Lilith: Dziedzictwo

Książkę bardzo przyjemnie się słuchało – to jedna z tych historii, które wciągają od pierwszych minut i sprawiają, że trudno się od nich oderwać. Jest napisana w lekkim, humorystycznym stylu, co sprawia, że odbiór jest niezwykle przyjemny, a przygody bohaterów śledzi się z uśmiechem na twarzy chodź czasem można się pogubić. Fabuła skupia się na niezwykłej magii, która ujawnia się podczas egzaminu, pod warunkiem posiadania odpowiednich kamieni przygotowanych przez egzaminatorów. Nasza główna bohaterka jest postacią niesamowitą – od samego początku wyróżnia się na tle innych, ponieważ jako jedna z nielicznych włada aż czterema żywiołami i nie jest popularna. Jej charakter jest pełen energii, a natura trochę zwariowana, co prowadzi do licznych kłopotów to tylko dodaje dynamiki całej opowieści – tu nie ma miejsca na nudę, cały czas coś się dzieje. Jeśli lubicie książki pełne magii, elfów to ta powieść na pewno przypadnie Wam do gustu. To lekka, wciągająca historia, która świetnie sprawdzi się zarówno dla fanów fantastyki, jak i dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z tym gatunkiem. Gorąco polecam!

Książka całkiem dobra, raczej na jeden wieczór żeby odpocząć, ale raczej dla starszej młodzieży. Sama historia jest dość wciągająca, pokazuje do czego jesteśmy się w stanie posunąć i jak pragnienie zemsty jest nas w stanie zaślepić. Z początku jest wiele o cielesności, co nie nadaje się dla młodszych, jednak niestety wiele w tym prawdy, że na tym opiera się część naszego świata. Bardzo ciekawie jest tu ukazany diabeł, który mimo różnych rzekomo dobrych czynów, na około zawsze dąży do zła i krzywdy. Nathaniel jest jedna z najlepiej wykreowanych postaci, jest słodko-gorzkim bohaterem, najzwyczajniej w świecie prawdziwym. Jest też nietypowe zakończenie, a bardziej ostatnie 100 stron które nie jest idealne i przesłodzone. Nadal mam nadzieję że doczekamy się następnego tomu z opisem dalszych losów Emily, Emmy, Nathaniela i Michaela.

Cała seria podobała mi się. Wciagajaca wartka akcja. Historia opowiada o dorastaniu, dojrzewaniu. Bardzo było mi szkoda głównej bohaterki tego co musiała przejść. Historia na szczęście z happy endem😊 polecam przeczytać ponieważ z książek można wynieść emocje jak i morał, po burzy zawsze wychodzi słońce 😉

Początek miałam ciężki ale później już było lepiej, sama historia mnie zaciekawiła i nowe wydanie smoków zawsze na plus. Niestety momentami się gubiła co do postaci i już nie wiedziałam kto i co ale później się wyjaśniało. W ogólnych rozrachunku jestem na tak. Zobaczymy jak pójdzie 2 tom

Dziękuje za możliwość przeczytania książki w BT Silna, odważna, pyskata i niebezpieczna główna bohaterka. Postacie wykreowani ciekawie, mimo, że książka mnie nie porwała a akcja zaczyna się dopiero od połowy książki i bardzo mnie męczyło ze, co chwile była wspomniana czyjaś aura, niekiedy bardzo nie pasowało do fabuły Znajdziemy w książce wiele magicznych istot a nie tradycyjnie tylko wampiry i wilkołaki, co jest ogromnym plusem książki.

Kocham toooo! Zakończenie godne całej trylogii, przez cały czas nieustająca akcja i jej nieoczekiwane zwroty. "Nevermore" i Varenowi oddałam spory kawał mojego serca, dlatego jestem pewna, że historia ta zostanie ze mną na całe życie. Niejednokrotnie będę ją wspominać i prawdopodobnie co kilka lat, kiedy już jej część umknie z mojej pamięci, będę sięgać po nią na nowo aby odświeżyć te uczucia, które towarzyszyły mi w trakcie lektury oraz aby na nowo przypomnieć sobie jak wyjątkowa była histora i świat Varena i Isobel.

Przeczytałam z zainteresowaniem. W dziedzinie wampirów ciężko jest stworzyć coś nowego, coś niesztampowego, ponieważ większość koncepcji gdzieś się już przewinęła. Niemniej jednak książka przyciąga, czytając " oczyma duszy swojej" widzisz akcje. Jesteś w niej, bierzesz czynny udział. Co dla mnie istotne, nie ma rozbudowanych opisów krajobrazów bądź miejsc. Z pewnością sięgnę po kolejny tom.

Pomysł na książkę jest bardzo oryginalny. Świat stworzony przez autorkę niesamowity bez wielkich zbednych opisów, lecz z każdym nastepnym rozdziałem dowiadujemy się nowych fascynujących szczegółów o zasadach istnienia i kształcie tego miejsca. Minus jest tylko taki, że zakończenie przewidziałem duzo wczesniej.

Wiedźma, elfy i mroczny cień. Walka między Gwardią i Zakonem. Niespodziewani sojusznicy i zdrajcy. Dlaczego Zakon tak usilnie stara się zabić Cathy? Jak zapobiec dostaniu się drugiej części magicznego klejnotu w ręce ich mistrza? Najpierw trzeba go jednak odnaleźć. Angelo nie zamierza bowiem dopuścić, by cokolwiek stało się Cathy.

TAJEMNE MIASTO to kontynuacja książki C.J. Daugherty i Cariny Rozenfield, która jest połączeniem thrillera, romansu i fantasy. W tym tomie zagłębiamy się bardziej w mroczny, pełen sekretów świat magii i niebezpiecznych przygód. Sasha i Taylor połączeni zostali dziwną przepowiednią. Ukrywając się w Oxfordzkim kolegium, ćwiczą oraz szukają wskazówek. Ich relacja oparta jest na wzajemnym zaufaniu, lojalności i coraz głębszym uczuciu, ale nie jest napisana jak w typowym romansie, dzięki czemu nie przesłania całości fabuły. Gęstniejąca atmosfera pomiędzy bohaterami sprawiła, że trudno było mi się oderwać od książki, ponieważ z każdą stroną tajemnica staje się coraz bardziej złożona, a pytania mnożą się szybciej niż odpowiedzi. Przez to można odnieść wrażenie balansu pomiędzy poznaniem prawdy a zupełnym chaosem. Uważam, że jedną z ważniejszych zalet historii jest właśnie to umiejętne budowanie napięcia, ponieważ tajemnica, która otacza chłopaka, jego rodzinę oraz związek z Taylor i pradawną siłą rozwija się stopniowo z wyczuciem i konsekwencją, dzięki czemu odnosi się wrażenie uczestnictwa w tym wszystkim. Wątki historyczne i ezoteryczne są tak umiejętnie wplecione w fabułę, że ona nie tylko intryguje, ale też pozwala na snucie własnych teorii. Moja ciekawość była świetnie podsycana, znalazłam bowiem sceny z udziałem tajnych stowarzyszeń, magicznych symboli oraz zapomnianych rytuałów. Te elementy nadały książce lekko detektywistyczny klimat, a każdy rozdział pozostawia niedosyt i chęć jak najszybszego przeczytania kolejnych. Uważam, że to bardzo dobra pozycja dla tych, którzy miłują się w tajemnicach z nutą nadprzyrodzoności oraz dla osób, które lubią, gdy książka prowadzi przez labirynt zagadek, ale którą czyta się lekko. Niestety w życiu nie ma nic idealnego i niektóre rzeczy można przewidzieć, ale ogólnikowo całość potrafi przytrzymać w napięciu aż do końca.

Druga część przygód Evie nie ustepuje emocjonującej części pierwszej. Mamy kolejne zagrożenie, zwroty akcji, ucieczki oraz rozkwitającą miłość, która napotyka przeszkody. Wiele pytań bez odpowiedzi, ciekawe wątki oraz pełnych sprzeczności bohaterów. Anioły mają nie lada zagadkę do rozwiązania, a Evie nie ułatwia im sprawy. Polecam, wciągająy kawałek fantastyki.

Styl pisarski bardzo fajny, chciałabym, żeby ta pani napisała dark fantasy dla dorosłych. Przy czytaniu końcówki człowieka trafia szlag. Wyobraźcie sobie, że ktoś was porywa, leje, chce przehandlować, a kiedy w końcu trzymacie w szachu oprawcę - w tym czasie on wam grozi - to go głaszczecie po główce mówiąc, że wszystko będzie dobrze, po czym wskazujecie miejsce, gdzie znajdzie pomoc. Jakby tego było mało, dorośli, którzy "pomagają", w tym wielki wódz, wojownik, mają charakter typowego NPC. Zero jakiejkolwiek decyzji, czy inicjatywy, a to przecież dorosły chłop, obrońca Niepowszednich! W tej całej konfrontacji na koniec, wojownicy kontra oprawcy, miało się wrażenie, że to jakieś podchody dziesięciolatków.

Powiem tak książka jest spoko, początek fajnie się czytało drugiego tomu. Wyczekiwało się co przyniesie koniec, lecz zakończenie w ogóle mi się nie podobało, mało konkretne bez łał jakby to powiedzieć. Pokonanie złego bohatera Jonauli przez potwora z bagien który żył 700 lat wstecz i był uśpionym pół smokiem trochę licha próba zakończenia. Oraz zakończenie że Wuj Orma nie pamiętał nic z czasów nauki i wychowywania Serafiny trochę szkoda. Jest szansa aby napisać trzecia lecz obstawiam że się nie uda, bo i tak jest trochę zawiła. Pierwszy tom dużo lepszy, drugi na 7. Bohaterka super i Abdo drugi główny bohater super.

Aktualnie mam na tapecie kilka książek. Jedną z tych, które do tych, które do tej pory czytałam jest ta pt. "Nieuniknione", autorstwa Amy A. Bartol. W pierwszym tomie serii "Przeczucia" poznajemy Evie Claremont, która od razu skojarzyła mi się z jednym z głównych bohaterów "Księgi Czarownic", który miał dokładnie tak samo na nazwisko. Nastolatka zostawia za sobą dawne życie i pełna różnych emocji zaczyna I rok studiów. Jednak kiedy spotyka Reeda Wellingtona ma zmienić się nie do poznania. Dziewczyna zaczyna zauważać u siebie dziwne zmiany - chociażby jej rany i różne obrażenia goją się bardzo szybko. Evie dowiadyje się, że Reed jest Aniołem mocy, a ona połączeniem człowieka (po matce) i anioła (po nieznanym ojcu). Zatem prawdopodobnie jest jedynym aniołem na Ziemi obdarzonym ludzką duszą. Między Reedem a Evie rodzi się ogromna - chociaż na razie całkowicie platoniczna - namiętność i wzajemna fascynacja. Okazuje się, że ich nadnaturalne przeznaczenie to coś absolutnie...nadnaturalnego. Zanim sięgnęłam po tę książkę szukałam czegoś lekkiego w klimacie starej młodzieżówki - może nawet w klimacie "Zmierzchu". Zatem jak możecie się domyślić potrzebowałam coś co nie będzie ode mnie wymagało wysiłku intelektualnego, a raczej dostarczy mi rozrywki. Jednak nie miałam niczego takiego w swojej domowej biblioteczce i w trakcie jednego ze spacerów z dzieckiem zaszliśmy do lokalnej biblioteki miejskiej. Na szybko wybrałam sobie m. in. "Nieuniknione" i powiem Wam, że nie mogłam lepiej trafić. Powyższa książka już od pierwszych stron mocno kojarzyła mi się zarówno z serią "Zmierzch", jak i z serią "Dary Anioła". Dostrzegłam mocną inspirację nie tylko w określonych scenach, ale również w tym jak autorka stworzyła poszczególne postaci. Już to jak Evie i Reed się poznają przywołało mi analogiczną scenę ze "Zmierzchu". Otóż Reed patrzy się na Evie z nienawiścią, a później próbuje przekonać ją do rezygnacji ze studiów. Jednak dziewczyna nieco różni się od Belli, ponieważ nie uważa, żeby było coś z nią nie tak - mimo tego, że uważa się za dziwoląga. Zresztą w miarę tego im dalej posuwałam się z fabułą to Evie coraz bardziej sprawiała wrażenie mieszanki Belli ze "Zmierzchu" oraz Clary z książek C. Clare. Nastolatka przykuwa uwagę szczególnie męskiej części studentów, którzy chętnie nawiązują z nią relacje. I przyznam, że na początku wydawało mi się to dość dziwne, że dziewczyna obraca się tylko w męskim towarzystwie, bo dla mnie bardziej naturalne jest to, że właściwie od razu zyskuje się mieszane towarzystwo znajomych, a nie tylko męskie. Niemniej jednak na szczęście w pewnym momencie to się zmieniło. Czymś co bardzo skojarzyło mi się ze "Zmierzchem" był trening hokeja na trawie podczas którego Evie doznaje kontuzji w wyniku faulu, a Reed deklaruje chęć zawiezienia dziewczyny do szpitala. Jednak podczas jazdy mówi jej, że jej kolano samo się naprawi, a ta właściwie bezkrytycznie przyjmuje jego słowa i jedzie z nim do jego domu, który w mojej głowie jest łudząco podobny do domu Cullenów ze "Zmierzchu". I generalnie relacja Reed - Evie - Russel bardzo przypomina mi relację Edward - Bella - Jacob. W trakcie czytania "Nieuniknionych" było jeszcze wiele scen, które jednoznacznie kojarzyły mi się ze "Zmierzchem", jednak na szczęście autorka ograła je na swój sposób i nie przeszkadzało mi to tak bardzo. Generalnie "Nieuniknione" to lekka i niewymagająca historia, jednak kilka rzeczy mi przeszkadzało. Najprościej będzie jak je wymienię w podpunktach, bo tak będzie szybciej i bardziej konkretnie: Russel - chłopak wychowany z kilkorgiem sióstr, w tradycyjnych wartościach. Wiecie podsuwanie dziewczynie krzesła; obrona kobiety przed innymi typami i generalnie niemalże wrodzona szarmanckość. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że typ jest bardzo zaborczy i chciałby mieć Evie na wyłączność. W momencie, w którym Evie zachowuje się nie tak jakby tego oczekiwał zachowuje się niczym rozkapryszone dziecko, któremu mama nie dała cukierka, albo nie kupiła zabawki. W takich momentach napusza się i w swoim mniemaniu chcąc jej zrobić na złość właściwie sam sobie "strzela w kolano". Generalnie gościu jest tak irytujący, że niemalże przy każdej scenie z nim miałam ochotę wydrapać sobie oczy. Nieścisłości. Jest kilka takich rzeczy, które chyba umknęły redakcji jeszcze w momencie zanim ta powieść debiutowała. Mamy tu zatem takie sytuacje, w których Russel mówi, że dostał od trenera czerwoną bluzę i w tym roku będzie siedział na ławce rezerwowych, ponieważ trener uważa go za tak dobrego zawodnika, że woli "oszczędzać" go na przyszłe sezony - to wynika podobno z jakiegoś konkretnego systemu w tym sporcie, który uprawia Russel. Jednak za jakiś czas z jednej z rozmów wynika, że Russel gra jakiś ważny mecz. Myślę, że tu ta sytuacja mogłaby być bardziej dościślona. Były też inne niezrozumiałe dla mnie sytuacje, np. nagła zmiana podejścia Reed'a dp Evie - tak całkiem z d* nie poparta żadnymi wydarzeniami czy przemyśleniami. Była też scena, w której Evie myśli, że będzie się wymykać na spotkania z Russelem, by dosłownie na następnej stronie stwierdzić, że nie może się z nim widywać ze względu na sytuację. W tym konkretnym przypadku jest to tak sformuowane, że w końcu nie wiadomo czy się wymyka na spotkania z tym chłopakiem czy nie. Szczególnie na początku brakowało mi lepszego zarysowania tła czy większej ilości subtelności, które doprowadziłyby Evie do tych samych wniosków, do których doszła w moim odczuciu w wyniku zbyt pochopnie wyciągniętych wniosków. Za mało aniołów w aniołach. Mam wrażenie, że jeżeli chodzi o anioły to temat został bardzo mocno uproszczony - zresztą zupełnie tak jak wiele innych wątków. W moim odczuciu większość aniołów zachowuje się jak typowi studenci. Chociaż to jeszcze jakoś mogę zrozumieć, ponieważ można to wytłumaczyć chociażby tak, że bardzo często muszą działać pod przykrywką, co robią bardzo dobrze. Jednak było też trochę rzeczy, które mi się spodobały i sprawiły, że ta książka mimo swoich wad całkiem mi się spodobała. Pomysł na fabułę. Małe amerykańskie miasteczko, z uczelnią, w którym roi się od aniołów - zarówno tych niebiańskich, jak również i tych upadłych. To jak niektóre z nich zostały zamaskowane i autorka dała nam je poznać najpierw pod płaszczykiem ludzi jest świetne i po pewnym czasie wydaje się oczywiste, chociaż podczas czytania takie nie było. Dynamiczne i ciekawe zakończenie. Mimo tego, że akcja rozgrywała się bardzo powoli i przez większość fabuły to wątki obyczajowe i romansowe są ważne (w końcu ta powieść jest zakwalifikowana jako romans); to zakończenie wiele mi wynagrodziło, a przede wszystkim dało nadzieję na interesujące rozwinięcie fabuły w kolejnych tomach. Lekka i całkiem przyjemna fabuła. Mimo tego, że wiele wątków było bardzo znajomych; a fabuła była niewymagająca to chyba tego właśnie było mi potrzeba. Motywy i klimat ten książki są typowe dla fantastyki młodzieżowej sprzed 10-15stu lat. Ja jednak mam swoisty sentyment do tego typu książek, bo wywołują we mnie falę cudownych wspomnień. Czytając tę książkę nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że to tylko zarys na całkiem dobrą powieść. Jednak mimo to myślę, że ta książka jest świetna dla odmóżdżenia - kiedy nie oczekujemy zbyt wiele od historii, ale chcemy po prostu się zrelaksować. Uważam, że z tego typu powieściami jest trochę jak z lekkimi odmóżdżającymi programami w telewizji - czasem sięga się po nie po ciężkim dniu, kiedy ma się ochotę na rozrywkę, która nie będzie wymagać od nas wysiłku intelektualnego. Myślę, że dla mnie ta seria będzie swoistą guilty pleasure, po którą w najbliższym czasie będę sięgać.

Nie rozumiem czemu ta książka jest tak słabo oceniana :( Mnie ona wciągnęła już od pierwszych stron, nie mogłam się oderwać i od razu przeczytałam całość. Jestem rozczarowana, że nie ma kolejnego tomu i że nie dowiem się jak ta historia się skończyła :( Książka ta zawiera wszystko co lubię: wątek miłosny, wątek fantasy, wątek paranormaly, wątek kryminalny. Akcja toczy się szybko, książka mnie nie nudziła. Mam szczerą nadzieję że jednak ukaże się przynajmniej tom2

Choć Oblivion to Obsydian tylko pokazany z perspektywy Daemona, nie przeszkadzało mi tutaj wcale, że czytam to, co czytałam kilka dni wcześniej w Obsydianie, bo całkiem przyjemnie było spojrzeć na to okiem Daemona Blacka. Zresztą nie jest to tylko (choć przeważająca) perspektywa Daemona, ale także pozostałych bohaterów, czyli takie uzupełnienie tym dodatkiem części pierwszej serii. Spędziłam czas miło, przyjemnie i nie mogę doczekać się, by odkrywać kolejne części tej serii... 😘

Trylogia książek autorstwa Justyny Drzewickiej pt.” Niepowszedni”. Dzieci obdarzone tak niespotykanym darem nazywano Niepowszednimi. Rodzili się bardzo rzadko, więc stanowili cenny łup dla handlarzy ludźmi. Nila i jej młodsza siostra Alla obdarzone są niezwykłymi mocami: Nila posiada zdolność leczenia wszelkich chorób, Alla natomiast potrafi zapanować nad każdym zwierzęciem, a ponadto jest Gwarkiem – wystarczy, aby usłyszała jedno zdanie w obcym języku, a już potrafi płynnie się nim posługiwać. Podczas konnej przejażdżki Nila i jej siostra zostały schwytane przez Okrutnych Złotników , bezwzględnych łowców Niepowszednich . Łowcy zamierzają dowieść dzieci na Targ Niewolników w Łoterskim Krańcu i tam je sprzedać . Razem z Samborem – Unikiem posiadającym wybitną zdolność walki, Źrenicznikiem Dalko, dostrzegającym najmniejszy szczegół z dużej odległości oraz Wodniczką, wytrzymującą pod wodą przez wiele minut, próbują wyrwać się z łap handlarzy zanim dotrą do miejsca, w którym prawdopodobnie czeka ich śmierć. Dzieci trafiają w wir przygód . Podróżują , uciekają , poznają nowych ludzi i nowe miejsca . Bohaterowie , już tracą wiarę . Wiedzą ,że jeśli chcą przetrwać muszą działać razem . Niebezpieczeństwo, przygody , magia , przyjaźń i miłość a to tylko nieliczne niebezpieczeństwa.

Po za historią Delli i Stevie z przeszłości, która mnie drażniła i trochę nudziła. Szybko (wieczór i poranek z przerwą na sen😁) czytało się dalsze losy bohaterów. Tutaj główny prym wiodły Miranda i Federica, a o innych dowiadujemy się przy okazji. 😁 Serdecznie polecam 😊

Dobra . Szkoda że niema ekranizacji .. Dużo akcji , trzecia część niewydana w wersji papierowej z tego co wiem . Szkoda . Muszę znaleźć jakiś ebook i chociaż poznać koniec fabuły . Czytając co rozdział obiecywałem sobie że ten jest ostatnim i szedłem spać nad ranem . A jestem facetem po trzydziestce . Lubię młodzieżówki.. And do what ? 😂 Polecam . Chociaż dziwi mnie od pierwszych stron pierwszej części ten zamordyzm alf do omeg .. Zabijali ich i tym samym inne alfy ? Sami mogli zginąć bo w ferworze walki mógł być gdzieś ich omega brat powiedzmy .. Tak wymyśliła Francesca . Nie oceniam. Same dwie części są przyjemne do czytania . Polecam i ogniste oczyszczenie i mapę kości .

Muszę przyznać, że pomysł na wykreowany świat oryginalny. To chyba pierwsza książka, którą czytam, w której na głównym planie fabuły są demony, co jest nawet ożywcze. Historia poprowadzona jest ciekawie, wkręca i czyta się szybko. Nie wywarła na mnie jakiegoś efektu WoW, ale całkiem mnie zainteresowało co będzie dalej.