Zagłada dalekowschodniej eskadry

Autor tej książki Zbigniew Jan Krala (t. 2) opisuje działania powietrzne II wojny światowej od lipca 1942 r. do kwietnia 1943r. Kampania na Nowej Gwinei i na Wyspach Salomona, zestrzelenie samolotu admirała Yamamoto. Jest to książka z cyklu: Kampanie powietrzne II wojny światowej. Książki tego autora warte polecenia szczególnie dla osób zainteresowanych problematyką wojenną.

Bardzo dobra książka. Opis tułaczki wojennej od Narwiku do Niemiec opisanej oczamu płk. Władysława Deca. Szeroki pogląd sytuacji ze względu na zajmowane stanowisko. Dużo humoru i ciekawych anegdot. Dużo lepsza niż książki Pruszyńskiego czy Meysztowicza. Polecam.

Wspomnienia słynnego generała Pattona to niewątpliwie ciekawa opowieść dla każdego pasjonata II wojny światowej. Dowódca, który w działaniach zbrojnych uznawał jedynie atak, stworzył warte uwagi, choć niełatwe w odbiorze dzieło. Obok samych wspomnień, równie wartościowe są uwagi i sugestie Pattona co do służby wojskowej i dowodzenia w ogóle. Spodoba się to szczególnie pasjonatom militariów oraz tym, którzy myślą o karierze wojskowej.

chyba najlepsza powieść wojenna która mi się trafiła. realistyczne opisy wojny, wraz z uczuciami żołnierzy które delikatnie mówiąc odstają od tych prezentowanych w ekranizacjach różnych. z ciekawostek, warto zajrzeć do biogramu pisarza, który jest 'nie idealny" eufemistycznie mówiąc...

Po książkę „Okrutne morze” sięgnąłem nieco przypadkowo, po obejrzeniu filmu Greyhound z Tomem Hanksem. Spodobał mi się sposób, w jaki przedstawiono morską walkę, dlatego zacząłem szukać podobnej historii w wersji książkowej. Szybko okazało się, że to właśnie ta powieść była inspiracją dla filmu. W książce obserwujemy proces kompletowania załogi oraz przygotowania nowej jednostki pływającej — korwety Compass Rose, której głównym zadaniem jest ochrona konwojów przed wrogiem. Autor szczegółowo ukazuje realia służby na morzu oraz odpowiedzialność, jaka spoczywa na załodze. Bohaterowie są wyraziści, a wraz z kolejnymi stronami coraz głębiej wnikamy w ich życie osobiste. Poznajemy ich lęki, wątpliwości i relacje, co sprawia, że stają się bardzo wiarygodni. Jak na dość obszerną książkę, momentami brakowało mi większej ilości dynamicznej akcji, jednak rozumiem, dlaczego autor obrał taki kierunek. Wojna kojarzy mi się zazwyczaj z piechotą i działaniami lądowymi, gdzie jest więcej przestrzeni na indywidualne, bohaterskie czyny. Na morzu indywidualność niemal nie istnieje — liczy się załoga jako całość i bezwzględna współpraca, co zostało w tej powieści bardzo dobrze oddane.

Książka z czasów gdy pisanie o jakiejkolwiek polskiej formacji walczącej na zachodzie było wydarzeniem. Historię Samodzielnej Kompanii Commando pochłonąłem w jeden studencki wieczór,. W książce mimo kieszonkowej objętości marnego szycia i papieru znalazło się wiele ciekawych fotografii i map. A historia polskich komandosów ciekawa i warta pochylenia się nad nią.

Nie pomnę już, która to przeczytana publikacja z kategorii prowadzenia wojny podwodnej. Ale to już zasługa wydawnictwa „Finna” :-) Robert Moraht (1884-1956) należał do grona niemieckich podwodnych asów I wojny światowej (zatopienie okrętu liniowego „Danton” w 1917 r.) Jego wspomnienia zostały spisane po upływie ponad 15 lat od zakończenia wojny, co niewątpliwie wpłynęło na zwięzłość książki. Lekki styl, bezpośrednia narracja należą do zalet tego krótkiego tomiku. Miłośnika literatury marynistycznej zapewne nie zaskoczy, ale również nie zanudzi. Pod względem edytorskim książka jak zwykle trzyma poziom.

Niezwykle drobiazgowa, ale interesująca monografia poświęcona podwodnemu stawiaczowi min. Pierwszy duży okręt zamówiony dla potrzeb Polskiej Marynarki Wojennej, pierwszy z serii okrętów zamówionych we Francji, nie był pozbawiony mankamentów. Prawie pięć lat oczekiwania na przyjęcie do służby, liczne usterki pojawiające w trakcie budowy, niższa jakość użytej stali, brak szumonamierników na wyposażeniu. W 1939 roku mógł już uchodzić za nieco przestarzały. Ale za każdym razem okazuje się, że prawdziwą wartością okrętu jest jego załoga. Chyba wszyscy znają historię odysei ORP „Orzeł” i jego samotne przedarcie się do Wielkiej Brytanii. Zapomina się jednak często, że równie bohaterskim czynem wsławił się ORP „Wilk”. Dla mnie losy „Wilka” były jakoś bliższe. Może dlatego, że wymagały dużo więcej wysiłku ze strony marynarzy, aby mimo nienajlepszego stanu technicznego przeprowadzić 10 bojowych patroli. A może przez to, że patrzę przez pryzmat dowódcy, komandora podporucznika Bogusława Krawczyka – ambitnego, niepokornego lecz niezwykle zdolnego i przywiązanego do swojej jednostki. Dobrze, że Autor poświęcił mu aż tak dużo miejsca. Na tę książkę należy spojrzeć pod kątem technicznym i biograficznym. Technikalia okrętu istotnie mogą nużyć osoby niespecjalnie znające się na specyfice służby na tego typu jednostkach. Natomiast dużo ciekawiej wygląda przebieg służby i wyeksponowanie najważniejszych punktów w historii okrętu: tasowanie załóg podwodnych w okresie międzywojennym, przebieg kampanii 1939, zagadka taranowania niezidentyfikowanego okrętu podwodnego, okoliczności śmierci dowódcy oraz sprowadzenia steranego okrętu do Polski. A także jak wyglądała wojna z perspektywy załogi okrętu podwodnego na obczyźnie, skierowanej do przymusowej rezerwy. Bo nie wszystko było łatwe i proste, jak się to może wydawać. Osoby dopiero poznające dzieje Polskiej Marynarki Wojennej dowiedzą się przy okazji dlaczego w herbie ORP „Sokół” widniała… owca :-) Bardzo ładnie i gustownie wydana książka, w lakierowanej twardej oprawie. Pod względem stylu pisarskiego wyżej stawiam Pana Jerzego Pertka, ale doceniam ogromne zaangażowanie i nakład pracy włożony przez Autora w przygotowanie tej publikacji.

Jarosław Centek to Autor kilku udanych pozycji naukowych oraz popularyzatorskich poświęconych militariom I wojny światowej. Tym razem podjął się niezwykle trudnego zadania przybliżenia czytelnikom wydarzeń bitwy pod Verdun. Ta gigantyczna batalia, toczona przez 11 miesięcy 1916 r. stała się wręcz symbolem I wojny światowej oraz bezsensownej rzezi, w której zginęły lub zostały ranne setki tysięcy żołnierzy francuskich i niemieckich. Nie przyniosła ani zdecydowanego rozstrzygnięcia, ani też nie zmieniła w większym stopniu sytuacji na frontach. Składała się z setek szturmów i kontrataków na silnie umocnione pozycje, w trakcie których najpierw Niemcy usiłowali przełamać front francuski i zdobyć (zbliżyć się? - nie jest to do końca pewne) twierdzę oraz miasto Verdun. W drugiej połowie roku Francuzi odzyskali znaczną część utraconego uprzednio terenu (zyski i straty obydwu stron nie przekraczały dystansu 10 km.). Ze względu na swój niezwykle krwawy i symboliczny charakter bitwa pod Verdun (zarówno w całości jak i w odniesieniu po poszczególnych epizodów) doczekała się olbrzymiej ilości opracowań (niekiedy niezwykle szczegółowych),analiz strategicznych, operacyjnych i taktycznych, wspomnień i relacji uczestników, wydawnictw źródłowych. Materiały te publikowano przede wszystkim we Francji i Niemczech, ale nie tylko. W odniesieniu do pracy popularyzatorskiej odrębna kwerenda źródłowa (a zachowane akta są niezwykle obfite),jak również wykorzystanie całego ogromu literatury jest po prostu niemożliwe, co Autor na samym wstępie przyznaje. J. Centek pominął więc opracowania szczegółowe (dotyczące działań jednostek na poziomie kompanii, batalionu, pułku i brygady),opierając się na monografiach poświęconych uczestniczącym w zmaganiach dywizjom i armiom. Z materiałów źródłowych skorzystał przede wszystkim z relacji wspomnieniowych. Praca pomija ukazanie przyczyn wybuchu I wojny światowej (były one wielokrotnie omawiane i są dość powszechnie znane),przedstawia natomiast sytuację strategiczną stron walczących w końcu 1915 r. oraz prawdopodobne motywy i cele dowództwa niemieckiego, planującego ofensywę na Verdun. O dziwo, nie są one jasne, co w dużej części wynika z późniejszych prób zrzucenia przez osoby podejmujące najważniejsze decyzje odpowiedzialności za bezsensowną rzeź, do której doszło. Przedstawiały one proces decyzyjny w subiektywnym i stronniczym świetle, posuwały się nawet do fabrykowania dokumentów. J. Centek nie waha się zająć tutaj klarownego stanowiska wobec poszczególnych hipotez na powyższy temat. Charakteryzuje następnie obydwie walczące w 1916 r. armie, omawia też historię powstania oraz fortyfikacje rejonu umocnionego Verdun. Wreszcie część najtrudniejsza i najobszerniejsza - przedstawienie kolejnych etapów działań walczących wojsk. Autor musi tutaj balansować pomiędzy nadmiernym uszczegółowieniem, a zbytnią generalizacją, ograniczany przy tym planowaną objętością publikacji. Z zadania tego wywiązuje się dobrze, czytelnicy bardziej wnikliwi mogą prześledzić koleje trwającej przez cały niemal 1916 r. batalii. Niestety, nie pomagają w tym zamieszczone w książce mapy – mało czytelne, nie zawsze wystarczająco szczegółowe. Wspomniane śledzenie przebiegu bitwy wymaga więc sporego wysiłku, mniej zaangażowani mogą zagubić się w wyliczance kolejnych jednostek oraz nazw fortów, wsi czy innych obiektów topograficznych, które zdobywano i tracono. Na koniec trafne podsumowanie, analiza błędów obydwu stron, konstatacja, że angażując się w bitwę pod Verdun Niemcy zmarnowali uzyskaną w 1915 r. przewagę strategiczną. I to właśnie okazało się najważniejszą, czysto militarną konsekwencją batalii. Były też konsekwencje psychologiczne, Verdun stało się symbolem przerażającej „wojny w okopach”, nasilając we Francji nastroje pacyfistyczne. W okresie międzywojennym usiłowano uczynić pole bitwy miejscem pojednania francusko-niemieckiego, organizowano wspólne zjazdy weteranów. Nic z tego nie wyszło, jak pokazały wydarzenia II wojny światowej. Na osobisty rozkaz Hitlera zburzono wtedy wzniesione przez Francuzów w Verdun memoriały. Odtworzono je po II wojnie, a pole bitwy stało się miejscem symbolicznych spotkań przywódców Francji i Niemiec. Oby z lepszym skutkiem. Na bardzo pozytywnym tle całości opracowania zabrakło mi bliższego omówienia postaci dowódców obydwu stron, a przecież były to osobowości znaczące, które miały często odgrywać istotną rolę w przyszłości. Pod Verdun sławę oraz buławę marszałkowską zdobył np. obrońca twierdzy, Philippe Pétain (jego konkretnych zasług i decyzji – np. bezzwłocznego zorganizowania linii komunikacyjnych, zapewniających naciskanym Francuzom zaopatrzenie – nie podkreślono). Podczas I wojny światowej został bohaterem Francji, podczas II kolaborantem.

Książka opisuje losy robotników przymusowych deportowanych do III Rzeszy w czasie drugiej wojny światowej. Dowiadujemy się z niej o organizacji i metodach pozyskiwania więźniów-robotników stosowanych przez niemieckie władze. Głównym tematem książki jest historia osób zmuszonych do pracy w podziemnych sztolniach tajnych fabryk produkujących myśliwce (nie tylko o napędzie tłokowym). Dowiemy się m.in. o losach odrzutowych Me-262, których produkcję próbowano uruchomić w ukrytych w górach fabrykach. Wszystkie te zagadnienia łączą się nierozerwalnie z gehenną tysięcy pracowników przymusowych. Wielu z nich zginęło wciągniętych w bezlitosne tryby machiny pracującej na rzecz ślepych nadziei niemieckich władz. Co ważne autorowi udało się opisać wydarzenia związane z działaniami aliantów zachodnich bez przeinaczeń. Komunistyczna cenzura zadowoliła się kilkoma zdaniami potępiającymi zbrojenia RFN zamieszczonymi w ostatnim rozdziale i właściwie na tym koniec.

Sporo osób słyszało zapewne o U 47 i jego wyczynie w Scapa Flow, ale raczej nie wiele osób zna historię USS Harder czyli zabójcę niszczycieli, który podczas jednego ze swoich patroli zatopił w ciągu pięciu dni pięć japońskich niszczycieli (jestem fanem wojny podwodnej ale o tej historii nie wiedziałem). Ta i pięć innych historii znalazła się tej książce. Ta lektura jest ciekawa z dwóch powodów. Po pierwsze dobrze się czyta. Po drugie z wielu książek opisujących działania wojenne na morzu podczas II WŚ skupia się wyłącznie na Flocie Pacyfiku.

USS "Wahoo" to jeden z najsłynniejszych okrętów podwodnych okresu drugiej wojny światowej. Odbył siedem patroli - w rejon Karolin, Wysp Salomona, Palau, Kuryli, Honsiu, na Morze Żółte, Wschodniochińskie oraz Japońskie. Zatonął 11 października 1943 roku w cieśninie La Perouse'a. Autor książki, Richard O'Kane, wziął udział w pięciu pierwszych patrolach "Wahoo", dostajemy więc relacje z pierwszej ręki o tym co działo się na okręcie podczas rejsów z szerokiej perspektywy pierwszego oficera. A oczywiście było o czym pisać. O'Kane pokazuje jak wyglądały przygotowania do rejsów, ćwiczenia, jak spędzano czas na "Wahoo", jak wyglądało wyznaczanie pozycji, przygotowanie do ataku, sam atak, relacje między załogą czy mówiąc krótko to wszystko co można nazwać życiem codziennym marynarza na okręcie podwodnym podczas drugiej wojny światowej. Bardzo dużo miejsca autor poświęca samej taktyce walki podwodnej, uzbrojeniu, wszystkiego rodzaju urządzeniom znajdującym się na statku. Ogólnie książka jest niezwykle szczegółowa i poraża swoim realizmem, chociaż niektóre kwestie jak strzelanie do rozbitków mogą wydać się kontrowersyjne, to O'Kane nie pominął ich w swoich wspomnieniach.

Szpiedzy, zdrajcy istnieli zawsze, niektórzy starali się działać anonimowo jak tytułowy " bohater " książki. Inni działają oficjalnie, jak np. Herr Pusty Łeb. Działania takie zawsze wzbudzają obrzydzenie i nienawiść poszkodowanych. Motywy zdrady to najczęściej nienawiść do swojego kraju, wierność innej ojczyźnie, potrzeba dominacji, dążenie do władzy, ideologia, pieniądze, szantaż, psychiczne problemy, niedowartościowanie, poczucie władzy w decydowaniu o życiu innych ludzi, zemsta, ambicja, strach, zazdrość, narcyzm, głupota itd. itp. Najczęściej jest to wiele połączonych motywów. W każdym kraju, w każdym okresie historycznym, zdrajcy byli karani najwyższymi wyrokami, najczęściej śmiercią. Philby uniknął kary, został generałem KGB i zmarł w Moskwie w 1988 r. Jestem ciekaw jakiego stopnia w BRD doczeka się ten drugi i gdzie umrze ? Świetna książka !!! POLECAM !!!

,,Mówi Józef Światło.Za kulisami bezpieki i partii 1940-1955 '' to książka, którą chciałam przeczytać żeby lepiej poznać początki komunizmu w Polsce. Przyznam że sama postać Światły budzi we mnie odrazę , to że ujawnił mechanizmy działania aparatu bezpieczeństwa wynikało ze strachu przed czystkami po śmierci Berii. Wątpię że ruszyło go sumienie i przejrzał na oczy , do pewnego czasu robił to samo co inni ubecy, a potem po prostu chronił własną skórę. Tak czy inaczej wiadro pomyj się wylało , zdemaskowane zostały wszystkie brudne sprawy MBP i Bieruta.Społeczeństwo wreszcie dowiedziało się o wszystkich manipulacjach, nadużyciach i kłamstwach aparatczyków sterowanych przez ZSRR. Z zainteresowaniem przeczytałam tę książkę, mialam tylko problem z szeregiem osób o których opowiadał Józef Światło , nie kojarzyłam tych nazwisk . Dobra książka dająca obraz wypaczonego komunizmu w czasach stalinowskich.

Trochę nietypowo autor trafił w szeregi 7 dywizji pancernej. Mennonita, młody emigrant z Kanady, który na swoje nieszczęście powraca z rodziną do Niemiec w 1939 roku… Poza kwestiami rodzinnymi, sporo miejsca poświęcono etapowi szkoleniowemu oraz służbie na tyłach. Ciekawie wyglądają fragmenty poświęcone obsługiwanym pojazdom pancernym, napisane z niewątpliwą znajomością tematu. Jeżeli jednak ktoś liczy na zajmujące relacje z pola walki, to na przestrzeni blisko 280 stron nie znajdzie ich zbyt wiele. To głównie obecność na tyłach, aczkolwiek dla polskiego czytelnika ciekawe mogą być fragmenty z operacji przeprowadzanych na terenie Prus Wschodnich w 1945 roku. Osobiście raził mnie momentami dosadny język, z drugiej jednak strony trudno wymagać unikania żołnierskiej, wojennej rzeczywistości. Może nie jest to pozycja rewelacyjna, lecz mimo wszystko warta przeczytania.