Authority

Mam z tą książką pewien zgryz, ponieważ z jednej strony jest super ciekawa i rozszerza uniwersum, dając pewne odpowiedzi i stawiając kolejne pytania, ale z drugiej jakby odziera tym samym „Anihilację” z jej magii i tajemnicy. Dodatkowo wydaje mi się, że jest po prostu gorzej napisana, nierówna. Nie zmienia to jednak faktu, że intryguje tak bardzo, że od razu siadam do kolejnej części :)
Ps. Kto kiedykolwiek pracował na państwowym uniwersytecie, czytając o Southern Reach prawdopodobnie poczuje się jak w domu 😀

Mam z tą książką pewien zgryz, ponieważ z jednej strony jest super ciekawa i rozszerza uniwersum, dając pewne odpowiedzi i stawiając kolejne pytania, ale z drugiej jakby odziera tym samym „Anihilację” z jej magii i tajemnicy. Dodatkowo wydaje mi się, że jest po prostu gorzej napisana, nierówna. Nie zmienia to jednak faktu, że intryguje tak bardzo, że od razu siadam do...

"Anomalia", autor: Jeff VanderMeer.

Prezentowany tytuł jest drugim tomem serii: "Southern Reach". Dla przypomnienia, pierwszy tom serii nosi tytuł: "Anihilacja".

John Rodriguez jest nowym szefem agencji rządowej Southern Reach. Mężczyzna jest kolejną osobą, która próbuje rozwikłać zagadkę Strefy X. Przesłuchania nie dają jednak rezultatów, a wręcz wywołują jedynie niepokój. W dodatku główny bohater wszystkie postępy musi raportować tajemniczemu, nieznoszacemu sprzeciwu Głosowi. Jeśli chcecie poznać tą historię, to koniecznie zapiszcie ten tytuł 👍 W mojej ocenie 7/10 👍

"Anomalia", autor: Jeff VanderMeer.

Prezentowany tytuł jest drugim tomem serii: "Southern Reach". Dla przypomnienia, pierwszy tom serii nosi tytuł: "Anihilacja".

John Rodriguez jest nowym szefem agencji rządowej Southern Reach. Mężczyzna jest kolejną osobą, która próbuje rozwikłać zagadkę Strefy X. Przesłuchania nie dają jednak rezultatów, a wręcz wywołują jedynie...

Anomalia jest kontynuacją Anihilacji. Kontynuacją nieodbiegającą poziomem od pierwszej części trylogii.
Fenomen tej serii Jeffa VanderMeera opiera się w dużym stopniu na klimacie jaki autor wytworzył. Na narracji, użytych środkach literackiego przekazu i oddziaływaniu na czytelnika. Pomijam tutaj samą fabułę, bo moim zdaniem jest drugorzędna. Chociaż sam pomysł Strefy X jest ciekawy, to jednak nie jakoś wybitnie oryginalny. Wyjątkowość powieści tkwi bardziej w niedopowiedzeniach, niedookreśloności Strefy X, w tym, jak umysł czytelnika pracuje będąc wciągany tę historię. W tym jak oddziałuje na jego podświadomość. Dobra dystopia uruchamia w nas głęboko zaszyte lęki i obawy. Lęki nieuświadomione, pochodzenie których jest niejasne. I nasze umysły pławią się w tym w trakcie lektury takich opowieści. Pewnie nie wszyscy to lubią, ale miłośnicy dystopii jak najbardziej tak. To taka bardziej wysublimowana, mniej oczywista wersja horroru, oczywiście bez uosobionego straszydła. Anomalia świetnie wpisuje się w ten schemat.
Konstrukcji tej części trylogii można zarzucić jedynie zbyt nierównomierne rozłożenie akcentów w budowaniu napięcia. Zdecydowana większość tej esencji jest skumulowana w samej końcówce powieści. Nie oznacza to, że do finałowych fragmentów książki historia jest nudna czy monotonna. Po prostu ten kontrast jest trochę zbyt wyraźny. Plusem takiego rozwiązania jest zapewne to, że po finałowych wydarzeniach z tym większą ochotą i niecierpliwością czytelnik sięgnie po trzecią część. Ja zdecydowanie to zrobię. I już nie mogę się doczekać kiedy w spokoju domowego zacisza zanurzę się ponownie w psychodeliczne odmęty Strefy X.

Anomalia jest kontynuacją Anihilacji. Kontynuacją nieodbiegającą poziomem od pierwszej części trylogii.
Fenomen tej serii Jeffa VanderMeera opiera się w dużym stopniu na klimacie jaki autor wytworzył. Na narracji, użytych środkach literackiego przekazu i oddziaływaniu na czytelnika. Pomijam tutaj samą fabułę, bo moim zdaniem jest drugorzędna. Chociaż sam pomysł Strefy X...

Głównym bohaterem kontynuacji serii "Anihilacja" jest John Rodriguez, zwany Kontrolerem.
Jako nowy szef agencji staje przed zadaniem uporządkowania chaosu pozostawionego przez poprzedników,
a jego praca opiera się na przesłuchaniach, analizie dokumentów i wielogodzinnych nagraniach wideo.

Autor rezygnuje w tej części z dynamicznej akcji, skupia się bardziej na powolnym budowaniu napięcia poprzez relacje międzyludzkie i stopniowe ujawnianie przeszłości Kontrolera.

"Anomalia" to bardziej refleksyjna powieść, wymagająca od czytelnika cierpliwości, a zarazem mroczna i klaustrofobiczna, pogłębiająca świat przedstawiony w "Anihilacji"

Głównym bohaterem kontynuacji serii "Anihilacja" jest John Rodriguez, zwany Kontrolerem.
Jako nowy szef agencji staje przed zadaniem uporządkowania chaosu pozostawionego przez poprzedników,
a jego praca opiera się na przesłuchaniach, analizie dokumentów i wielogodzinnych nagraniach wideo.

Autor rezygnuje w tej części z dynamicznej akcji, skupia się bardziej na powolnym...

„Anomalia” Jeffa VanderMeera to duszna, niepokojąca kontynuacja „Anihilacji”, w której tajemnica Strefy X zamiast się rozjaśniać — gęstnieje 🌀. Kontroler i biurokratyczna machina Southern Reach wprowadzają chłodny, klaustrofobiczny klimat 🗂️😬, a przesłuchania i dziwne nagrania wideo budzą lęk, który narasta powoli, ale nieustannie 📼👁️. To opowieść o paranoi, utracie kontroli i kruszącej się tożsamości 🧠, gdzie nie można ufać ani ludziom, ani własnym zmysłom 🌫️. VanderMeer znowu nie daje odpowiedzi — tylko pogłębia niepewność, zostawiając czytelnika na granicy szaleństwa 🖤📖.

„Anomalia” Jeffa VanderMeera to duszna, niepokojąca kontynuacja „Anihilacji”, w której tajemnica Strefy X zamiast się rozjaśniać — gęstnieje 🌀. Kontroler i biurokratyczna machina Southern Reach wprowadzają chłodny, klaustrofobiczny klimat 🗂️😬, a przesłuchania i dziwne nagrania wideo budzą lęk, który narasta powoli, ale nieustannie 📼👁️. To opowieść o paranoi, utracie...

Cały czas ktoś szarpie lejcami i ta kobyłka ...idzie, mam wrażenie jednak, że nikt/ zwłaszcza autor/ nie wie gdzie.
Książka nie jest zła....ani dobra, ma potencjał na "coś", bo oprócz ekologizmu, poprawności politycznej jest tez trochę znośnej fabuły.
Liczę, że w III cz. ta histora gdzieś, w końcu, dotrze.

Cały czas ktoś szarpie lejcami i ta kobyłka ...idzie, mam wrażenie jednak, że nikt/ zwłaszcza autor/ nie wie gdzie.
Książka nie jest zła....ani dobra, ma potencjał na "coś", bo oprócz ekologizmu, poprawności politycznej jest tez trochę znośnej fabuły.
Liczę, że w III cz. ta histora gdzieś, w końcu, dotrze.

Druga część podobała mi się o wiele mniej. Niby to dobry pomysł, żeby opowiedzieć dalszą historię z zupełnie innej perspektywy, ale jakoś przy tej części nie czułam tej magnetyzującej, tajemniczej aury, która tak mnie urzekła w "Anihilacji". Trochę jest przegadana.

Druga część podobała mi się o wiele mniej. Niby to dobry pomysł, żeby opowiedzieć dalszą historię z zupełnie innej perspektywy, ale jakoś przy tej części nie czułam tej magnetyzującej, tajemniczej aury, która tak mnie urzekła w "Anihilacji". Trochę jest przegadana.

I znów jak przy pierwszym tomie, książkę czytałem w innym wydaniu kilka lat temu i wtedy mnie nie urzekła, nie wiem dlaczego, bo teraz bardzo mi się podobała. Na tym tomie porzuciłem serię, teraz od razu biorę się za kolejny.

I znów jak przy pierwszym tomie, książkę czytałem w innym wydaniu kilka lat temu i wtedy mnie nie urzekła, nie wiem dlaczego, bo teraz bardzo mi się podobała. Na tym tomie porzuciłem serię, teraz od razu biorę się za kolejny.

Po Anihilacji spodziewałam się kolejnej porcji dziwności: lasów, które żyją własnym życiem, mutujących zwierząt, ludzi znikających bez śladu. Tymczasem dostałam… raporty, biura, spotkania i faceta o przezwisku Control.
I wiecie co? To wcale nie brzmi tak nudno, jak mogłoby się wydawać.

Anomalia przenosi nas z powrotem do świata Jeffa VanderMeera, ale tym razem nie zapuszczamy się w głąb Strefy X — tylko w głąb instytucji, która próbuje ją zrozumieć. I to jest zupełnie inny rodzaj koszmaru.
Zamiast potworów i tajemniczych roślin mamy biurokrację, paranoję i ludzi, którzy już dawno zapomnieli, po co właściwie badają to, co badają.

Głównym bohaterem jest John Rodriguez, zwany przez wszystkich „Control”. Nowy dyrektor agencji Southern Reach — miejsca, w którym każdy coś ukrywa, nikt niczego nie mówi wprost, a wszyscy udają, że wiedzą, o co chodzi. W teorii ma „zaprowadzić porządek”. W praktyce – sam powoli tonie w chaosie, podejrzeniach i sekretach.

I właśnie tu tkwi siła tej książki: VanderMeer pokazuje, że groza nie musi mieć kłów ani macek. Wystarczy kilka niejasnych raportów, półsłówka w korytarzu i odrobina korporacyjnego absurdu. Strach z biura? Jak najbardziej możliwy.

Czyta się to trochę jak połączenie „Archiwum X” z działem kadr, w którym segregatory zaczynają na ciebie patrzeć z ukosa. Atmosfera jest duszna, klaustrofobiczna, ale i hipnotyzująca. Nie ma tu eksplozji, pościgów ani wybuchów — za to jest to nieustanne poczucie, że coś się dzieje pod powierzchnią. Coś, czego nie potrafisz nazwać, ale czujesz, że lepiej się nie odwracać.

Niektórzy mogą uznać Anomalię za wolniejszą, bardziej „gadającą” niż Anihilację — i będą mieli rację. To książka o raportach, strukturach i badaczach, a nie o ekspedycji w dzicz. Ale jeśli lubisz, gdy autor miesza niepokój z absurdem, a tajemnicę z biurokratycznym obłędem — trafisz tu jak w sam środek Strefy X.

Język VanderMeera, jak zawsze, balansuje między chłodnym raportem a poetyckim majakiem. Momentami masz wrażenie, że to już nie autor, ale sama Strefa przejmuje kontrolę nad narracją — i zaczynasz się zastanawiać, czy to ty nie tracisz kontaktu z rzeczywistością.

Anomalia to nie sequel, który powtarza schemat Anihilacji. To raczej drugi etap choroby zwanej Strefą X. Zmieniasz środowisko, ale infekcja postępuje. To książka dla tych, którzy lubią czuć się trochę zagubieni — ale w kontrolowany sposób.
Dla tych, którzy po Anihilacji stwierdzili: „Nie rozumiem, ale chcę więcej.”

Ja przeczytałam i… wciąż nie wiem, czy wiem więcej.
Ale wiem jedno — chcę dalej chorować tą dziwnością.

pozytyvniezakrecona 🌿

Po Anihilacji spodziewałam się kolejnej porcji dziwności: lasów, które żyją własnym życiem, mutujących zwierząt, ludzi znikających bez śladu. Tymczasem dostałam… raporty, biura, spotkania i faceta o przezwisku Control.
I wiecie co? To wcale nie brzmi tak nudno, jak mogłoby się wydawać.

Anomalia przenosi nas z powrotem do świata Jeffa VanderMeera, ale tym razem nie...

Mniej przygodowa, mniej mroczna niż pierwsza część, w dalszym ciągu dobra ale już tak nie zachwyca. Momentami łatwo było gubić wątek.

Mniej przygodowa, mniej mroczna niż pierwsza część, w dalszym ciągu dobra ale już tak nie zachwyca. Momentami łatwo było gubić wątek.