Ziuzia i coś niezwykłego

Książka o tym, że należy wydawać precyzyjne polecenia. A może o tym, jak być kreatywnym i wychodzić poza ramy. A może o tym, że nie zawsze sprzątanie musi być nudne? Myślę, że odpowiecie sobie na te pytania już po lekturze. Na pewno będzie zabawnie, śmiesznie i zaskakująco. Dziecko było zachwycone, zaśmiewało się w głos. Dorosły czytelnik też się nie nudził. Może to zasługa tłumacza, a może treść sama w sobie jest frapująca. Jedynie tort, to raczej tarta, ale może pan Mann nie widzi różnicy. Przecież jedno i drugie jest smaczne. A może to ilustrator się nie zna. Nie wiem, za to lekturę polecam.

Książka dla rodziców językoznawców, ale nie tylko. dzieci na różnych etapach przyswajania języka interesują się słowami jako takimi. Moje starsze dziecko, kiedy uczyło się mówić, miało coś w stylu "śmiesznego słowa na dziś" i czasami te śmieszne słowa były zaskakujące i trzeba było je przeczytać, powiedzieć wiele razy. Wymyślał też swoje słowa i nawet ten "język" miał swoją nazwę. Książka "Aciumpa" może być takim przedłużeniem zabawy w słowa, w wymyślanie swojego języka. Bo tytułowe słowo działa podobnie, jak wiele słów małych dzieci - nie wiadomo, co znaczy, jaką jest częścią mowy, jak go używać. Dla najmłodszych książka i tytułowe słowo mogą być po prostu śmieszne. Ze starszymi dziećmi chodzącymi do szkoły, można już więcej porozmawiać o częściach mowy, o znaczeniu i funkcjach słów w zdaniach, czy o nauce języków.

Druga część jest o wiele lepsza, niż pierwsza bo się pojawiają nowi bohaterowie. Dużo się dzieje i jest przy tym dużo śmiechu. Naprawdę polecam! Napisana prostym językiem w czasie teraźniejszym (ogólnie nie lubię tego, ale w tym przypadku w ogóle nie przeszkadza). Najbardziej polubiłam Pipa, pomimo że wyraża się jedynie przez swoje "ko" to czuć w nim cały wachlarz emocji i uczuć. No, po prostu kochany jest ten Pip!

Wybitna treść, język i ilustracje. Do tego wesoła, lekka, córka chętnie do niej wraca. Prezent od Tosi przyjaciółki. Dobrze, że nasze dzieci mogą obcować z takim poziomem sztuki. Ściągnięty komentarz z sieci: "Zachwycona Bromba odłożyła książkę i zapytała Glusia, czy już słyszał o Ziuzi. Naturalnie - odpowiedział reżyser. Bardzo je lubię. I Ziuzię, i Prześlugę. Są wspaniałe!!! Mają takie swoje własne choniki. Koniecznie trzeba o nich poczytać, bo ich się nie da opowiedzieć. One są po prostu WYJĄTKOWO POCZYTALNE!" Maciej Wojtyszko

Kolejne przygody psotnego lisa Felka i mądrego zająca Toli tym razem na wyspie, na której zdecydowali się spędzić wakacje uciekając od zimy w Swoim lesie. Kilka zabawnych historii o życiu na małej wyspie, tęsknocie za domem i spędzaniu wspólnie wolnego czasu. Bajak jak dotąd najlepsza z serii. Wile zabawnych sytuacji i interesujących zjawisk związanych z morzem bawi i uczy dzieci. Dla każdego malucha i rodzica, który się przy bajce nie znudzi.

"Bajka o rozczarowanym rumaku Romualdzie" Maliny Prześlugi to rewelacyjna książka! Skrzy się dowcipem i wabi ilustracjami Jagi Słowińskiej. Ma duży format i teoretycznie skierowana jest do małych dzieci. Ale i starsi będą mieli dużo (więcej) uciechy przy jej czytaniu. Zwłaszcza przy głośnym czytaniu! Głośnym i szybkim. Żeby było można poczuć ten rytm, żeby było słychać tętent końskich kopyt, i wołanie "Ratunku!" oraz "Hop-hooop?!" i tym podobne okrzyki ;-) Tak, tak, sprawdziłam! Głośno czyta się to świetnie! Nawet nastoletniej córce :-) Rumak Romuald czuje się niedoceniony. Jest zawiedziony i rozczarowany, że w bajkach nie poświęca się koniom należnej im uwagi. A przecież bez koni ci wszyscy królewicze, książęta i inni bohaterowie, niewiele by zdziałali! I oto nadarza się okazja, by on sam stał się bohaterem, albowiem słyszy wołanie o pomoc. Rusza więc (z pewnym niedowierzaniem) z odsieczą! Nie zdradzę, co było dalej. Historia nie jest długa. Można przeczytać jeszcze raz. I jeszcze :-) Bardzo polecam małym, średnim i dużym :-) https://bajdocja.blogspot.com/2019/11/bajka-o-rozczarowanym-rumaku-romualdzie.html

Książka ciekawie zilustrowana. Tekst pisany wierszem zdaje się być czasami zbyt skrótowy i pełny niedopowiedzeń. Na szczęście moje dziecko skupia się póki co na rytmie i melodii tekstu, a nie jego znaczeniu, więc nie dopytywało, o co chodzi w niektórych partiach utworu. Raczej nie będziemy wracać do tej książki.

Książka, która mnie bardzo pozytywnie zaskoczyła. Okazała się być bardzo ciekawą, interesującą tez dla mojego pięciolatka. W prostej formie w metaforyczny sposób zahacza o dużo treści. Wiele ciekawych rozmów z dzieckiem nam się przydarzyło w związku z czytaniem tej książki. Moim zdaniem warto przeczytać w każdym wieku.

Pani Strzałkowska pisze świetne wierszyki dla dzieci. W tej książeczce bohaterami są strachy, duchy, czarownice i różne inne straszydła, które autorka oswaja i sprawia, że dzieci się ich nie boją. Wszystko okraszone humorem i dowcipem, napisane z lekkością i fantazją. Można przy czytaniu tych utworów pogimnastykować język, sprawdzają się idealnie, jako zabawy logopedyczne. Do książki dołączona jest płyta, na której usłyszeć można wierszyki w interpretacji Jerzego Stuhra.

Magiczna historia, którą opowiada dziecku opiekunka, gdy jako dziewczynka wyruszyła na poszukiwania zaginionego brata i trafiła do tajemniczej krainy. Można ją czytać na różnych poziomach - jako baśń lub opowieść o stracie. Piękne, bajkowe ilustracje i dobre zakończenie.

Kastor to bardzo uzdolniony i zaradny bóbr. Nigdy się nie poddaje, a kiedy czegoś nie jest pewny – sięga do sprawdzonych źródeł wiedzy. Kastor zauważył, że jego fartuszek już do niczego się nie nadaje. Trzeba więc uszyć nowy. Żaden problem – oto czysty materiał, maszyna, centymetr krawiecki, więc do roboty! Razem z bobrem przechodzimy przez kolejne etapy powstawania fartuszka: Kastor zdejmuje z siebie miarę, nawleka nitkę na igłę, wybiera tasiemkę. I skończone! Ach, jeszcze drobne poprawki – jak to z rzeczami szytymi na miarę bywa. ;) Wszyscy polubiliśmy Kastora! :) Kiedy pierwszy raz wzięłam tę książkę do ręki, pomyślałam, że maksymalnie dwa razy przeczytamy, bo tekstu jest mało (często po jednym zdaniu na stronę),a tu niespodzianka. Zaradny i pomysłowy bóbr skradł nasze serca. Nie mogę nie wspomnieć o ilustracjach, które są po prostu urocze, takie rysunkowe ołówkowo-kredkowe. :D Takie dziecięce po prostu. :) W tej części brakuje bobrzego małego pomocnika i zapewne dlatego „Kastor szyje” jest w naszym domu najrzadziej czytaną spośród wszystkich czterech części, jakie trafiły w nasze ręce. Bardzo żałuję, że jest tylko pięć części.

...jak dla mnie książka Janusza Minkiewicza, to kolejny hit Wydawnictwa Dwie Siostry... ...prosty pomysł, przejrzysta konstrukcja, niezwykle pomysłowe hasła, przepiękne ilustracje - wszystko to niesamowicie przykuwa uwagę małych oczu ;-) ... ...rewelacyjna książeczka do pierwszego kontaktu dziecka z alfabetem... moja A. już rozpoznaje poszczególne literki... ... i już dopowiada, jak ma brzmieć hasło do każdej z nich... ...bardzo fajnie spędzamy czas czytając i przeglądając "Od A do Z"... ... no i dodatkowo jest to też dla mnie bardzo atrakcyjna pomoc do zajęć logopedycznych... ...zdecydowanie polecam :-) :-) :-) ...

Linn, dziewięcioletnia bohaterka, znajduje się w dość trudnej sytuacji - mieszka z mamą, która próbuje wrócić do równowagi po rozwodzie, tatę i jego nową rodzinę widuje rzadko, w szkole jest wykluczana przez koleżanki, zaginął jej kot. Jest samotna. Sytuacja zmieni się jednak, gdy na jej ulicy pojawi się książkobus a w nim Wiktoria - kierowniczka objazdowej biblioteki. To skandynawska proza dla dzieci, więc prezentuje niecukrowaną rzeczywistość - trudne sytuacje zdarzają się w życiu, dorośli mają problemy, z którymi lepiej lub gorzej próbują się uporać, rówieśnicy nie zawsze są życzliwi. Opowieść nie jest jednak przygnębiająca - zawiera czytelny przekaz, że dzieci są silne i mądre - radzą sobie z problemami, a w swoim otoczeniu potrafią znaleźć życzliwe osoby, które mogą pomóc w trudnych chwilach. Warto.

„Inna podróż” to kolejna historia z orzesznicą i mrówkojadem w rolach głównych. Tym razem mrówkojad zapragną wyruszyć w podróż. Spakował już nawet same niezbędne rzeczy do swej walizki: mapę, kąpielówki, suszarkę do włosów i rzecz jasna Karola Gustawa. Jednak po odbyciu dyskusji z orzesznicą i zaczerpnąwszy pewnych informacji z gazety, przyjaciele dochodzą do wniosku, że przecież można odbyć podróż nie ruszając się z miejsca. I będzie to niesamowita podróż do wnętrza ich samych. Do tego, co im w duszach gra. Postanawiają wspólnie napisać prawdziwą sztukę, w której sami odegrają role główne ma się rozumieć. Aż tu zupełnie niespodziewanie w drzwiach domu orzesznicy pojawia się słoń Arne i zaczyna wprowadzać nieco zamieszania w koncepcję teatralną dwójki przyjaciół. Czy bohaterowie zaczną ze sobą współpracować? I czy ich współpraca przyniesie jakiś wymierny skutek? Hmmm… Pozostawiam to już Waszej ocenie. Uważam, że „Inna podróż” jest bardzo filozoficzną publikacją, ale również dowcipną i mądrą, jak zwykle. Myślę, że każdy wyniesie z niej coś dla siebie pozytywnego. Udanej lektury zatem. Polecam.

"Zabawę liniami" od razu odrzuciłam. Nie potrafiłam dostrzec w tej książce żadnych pozytywów – jakoś mi nie pasowała do córy, w sumie do żadnego dziecka, które przyszłoby mi na myśl. I co? Znowu błąd. Książka doskonale sprawdzi się dla maluchów, które z zaciekawieniem będą wodzić paluszkiem po nieregularnych liniach i z zachwytem przewracać kolejne części stron, by tworzyć nowe, wyjątkowe wzory. Książeczka jest atrakcyjna nie tyle wizualnie, co właśnie ze względu na dzielone strony, z którymi można pokombinować. Poza tym doskonale nadaje się do wyścigów samochodowych, a także może posłużyć do treningu odwzorowywania. Niby takie niepozorne linie, a dają spore możliwości zabawy. Tu w sumie nie ma żadnych ograniczeń – dzieci mogą zaszaleć.

Wypożyczyłam książkę "Zakochałem się w Milenie" wydawnictwa Zakamarki. Po otwarciu zobaczyłam długi, ale wiele wyjaśniający podtytuł: "Opowiadanie o chłopcu, który chce zostać zauważony przez pewną dziewczynę" Per Nilsson przedstawia pierwsze zauroczenie z perspektywy chłopca. Dawid chodzi do szkoły. Mówi o sprawdzianie z geografii, o chłopaku z piątej klasy, maluchach w świetlicy i innych osobach i wydarzeniach szkolnych. A przede wszystkim mówi o Milenie. No i o swoich zabiegach, żeby zwrócić na siebie uwagę tej czarnowłosej, wysokiej, niedostępnej dziewczynki. Ile może mieć lat? Dziesięć? Jedenaście? Sądząc po zachowaniu raczej mniej, ale Pija Lindenbaum narysowała go chyba starszego. Każdego dnia Dawid opracowuje sposób na Milenę. No, trochę przesadzam, poniosło mnie w stronę "Sposobu na Alcybiadesa" ;-) Każdego dnia Dawid zastanawia się, co mógłby zrobić, żeby Milena go zauważyła. Każdego kolejnego dnia realizuje to, co wymyślił poprzedniego. Konsekwencje nie są takie, jak planował. Dlatego każdego dnia opracowuje inną strategię. Niestety równie nieskuteczną, jak poprzednie. Na koniec okaże się, że trzeba było po prostu... Sprawdźcie sami :-) Książka ma 68 stron, ale niewielki format. Czyta się szybko. Córce się nie podobała. Pewnie dlatego, że nie jest chłopcem ;-p Nie mogła zrozumieć, dlaczego Dawid postępuje tak głupio ;-) Ja książkę polecam. Zwłaszcza chłopcom. Zwłaszcza zakochanym :-) Ale dziewczynkom też. Niech poznają męską perspektywę ;-) Zwłaszcza, że Dawid - mimo nieudolnych "zalotów" - pełen jest zachwytu nad swoją wybranką, i mówi o tym wprost. Ładnie mówi :-) https://bajdocja.blogspot.com/2017/11/zakochaem-sie-w-milenie.html