Sekretny świat

Aktualnie mam na tapecie kilka książek. Jedną z tych, które do tych, które do tej pory czytałam jest ta pt. "Nieuniknione", autorstwa Amy A. Bartol. W pierwszym tomie serii "Przeczucia" poznajemy Evie Claremont, która od razu skojarzyła mi się z jednym z głównych bohaterów "Księgi Czarownic", który miał dokładnie tak samo na nazwisko. Nastolatka zostawia za sobą dawne życie i pełna różnych emocji zaczyna I rok studiów. Jednak kiedy spotyka Reeda Wellingtona ma zmienić się nie do poznania. Dziewczyna zaczyna zauważać u siebie dziwne zmiany - chociażby jej rany i różne obrażenia goją się bardzo szybko. Evie dowiadyje się, że Reed jest Aniołem mocy, a ona połączeniem człowieka (po matce) i anioła (po nieznanym ojcu). Zatem prawdopodobnie jest jedynym aniołem na Ziemi obdarzonym ludzką duszą. Między Reedem a Evie rodzi się ogromna - chociaż na razie całkowicie platoniczna - namiętność i wzajemna fascynacja. Okazuje się, że ich nadnaturalne przeznaczenie to coś absolutnie...nadnaturalnego. Zanim sięgnęłam po tę książkę szukałam czegoś lekkiego w klimacie starej młodzieżówki - może nawet w klimacie "Zmierzchu". Zatem jak możecie się domyślić potrzebowałam coś co nie będzie ode mnie wymagało wysiłku intelektualnego, a raczej dostarczy mi rozrywki. Jednak nie miałam niczego takiego w swojej domowej biblioteczce i w trakcie jednego ze spacerów z dzieckiem zaszliśmy do lokalnej biblioteki miejskiej. Na szybko wybrałam sobie m. in. "Nieuniknione" i powiem Wam, że nie mogłam lepiej trafić. Powyższa książka już od pierwszych stron mocno kojarzyła mi się zarówno z serią "Zmierzch", jak i z serią "Dary Anioła". Dostrzegłam mocną inspirację nie tylko w określonych scenach, ale również w tym jak autorka stworzyła poszczególne postaci. Już to jak Evie i Reed się poznają przywołało mi analogiczną scenę ze "Zmierzchu". Otóż Reed patrzy się na Evie z nienawiścią, a później próbuje przekonać ją do rezygnacji ze studiów. Jednak dziewczyna nieco różni się od Belli, ponieważ nie uważa, żeby było coś z nią nie tak - mimo tego, że uważa się za dziwoląga. Zresztą w miarę tego im dalej posuwałam się z fabułą to Evie coraz bardziej sprawiała wrażenie mieszanki Belli ze "Zmierzchu" oraz Clary z książek C. Clare. Nastolatka przykuwa uwagę szczególnie męskiej części studentów, którzy chętnie nawiązują z nią relacje. I przyznam, że na początku wydawało mi się to dość dziwne, że dziewczyna obraca się tylko w męskim towarzystwie, bo dla mnie bardziej naturalne jest to, że właściwie od razu zyskuje się mieszane towarzystwo znajomych, a nie tylko męskie. Niemniej jednak na szczęście w pewnym momencie to się zmieniło. Czymś co bardzo skojarzyło mi się ze "Zmierzchem" był trening hokeja na trawie podczas którego Evie doznaje kontuzji w wyniku faulu, a Reed deklaruje chęć zawiezienia dziewczyny do szpitala. Jednak podczas jazdy mówi jej, że jej kolano samo się naprawi, a ta właściwie bezkrytycznie przyjmuje jego słowa i jedzie z nim do jego domu, który w mojej głowie jest łudząco podobny do domu Cullenów ze "Zmierzchu". I generalnie relacja Reed - Evie - Russel bardzo przypomina mi relację Edward - Bella - Jacob. W trakcie czytania "Nieuniknionych" było jeszcze wiele scen, które jednoznacznie kojarzyły mi się ze "Zmierzchem", jednak na szczęście autorka ograła je na swój sposób i nie przeszkadzało mi to tak bardzo. Generalnie "Nieuniknione" to lekka i niewymagająca historia, jednak kilka rzeczy mi przeszkadzało. Najprościej będzie jak je wymienię w podpunktach, bo tak będzie szybciej i bardziej konkretnie: Russel - chłopak wychowany z kilkorgiem sióstr, w tradycyjnych wartościach. Wiecie podsuwanie dziewczynie krzesła; obrona kobiety przed innymi typami i generalnie niemalże wrodzona szarmanckość. I wszystko byłoby dobrze, gdyby nie to, że typ jest bardzo zaborczy i chciałby mieć Evie na wyłączność. W momencie, w którym Evie zachowuje się nie tak jakby tego oczekiwał zachowuje się niczym rozkapryszone dziecko, któremu mama nie dała cukierka, albo nie kupiła zabawki. W takich momentach napusza się i w swoim mniemaniu chcąc jej zrobić na złość właściwie sam sobie "strzela w kolano". Generalnie gościu jest tak irytujący, że niemalże przy każdej scenie z nim miałam ochotę wydrapać sobie oczy. Nieścisłości. Jest kilka takich rzeczy, które chyba umknęły redakcji jeszcze w momencie zanim ta powieść debiutowała. Mamy tu zatem takie sytuacje, w których Russel mówi, że dostał od trenera czerwoną bluzę i w tym roku będzie siedział na ławce rezerwowych, ponieważ trener uważa go za tak dobrego zawodnika, że woli "oszczędzać" go na przyszłe sezony - to wynika podobno z jakiegoś konkretnego systemu w tym sporcie, który uprawia Russel. Jednak za jakiś czas z jednej z rozmów wynika, że Russel gra jakiś ważny mecz. Myślę, że tu ta sytuacja mogłaby być bardziej dościślona. Były też inne niezrozumiałe dla mnie sytuacje, np. nagła zmiana podejścia Reed'a dp Evie - tak całkiem z d* nie poparta żadnymi wydarzeniami czy przemyśleniami. Była też scena, w której Evie myśli, że będzie się wymykać na spotkania z Russelem, by dosłownie na następnej stronie stwierdzić, że nie może się z nim widywać ze względu na sytuację. W tym konkretnym przypadku jest to tak sformuowane, że w końcu nie wiadomo czy się wymyka na spotkania z tym chłopakiem czy nie. Szczególnie na początku brakowało mi lepszego zarysowania tła czy większej ilości subtelności, które doprowadziłyby Evie do tych samych wniosków, do których doszła w moim odczuciu w wyniku zbyt pochopnie wyciągniętych wniosków. Za mało aniołów w aniołach. Mam wrażenie, że jeżeli chodzi o anioły to temat został bardzo mocno uproszczony - zresztą zupełnie tak jak wiele innych wątków. W moim odczuciu większość aniołów zachowuje się jak typowi studenci. Chociaż to jeszcze jakoś mogę zrozumieć, ponieważ można to wytłumaczyć chociażby tak, że bardzo często muszą działać pod przykrywką, co robią bardzo dobrze. Jednak było też trochę rzeczy, które mi się spodobały i sprawiły, że ta książka mimo swoich wad całkiem mi się spodobała. Pomysł na fabułę. Małe amerykańskie miasteczko, z uczelnią, w którym roi się od aniołów - zarówno tych niebiańskich, jak również i tych upadłych. To jak niektóre z nich zostały zamaskowane i autorka dała nam je poznać najpierw pod płaszczykiem ludzi jest świetne i po pewnym czasie wydaje się oczywiste, chociaż podczas czytania takie nie było. Dynamiczne i ciekawe zakończenie. Mimo tego, że akcja rozgrywała się bardzo powoli i przez większość fabuły to wątki obyczajowe i romansowe są ważne (w końcu ta powieść jest zakwalifikowana jako romans); to zakończenie wiele mi wynagrodziło, a przede wszystkim dało nadzieję na interesujące rozwinięcie fabuły w kolejnych tomach. Lekka i całkiem przyjemna fabuła. Mimo tego, że wiele wątków było bardzo znajomych; a fabuła była niewymagająca to chyba tego właśnie było mi potrzeba. Motywy i klimat ten książki są typowe dla fantastyki młodzieżowej sprzed 10-15stu lat. Ja jednak mam swoisty sentyment do tego typu książek, bo wywołują we mnie falę cudownych wspomnień. Czytając tę książkę nie mogłam oprzeć się wrażeniu, że to tylko zarys na całkiem dobrą powieść. Jednak mimo to myślę, że ta książka jest świetna dla odmóżdżenia - kiedy nie oczekujemy zbyt wiele od historii, ale chcemy po prostu się zrelaksować. Uważam, że z tego typu powieściami jest trochę jak z lekkimi odmóżdżającymi programami w telewizji - czasem sięga się po nie po ciężkim dniu, kiedy ma się ochotę na rozrywkę, która nie będzie wymagać od nas wysiłku intelektualnego. Myślę, że dla mnie ta seria będzie swoistą guilty pleasure, po którą w najbliższym czasie będę sięgać.

TAJEMNE MIASTO to kontynuacja książki C.J. Daugherty i Cariny Rozenfield, która jest połączeniem thrillera, romansu i fantasy. W tym tomie zagłębiamy się bardziej w mroczny, pełen sekretów świat magii i niebezpiecznych przygód. Sasha i Taylor połączeni zostali dziwną przepowiednią. Ukrywając się w Oxfordzkim kolegium, ćwiczą oraz szukają wskazówek. Ich relacja oparta jest na wzajemnym zaufaniu, lojalności i coraz głębszym uczuciu, ale nie jest napisana jak w typowym romansie, dzięki czemu nie przesłania całości fabuły. Gęstniejąca atmosfera pomiędzy bohaterami sprawiła, że trudno było mi się oderwać od książki, ponieważ z każdą stroną tajemnica staje się coraz bardziej złożona, a pytania mnożą się szybciej niż odpowiedzi. Przez to można odnieść wrażenie balansu pomiędzy poznaniem prawdy a zupełnym chaosem. Uważam, że jedną z ważniejszych zalet historii jest właśnie to umiejętne budowanie napięcia, ponieważ tajemnica, która otacza chłopaka, jego rodzinę oraz związek z Taylor i pradawną siłą rozwija się stopniowo z wyczuciem i konsekwencją, dzięki czemu odnosi się wrażenie uczestnictwa w tym wszystkim. Wątki historyczne i ezoteryczne są tak umiejętnie wplecione w fabułę, że ona nie tylko intryguje, ale też pozwala na snucie własnych teorii. Moja ciekawość była świetnie podsycana, znalazłam bowiem sceny z udziałem tajnych stowarzyszeń, magicznych symboli oraz zapomnianych rytuałów. Te elementy nadały książce lekko detektywistyczny klimat, a każdy rozdział pozostawia niedosyt i chęć jak najszybszego przeczytania kolejnych. Uważam, że to bardzo dobra pozycja dla tych, którzy miłują się w tajemnicach z nutą nadprzyrodzoności oraz dla osób, które lubią, gdy książka prowadzi przez labirynt zagadek, ale którą czyta się lekko. Niestety w życiu nie ma nic idealnego i niektóre rzeczy można przewidzieć, ale ogólnikowo całość potrafi przytrzymać w napięciu aż do końca.

Sympatyczna. Główna bohaterka jest dość głupia, ale otoczenie nas kształtuje, więc ma to sens. Rzadkie spostrzeżenie, że człowiek, który za wszelką cenę stara się nie być swoim rodzicem, nigdy nie będzie sobą. Toksyczne rodziny nie pozostawiają wiele miejsca na dbanie o siebie samego. Im dalej tym lepiej i głębiej. Na początku książka robiła wrażenie płytkiej opowieści o pierwszej miłości. Zdecydowanie się nie rozczarowałam na tej pozycji. Szybko się czyta, prosta, wciągająca i nawet można polubić pod koniec bohaterów.

Druga część przygód Evie nie ustepuje emocjonującej części pierwszej. Mamy kolejne zagrożenie, zwroty akcji, ucieczki oraz rozkwitającą miłość, która napotyka przeszkody. Wiele pytań bez odpowiedzi, ciekawe wątki oraz pełnych sprzeczności bohaterów. Anioły mają nie lada zagadkę do rozwiązania, a Evie nie ułatwia im sprawy. Polecam, wciągająy kawałek fantastyki.

„Im wyżej się wznosisz, tym boleśniej upadasz.” Zahra jest potężnym dżinem z lampy, a Aladyn złodziejem, który tę lampę znalazł. Zahra po raz pierwszy po pięciuset latach może zobaczyć świat. Ludzie i dżiny są w stanie wojny, więc musi ukrywać swoją tożsamość. Potężny król dżinów ofiarowuje jej możliwość całkowitego uwolnienia się z lampy, ale wówczas musiałaby zdradzić Aladyna, w którym zakochała się wbrew sobie… Całkiem zgrabnie napisana na nowo historia Aladyna i dżina z lampy. Mamy tutaj szereg wydarzeń i zwrotów akcji. Ale głównym wątkiem wydaje się być miłość Aladyna i Zahry. A jest on przyznam nieco dziecinny i naiwny. Ale taka czasami bywa miłość, prawda? Cała historia przywodzi na myśl świat z „Baśni tysiąca i jednej nocy”. Magia, pustynia, arabskie pałace, bogato zdobione stroje, magiczne lampy – to świat, do którego przenosi nas „Zakazane życzenie”. Wszystko to plus ciekawy zarys fabuły powinno dać idealną powieść, prawda? Ale czy tak jest? Można odpowiedzieć: i tak, i nie. Wspomniałam już o jednym małym minusie – miłość Zahry i Aladyna. Choć dla większość pewnie będzie to wielki plus – taka słodka miłość. A drugi minusik to zakończenie, które nie do końca jest spójne i wydaje się, jakby autorka sama zamotała się w całej historii i przedstawionym świecie. Poza tym wszystko jest okej i po przebrnięciu przez początek i przyzwyczajeniu się do stylu autorki większość czytających powinna czuć się usatysfakcjonowana. Przynajmniej umiarkowanie.

Oczekiwałam dobrej, rozbudowanej historii, najlepiej z wymyślonymi krajami, tradycjami i językami. I tu się nie zawiodłam. Autorka stworzyła planety, na których w często ekstremalnych warunkach żyły różne ludy. Zaintrygowała mnie ta ogromna nienawiść pomiędzy Shotet a Thuvhe, to, jak różnili się mieszkańcy i władza panująca na danym terytorium. Ciekawa była też zdolność Cyry, która samym dotykiem potrafiła sprawić tak wielki ból, że mogła doprowadzić do śmierci. Był to jednocześnie jej dar i przekleństwo. Czułam ogromne współczucie, a jednocześnie podziw, gdy czytałam o tym, co przeżywała na co dzień, co myślała, czuła, czego pragnęła i co traciła. Wiele bohaterów posiadało różne zdolności, jedni byli wyroczniami i widzieli przyszłość, inni nie odczuwali bólu, potrafili zamieniać się wybranymi wspomnieniami albo samą obecnością działali kojąco i uspokajająco na ludzi wokół. To brudna historia, pełna rozlanej krwi, blizn przypominających o stracie, niesprawiedliwości, krzyków żalu i gniewu. Powieść zaciekawia i sprawia, że chce się poznać bohaterów, zobaczyć, jak żyją i czy uważają swoje zdolności za dar czy przekleństwo. Jednocześnie książka bardzo mi się dłużyła w pierwszej połowie. Z jednej strony byłam zaciekawiona, z drugiej nie potrafiłam się wciągnąć i przez pewien czas męczyłam się czytając. Dopiero w drugiej połowie czułam, że w końcu płynę razem z historią, zagłębiając się coraz bardziej w świat bohaterów. Mocno trzymałam kciuki za niektóre postacie, innym życzyłam jak najgorzej, a część była mi całkowicie obojętna, bo nie poznałam ich na tyle, by mieć o nich wyrobioną opinię. W tej powieści znajdziecie elementy romansu, intryg politycznych i niesamowitego kosmicznego świata. Można też zobaczyć, jak ważne jest oddanie rodzinie, jaką odwagą wykazują się bohaterowie i jak pokonują kolejne wyzwania mimo przeciwności losu. Polecam, jeśli lubicie książki z wymyślonymi krainami, magicznymi zdolnościami i silnymi bohaterami 💚

Na początku mnie nudziła, później zaczęło mi się podobać. Jest dość schematyczna, ale zakończenie jest nieoczywiste. Nie wnosi nic nowego, jednak dobrze się to czyta. Jak inne książki Mosley. Dla mnie ta książka to zamknięta całość, ale oczywiście przeczytam drugą część, by dowiedzieć się co dalej.

Książka jest wyjątkowa, dobra, mocna i pomimo,że fikcja to przerażająco autentyczna. I myślę, że ta prawdziwość jest jej największym atutem. Osobiście uważam,że każdy powinien przeczytać. A zwłaszcza nastolatki i rodzice nastolatków. Nikomu nie życzę tego co przeszła Lexi, ale wszystkim w ciężkiej sytuacji życzę takiego przyjaciela jak Bodee. Trigger warning : gwałt. (ale bez szczegółowego opisywania)

"𝓤𝓬𝔃𝓾𝓬𝓲𝓪, 𝓸 𝓬𝔃𝔂𝓶 𝓶𝓸𝔃̇𝓮 𝓼𝓲𝓮̨ 𝓴𝓲𝓮𝓭𝔂𝓼́ 𝓹𝓻𝔃𝓮𝓴𝓸𝓷𝓪𝓼𝔃, 𝓶𝓸𝓳𝓪 𝓭𝓻𝓸𝓰𝓪 𝓬𝓸́𝓻𝓮𝓬𝔃𝓴𝓸, 𝓶𝓸𝓰𝓪̨ 𝓫𝔂𝓬́ 𝓷𝓪𝓳𝓴𝓸𝓼𝔃𝓽𝓸𝔀𝓷𝓲𝓮𝓳𝓼𝔃𝓪̨ 𝓻𝔃𝓮𝓬𝔃𝓪̨ 𝓷𝓪 𝓽𝔂𝓶 𝓼́𝔀𝓲𝓮𝓬𝓲𝓮". ✧ Proszę Państwa, oto Kasie West, którą UWIELBIAM. Jeśli zapytacie mnie, kto jest moją ulubioną autorką młodzieżówek, bez zawahania się powiem, że Kasie ❤️ To nie znaczy jednak, że każda z jej książek skradła moje serce. Ta miłość spotkała na swej drodze już kilka małych wybojów… ale “Chłopak z innej bajki” nie jest jednym z nich. To moim skromnym zdaniem absolutnie idealna młodzieżówka. Bawiłam się przecudownie. Były motylki, śmiech i łzy wzruszenia 😍 ✧ Caymen cały swój czas dzieli pomiędzy szkołę i pracę w sklepie z porcelanowymi lalkami, który prowadzi z mamą. Jej wybitną i nie tak tajną bronią jest sarkazm. Ma proste i dość nudne życie. Aż do sklepu nie wchodzi on. Xander. Chłopak, który być może ma sporo zalet, ale ma też jedną wadę - jest bogaty. Co dla Caymen, która z mamą ledwo wiąże koniec z końcem oznacza, że cóż, po pierwsze, jest z innej bajki. A po drugie, dziewczyna ma uraz do bogaczy. Wszystko przez jej ojca, który uciekł, gdy dowiedział się o ciąży. ✧ Pomimo tego, że dla niej ta relacja początkowo ma znamiona czegoś bardzo zakazanego, szybko się zaprzyjaźniają. On ma odziedziczyć sieć hoteli, ona sklep. Oboje jednak chcą od życia czegoś innego. Xander dostrzega między nimi więcej podobieństw. Wpada na pomysł “Dni Kariery” - próbują różnych zawodów, by odkryć, co do nich pasuje. ✧ Bohaterowie są tak dobrze wykreowani! Są jacyś, mają swoje wady, wątpliwości, problemy. Łatwo można poczuć z nimi więź, to, że są nam bliscy. Rozumiemy ich. Choć trochę już minęło od czasów, kiedy byłam nastolatką, rozterki i niepewności Caymen były mi bardzo znajome (być może dlatego, że mentalnie wciąż się nią czuję xD). ✧ Jedyny drobny minus to słabe rozwinięcie wątku rodziny Caymen. Ogółem oceniam ten wątek na duży plus, ale przydałoby się trochę więcej wyjaśnień. Zabrakło na przykład epilogu, by ładnie to podsumować. "𝓩𝓪𝓼𝓽𝓪𝓷𝓪𝔀𝓲𝓪𝓶 𝓼𝓲𝓮̨, 𝓳𝓪𝓴 𝓽𝓸 𝓳𝓮𝓼𝓽, 𝔃̇𝓮 𝓳𝓮𝓭𝓷𝓲 𝓬𝓱𝔂𝓫𝓪 𝓸𝓭 𝓾𝓻𝓸𝓭𝔃𝓮𝓷𝓲𝓪 𝔀𝓲𝓮𝓭𝔃𝓪̨, 𝓬𝓸 𝓬𝓱𝓬𝓪̨ 𝔃𝓻𝓸𝓫𝓲𝓬́ 𝔃 𝔃̇𝔂𝓬𝓲𝓮𝓶, 𝓲𝓷𝓷𝓲 𝓷𝓪𝓽𝓸𝓶𝓲𝓪𝓼𝓽 - 𝓪 𝓹𝓻𝔃𝓮𝓭𝓮 𝔀𝓼𝔃𝔂𝓼𝓽𝓴𝓲𝓶 𝓳𝓪 - 𝓷𝓲𝓮 𝓶𝓪𝓳𝓪̨ 𝔃𝓲𝓮𝓵𝓸𝓷𝓮𝓰𝓸 𝓹𝓸𝓳𝓮̨𝓬𝓲𝓪".

Drugi tom serii Florenckiej. Równie ciekawy, jak tom pierwszy. Natomiast w przeciwieństwie do tomu pierwszego poza rozwijającym się uczuciem niepełnosprawnej Raven i Williama - księcia wampirów z Florencji, mamy tu sporą dawkę knowań, zdrajców i morderstw. Jeśli masz stulecia na obmyślanie zemsty, możesz doprowadzić ją do rangi sztuki..... Zdecydowanie nie będziecie się nudzić. Zwłaszcza pod koniec tego tomu. W powieści mamy jeszcze kilka innych niespodzianek, ale nie będę zdradzać szczegółów. Ja osobiście polecam tą serię i jestem ogromnie ciekawa tomu trzeciego, ale ten już przeczytam w oryginale. Niestety wydawanie tej serii nie zostało dokończone w Polsce. Mroczny cień padł na Florencję, a inspektor Batelli nie spocznie dopóki nie udowodni Raven udziału w kradzieży. Jednak on sam nie wie, że dziewczyna ma potężnego obrońcę. Ten zaś grozi straszna zemstą wszystkim, którzy skrzywdzą dziewczynę. Tymczasem trudna przeszłość nie daje o sobie zapomnieć, a niezależnie od decyzji, jaką podejmie Raven przyszłość może wyglądać niezwykle mrocznie...

Bardzo polubiłam główną bohaterkę, która po straszliwej przeszłości stara się wpłynąć na swoją przyszłość. Jej odważny krok by zacząć naukę w ostatniej klasie liceum po latach nauki w domu przypomniał mi trochę własną, na szczęście nie tak drastyczną historię. Powieść ta ukazuje dużą przemianę Mallory i jej dążenie do bycia zrozumianą. Historia absolutnie mnie ujęła. Co więcej, zaciekawiła mnie też postać drugoplanowa, Ainsley i chciałabym wierzyć, że autorka niebawem napisze kolejną część skupiającą się właśnie na tej postaci. Polecam.

Ciekawa książka dla młodzieży. Podobnie jak niemal wszystkie książki autorki, czyta się jednym tchem. Autorka pisze bardzo dobrze. Bardzo trafnie opisuje uczucia i emocje młodych ludzi. Podoba mi się to, że promuje ważne wartości, jak przyjaźń, relacje rodzinne, tolerancja, szacunek dla drugiego człowieka i wiele innych. Autorka nie stroni od trudnych tematów czy rozterek moralnych bohaterów. Podkreśla, jak ważna jest rozmowa. A wszystko to jest podane lekko, z wdziękiem, doprawione szczyptą humoru. Podsumowując, książki autorki są bardzo dobrą i jednocześnie wartościową rozrywką. Zdecydowanie polecam.

Dziwnym trafem najpierw trafiłam na część 3. Złe serce i urzekła mnie. Sądziłam że wcześniejsze losy powiązanych bohaterów wciągną mnie jeszcze bardziej, ale niestety nie. Trochę trudno było mi się odnaleźć w przeskokach czasowych. Nie jest to zły romans ale nie porywa

Potomkowie to pierwszy tom młodzieżowej serii zatytułowanej Piętno Krwawej Hrabiny, a zarazem próba stworzenia nowego uniwersum z pogranicza urban fantasy. Wyobraźmy sobie bowiem świat taki jak nasz, w którym żyją potomkowie słynnej Elżbiety Batory. Nie, nie są mordercami lubującymi się w krwawych kąpielach. To ludzie obdarzeni mocami umożliwiającymi im narzucenie innym swojej woli. Moc tę w miarę upływu lat tracą. Problem w tym, że ludzie, którzy Batory zamordowali, utworzyli tajną organizację eliminującą jej potomków. Jej elitarni, świetnie wyszkoleni zabójcy od lat tropią ich i próbują zniszczyć, by zło, które reprezentowała krwawa arystokratka, nigdy się nie odrodziło. Potomkowie z kolei dążą do odnalezienia oryginalnych pamiętników hrabiny. Wierzą, że dostarczy ona światu dowodu, iż nigdy morderczynią nie była i w rzeczywistości padła ofiarą spisku swoich dłużników. To – w uproszczeniu – konstrukcja świata. Bo cała historia zaczyna się od Emily, młodej dziewczyny, która kazała sobie skasować pamięć. Nie zna swojej przeszłości, nie wie nic o opisanym wyżej świecie. Po dwóch tygodniach od zabiegu opuszcza klinikę i próbuje ułożyć sobie życie. Wie jedynie, że powinna trzymać się z daleka od danych znajomych, od rodziny. Tyle że ta przeszłość sama się o nią upomina. Potomkowie są powieścią lekką, dynamiczną, wciągającą, pełną zaskakujących zwrotów akcji. To oczywiście nie jest wielka literatura; cechuje ją prosty język i niezbyt głębokie przemyślenia bohaterów. Historia okazuje się chwilami bardzo naiwna, tak samo zresztą jak i bohaterka, która ciągle pakuje się w jakieś kłopoty i często zapomina o swoich umiejętnościach. Ale młody czytelnik pewnie nie zwróci na to uwagi. Skupi się na wartkiej akcji i oryginalnym świecie. Czego czternastolatkowi więcej trzeba? Więcej recencji: https://zdalaodpolityki.pl/category/ksiazka/ Zapraszam do współpracy autorów i wydawców!

No szału nie ma, lekka i raczej szybko się czytało. Przyjemny wątek sportowy, ale tak średnio się cokolwiek działo pod kątem uczuciowym. Wszystko się strasznie dłużyło i wogóle jakoś tak no nie wiem. Przyznać trzeba punkt za zaznaczenie przez autorkę, że zauroczenie tą fizyczną i seksualną stroną to nie wszystko. Związek nie ma szans na dłuższą metę jeśli obiera się tylko na obściskaniu a gdy przychodzi co do czego nie ma tematów do rozmów i nie flow

Lullaby jest w związku z Evanem. Jest szczęśliwa i pewna, że on jest tym jedynym. Wszystko się zmienia, gdy poznaje Louisa, swojego nowego wykładowcę. . . Zapewne wydaje się Wam, że to historia jakich wiele. Nic bardziej mylnego. Ale przecież nie zdradzę nic więcej 😈 Autorką książki jest Alicja Górska i jest to jej debiut literacki. Miała 17 lat, gdy wydano jej książkę, a napisała ją w wieku 15 lat. I tutaj doznałam szoku 😱 Taka młoda osóbka, a pisze tak dojrzale o problemach i uczuciach ludzi dużo od niej starszych. Mój rozum nadal tego nie ogarnia 🙈 . . Mój egzemplarz powieści jest niezwykły, ponieważ posiada specjalną dedykację od Alicji 💙 Przy tej okazji chcę Ci Alicjo pogratulować tak udanego debiutu 😘 I czekam na ciąg dalszy 😊 No bo chyba będzie, prawda? 🤔

Książkę bardzo przyjemnie się słuchało – to jedna z tych historii, które wciągają od pierwszych minut i sprawiają, że trudno się od nich oderwać. Jest napisana w lekkim, humorystycznym stylu, co sprawia, że odbiór jest niezwykle przyjemny, a przygody bohaterów śledzi się z uśmiechem na twarzy chodź czasem można się pogubić. Fabuła skupia się na niezwykłej magii, która ujawnia się podczas egzaminu, pod warunkiem posiadania odpowiednich kamieni przygotowanych przez egzaminatorów. Nasza główna bohaterka jest postacią niesamowitą – od samego początku wyróżnia się na tle innych, ponieważ jako jedna z nielicznych włada aż czterema żywiołami i nie jest popularna. Jej charakter jest pełen energii, a natura trochę zwariowana, co prowadzi do licznych kłopotów to tylko dodaje dynamiki całej opowieści – tu nie ma miejsca na nudę, cały czas coś się dzieje. Jeśli lubicie książki pełne magii, elfów to ta powieść na pewno przypadnie Wam do gustu. To lekka, wciągająca historia, która świetnie sprawdzi się zarówno dla fanów fantastyki, jak i dla tych, którzy dopiero zaczynają swoją przygodę z tym gatunkiem. Gorąco polecam!

Jest to książka z kategorii literatura młodzieżowa. Czasem lubię złapać za taką lekką lekturę, jednak akurat ta książka jak się okazało taka nie jest. Mamy bohaterkę Isis, która w swoim młodym życiu doświadczyła czegoś strasznego z rąk chłopaka, którego kochała. Postanawia nie rozpaczać tylko wziąć się za siebie, zmienić się i co najważniejsze już nigdy się nie zakochać. Razem z mamą przenosi się ze swojego rodzinnego miasta i zaczyna uczęszczać do nowej szkoły. Tu jest aktorką. Gra. Stara się być inną Isis, pewną siebie i zabawną, a przez to... No tu muszę dodać, że irytującą i męczącą. Jej słowotok momentami powodował zażenowanie i był drażniący. Na imprezie dziewczyna poznaje Jacka, z którym wchodzi na bojową ścieżkę. Młodzi przekomarzają się między sobą. Dziewczyna postanawia dowiedzieć się o nim czegoś, dzięki czemu będzie mogła go gnębić i czuć się dzięki temu wygraną. Jednak im kopie głębiej w życiu Jacka tym dowiaduje się niebezpiecznych rzeczy. Co się wydarzyło w życiu Jacka? Tajemnica jego jak i Isis powoli wychodzi na jaw. Czytelnik czyta i snuje domysły, jednak całkowitej prawdy w tej części nie odkryje. Pewnie gdyby nie ta tajemnica w tle bym odłożyła tę książkę na bok przez irytującą bohaterkę jednak chęć odkrycia prawdy jest większa. Ona ratuje tę historię. Chętnie łapie za drugim tom.

O kurcze. Jestem OCZAROWANA tą książką!!!! Przeżywasz emocje razem z bohaterami, współczujesz im i razem z nimi cierpisz. Mało która książka wyzwala we mnie takie emocje. Jestem raczej chłodna i surowo oceniająca. ;D Mimo iż mnie zachwyciła to mam pewne ale.. Bohaterka taak mnie irytuje! Serio nie znam takich osób które tak bardzo przeżywają 'co ludzie powiedzą'. (i nie chodzi tylko o wygląd) Mam wrażenie że aż do samego końca książki bohaterka jednak pragnie być akceptowana przez wszystkich do okoła i wstydzi się swoich wyborów. Nie ważne. Ważne że kiążka była w moich rękach. ;)

Książka całkiem niezła, chociaż spodziewałem się po niej czegoś innego. Jest sporo akcji i w zasadzie nie można się nudzić. Czytałem dużo lepiej napisane książki - i nie mówię tu tylko o tym, że jest pisana w czasie teraźniejszym, co trochę mi przeszkadzało, ale dało się do tego przyzwyczaić - ale mimo to świetnie się bawiłem. Historia potrafi wciągnąć i mimo paru mankamentów, dobrze się ją czyta. A kiedy już się rozkręci, to trudno się oderwać. Książka raczej do przeczytania na raz, ale nie jest to strata czasu. Może się podobać.