Cytat dnia
To, że jesteś biedny, Danielu, nie oznacza, że jesteś zły, głupi, a tym bardziej nieodpowiedni na przyjaciela dla mojej córki. Bogactwo nie ...
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Książki i czasopisma
- Wszystkie
- Książki
- Czasopisma
2016
2015
2015
2015
2015
Lilith: Walka Jo.E.Rach. 
2.5 ⭐
Jest bez wątpienia lepiej, niż w pierwszym tomie, ale wciąż zawiera wiele elementów, które działają mi na nerwy. Zbyt wiele, aby sumienie pozwoliło mi na wystawienie wyższej oceny.
- Sam tytuł - kompletnie od czapy, bo tytułowa walka trwa ledwie kilka stron, jest rozczarowująca i zanim do niej dojdzie, napięcie kompletnie siada.
- Wciąż denerwuje mnie cała ta otoczka odnoście Shae, nienaturalne relacje z chłopakami i choć gdzieś tam z tyłu mam świadomość, że to się bierze wszystko z faktu kim dziewczyna jest, ale mam wrażenie, że zabrakło tu jakiegoś konkretnego wyjaśnienia i nakreślenia faktów. Czasami lepiej jest powiedzieć coś wprost, niż zostawiać domysły.
- Brak konkretnego zakończenia! - Dla mnie ta historia urywa się w połowie, nie jest zakończona. Mam takie wrażenie, że autorka miała plany na kolejny tom, zostawiła sobie materiał, żeby rozpocząć, ale do tego faktu nigdy nie doszło. Nie lubię takich zakończeń, dla mnie ono jest otwarte i niczego nie wyjaśnia.
Szkoda, bo jest tu ogromny potencjał, sama historia jest na tyle ciekawa, że jednak nie rzuciłam tego w cholerę, tylko wykonanie zawiodło.
Lilith: Dziedzictwo Jo.E.Rach. 
No dobra. Wow. To była przeprawa. Ogromny potencjał, który został zniszczony i kompletnie niezrealizowany. Końcówka to właściwie najmocniejszy punkt tej historii i jedyna część, przy której nie odczuwałam żenady i nie wywracałam oczami. Chociaż nie przeczę, że ta historia mnie ubawiła, choć głównie śmiałam się z tego, jak bardzo beznadziejne to momentami było.
Sam wątek Lilith - to był materiał na coś naprawdę mega dobrego! Jaki tu był potencjał! Ale sama Lilith to może 20 stron? Dosłownie sama końcówka i ja wiem, że przeczytam drugi tom, bo chcę jednak wiedzieć, co będzie dalej i jak zostanie pociągnięty ten wątek.
Po przeczytaniu całości rozumiem, dlaczego postacie są takie, a nie inne. Jest to zawarte w legendzie o Lilith, ale kurde blade. Nie zmienia to faktu, że cała trójka była wybitnie irytująca, żarty na poziomie gimnazjalistów w okresie dojrzewania, ciągłe naśmiewanie się z erekcji (raz spoko, może być zabawnie, ale ciągle? No nie...). I to ujęcie, że Shea jest TAKA BOSKA i wszyscy dookoła kłaniają jej się do nóg i staje im na jej widok. Um. Nie.
Trzeba naprawdę długo czekać, żeby coś zaczęło się dziać. Większość książki to opisane trzy może cztery dni z trzech perspektyw. Okay. To naprawdę ciekawy zabieg na narrację, ale czy ja muszę niektóre wydarzenia przeżywać trzy razy? Nużące, niepotrzebne, irytujące. Jeden rozdział kompletnie pominęłam, bo absolutnie nic nie wnosił do fabuły, były to po prostu te same słowa, kopiuj-wklej. Takich zabiegów nie cierpię. Szkoda papieru i mojego czasu.
Smutne jest to, że tutaj tak naprawdę się nic nie dzieje. Gdzieś w połowie zaczęłam się zastanawiać, jaki jest clue tej książki i dokąd to zmierza i tak naprawdę... donikąd nie doszliśmy. To taki absurdalnie długi wstęp, podczas gdy mogłoby się dużo dziać i już po kilkunastu stronach można by przejść do sedna. Spokojnie możecie się wyłączyć na co drugą stronę i niewiele by to zmieniło.
Książka nie jest koszmarna, czytałam gorsze, ale jest bardzo o niczym i miała ogromny potencjał, żeby opowiedzieć historię, której jeszcze nie dostaliśmy.
