Twierdza Boga

Uwaga! Powieść jest owszem napisana językiem poprawnym, trochę oschłym, ale skomponowana jest dość dziwacznie. Rzeczony Benedykt, święty, pojawia się w niej jako figura niemal drugoplanowa. Oglądamy jego czasy poprzez wielką politykę burzliwego czasu po upadku Imperium Romanum. Wizygoci, Rzym, Bizancjum, arianie, spiski pałacowe i rewolty... a gdzieś poza tym, w klasztorze, Benedykt. Z jednej strony zgiełk, władza, świat, z drugiej, tej benedyktyńskiej cisza, Bóg, spokój za drzwiami klasztoru. Myślę że to świadomy zabieg autora aby pokazać kontrast dróg życia. Nieco niespodziewanie to co za wrotami klasztoru, wydawało by się że nieistotne staje się najważniejsze gdy Benedykta odwiedza Król Wizygotów, gdy obserwowani przez nas bohaterowie ze "świata", możni i bogaci zamykają się z cichym klasztorze.
I dzisiaj my, zanurzeni w rwącej rzece światowych idei, informacji, trendów jesteśmy skłonni postrzegać napotkany po drodze klasztor jako peryferie. A to jest właśnie centrum świata gdzie Bóg przemówił do Benedykta, bo cóż jest poza Bogiem ważniejszego.

PS- powieść jest tematycznie podobna do "Przemija postać świata" Hanny Malewskiej. Te same postacie, sytuacje, choć nieco inne spojrzenie, i zupełnie inny styl literacki.

Uwaga! Powieść jest owszem napisana językiem poprawnym, trochę oschłym, ale skomponowana jest dość dziwacznie. Rzeczony Benedykt, święty, pojawia się w niej jako figura niemal drugoplanowa. Oglądamy jego czasy poprzez wielką politykę burzliwego czasu po upadku Imperium Romanum. Wizygoci, Rzym, Bizancjum, arianie, spiski pałacowe i rewolty... a gdzieś poza tym, w klasztorze,...

Jest to najlepsza powieść o Imperium Rzymskim jaką czytałem. Dorównuje a może nawet przewyższa fabularnie moje ulubione "Gasnące słońce" i "Ostatni Rzymianie" Jeske-Choińskiego, które gorąco polecam. W zasadzie jednak nie jest to powieść o Rzymie, raczej o jego upadku. Goci zatriumfowali i przejęli stery w Italii. Polityczne zawiłości odmalowane po mistrzowsku. Doskonale zarysowane psychologie postaci, szczególnie kobiecych (Rustycjana, Lelia, Amalasunta) dlatego uważam, że płci pięknej szczególnie przypadnie do gustu ta książka. Od postaci Benedykta bije niewyobrażalny blask, który naprawdę poczułem. Jeszcze jedna postać przykuła moją szczególną uwagę, chodzi o Piotra z Salonik, zmyślnego ambasadora Bizancjum, który sprytem osiąga co chce. Pod koniec genialna rozmowa Piotra z Benedyktem o tym, kto więcej osiągnął w życiu. Chcę jeszcze wyrazić zaskoczenie, że jest tak niewielu odbiorców powieści de Wohla. Są po prostu doskonałe!

Jest to najlepsza powieść o Imperium Rzymskim jaką czytałem. Dorównuje a może nawet przewyższa fabularnie moje ulubione "Gasnące słońce" i "Ostatni Rzymianie" Jeske-Choińskiego, które gorąco polecam. W zasadzie jednak nie jest to powieść o Rzymie, raczej o jego upadku. Goci zatriumfowali i przejęli stery w Italii. Polityczne zawiłości odmalowane po mistrzowsku. Doskonale...

Czasy się zmieniły, imiona bożków się zmieniły, ale demony pozostały te same. Zapewne trudno o lepsze lekarstwo na dzisiejsze pogaństwo niż modlitwa, nauka i praca - i porządna reguła do stosowania na co dzień.

Czasy się zmieniły, imiona bożków się zmieniły, ale demony pozostały te same. Zapewne trudno o lepsze lekarstwo na dzisiejsze pogaństwo niż modlitwa, nauka i praca - i porządna reguła do stosowania na co dzień.

szczere spojrzenie na św. Benedykta. polecam

szczere spojrzenie na św. Benedykta. polecam

Wspaniała powieść hagiograficzna. De Wohl ma talent do pokazywania w dialogach subtelności politycznych i psychologicznych, a przy tym jest niezwykle pobożny. Zresztą podobno wszystkie powieści o świętych napisał na polecenie papieża.

Od razu zastrzegam, że przeczytałam świetne tłumaczenie z niemieckiego ks. Mieczysława Stebarta COr (Pallotinum, 1992). Przypuszczam, że nowe tłumaczenie może być słabsze. A myślę tak z powodu innych powieści de Wohla, wydanych przez WDS w ostatnich latach. Wszystkie te książki mają okropne okładki w stylu fantasy i są mało starannie tłumaczone z angielskiego. W przekładach jest tyle kalk, że czytelnik niemal słyszy bohaterów mówiących do siebie po angielsku. A szkoda, bo powieści de Wohla to nie są czytadła, tylko mądre, pogłębione hagiografie, mocno oparte na źródłach historycznych.

Wspaniała powieść hagiograficzna. De Wohl ma talent do pokazywania w dialogach subtelności politycznych i psychologicznych, a przy tym jest niezwykle pobożny. Zresztą podobno wszystkie powieści o świętych napisał na polecenie papieża.

Od razu zastrzegam, że przeczytałam świetne tłumaczenie z niemieckiego ks. Mieczysława Stebarta COr (Pallotinum, 1992). Przypuszczam, że...