Thorgal: Między ziemią a światłem

Kolejna część przez którą nie mogłem spać. Wizja, że krew zagotuje się w żyłach od słońca była straszna. Ale uwielbiałem i uwielbiam tę część.

Kolejna część przez którą nie mogłem spać. Wizja, że krew zagotuje się w żyłach od słońca była straszna. Ale uwielbiałem i uwielbiam tę część.

Trochę przegadany był ten tom i momentami ciężko sie go czytało.

Trochę przegadany był ten tom i momentami ciężko sie go czytało.

Finał cyklu o krainie Qa okazał się moim zdaniem nieco słabszy od poprzednich części, choćby z tej przyczyny, że można było się w znacznym stopniu spodziewać tego, co się w nim wydarzy. Bohaterowie ponownie zostali wplątani w intrygę stanowiącą bezpośrednie zagrożenie dla ich życia, zaś jej główną przyczyną była chęć powrotu na rodzimą wyspę. Thorgalowi i pozostałym udaje się na szczęście sprostać wszelkim niebezpieczeństwom i zakończyć serię happy endem. Choć jak wspomniałem wcześniej fabuła jest w pewnym stopniu przewidywalna, nie zmienia to faktu, że komiks jest ciekawy i trzyma poziom, do którego przyzwyczaili czytelnika jego twórcy.

Finał cyklu o krainie Qa okazał się moim zdaniem nieco słabszy od poprzednich części, choćby z tej przyczyny, że można było się w znacznym stopniu spodziewać tego, co się w nim wydarzy. Bohaterowie ponownie zostali wplątani w intrygę stanowiącą bezpośrednie zagrożenie dla ich życia, zaś jej główną przyczyną była chęć powrotu na rodzimą wyspę. Thorgalowi i pozostałym udaje...

Tom kontynuuje wątki w poprzednich części. Opowieść jest w dalszym ciągu zachwycająca, a grafiki piękne. Warta i dynamiczna fabuła nie pozwala odłożyć komiksu ani na chwilę. Kolejny wspaniały tom wybitnej sagi.

Tom kontynuuje wątki w poprzednich części. Opowieść jest w dalszym ciągu zachwycająca, a grafiki piękne. Warta i dynamiczna fabuła nie pozwala odłożyć komiksu ani na chwilę. Kolejny wspaniały tom wybitnej sagi.

Główna historia najbardziej znanej serii Thorgala już się zamknęła, teraz czas na jej epilog domykający wszystkie wątki sagi amerykańskiej. Syn gwiazd i córka dumnego rodu wikingów będą zmuszeni powalczyć o swojego syna Jolana, znanego teraz jako bóg Hurakan. Zmanipulowany chłopiec przez głównego posługiwacza własnego dziadka Tanatloca, służy tylko jako pretekst do spisku przejęcia władzy w królestwie Xinjinsów. Uebec wypacza rzeczywistość w oczach Jolana, przysłowiowo piorąc mu umysł i zmusza go do okrutnych rządów i sprzeciwienia się decyzjom własnego ojca. Wszakże to on, Jolan, od początku zdarzeń kreowany jest na najważniejszego spadkobiercę ludzi kosmosu. To osobisty rozdział historii, w której bardzo intensywnie zostaje zarysowana nić emocjonalna między Aegirssonem i jego potomkiem, a jej kluczowy moment rozegra się w zawieszeniu między niebem a ziemią. W miejscu tortur, pełnym kryształów i niewyobrażalnych temperatur skazujących człowieka na samobójstwo, a klasyczny już temat buntu przeciw rodzicielowi zapełni ponownie strony komiksu. Ten zabieg artystyczny, ta żółć obrazów i niemalże odczuwalny skwar celowo mają przywodzić na myśl regiony południowego Meksyku a nawet Peru. Autorzy oferują nam jeszcze jeden wątek, postarzałej i ostatecznie przywróconej do młodości za pomocą władania materią Kriss de Valnor. Główna mącicielka i uwodzicielka cyklu Thorgala zostanie jednak porzuca w dość zagadkowym momencie, który może stanowić początek jej przemiany jeśli jeszcze kiedyś się pojawi na łamach komiksów. Ostatnie strony pogodzonej familii wraz z rozstaniami to czysty opad emocji i uczucie spełnienia po fantastycznej przygodzie. Bo nie wiemy czy jeszcze kiedyś autorzy zaserwują nam coś równie spektakularnego?

Główna historia najbardziej znanej serii Thorgala już się zamknęła, teraz czas na jej epilog domykający wszystkie wątki sagi amerykańskiej. Syn gwiazd i córka dumnego rodu wikingów będą zmuszeni powalczyć o swojego syna Jolana, znanego teraz jako bóg Hurakan. Zmanipulowany chłopiec przez głównego posługiwacza własnego dziadka Tanatloca, służy tylko jako pretekst do spisku...

Epilog sagi o krainie Qa - wyraźne zwolnienie tempa i mniejsza doniosłość całej historii. Z dobrych rzeczy trzeba wymienić Jolana, przekonującego jako głupie dziecko, któremu spodobało się być bogiem, oraz Usta Boga jako miejsce egzekucji odpowiednio efektowne i przerażające. Słabiej wypadł Thorgal jako rodzinny tyran "masz mnie słuchać, albo lanie na goły tyłek", co wynika częściowo ze zmiany wrażliwości, jaka chyba zaszła w myśleniu o rodzicielstwie/ojcostwie w ciągu tych 30 lat. Uebac jako antagonista też nie jest jakiś szczególnie fascynujący.
Dopiero przy tej części zdałam sobie sprawę, że Kriss de Valnor jest rzadkim przypadkiem trickstera płci żeńskiej. Na ogół ten typ amoralnej postaci, kierującej się przede wszystkim własnymi żądzami i rozbijającej zastany porządek, obejmuje bohaterów męskich.
Zdałam też sobie sprawę, że tłumacz (nie po raz pierwszy) pokpił sprawę, nazywając kobiety Drewnianej Nogi Be-ki i Man-ge. Thorgal pyta w pewnym momencie, skąd te imiona się wzięły, a Drewniana Noga wyjaśnia, że to były pierwsze słowa, które wypowiedziały te kobiety w jego języku. Olśniło mnie, że chodzi o "bequille" (kula, taka do podpierania) i "manger" (jeść),czyli słowa, które kobiety faktycznie wypowiadają jeszcze w "Oczach Tanatloca". Może jednak lepiej, że polski przekład zamaskował ten źródłosłów, stężenie kolonializmu nieco spadło.
Mimo lekkiego spadku jakości (może nieuniknionego po petardzie dwóch poprzednich tomów) czyta się dalej bardzo przyjemnie, w czym pomaga sentyment z dzieciństwa.

Epilog sagi o krainie Qa - wyraźne zwolnienie tempa i mniejsza doniosłość całej historii. Z dobrych rzeczy trzeba wymienić Jolana, przekonującego jako głupie dziecko, któremu spodobało się być bogiem, oraz Usta Boga jako miejsce egzekucji odpowiednio efektowne i przerażające. Słabiej wypadł Thorgal jako rodzinny tyran "masz mnie słuchać, albo lanie na goły tyłek", co...

Zwieńczenie opowieści o wydarzeniach rozgrywających się w krainie Qa. Super!

Zwieńczenie opowieści o wydarzeniach rozgrywających się w krainie Qa. Super!

Polecam

Polecam

Bardziej epilog niż finał, napisany zgrabnie, choć trudno się oprzeć wrażeniu, że trochę się dłuży, brak tu większej akcji, starć, więcej politykowania oraz intryg.

Bardziej epilog niż finał, napisany zgrabnie, choć trudno się oprzeć wrażeniu, że trochę się dłuży, brak tu większej akcji, starć, więcej politykowania oraz intryg.

Zwieńczenie historii z krainy Qa, kolejne problemy naszych bohaterów, którym życie podkłada kłody pod nogi. Dużo się tu dzieje, osobiście najbardziej podoba mi się wątek Kriss de Valnor z tego tomu, jej chciwość i niemal szaleństwo. Jolan staje się również coraz ważniejszą postacią sagi.

Zwieńczenie historii z krainy Qa, kolejne problemy naszych bohaterów, którym życie podkłada kłody pod nogi. Dużo się tu dzieje, osobiście najbardziej podoba mi się wątek Kriss de Valnor z tego tomu, jej chciwość i niemal szaleństwo. Jolan staje się również coraz ważniejszą postacią sagi.