiego
godne polecenia.

10/10

„Opowiedziałbym ci wszystko, Lodziu, ale to okropnie długa historia.- Wsadził nowego papierosa do cygarniczki.
Z radością pomyślała, że to oznacza koniec jego wahania i zaraz wszystkiego się dowie.
- Opowiedziałbym ci wszystko, ale nie wiem od czego zacząć… To ma związek ze sprawą Minotaura”. (s.19.)
Marek Krajewski, „Głowa Minotaura”. Mroczna Seria. Wyd. W. A. B.,...