Ziuzia

"Bajka o rozczarowanym rumaku Romualdzie" Maliny Prześlugi to rewelacyjna książka! Skrzy się dowcipem i wabi ilustracjami Jagi Słowińskiej. Ma duży format i teoretycznie skierowana jest do małych dzieci. Ale i starsi będą mieli dużo (więcej) uciechy przy jej czytaniu. Zwłaszcza przy głośnym czytaniu! Głośnym i szybkim. Żeby było można poczuć ten rytm, żeby było słychać tętent końskich kopyt, i wołanie "Ratunku!" oraz "Hop-hooop?!" i tym podobne okrzyki ;-) Tak, tak, sprawdziłam! Głośno czyta się to świetnie! Nawet nastoletniej córce :-) Rumak Romuald czuje się niedoceniony. Jest zawiedziony i rozczarowany, że w bajkach nie poświęca się koniom należnej im uwagi. A przecież bez koni ci wszyscy królewicze, książęta i inni bohaterowie, niewiele by zdziałali! I oto nadarza się okazja, by on sam stał się bohaterem, albowiem słyszy wołanie o pomoc. Rusza więc (z pewnym niedowierzaniem) z odsieczą! Nie zdradzę, co było dalej. Historia nie jest długa. Można przeczytać jeszcze raz. I jeszcze :-) Bardzo polecam małym, średnim i dużym :-) https://bajdocja.blogspot.com/2019/11/bajka-o-rozczarowanym-rumaku-romualdzie.html

Niesamowite, jak tekst adresowany wyraźnie do młodszych czytelników może być interesujący także dla dorosłych. Imponuje także delikatność, w jaki Autorka pisze o wydalaniu, a tym bardziej rozmnażaniu wyjaśniając równocześnie, że opisy z tym związane w tej książce mają charakter symboliczny i umowny, aby nawet w takim szczególe nie wprowadzać dziecka w błąd. Niesamowita troska o wysoki poziom merytoryczny przekazywanej wiedzy.

Bardzo polecam! Ta książka mnie pozytywnie zaskoczyła, zwłaszcza jej forma. Sześć historii, które poruszają ważne dzisiaj problemy, jednocześnie przedstawionych na podobieństwo klasycznych bajek( Kopciuszek, Wilk i 7 koźlątek, Królewna Śnieżka). To historie które mówią o wartościach, o tym jak radzić sobie z problemami, co tak naprawdę w życiu jest ważne. Według mnie ważne by czytać je z dzieckiem i o nich rozmawiać. Książka którą będę polecać wszystkim, a i sama chętnie będę do niej wracać.

#sztucznymaraton z Edytą Literatunek Książka dla dzieci stawiająca mnóstwo pytań na temat tego czym jest sztuka i piękno, kim jest artysta. Stawiane pytania rodzą kolejne i stanowią świetny przyczynek do dyskusji. Ciekawie wydana Wartościowa pozycja i chętnie przeczytam inne z serii Dzieci filozofują - na inne tematy

Genialna książka dla małych i dużych ❤️ Pamiętacie, jak byliśmy dziećmi i marzyliśmy o dorosłości? A teraz... Ile razy wzdychamy i chcemy się przenieść do czasów beztroskiego dzieciństwa? O tym jest właśnie ta książka, która może być pretekstem do dłuuuuuuuugich dyskusji międzypokoleniowych. Polecam 👍

Intrygujący tytuł, nieznana mi wcześniej fińska autorka i koty na okładce. Czy można się w ogóle takiej kombinacji oprzeć? Nie wiem jak wy, ale ja nawet nie próbowałam i muszę przyznać, że się z tego powodu bardzo cieszę. Historia Sari Peltoniemi okazała się bowiem jedną z tych nieprzekombinowanych, mądrych i poruszających w swojej prostocie opowieści, które przypadają do gustu zarówno dzieciom jak i rodzicom. http://alicya.pl/koci-taksowkarz-sari-peltoniemi/

Kategoria +7, ale to dla każdego. W sześciu tematach zapisane pytania o sprawy życiowe, jak szczęście czy śmierć. To wywoływanie tematu i pewne refleksje bardzo trafnie uzupełnione rysunkami. Można samemu sobie odpowiedzieć na postawione pytania, rozważyć tezy i zapoznać się na koniec z filozoficzną receptą na niektóre dręczące nas zagadnienia. Mądre. Można powracać.

Grzegorz Kasdepke ma na prawdę świetne książki dla dzieci. Każda jest cudownie ilustrowana, zawiera super treść. Zawsze jest jakiś morał w niej zawarty - tylko czytać dzieciom. Tak sobie myślę, że oprócz tego, że akurat tego autora uwielbiam i ja dorosła też je czytam to pracując z dziećmi wiem, że zawsze bym im przeczytała jego książki. Każdy wyraz jest wytłumaczony tak, że każde dziecko zrozumie. POLECAM !!!

http://alicya.pl/lenka-katlin-szegedi/ Jesteś piękna taka jaka jesteś „Góra mięsa”,” szafa trzydrzwiowa”, „wieprz”, „spaślak”, „pulpet”, „klucha”,” beka”, „kloc”, „kolubryna”, „wieloryb”, „tucznik”. To tylko kilka określeń – i to tych łagodniejszych – które potrafią wykrzykiwać nasi „milusińscy”, te aniołki i niewiniątka, za osobami borykającymi się z nadmiarem kilogramów. Niestety prawda jest taka, że dzieci potrafią być okrutne. Zwłaszcza, gdy poczują siłę grupy i obiorą sobie kogoś za cel drwin. I chociaż książka Szegedi porusza ten temat w łagodny sposób, nie da się nie zauważyć jego powagi. Przecież Lenka słyszy: „Pobaw się lepiej ze swoją świnką, ty prosiaku”, „Masz tu swoje hula –hop jeśli się do niego zmieścisz”,” Turlaj się stąd lepiej”. Jak bardzo trzeba być nieczułym, jak mało mieć w sobie empatii, by wypowiedzieć takie słowa? Tak, temat szydzenia z odmienności jest bardzo ważny, każdy zdaje sobie sprawę, że przedstawiony w „Lence „aspekt inności, jest tylko jednym z wielu i że to duży problem. Tytułowa Lenka odstaje od grupy. Dzieci nie chcą się z nią bawić ponieważ jest „gruba”. Nie wiemy czy taka jej uroda, czy to efekt nieograniczonej miłości rodzicielskiej. Przecież autorka wspomina, że rodzice chcieliby przychylić jej nieba i pewnie dlatego zawsze w zasięgu jej ręki leżą jakieś ciasteczka (co nie powinno umknąć uwagi myślącego rodzica i powinien wyciągnąć z tego wnioski). Wiadomo jednak, że na pewnym etapie rozwoju, rodzice już nie wystarczają, nie wystarczy także przychylanie nieba. Dziecko chce być częścią grupy, chce mieć kontakt z rówieśnikami. Wypchnięta na margines dziewczynka pozostaje więc bardzo smutna. Samotność spowodowała, że znalazła dla siebie erzac: nie mogąc bawić się z innymi dziećmi bawi się sama z sobą. Rysuje, ucieka w świat fantazji. Powstająca w ten sposób pasja nie pomaga jej zaistnieć społecznie, powoduje, że Lenka odstaje jeszcze bardziej. Spostrzegawczy czytelnik dostrzeże, że namalowana przez nią dziewczynka (pewnie ona sama) jest bardzo smutna, ma buzię na podkuwkę. Mama bagatelizuje obawy dziewczynki i wiedziona matczyną troską zmusza Lenkę by wyszła na dwór pobawić się z innymi. Czy nie zdaje sobie sprawy, że naraża małą na kolejną porcję szykan? Czy wierzy, że ktoś dostrzeże wyjątkowość jej córki? Dziewczynka wie, co ją czeka, mimo to słucha i idzie. Kilkukrotnie odrzucona przestaje wierzyć w to, że ktoś by się z nią pobawił. Książka ma jednak pozytywny wydźwięk. Lenkę dostrzega Palko, który zachwyca się jej rysunkami. Odtąd Lenka ma kolegę, wraca do domu radosna i odmieniona. Przyjaźń, która akceptuje, pomaga jej zapomnieć o wcześniejszych przykrościach. Książka porusza dwie kwestie. Jakbyśmy mocno nie próbowali dziecku wytłumaczyć, że jest piękne takie jakie jest, i tak będzie cierpiało z powodu odrzucenia. Tylko konsekwencja w postawie rodzica może pomóc dziecku zbudować, pomimo odrzucenia przez grupę rówieśniczą, poczucia własnej wartości. Poza tym pokazuje, że jednak warto być „jakimś” i mieć pasję. Lenka nie zdaje sobie jeszcze jednak sprawy, że nie potrzebuje wkupić się w łaskę grupy, nie musi stać się taka jak inni, bo jej wyjątkowość jest zaletą. Nie warto więc zaprzątać sobie głowy ludźmi, którzy nas nie lubią, my też nie musimy wszystkich przecież lubić. Więcej energii można poświęcić na robienie „swojego” i skupianie się na ludziach, którzy szanują nas za to jacy jesteśmy. Warto więc wyjść z domu i nie zrażać się do świata. Książka niesie więc z sobą proste pocieszenie. Jak dla mnie zbyt proste. Co bowiem począć, gdy dziecko jednak nie znajduje takiego swojego Palko? Jak wtedy z nim rozmawiać? Co zrobić? Czy „inny” może zaprzyjaźnić się tylko z „innym”? Przecież Palko to „typowy” okularnik. Lektura ta nie daje nam gotowych odpowiedzi, wywołuje tylko jeszcze więcej pytań. Głównie może posłużyć do uwrażliwiania najmłodszych dzieci, oraz uczenia ich empatii w stosunku do innych, pokazując, że każdy jest wartościowy. Treści mamy tutaj niewiele i moim zdaniem czcionka jest zbyt drobna, aby dziecko czytało książeczkę samodzielnie. W oko wpadają za to ilustracje. Lenka kipi od czerwieni w jej otoczeniu pojawia się również sporo nasączonych tą emocjonalną barwą drobiazgów: biedronki, kredki. Podkreśla to uczuciowość dziewczynki. Reszta świata jest szara, nijaka. Kontrast ten z jednej strony podkreśla samotność zagubionej jednostki, z drugiej podkreśla także jej wyjątkowość. Może owa szarość jest karą dla innych dzieci, nigdy nie dostrzegą one piękna świata, nie dostrzegą niczego poza końcem własnego nosa? A może obrazuje ona tylko sposób widzenia smutnej rzeczywistości przez Lenkę. Może szarość również ukazuje jej uczucia? W każdym razie ilustracje i ich zabarwienie przekazują więcej, i skłaniają do głębszych refleksji, niż prosta (wręcz banalna) i mało naturalna treść książeczki. P.S. Zauważyliście u dołu jednej ze stron psa obsikującego znak „zakaz wyprowadzania psów”? Czy to jakiś ukryty przekaz o niechęci do przystosowywania się za wszelka cenę?

A mnie się nie podobało. Same opowieści mają sens, owszem, opowiadają o rzeczach trudnych, a jakże, ale w żaden sposób nie mówią jak sobie z nimi radzić. Bliskie mi osoby w różnym wieku rozprawiały się z podobnymi kłopotami jak opisane w książce, ale nie nastąpił nagle gwizd nagle świst para buch koła w ruch i sparaliżowana dziewczynka nie zmieniła się w lokomotywę, nadal pozostała okaleczona i zła na cały świat. Przeczytanie tej ksiażeczki tylko ugruntowało ją w refleksji że wszystko jest do niczego i niesprawiedliwe, a zerowym ratunkiem są złudzenia i malowanie blokowisk na pastelowo. Tak czy siak ksiażka opowiada faktycznie o sprawach problematycznych omijanych przez autorów książek dla dzieci. I super ale mi to nie wystarcza.

Bardzo niesztampowa lektura, która skupia się wokół 6 tematów: dowody miłości (Skąd wiesz, że rodzice cię kochają?),zazdrość (Czy jesteś zazdrosny o swoich braci i siostry?), konflikt (Dlaczego kłócisz się z tymi, których kochasz?),miłość (Czy dobrze jest być zakochanym?), przyjaźń (Czy wolisz być sam, czy z przyjaciółmi?) oraz nieśmiałość (Czy boisz wypowiadać się przed całą klasą?). Lektura skłania do refleksji poprzez zadawanie różnych pytań, które czasem się wykluczają i sobie zaprzeczają. Jest to książeczka dla starszych dzieci, na pewno już w wieku szkolnym. Zawiera niestety bardzo nieestetyczne, brzydkie ilustracje. Ale nie one są tu najważniejsze. Do pytania "skąd wiesz, że rodzice cię kochają?" , załączono odpowiedzi: - bo mnie całują - Czy ci, którzy się całują, zawsze się kochają? Czy ci, którzy się kochają, ciągle się całują? Czy zawsze lubisz, gdy ktoś cię całuje? - bo dają mi jeść - Czy rodzice nie mają obowiązku tego robić? Czy wszystkich rodziców stać, by nakarmić swoje dzieci? Czy rodzice, których na to nie stać, nie kochają swoich dzieci? - chodzą ze mną do lekarza - bo czuję to w sercu - bo się o mnie martwią - bo mnie karzą, jak coś przeskrobię - bo mi dają wszystko, czego chcę Na pewno książka zmusza do myślenia i porusza zwoje mózgowe. Polecam:)

Śmieszna, zabawna, ciekawa książka z mądrym humorem dla CAŁEJ RODZINY !!! Książka którą można czytać razem z mamą, tatą, ciocią, wujkiem, babcią dziadkiem...itp Wszyscy będą się śmiać czytać i dobrze się bawić. Można też poprzez śmiech uświadomić dziecku jego wady lub rzeczy które robi źle.

Dobro i zło to książeczka z serii "Dzieci filozofują". Jest niezwykle... filozoficzna. Została podzielona na kilka rozdziałów, które mają formę zagadnień takich jak: uprzejmość, słowa, posłuszeństwo, pomoc innym, wolność, prawo. Każdy rozdział rozpoczyna się od pytania, np. Uprzejmość otwiera pytanie: Czy Czy musisz być miły dla innych? Potem następują alternatywne odpowiedzi, a po nich krótkie, rzekłabym, rozsądne podsumowanie. Ta książeczka to punkt wyjścia do filozoficznych rozmów z dzieckiem, do myślenia, refleksyjności. Całość ujęta została w bardzo dostępny język i niewymuszone, zabawne ilustracje. Bardzo dobra książka, obowiązkowa lektura dla wszystkich od 0+

To ciekawa książka dla dzieci, która ukazała się nakładem Wydawnictwa GWP. Autorka Elżbieta Zubrzycka przedstawia w niej przygody zajączka Filipa, którego czytelnicy mają okazję lepiej poznać. Zajączek urodził się mały i był wolniejszy od innych, dlatego się z niego wyśmiewali. W dodatku często się czegoś bał. Gdy jego bracia i siostra bawili się wspólnie, on siedział w samotności i obserwował otaczający go świat. Z czasem zaprzyjaźnił się z małym łabędziem, z którym wspólnie ćwiczył, co sprawiło, że oboje stali się silni. Pewnego dnia musiał pomóc swojej przyjaciółce Pusi narażając swoje własne życie. Więcej na blogu www.ksiazkizabawy.blogspot.com

Przepiękna książeczka wierszowana dla najmłodszych muzyków lub takich ,którzy marzą by się nimi stać. Proste rymy ukazują pierwszą twórczość Fryderyka Chopina, jak był jeszcze dzieckiem i nie wiedział ,że stanie się sławnym kompozytorem. Pokazuje ,że wielkim człowiekiem od razu się nie rodzimy , najpierw jesteśmy dziećmi. Tych cech nabywa z wiekiem. Świetna książka dla dzieci nieśmiałych i nie dowierzających w swoje umiejętności .Całość ilustrowana w dosyć skromną grafikę, ale wymowną. Polecam dla wszystkich.

Liliana Bardijewska w swojej książce „Moje - nie moje” (wyd. Wydawnictwo EZOP) opowiedziała o wyjątkowym i pełnym wrażliwości spoglądaniu na świat. Aby nauczyć się spostrzegać piękno duszy trzeba wychodzić poza stereotypy piękna, powierzchowności. To bardzo wymagające patrzenie, bez oceniania, bez porównywania z kanonami i schematami, pełne zaufania i troski o drugiego. Kiedy pojawia się "gładziutkie, złociutkie i w srebrzyste kwiatuszki" jajko, każde ze zwierząt chce się nim opiekować, zachwycone jego nietypową skorupką i wielkością. I pająk i wąż, leśne ptactwo, a nawet krokodyl chcą być jego rodzicem. Każde z nich chce mu śpiewać kołysanki i zabrać do swojego domu. Dla zwierząt cudowne jajo staje się przedmiotem pożądania, o którym marzy się, aby chwalić się nim przed innymi. Spór łagodzi Kangur, który proponuje współpracę i wspólną opiekę nad niezwykłym jajem. Kiedy jednak z cudnego jajka wykluwa się mały, niepozorny ptak, w ocenie zwierząt staje się „brzydalkiem”. Nie spełnia on oczekiwań zwierząt, staje się wyrzutkiem. Wśród zaskoczonych mieszkańców Polany jedynie Kangur postanawia przygarnąć malucha. On jedyny dostrzega coś więcej niż potargane piórka i krzywy dziób ptaka, otacza go tolerancją i akceptacją. Okazuje się, że ptaszek ma pewien wspaniały talent, który dzięki miłości Kangura rozwija się i zadziwia wszystkich. Po lekturze pozostaje nadzieja, aby nasze dzieci spotykały jak najczęściej takich Kangurów i nie bali się być również sami Kangurami, patrzącymi o wiele głębiej. Bycie Kangurem nie jest łatwe, wymaga wciąż otwierania swojego serca, czasami podążania pod prąd. Ta postawa wymaga również aby wyzbyć się oceniania, pozorów, schematów myślowych, które podsuwa nam szybkie spojrzenie. Wartościowe serce trudno jest zobaczyć, bardzo łatwo skrytykować i błędnie, krzywdząco zaszufladkować, tylko tolerancja i otwartość dają wyjątkowy zmysł głębokiego patrzenia, patrzenia nie na drugą osobę, ale w jej wnętrze. Opowieść Liliany Bardijewskiej zilustrowała Krystyna Lipka-Sztarbałło, odmalowując emocje bohaterów. Wyjątkowa jest ilustracja obrazująca ciepło, bliskość, która otula ptaka w kangurzej torbie. Książka została wyróżniona w konkursie "Książka Roku 2004" Polskiej Sekcji IBBY, a także wpisana została na Złotą Listę książek polecanych przez Fundację “ABCXXI – Cała Polska Czyta Dzieciom”.

Pani Strzałkowska pisze świetne wierszyki dla dzieci. W tej książeczce bohaterami są strachy, duchy, czarownice i różne inne straszydła, które autorka oswaja i sprawia, że dzieci się ich nie boją. Wszystko okraszone humorem i dowcipem, napisane z lekkością i fantazją. Można przy czytaniu tych utworów pogimnastykować język, sprawdzają się idealnie, jako zabawy logopedyczne. Do książki dołączona jest płyta, na której usłyszeć można wierszyki w interpretacji Jerzego Stuhra.

W książce Olszackiego przenosimy się w pełen uroku i barw świat zaczarowanej Bajkonii. Tu absolutnie wszystko jest możliwe i tu w chwili obecnej bardzo źle się dzieje. Smok porywa królewską córkę Nieradkę i żąda od króla Bożydara bardzo specyficznego okupu. Gustaw uwolni uwiezioną na szczycie góry królewnę za sto ton landrynek cytrynowych, zapewnienie ubezpieczenia medycznego i za zorganizowanie wczasów za granicą. Niestety król za nic w świecie nie chce oddać mu ukochanych landrynek!!! Czy istnieje zatem jakieś inne wyjście z tej beznadziejnej sytuacji? Bożydar ma zamiar znaleźć śmiałka, który za połowę królestwa i rzecz jasna rękę Nieradki uwolni jego córkę z rąk nieobliczalnego smoczyska. Cóż tu jednak począć, gdy jedyny rycerz z kart tej książki niejaki Mścisław zwyczajnie „daje nogę”, a znikąd pojawia się wredny chochlik drukarski, który tak manipuluje tekstem, że głowa pęka??? W końcu giermek Hipolit postania wziąć sprawy w swoje ręce i przejmuje rolę głównego bohatera tejże opowieści. Ale czy uda mu się pokonać uciążliwego chochlika, udobruchać smoka Gustawa, by uwolnił znudzoną do granic możliwości Nieradkę i ocalić landrynkowe królestwo Bajkonii? Doczytajcie proszę sami. Książka jest niezwykle zabawna, pouczająca, inteligentna, zwariowana, napisana z dużym pomysłem. Inna niż wszystkie dotąd wydane historie o groźnych smokach, dzielnych rycerzach i bezbronnych księżniczkach 😉 Szalenie polecam. Dobra zabawa gwarantowana.

Dlaczego oczy kota świeca w nocy ? Wspaniała kolorowa książka ❤️ zdecydowanie dla dociekliwych i "pytalskich" z przewagą pytań dlaczego 🤫 ale tylko mamy mogą zrozumieć jak to jedyne pytanie potrafi doprowadzić zarówno do śmiechu jak i do szału 😂 Wspaniałe informacje przedstawione w ciekawy sposób który zadowoli nawet najbardziej wymagające małe umysły 🤩 Dodatkowo dla umilenia śliczne ilustracje 😻

Książka, którą kupiłem dla swojej córki (7 lat) w ramach edukacji finansowej :) Przemycone są w niej pojęcia związane z funkcjonowaniem wolnego rynku. Mamy tu dużo krótkich rozdziałów i dużo ilustracji. Książka jest na pewno warta przeczytania, natomiast córce dużo bardziej podobały się "Zaskórniaki" tego samego autora.