Rigil Prime w ogniu. Tom II

Historia zawiązana i rozwijana dość ciekawie, sporo "Sci" zaczerpnietego z pozycjy popularnonaukowych i "Fi" z kanonu gatunku, ale faktycznie zbyt duzo "grzybów w tym barszczu" co pogłębia haos narracyjny jaki sie pojawia pod koniec opowiesci. Wydaje mi sie ze w audiobooku pod koniec brakuje części kluczowego rozdzialu, albo jest to tak niechlujnie napisane.

Utrzymana w konwencji klasycznej przygodówki sifi. Autor tego nie ukrywa i często puszcza oko do czytelnika odwołując się do znanych postaci i motywów. Ocena zależy od tego, czego oczekujemy po tej lekturze, jeżeli relaksu dla zabicia czasu to można dać wysoką ocenę. Ja wypośrodkowałam ;)

Autor się nie certoli i wrzuca czytelnika już od pierwszej strony (a w przypadku audiobooka – od pierwszego zdania) na głęboką wodę. Nie dość, że trafiamy w odległą przyszłość. I to daleko od Ziemi, bo gdzieś w okolice układu Epsilon Eridani. To jeszcze na dodatek okazuje się, że znaleźliśmy się na statku floty kosmicznej, naszej ludzkiej, której załoga odkryła właśnie obecność obcego statku. I to nie byle jakich rozmiarów. To jeden z Omuamua, i to tych większych. Co więcej, w ogóle go tu nie powinno być, bo przecież Skunowie zostali rozgromieni. Żeby sprawę jeszcze bardziej zagmatwać - żadne z urządzeń namierzających floty nie zgłaszało, jeszcze do niedawna, że w pobliżu znajduje się wroga jednostka. Jakie decyzje podejmie zespół uderzeniowy? Czy uda się uchronić planetę, która jest najbardziej prawdopodobnym celem ataku? Powieść napisana z rozmachem. Tu wszystko może się zdarzyć, a ratunek może nadejść nawet z najbardziej nieoczekiwanej strony. Charakterne postacie, pełne pasji i ekspresji, zaskakujące rozwiązania fabularne, interesująco poprowadzone wątki osobiste – to wszystko sprawia, że słucha się z dużą przyjemnością. Zwłaszcza, że lektor się stara, udało mu się stworzyć niemalże słuchowisko. Polecam, lecz bez specjalnego nacisku.

Dobre rozwinięcie Incydentu na Rigil Prime idące w stronę space-opery. W przeciwieństwie do Podlewskiego - zdecydowanie więcej podejścia naukowego i respektowania praw fizyki. Bardzo dobrze zarysowane postaci, z wysuwającą się na pierwszy plan pilotką. I ciekawie rozwijający się konflikt między potęgami. Ciekawa powieść.

Dzięki brawurowej akcji przeprowadzonej przez załogę komandora Luposa udało się uniknąć zderzenia statku kosmicznego klasy Oumuamua, należącego Skunów, z powierzchnią planety. Teraz tylko wystarczy pozamiatać. Prościzna. Nie do końca. Pozostałości rozbitych maszyn podążają w kierunku Fałdy, czyli swoistych drzwi umożliwiających komunikację między układami. A drzwi (nwet takie w przestrzeni kosmicznej),jak to drzwi – mają swoją przepustowość. I jak zapchają się śmieciami, to na normalny transfer miejsca już nie będzie. Czy uda się znaleźć sposób na skierowanie odłamków statku w inną stronę? Jakie niespodzianki czekają na wraku? Na te pytania odpowie lektura. Będzie dużo technikaliów, które mają niewielki odzwierciedlenie w rzeczywistości, będzie sporo zamieszania i rozgrywek międzyludzkich (a także tych między ludźmi a regulaminami). Powieść dla fanów science fiction, czytelnik nieprzyzwyczajony może się znudzić. Wersja audio – bardzo przyjemna. Lektor się stara, słuchacz ma wrażenie, że to niemalże słuchowisko. Polecam, lecz bez specjalnego nacisku.

Niezła koncepcja motywu kolonizacji obcych planet - walka między światowymi konfliktami no i tytułowy incydent, który sprawia, że napięte stosunki między dwoma kolonizatorami sypią się jak domek z kart. Szybka, konkretna akcja, mocne hard sci-fi. Dobry początek historii

Całkiem zgrabna, hmmm.. powieść, opowiadanie? Chyba najbardziej pasuje nowelka (kto teraz pisze nowele?),gdyby nie bonus w postaci obozu jenieckiego, który jest odrębnym opowiadaniem wplecionym do głównej fabuły. Dobre, klasyczne SF, space opera, forma za krótka jak na space opera. Na hard SF zakończenie mi nie pasuje, ale spodziewałem się o wiele słabszej (bo darmowej) pozycji. Pozytywnie mnie zaskoczyło i przyjemnie się czytało.

Czapki z głów, Panie i Panowie dla Autora, ponieważ część trzecia przebija dwie pierwsze! ( piszę to, kilka dni po zakończeniu tego tomu ponieważ , gdybym pisała od razu, babskie emocje spowodowane zakończeniem po którym strzeliłam focha, przesłoniłyby moją ocene :-) ) Przeczytałam w swoim życiu już na prawdę wiele książek i na prawdę rzadko które zapadają w pamięć a postaci które są w nich wykreowane tak mocno na mnie oddziałują. Tak jak w poprzednich dwóch częściach, przyznaje bez bicia, nieco psioczyłam na dużą ilość bohaterówi i trud, jaki wiązał się z poznaniem ich i nadążeniem za ich historią , tak w tej części już tego nie odczułam. Stało się tak, ponieważ Autor, dla każdej z nich znalazł miejsce, bardzo sprawnie wplatał ich własne historie, tworząc bardzo jednolite tło dla osi głównej. Ponieważ kocham bardziej złożonych bohaterów, którzy nie są po prostu źli, czy po prostu dobrzy, tutaj miałam już prawdziwą uczte ! :) każdy jest „jakiś”. Ci co teoretycznie powinni być antagonistami, niezupełnie nimi byli, bo kierowali się po prostu emocjali, które jak nam wiadomo są różne, czasami całkowicie sprzeczne z naszą naturą. W pewnym momencie nawet zdałam sobie sprawę że chyba kibicuje nie do końca właściwej stronie ( czy tez Siostrze :)) aby, po kilku kolejnych rozdziałach, trzepnąć się w głowe i przywrócić swoje myślenie na właściwe tory. I tak w kołko. Emocjonaly rollecoster. I tu brawa dla Autora, bo jako czytelnik, kompletnie zgłupiałam i znowu nie wiem komu kibicować w tej bitwie :D Tak, moi drodzy, Autor bawi się nami na całej lini: zawiłości fabuły, odczuć, zwrotów akcji, wodzi za nos, daje pstryczka, aby po chwili... znowu wprowadzić niezłe zamieszanie. Na nude narzekać nie można i to jest wspaniałe :d I po raz kolejny muszę zwrócić uwagę na rozległe opisy miejsc i krain, a także istot jakie je zamieszkują ( ja też chce mieć Żywiołaki :D )a jest ich sporo. Nie oszukujmy się, książki czytamy dlatego, żeby nieco oderwać się od rzeczywistości, sprawia nam to frajdę. Język jakim są opisane miejsca, w jakie udajemy się z bohaterami jest tak magiczny, finezyjny że czasami zapiera dech w piersiach. Tu nie chodzi nawet o wyobrażanie sobie tych miejsc, po prostu to się czasami czuło. To samo dotyczy pełnej palety emocji jakie się pojawiają, kiedy rozdział po rozdziale przeżywamy z bohaterami ich przygody. Jest w tym jakiś mistycyzm, coś co sprawia, że człowiek po mimo tej czasami zagmatwanej fabuły, wsiąka i przepada. Żeby nie było tak kolorowo :-) Kompletnie nie rozumiem pojawiania się pewnych nowocześniejszych pojazdów i ich współczesnych nazw. No miałam wrażenie że ilekroć pojawia się taka wzmianka, pikuje gwałtownie łepkiem w dół z tego cudownie wykreowanego świata, pełnego magii. Nie widziałam tego. Na szczęście momentów takich było mało ale zostawiało to jakiś niesmak na tyle że jednak zapada w pamięci bo inaczej bym o tym zapomniała. I po raz kolejny powtórze to co w poprzednich tomach : nie jest to książka dla młodszych odbiorców ( :-) Zmęczą się. Nie zrozumieją :) ) bądź takich, którzy chcą czegoś lekkiego i prostego. Z mojej strony polecam i z niecierpliwością czekam na kolejną część ! :)

Obraz upadku ludzkości. kobiety na farmach, kobiety robotki, drony i opancerzone auta.smutny obraz świata, w którym kobiety stają się towarem i to towarem deficytowym. autor dużo liter poświęca na opisy samochodów i broni więc być może ta książka bardziej przypadnie do gustu męskiej części czytelników.

Bardzo udane połączenie twardej sci-fi z fantastyką socjologiczną, co nie zdarza się często- zazwyczaj powieści w tym gatunku trzymają się jednej albo drugiej strony skali. Nancy Kress zgrabnie zaś wychodzi łączenie ciekawych teorii fizycznych - w tym przypadku możliwości manipulowania prawdopodobieństwem na poziomie kwantowym - z tym, jakie miałoby to skutki na istoty rozumne pozostające w sferze oddziaływania tych zmian, oraz jak zarówno jednostki, jak i całe społeczeństwo przystosowałoby się do takiej rzeczywistości. Jak dla mnie powieść "Księżyc Prawdopodobieństwa" to jedna z lepszych książek sci-fi, jakie czytałam w ostatnim czasie, a drugi tom już jest w drodze do paczkomatu, tak bardzo zainteresował mnie ten świat i ta historia. Serdecznie polecam!

Książka jest niezła, ale jest trochę nierówna. Pomysł lepszy niż realizacja, która nie była zła. Pewnych rzeczy mi brakowało, pewnych opisów było za dużo, ale nie raziły aż tak w oczy, choć niektóre sceny były trochę niepotrzebne. Postacie mogłyby być lepiej pokazane, a tak jest problem z ich zrozumieniem czy przywiązaniem się, za to książka zdecydowanie nadrabia filmowością, przez co czyta się ją sprawnie i dobrze. Jest też kilka mrugnięć okiem do fanów Mass Effecta ;D

Przypomniałem sobie o tym tekście po 6 latach z powodu afery z Legimi i zacząłem nadrabiać książki. Całkiem udany debiut z dbaniem o aspekty naukowe napisane jeszcze przez dziecko. Redakcja mogła jedynie wykopać część opisów. Najmocniejsza stroną jest myśl techniczna, gdzie już widać, że autorka wymyśla własne jednostki i wynalazki, a nie kopiuje pomysły od innych autorów. I tak jest też z innymi książkami. Daję plusa za te wynalazki i wesołe samoloty.

Czytam SF od 35 lat. Jak dla mnie jedna z ciekawszych pozycji jaką czytałem z tego gatunku. Rzeczywiście miejscami opisy są nieco przydługie. Ale pomysł bardzo ciekawy i w sposób przemyślany zrealizowany, fabuła wciąga. Każdy z tomów przeczytałem już kilka razy. Polecam.

Jest ostatnio jakiś trend kreślenia futurystycznych wizji Kościoła - nie wiem, czy to wpływ Diuny, Hyperiona, Doctora Who, czegoś innego lub zwykły przypadek. W powieści było całkiem sporo interesujących momentów, choć mam wrażenie, że powstawała długi czas i była wielokrotnie przerabiana - wrażenie posiekania niektórych fragmentów. Opowiadania słabsze od głównej historii. Ogólnie dobra.

Naprawdę wkręciła mnie ta historia . Książka sprawnie napisana ,jest sporo omawianych tez z dziedziny astronomii oraz psychologii. Inna niż większość jakie przeczytałem o podróży w nieznane ale dzięki temu zyskuje bo ile można czytać podobne historie . Niskie oceny wynikają podejrzewam z faktu iż w książce porusza się tematy wiary katolickiej a to wielu bardzo boli . Ogólnie uważam , że autor bardzo niedoceniany

Druga część cyklu, co jest odrobinę mylące, bo to żadna kontynuacja czy odrębna historia. "Proxima" i "Ultima" to jedna fabuła sztucznie podzielona na pół. Robienie sobie przerwy czytelniczej między tomami jest raczej niewskazane. Można o drugim tomie powiedzieć w zasadzie wszystko to, co o pierwszym, plus że jest jeszcze bardziej "baxterowaty". "Proxima" to taki spokojny zaczątek, w "Ultimie" autor luzuje cugle, puszcza hamulce i rozkręca się po swojemu. Mnóstwo rozmaitej astrofizyki (podanej bardzo wiarygodnie, choć gdyby przysiąść, to z pewnością niejedno można by autorowi wypomnieć),daleko posunięty posthumanizm, epicki rozmach, żonglowanie galaktykami, równoległymi wszechświatami, eonami, rasami trwającymi miliardy lat, itp. Ale też mamy zwyczajne historie przygodowe, zwyczajnych ludzi, choć bywa dziwne jak szlag. Warsztatowo bez zaskoczeń. Typowy Baxter, rzemieślniczo sprawny, ale bez artyzmu, specjalnych subtelności czy finezji. To cieśla, nie rzeźbiarz. Nie wiem czy to zamierzony żart, ale autor przez dwa tomy zbiera drużynę po różnych wszechświatach, by ją na koniec zabić, bo skończył się czas. Znaczy nie, że wydawca go pogania, tylko, że w ogóle, skończył się czas we wszystkich wszechświatach i jest definitywny koniec rzeczywistości. Jeśli mu to wyszło bo wyszło, no to wyszło, ale jeśli to dowcip na 1200 stron, to cofam to o braku finezji. 7,5/10

Generalnie jestem fanem twórczości Zimniaka, ale mój stosunek do tej książki należy określić co najmniej jako ambiwalentny. Pomysł jest ciekawy, a książka miejscami świetna, ale właśnie - miejscami... Ogólnie ciężko się w nią wgryźć i złapać opowiadaną historię (czy te wszystkie nowoutworzone słowa w istocie coś wnoszą, poza podkreśleniem różnicy kulturowej?) - przy czym część wydarzeń okazuje się ostatecznie bez większego (a może i żadnego) znaczenia. Lektura Władców to nie jest czas zmarnowany, ale jeśli ktoś nie przeczyta, to świat się nie zawali.

Ta sama opinia dla całej serii, któa bardzo mnie wciągnęła. Całą serię potraktowałbym i ocenił jako całość, i oczywiście pewne rzeczy się powtarzały dla czytelników, którzy nie czytali poprzednich części, więc wyjaśnianie niektórych zagadnień było podobne. Lubię Sci-fi bo powala na rozszerzanie wyobraźni - nie tylko odnośnie pozaziemskich cywilizacji, czy rozwiązań technicznych przyszłości, ale także daje inną perspektywę na przyszłe relacje rodzinne, społeczne, moralność itp. Bawią opisy konfliktów wewnątrz cywilizacji ludzkiej - bo wciąż rywalizują ze sobą te same "imperia" Prymowie i monogi - :-). Całą serię wchłaniałem bardzo szybko, kończąc jedną książkę zaczynałem kolejną następnego dnia. Kawał świetnej i pouczającej rozrywki.

Część historii jest fascynująca, gdyż motyw OOBE czy wizja świata po wyniszczającej wojnie są dobrze przedstawione i bardzo mi się podobały. Inne jednak bywają zbyt przegadane lub wręcz przeciwnie są za bardzo skrótowe, przez co trudno wciągnąć się w losy bohaterów. Nie wszystkie wątki również się bronią, np. połączenie Złotego Pociągu z klaunem Pennywise i gadającym kotem może być dla niektórych czytelników zbyt dziwaczne.