George Gordon Byron
Jeden z największych angielskich poetów i dramaturgów. Jego życie obfitowało w skandale obyczajowe, podróże po Europie, podboje miłosne oraz równie liczne literackie przyjaźnie, z których najtrwalsza łączyła go z Percym Bysshem Shelleyem. W wieku 24 lat poeta zasiadł w Izbie Lordów, zajmując się polityką oraz problemami społecznymi i kulturalnymi, m.in. ciążących na losie luddystów czy też związanych z marmurami Elgina.
Pomimo iż Lord Byron stał się z czasem najbardziej wpływowym pisarzem epoki romantyzmu, sam z nieskrywaną wrogością wypowiadał się na temat nowego pokolenia poetów, identyfikując się raczej z regresem, z tradycją oświeceniowego klasycyzmu spod znaku Alexandra Pope’a. W przedmowach do swoich dramatów ujawniał wiarę w zasadę trzech jedności w teatrze oraz istnienie stałych, określonych i uporządkowanych reguł rządzących procesem tworzenia poezji. Również zagadnienie tzw. bohatera bajronicznego odnosi się do stosunkowo bardzo niewielkiej części jego twórczości i – wbrew narastającej legendzie – nie pozostaje w związku z prawdziwą osobowością samego autora.
Za jego magnum opus uznaje się obszerny poemat dygresyjno-heroikomiczny, Don Juan, nazywany jednym z największych arcydzieł literatury XIX wieku. Utwór ten był często cytowany i naśladowany, m.in. przez amerykańskiego poetę Williama F. Smalla, autora poematu Guadaloupe: A Tale of Love and War. Przyczynił się też do reaktywowania mocno zapomnianej oktawy.
Urodził się w Londynie, w zubożałej rodzinie arystokratycznej, wychował się przy matce w Aberdeen w Szkocji. W wieku lat 10 otrzymał po śmierci stryjecznego dziadka tytuł szlachecki – szóstego barona Byron.
W latach 1805-1808 studiował w Trinity College na Uniwersytecie Cambridge. Wtedy też przeżył swoją pierwszą miłość skierowaną do niewiele młodszego od siebie chórzysty Johna Edlestona. Swoje uniesienia miłosne ujął w The Cornelian (1807). Od 1812 zasiadał w Izbie Lordów, gdzie 27 lutego wygłosił swą pierwszą przemowę. Udzielał się w życiu towarzyskim Londynu, wsławiając się m.in. romansem z żoną przyszłego premiera, Caroline Lamb. Największą miłością Byrona w okresie londyńskim była jego przyrodnia siostra Augusta Leigh. Odeszła ona od swego męża w 1811 r., a w 1814 urodziła córkę. Radość Byrona z powodu narodzin dziecka spowodowała spekulacje o jego ojcostwie. Augusta namówiła Byrona do „małżeństwa z rozsądku” w celu uniknięcia skandalu. Niechętnie poślubił on 2 stycznia 1815 r. Annę Isabellę (Annabellę) Milbank, kuzynkę lady Caroline Lamb. Małżeństwo było nieszczęśliwe, dodatkowo Byron był rozczarowany narodzinami dziecka z tego związku - córki Ady, a nie syna. Po roku nieudanego pożycia lady Byron opuściła męża, zabierając ze sobą córkę. Ada Byron, później Ada Lovelace, m.in. współpracowała z Charlesem Babbage przy budowie jego maszyny analitycznej.
Byron po separacji wyjechał w 1816 do Genewy. Zaprzyjaźnił się z przebywającym tam innym angielskim poetą, Percym Shelleyem, i jego żoną Mary Shelley, późniejszą autorką powieści Frankenstein. Nawiązał romans z przyrodnią siostrą Mary, Claire Clairmont, z którą miał dziecko. Choć odmówił poślubienia Claire, dał się przekonać Shelleyom do uznania dziecka i łożenia na nie. W czerwcu 1816 r. w towarzystwie Shelleyów odbył podróż wzdłuż brzegów Jeziora Genewskiego śladami Jana Jakuba Rousseau. Zwiedzając wtedy zamek Chillon zapoznał się z dziejami więzionego tam księdza Bonivarda, któremu poświęcił napisany wkrótce w Ouchy pod Lozanną poemat Więzień Chillonu. Na kolejne dwa lata Byron przeniósł się do Włoch, do Genui, gdzie powstało dzieło jego życia – poemat Don Juan - oraz Żale Tassa.
W roku 1823 r. Byron poczuł znużenie Genuą, a szczególnie swą tamtejszą kochanką, hrabiną Guiccioli. Odmianę przyniosła prośba o wsparcie idei niepodległości dla Grecji, która nadeszła z Imperium Osmańskiego. Byron rzucił się w sprawę z całą swą energią, majątkiem i entuzjazmem. 16 lipca wypłynął z Genui na statku Herkules, a 2 sierpnia dotarł do Kefalonii na Wyspach Jońskich. Poświęcił 4 tysiące funtów z własnych funduszy na wyposażenie greckiej floty, a 29 grudnia przybył do Missolungi w zachodniej Grecji, gdzie dołączył do księcia Aleksandrosa Mawrokordatosa – jednego z przywódców powstańców greckich. Planowali wspólny atak na zajmowaną przez Turków twierdzę Lepanto (gr. Nafpaktos),strategicznie zlokalizowaną w pobliżu wejścia do Zatoki Korynckiej. Byron najął doświadczonego strzelca do przygotowania artylerii, a sam, mimo braku doświadczenia wojskowego, objął dowództwo nad oddziałem, którego wyposażenie sfinansował. Jeszcze przed rozpoczęciem wyprawy wojennej, 15 lutego 1824 r. Byron zachorował. Próbowano go wyleczyć tradycyjną wówczas metodą puszczania krwi, co osłabiło go jeszcze bardziej. Po kilku tygodniach zaczął dochodzić do zdrowia, lecz właśnie wtedy nabawił się malarii. Jej osłabiające skutki pogłębiło kolejne upuszczenie krwi zalecone przez lekarzy. Gwałtowna gorączka doprowadziła do śmierci Byrona 19 kwietnia.
Greckie opracowania historyczne wskazują na misję dyplomatyczną w Grecji, realizowaną przez Byrona na rzecz rządu Anglii. Byronowi przypisuje się niepopularną w ówczesnej Grecji, lecz historycznie wysoko ocenianą decyzję, które ze stronnictw powstańczych należy wesprzeć politycznie i pod jakimi warunkami podzielić raty projektowanej, brytyjskiej pożyczki, pomiędzy zwalczające się greckie stronnictwa, reprezentujące wzajemnie wykluczające się koncepcje państwowości.
Śmierć Byrona była długo opłakiwana przez Greków, uznających w nim bohatera swej walki o niepodległość. Zhellenizowana forma nazwiska Byron – Viron, Vironas jest popularnym greckim imieniem męskim, dała także nazwę jednej z dzielnic Wielkich Aten Vironos – Dzielnica Byrona.
Ciało poety zabalsamowano i odesłano do Anglii – odmówiono jego pochówku w Westminster Abbey. Spoczywa na cmentarzu kościoła św. Marii Magdaleny w Hucknall w hrabstwie Nottingham, zaś serce Byrona pod drzewem w Missolungi. Na swoje życzenie obok ciała Byrona została pochowana jego niechciana córka, Ada Lovelace.
Opactwo Westminsterskie zezwoliło na umieszczenie na swoim terenie kopii marmurowej płyty grobu Byrona ofiarowanej przez króla Grecji w 1969 r.
Zobacz stronę autora
Szukamy ofert...
OPINIE i DYSKUSJE o książce Giaur
Akcja książki toczy się pod koniec XVIII wielkie Grecji. Historia przedstawia bogatego muzułmanina Hassana, który po stracie żony Leili traci radość życia. Podejrzewa ją o ucieczkę z Giaurem. Jak się potem okazuje ona wcale nie uciekła lecz została utopiona na polecenie męża, za odwzajemnioną miłość do Giaura. Giaur mści się za śmierć ukochanej, walcząc z Hassanem, w której ten ginie. Matka dowiaduje się o śmieci syna oraz przepowiada Giaurowi, że stanie się upiorem i będzie nękać go wiecznie zło i cierpienie, które dopuścił do swojego serca.
Giaur zaczyna samotna tułaczkę a sześć lat potem spotykamy go w klasztorze. Doskwiera mu osamotnienie i niezrozumienie ze strony innych. Dodatkowo przeżywa powracające na nowo wspomnienia, przez które ciagle cierpi i nie może się od nich uwolnić. Przeczuwając nadciągający swój koniec, spowiada się zakonnikowi o minionych wydarzeniach, wspomina swoją młodość i miłość do Leili oraz walkę z Hassanem. Twierdzi, że jedyna rzeczą, której żałuje to śmierć ukochanej. Prosi też o pochowanie w anonimowym grobie, następnie umiera.
Giaur w języku muzułmanów znaczy niewierny, określają tak chrześcijan. Narrator przedstawia nam wyrządzenia z perspektywy nie tylko Giaura ale również muzułmanów a nawet broni ich postępowania, m. in. decyzję Hassana, dotyczącą rozkazu uśmiercenia swojej żony, oraz że była ona zgodna z ich prawem.
Akcja książki toczy się pod koniec XVIII wielkie Grecji. Historia przedstawia bogatego muzułmanina Hassana, który po stracie żony Leili traci radość życia. Podejrzewa ją o ucieczkę z Giaurem. Jak się potem okazuje ona wcale nie uciekła lecz została utopiona na polecenie męża, za odwzajemnioną miłość do Giaura. Giaur mści się za śmierć ukochanej, walcząc z Hassanem, w której...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toKrótki, ale już legendarny niemal poemat Byrona, z mocnym wątkiem miłosnym w tle. Tytułowy Giaur kocha Leilę, nałożnicę tureckiego baszy Hassana i stara się ocalić ją od śmierci i wykraść, by móc spędzić z nią życie. Przyjemna lektura, przekład Mickiewicza robi dużą robotę.
Krótki, ale już legendarny niemal poemat Byrona, z mocnym wątkiem miłosnym w tle. Tytułowy Giaur kocha Leilę, nałożnicę tureckiego baszy Hassana i stara się ocalić ją od śmierci i wykraść, by móc spędzić z nią życie. Przyjemna lektura, przekład Mickiewicza robi dużą robotę.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to„Giaur” Byrona to krótki poemat o prostej historii, napisany bardzo ładnym językiem. Najbardziej zapadają w pamięć klimatyczne opisy i orientalny nastrój związany z realiami Grecji pod panowaniem tureckim. Utwór nie jest długi ani skomplikowany, dlatego czyta się go szybko i przyjemnie, a jednocześnie pozwala poznać charakterystyczny styl romantyzmu.
„Giaur” Byrona to krótki poemat o prostej historii, napisany bardzo ładnym językiem. Najbardziej zapadają w pamięć klimatyczne opisy i orientalny nastrój związany z realiami Grecji pod panowaniem tureckim. Utwór nie jest długi ani skomplikowany, dlatego czyta się go szybko i przyjemnie, a jednocześnie pozwala poznać charakterystyczny styl romantyzmu.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toPonadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toprawdziwie namiętny romantyzm nieświęty...
wzorzec bohatera romantycznego - samotnego, tajemniczego, rozdartego wewnętrznie, kierującego się namiętnością i poczuciem winy...
poemat wprowadził do literatury europejskiej orientalną scenerię: haremy, islam, kulturę turecką, konflikt cywilizacji - to była świeżość, która działała na wyobraźnię czytelników XIX wieku i otworzyła drogę dla fascynacji Orientem w romantyzmie....
***
Giaur — Wenecjanin — i Leila — gruzińska niewolnica i żona muzułmanina Hassana — zakochują się w sobie. Hassan odkrywa zdradę żony i postanawia ją, zgodnie z prawem swojej religii, utopić ją.
Giaur wyrusza, by uratować ukochaną, ale okazuje się, że jest już za późno. Zrozpaczony młodzieniec postanawia dokonać zemsty na Hassanie i jego towarzyszach.
https://wolnelektury.pl/katalog/lektura/giaur/
prawdziwie namiętny romantyzm nieświęty...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo towzorzec bohatera romantycznego - samotnego, tajemniczego, rozdartego wewnętrznie, kierującego się namiętnością i poczuciem winy...
poemat wprowadził do literatury europejskiej orientalną scenerię: haremy, islam, kulturę turecką, konflikt cywilizacji - to była świeżość, która działała na wyobraźnię czytelników XIX wieku i...
Nie zachęciła mnie jakoś mega. Sam opis o wierszu był dłuższy, niż powinien. Dużo wyjaśnień i tłumaczeń. Może kiedyś do niej powrócę i przeczytam raz jeszcze.
Nie zachęciła mnie jakoś mega. Sam opis o wierszu był dłuższy, niż powinien. Dużo wyjaśnień i tłumaczeń. Może kiedyś do niej powrócę i przeczytam raz jeszcze.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo tosuper
super
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDwuwiekowy dramat romantyczny, którym można katować uczniów. Arcydzieło dla wrażliwców. Jedno i drugie? Zależy od podejścia. Ja poznałem dzieło Byrona dopiero teraz i mogę je docenić bez edukatorskiego zadęcia.
Tłumaczenia dokonał niejaki Adam Mickiewicz. Super, że wieszcz przestał wieszczyć i bawić się w cyfrowe rebusy i wziął się za konkretną robotę. Jakości pracy nie ocenię, nie mam do tego wiedzy, ale słyszałem, że Adaś trochę przesadził z narodowymi skojarzeniami równając los Grecji z Polską. Za to jego przedmowę ocenię bo mnie zdenerwowała. To trochę kontynuacja 'Ody do młodości'. Publicystyczna krytyka przeciwników na poziomie kibica sportowego uważającego, że jego klub jest super, a wszystkie inne do kitu. Wolter taki zły, a Napoleon taki fajny panie wieszczu? Hiszpanie albo Haitańczycy mogliby się z panem nie zgodzić.
Po przedmowie tłumacza następuje przedmowa autora mówiąca, że jemu współcześni Muzułmanie nie topią kobiet w morzach. No nie panie Byron, dziś szariat preferuje topienie w kwasie. Drugi etap reformy! :)
Na szczęście przedmowy szybko się kończą i zaczyna się konkret i wszelakie moje złośliwości toną w odmętach i płoną w piekłach. Powieść poetycka na pełny regulator! Czas trwania w wersji audio nie przekracza 2 godzin, ale słuchałem tego po wielokroć dłużej. To płynie, porywa, zachwyca, porusza i domaga się zrozumienia, raz za razem większego i głębszego. To jest jak melodia, jak nuta w duszy, jak powieść poetycka ze szczególnym uwzględnieniem poezji. Takie coś tylko deklaratywni edukatorzy w stylu profesora Bladaczki i pani Frał są w stanie popsuć.
Zaraz skończę z obiektywizmem, ale jeszcze chciałem fabułę skrytykować. Wiem, że tego się nie piszę i nie czyta dla fabuły, ale Byron trochę przesadził. Prościutki trójkąt miłosny w stylu tureckiej telenoweli. Sam autor w przedmowie własne dzieło streścił w jednym zdaniu i tego rok powstania nie wyjaśnia. Tragedie greckie, eposy rycerskie, sagi skandynawskie czy choćby kilka lat późniejsze dramaty romantyczne mają w sobie więcej treści. W 'Giaurze' fabuła i konkretna dramaturgia to tylko pretekst.
I to by było tyle chłodnego szkiełka i oka. Obiektywnie ta książka jest na 8/10, ale na szczęście sztuka nie tak działa. Są dzieła oceniane na 7 albo 9, bo się docenia staranność, rzetelność, klasę i jakość. Ale to nie dotyczy maksymalnych not, tak uważam. To jest coś więcej, coś subiektywnego. Coś co wejdzie w trzewia i przerobi je na mielonkę. Poniżej jeden z cytatów i albo to do was trafia albo nie i kropka, na to nie ma wyjaśnienia.
'Serce zbyt czułe do kochania skłonne
Lecz nie zna co to kochanie dozgonne
Długie cierpienia dzielić siły ni ma
Długich z rozpaczą walek nie wytrzyma
A twarde serce gdy miłość skaleczy
Tej rany nigdy już czas nie uleczy'.
Ja sam po tej i po wielu podobnie poruszających frazach przerywałem lekturę, beczałem i się zastanawiałem skąd ten nieżyjący od dwóch wieków poeta mnie zna? Panie Byron, nie piłem z panem brudzia. Skąd pan wie jak mnie rozerwać na strzępy?
10/10. Tego się nie da obiektywnie przekazać. Albo czujecie to, co Giaur w klasztorze albo nie. Emocjonalna miazga!
Wersję audio czyta Maciej Więckowski. Wspaniała robota, ale to dla każdego zawodowca samograj. Wszak sztuka recytatorska to dla każdego aktora i lektora podstawa edukacji.
Dwuwiekowy dramat romantyczny, którym można katować uczniów. Arcydzieło dla wrażliwców. Jedno i drugie? Zależy od podejścia. Ja poznałem dzieło Byrona dopiero teraz i mogę je docenić bez edukatorskiego zadęcia.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTłumaczenia dokonał niejaki Adam Mickiewicz. Super, że wieszcz przestał wieszczyć i bawić się w cyfrowe rebusy i wziął się za konkretną robotę. Jakości pracy nie...
Fabuła „Giaura” jest mroczna i pełna namiętności. Tytułowy bohater jest postacią tragiczną, która targana jest sprzecznymi uczuciami. Z jednej strony kocha Leilę, a z drugiej strony nienawidzi Hassana. Giaur jest człowiekiem samotnym i wyobcowanym, który nie potrafi odnaleźć się w społeczeństwie. Język utworu jest bogaty i pełen metafor. Byron posługuje się pięknym i wyszukanym językiem, który oddaje emocje bohaterów. Opisy przyrody są bardzo plastyczne i oddają klimat epoki romantyzmu.
„Giaur” to utwór, który porusza ważne tematy, takie jak miłość, śmierć, zemsta i samotność. Byron ukazuje w swoim poemacie mroczną stronę ludzkiej natury. Giaur jest postacią tragiczną, która popełnia zbrodnię z miłości. Utwór ten skłania do refleksji nad sensem życia i nad tym, czy warto
Moim zdaniem Giaur to utwór bardzo trudny w odbiorze. Fabuła jest mroczna i przygnębiająca, a język utworu jest bardzo trudny, który z pewnością nie przypadnie do gustu każdemu czytelnikowi. Osobiście nie polecam tego utworu.
Fabuła „Giaura” jest mroczna i pełna namiętności. Tytułowy bohater jest postacią tragiczną, która targana jest sprzecznymi uczuciami. Z jednej strony kocha Leilę, a z drugiej strony nienawidzi Hassana. Giaur jest człowiekiem samotnym i wyobcowanym, który nie potrafi odnaleźć się w społeczeństwie. Język utworu jest bogaty i pełen metafor. Byron posługuje się pięknym i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toCudowny dramat ukazujący jak nieprawidłowości tego świata zmuszają człowieka do zbrodni. Ukazujący, do czego są w stanie doprowadzić gorzkie uczucia żałoby, rozpaczy i bezsilności spowodowanej brakiem możliwości uratowania ukochanej osoby. Obrazujący niemożność radzenia sobie z tym co dalej. Ból tak ciężki, że jesteśmy w stanie usprawiedliwić swoje zbrodnie uparcie, nieważne jak złe są i jak bardzo niczym efekt motyla przeniosą cierpienie na inną osobę.
Cudowny dramat ukazujący jak nieprawidłowości tego świata zmuszają człowieka do zbrodni. Ukazujący, do czego są w stanie doprowadzić gorzkie uczucia żałoby, rozpaczy i bezsilności spowodowanej brakiem możliwości uratowania ukochanej osoby. Obrazujący niemożność radzenia sobie z tym co dalej. Ból tak ciężki, że jesteśmy w stanie usprawiedliwić swoje zbrodnie uparcie,...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to