Miecz Lata

Wikińska odsłona Riordana. Naprawdę niezły początek. Ciekawy główny bohater, wątki mitologii nordyckiej, niebanalni bohaterowie drugoplanowi, humor i dynamiczna akcja. Zaczyna się lepiej niż rzymska seria, mam nadzieję, że poziom się utrzyma, bo jest naprawdę satysfakcjonujący. Największe plusy dla mnie jak na razie to towarzystwo elfio-krasnoludzkie, Jack i szykujący się (chyba),choć niewielki, crossover dzięki kuzynostwu.

Wikińska odsłona Riordana. Naprawdę niezły początek. Ciekawy główny bohater, wątki mitologii nordyckiej, niebanalni bohaterowie drugoplanowi, humor i dynamiczna akcja. Zaczyna się lepiej niż rzymska seria, mam nadzieję, że poziom się utrzyma, bo jest naprawdę satysfakcjonujący. Największe plusy dla mnie jak na razie to towarzystwo elfio-krasnoludzkie, Jack i szykujący się...

Nie zainteresowała mnie.

Nie zainteresowała mnie.

Według mnie kolejna dobra książka tego autora. Magnus chase jest bardziej sarkastyczny niż kiedykolwiek jakieś postacie napisane przez r. Riordana. Jest dużo nawiązań do perciego jacksona pokazany w sposób przeciwny np. Percy lubi kolor niebieski a Magnus nie
Polecam♡

Według mnie kolejna dobra książka tego autora. Magnus chase jest bardziej sarkastyczny niż kiedykolwiek jakieś postacie napisane przez r. Riordana. Jest dużo nawiązań do perciego jacksona pokazany w sposób przeciwny np. Percy lubi kolor niebieski a Magnus nie
Polecam♡

Świetnie napisana książka łącząca czasy współczesne z mitologią nordycką.
Akcja jest szybka i nasycone dużą dawką specyficznego humoru.
Bohaterem jest półbóg Magnus Chase, który wędruje przez różne światy aby zapobiec zagładzie.
Dobra, lekka rozrywka.

Świetnie napisana książka łącząca czasy współczesne z mitologią nordycką.
Akcja jest szybka i nasycone dużą dawką specyficznego humoru.
Bohaterem jest półbóg Magnus Chase, który wędruje przez różne światy aby zapobiec zagładzie.
Dobra, lekka rozrywka.

MAGNUS CHASE to naprawdę niezły gość.
Pewnego razu, kiedy spotyka swojego wujka, Randolpha, dowiaduje się, że musi UCIEKAĆ. Podczas emocjonującej ucieczki, Magnus ginie.
I, nie uwierzycie!, budzi się...w Walhalii. W krainie Asgardu, gdzie bohaterzy są zwyczajni, a bogowie przechadzają się ulicami. Jednak okazuje się, że świat Magnus nawet po śmierci nie zazna spokoju: musi odnaleźć Miecz Lata, zanim zły Loki zdoła rozpętać okropną wojnę. Ale czy mu się uda? Tego dowiedzcie się sami!

WAŻNE: książka ta jest dla młodzieży 12+

UWAGA, SPOILER!!!

Podobała mi się scena, w której Magnus nazywa poważną kapitan Gunillę - "Gorillą". Na tej książce można się porządnie uśmiać!

MAGNUS CHASE to naprawdę niezły gość.
Pewnego razu, kiedy spotyka swojego wujka, Randolpha, dowiaduje się, że musi UCIEKAĆ. Podczas emocjonującej ucieczki, Magnus ginie.
I, nie uwierzycie!, budzi się...w Walhalii. W krainie Asgardu, gdzie bohaterzy są zwyczajni, a bogowie przechadzają się ulicami. Jednak okazuje się, że świat Magnus nawet po śmierci nie zazna spokoju:...

Tym razem bohaterowie, wydarzenia oraz zagrożenia pochodzą z mitologii nordyckiej. W przeciwieństwie do mitologii greckiej mitologię nordycką mało kto zna. Dzięki temu dodatkowo można się czegoś dowiedzieć o kulturze tzw. wikingów.

Tym razem bohaterowie, wydarzenia oraz zagrożenia pochodzą z mitologii nordyckiej. W przeciwieństwie do mitologii greckiej mitologię nordycką mało kto zna. Dzięki temu dodatkowo można się czegoś dowiedzieć o kulturze tzw. wikingów.

Zapomnijcie o marvelowskim Thorze i Lokim. Napotkany przez Magnusa Thor to rudy, pierdzący i przeklinający bóg, który zgubił swój młot. Loki przypomina bardziej Ćwiekowego Kłamcę, choć u Riordana wydaje się być bardziej zły i pokręcony. Ale nie Asowie są najważniejsi w tej książce, dzięki czemu poznajemy Wanów, ich moce, światy i magię. Główny bohater Magnus Chase jest synem Frejra, boga ze starszej dynastii, pana Alfheimu (świata elfów światła). Jego dwaj przyjaciele: elf Hearth i krasnolud Blitz starają się ochronić go przed polującymi na Magnusa istotami. Nie udaje im się, a Magnus trafia z pomocą Sam do Walhalli. Wiem, jak to brzmi dla osoby znającej mitologię nordycką. Główny bohater zmarł na początku książki, nic w tym fajnego. Ale to w Walhalli rozpoczyna się nowe życie Magnusa, poznaje on prawdę o swoim pochodzeniu i zgodnie z przepowiednią Norn wyrusza na misję mającą na celu (jak to zwykle u Riordana) uratowanie świata. Miecz Lata Ricka Riordana to 520 stron wspaniałej wędrówki przez Boston i światy nordyckiej mitologii. W porównaniu do cyklów greckich i egipskiego, brak tutaj wyeksponowanych wątków miłosnych. Magnus i jego przyjaciele toczą walkę z przeznaczeniem, poznają swoje moce i ograniczenia, przeciwstawiają się swoim słabościom i uwarunkowaniom narzuconym przez rodzinę/ moc/ bóstwo. Czytałam Miecz Lata porcjami, żeby nie pochłonąć go za jednym zamachem :) Takie racjonowanie sobie tej książki jest bardzo dobre, dłużej się ją czyta i nasyca treścią, ale syndrom po odstawieniu jej na półkę jest bardzo bolesny (jak zawsze w przypadku dobrych książek). Nie jest to książka typowa dla młodzieży, spodoba się fanom gatunku i fanom mitologii w różnym wieku. Chcę do Walhalli po śmierci. Mają tam sklep Ikea, widok na Asgard i bikram jogę w ramach przygotowań do Ragnaroku. Jeśli nie trafię do Walhalli, to może do Alfheimu, krainy wiecznego lata i światła? Ewentualnie zadowolę się Wanaheimem, gdzie w ramach pobytu w zaświatach wezmę udział w nieskończonych konkursach gry na ukulele. Żartuję ;) Książka o Magnusie Chase zapada w pamięć.

Zapomnijcie o marvelowskim Thorze i Lokim. Napotkany przez Magnusa Thor to rudy, pierdzący i przeklinający bóg, który zgubił swój młot. Loki przypomina bardziej Ćwiekowego Kłamcę, choć u Riordana wydaje się być bardziej zły i pokręcony. Ale nie Asowie są najważniejsi w tej książce, dzięki czemu poznajemy Wanów, ich moce, światy i magię. Główny bohater Magnus Chase jest...

Wspaniała. Nic dodać nic ująć nie ma się do czego przyczepić kolejna wspaniała książka Riordana na początku nudnawa ale jak się rozkręci to nie da się odwrócić wzroku bo w głowie kręci ci się tyle myśli co się stanie stało jak się wszystko potoczy czy bohaterom się uda...
Polecam najbardziej na świecie!

Wspaniała. Nic dodać nic ująć nie ma się do czego przyczepić kolejna wspaniała książka Riordana na początku nudnawa ale jak się rozkręci to nie da się odwrócić wzroku bo w głowie kręci ci się tyle myśli co się stanie stało jak się wszystko potoczy czy bohaterom się uda...
Polecam najbardziej na świecie!

To taki mroczniejszy odpowiednik Percy'ego Jacksona. Styl pisania autora pozostaje dalej taki sam, ale fakt, że to mitologia nordycka sprawia, że to historia dla nieco starszych czytelników. Nadal mamy zabawnego i do tego pełnego ironii głównego bohatera, ale to czego dowiaduje się o bogach i o tym co jedni drugim zrobili sprawia, że zastanawiam się dla jakiej publiczności jest to przewidziane. Oraz dlaczego Magnus nie przejmuje się tymi wszystkimi okropnościami. Moim zdaniem to by się jakkolwiek odbiło na jego psychice, a on dalej sobie przemierza światy i... tyle. Żadnych przemyśleń czemu tak jest, o co chodzi itd.
W każdym razie, mi tam sie dobrze czytało. Akcja nawet wciągająca, główną 4 bohaterów uwielbiam, a opisów nie ma aż tak dużo wiec były do przeżycia.
Ciekawe, że nigdy wcześniej w żadnej książce nie słyszeliśmy, ze Annabeth ma kuzyna.

To taki mroczniejszy odpowiednik Percy'ego Jacksona. Styl pisania autora pozostaje dalej taki sam, ale fakt, że to mitologia nordycka sprawia, że to historia dla nieco starszych czytelników. Nadal mamy zabawnego i do tego pełnego ironii głównego bohatera, ale to czego dowiaduje się o bogach i o tym co jedni drugim zrobili sprawia, że zastanawiam się dla jakiej publiczności...

O tak, Rick Riordan znowu to zrobił! Napisał kolejną niesamowitą książkę!

Ale po kolei, bo pozytywnych aspektów tej pozycji trochę jest.

Zacznę od tego co absolutnie uwielbiam w każdej książce, która wyszła spod jego pióra, czyli humor. Pod tym względem „Miecz lata” wysuwa się u mnie na szczyt rankingu książek Riordana. Magnus Chase to postać tak sarkastyczna i ironiczna oraz tak celna w swoich uwagach, że Percy Jackson może zejść ze sceny. Przy czym humor tej książki zdaje się być doskonale wyważony i, choć jest go sporo, nie przytłacza jak w serii „Apollo i boskie próby”. Naprawdę, sposób narracji i niewymuszona komediowość to dla mnie najmocniejszy atut tej powieści.

Lecz nie jedyny.

Kolejny to, jakże mogłoby być inaczej, bohaterowie. Autor ponownie odwalił kawał dobrej roboty i wymyślił niezłą ekipę z porządnym backstory i marzeniami. Chociaż na minus to, że na początku nie ma podanego wieku Blitza i Hearth’a przez co najpierw myślałam, że mają po jakieś 50 lat XD.

Streszczając się, bo mało kto zagląda w komentarze, powiem jeszcze o mitologii nordyckiej, o której wcześniej nic kompletnie nie wiedziałam (nie ogląda się Marvela). Okazało się jednak, że z książek Riordana faktycznie można się sporo nauczyć, bo teraz czuję, że sprawdzian z podstawowej wiedzy z tejże mitologii bym zdała. Fajnie też, że autor wziął się za zupełnie odmienny świat.

Podsumowując, „Miecz lata” zajmuje zasłużone pierwsze miejsce wśród moich tegorocznych książek!

O tak, Rick Riordan znowu to zrobił! Napisał kolejną niesamowitą książkę!

Ale po kolei, bo pozytywnych aspektów tej pozycji trochę jest.

Zacznę od tego co absolutnie uwielbiam w każdej książce, która wyszła spod jego pióra, czyli humor. Pod tym względem „Miecz lata” wysuwa się u mnie na szczyt rankingu książek Riordana. Magnus Chase to postać tak sarkastyczna i ironiczna...