Początek jutra. Wrzesień 1939 oczami dowódcy Dywizjonu 303

Kiedyś, czyli przed 2 wojną światową opis rzeczywistości zaczęli dziennikarze radiowi. Bardzo fajna książka pokazująca rozwój radia i telewizji w Stanach Zjednoczonych. Myślałem, że będzie więcej informacji o Polsce. Fajnie pokazane jak wyglądała praca pierwszych korespondentów radiowych. Na ich podstawie Amerykanie wiedzieli, co działo się w Europie i innych częściach świata. Wcześniej z danej serii czytałem książkę Rozdarty naród, która także polecam

Świetna, przekrojowa, wieloaspektowa. Rzecz nie tylko o najsłynniejszym z dywizjonów a o całości zjawiska, tym jak się kształtowało, skąd wzięły się sukcesy formacji. O tym jak była przyjmowana w poszczególnych miejscach i czasie, i o tym jak jej podziękowano po wojnie. Naprawdę warto oświecić w temacie a ta książka robi to bardzo dobrze. Polecam z czystym wiadomo czym.

Wracam do książki z okazji przypadającej w tym roku rocznicy 80-lecia wyzwolenia Bredy. Praca o I dywizji pancernej Generała, który nie przegrał żadnej bitwy. O człowieku, którego kochali jego żołnierze. Który kazał się pochować wśród swoich podkomendnych na cmentarzu wojskowym w Bredzie. "Był jedynym polskim generałem walczącym w II wojnie światowej, który dożył czasów odzyskania przez Polskę wolności i jedynym, który za życia doczekał się oficjalnego uznania za bohatera wojennego". Książka bogata jest w załączniki, statystyki, które dopełniają treść książki. Marsz jednostki opisywany jest skrupulatnie, miejscowość po miejscowości z godzinami i minutami. Dla znających historię - nie jest to pozycja wolna od wad i niedociągnięć. Mimo to warto poznać punkt widzenia zachodniego historyka na sprawy polskie.

W trakcie czytania historii polskich lotników przedstawianej przez Witolda Urbanowicz czytelnik czuje atmosferę tamtych wydarzeń razem ze smutkami ludzkich tragedii oraz szczęściem pilotów i mechaników z możliwości prowadzenia walki. Książka przedstawia nadzieje naszych rodaków na obcej ziemi i poświęcenie polskich załóg. Wartka akcja sprawia, że całość czyta się bardzo przyjemnie.

Książka czyta się sama, tzn. ciężko się od niej oderwać. Moim zdaniem bardzo dobrze wyważono ilość opisu stanowiącego kontekst historyczny, przeplatając go z akcją, która w ciekawy sposób prowadzi nas przez kolejne wydarzenia. Nie wyobrażam sobie, żeby nie sięgnąć teraz po drugą część.

Ze względu na osobę Autora, książka Ogień nad Chinami Witolda Urbanowicza, pilota myśliwskiego dowodzącego legendarnym dywizjonem 303 w czasie jego największych zwycięstw, chwały i ofiary, kojarzy się jednoznacznie z dalekowschodnim epizodem jego służby. Oficer i dyplomata, dzięki swoim wysiłkom, koneksjom i szczęściu udaje się do Chin, by jako pilot myśliwski walczyć w sławnej jednostce Latających tygrysów dowodzonej przez legendarnego C. Chennaulta. Zawartość książki rzeczywiście pokrywa się ze skojarzeniem, chociaż nie do końca. Gdyby w czasie drugiej wojny światowej Witold Urbanowicz posiadał smartfona, zapewne jego wspomnienia z Chin przybrałyby postać wideoblogu lub cyklu filmów podróżniczych o tytule mniej więcej zbliżonym do tytułu wpisu. Jako, że wszystko działo się jakieś siedem, osiem dekad za wcześnie, mamy do dyspozycji tylko książkę ze wspomnieniami z tamtych lat. Swoją zawartością i układem przypomina mi współczesny serial Ciężarówką przez Wietnam. Dlaczego? Ano dlatego, że w obu wypadkach praca bohatera, czy to jako truckersa czy jako pilota myśliwca, jest tylko tłem, barwnym ale tłem, a właściwym bohaterem jest właśnie tło, czyli kraj toczącej się akcji. Jako człowiek dojrzały, obyty w świecie i w wyższych sferach, już utytułowany i życiowo ustatkowany, Urbanowicz traktuje swoją podróż nie tylko jako okazję do praktycznego zapoznania się z taktyką i realiami wojny powietrznej na Dalekim Wschodzie, ale także poznania egzotycznego kraju, jego ludzi i kultury. Tym czego doświadcza pomiędzy lotami bojowymi, a czasem też w ich trakcie, dzieli się z czytelnikami. Znajdziemy więc opisy egzotycznej przyrody, magicznych widoków Himalajskich szczytów spowitych welonami chmur, oświetlanych promieniami zachodzącego słońca. Poznamy z imienia i nazwiska ludzi z wyższych sfer chińskiego społeczeństwa, ich obyczaje, styl życia kulturę i stosunek do życia. Poznamy też anonimowy tłum ciężko pracujących ludzi: rolników, rybaków, budowniczych lotniska, rikszarzy sprzedawców itp. Prześlizgniemy się przez zakątki pełne biedaków, żebraków, różnych ciemnych typów, słowem całą paletę szarych ludzkich postaci. Wszystkie oryginalne, egzotyczne, intrygujące na swój sposób piękne. Jako outsider spoza splątanych w ówczesnych Chinach światów, nie Chińczyk, nie Amerykanin, z wrodzoną sobie łatwością nawiązuje kontakty i poznaje ludzi, z ich wartościami, stylem życia i słabościami. Poznaje ich i daje ich poznać nam, jakby podając z obfitego półmiska kolejne kawałki chińszczyzny, oczywiście używając pałeczek. Tekst nie jest też wolny o rozmyślań o bardziej ogólnym, wręcz filozoficznym charakterze. Sprzyjały im liczne godziny samotności w kokpicie myśliwca. Olbrzymie obszary, na których toczyły się walki sprzyjały długim lotom, kiedy to poza czasem walki, pilot zawieszony pomiędzy niebem a chmurami lub gwiazdoskłonem, mając za pan brat niebotyczne góry i bezmiar powietrznego oceanu popadał w zadumę. Chiny są wielkie, Chiny są piękne, Chiny są nieodgadnione, Chińczycy są niesamowici zdaje się mówić Urbanowicz. To wszystko nabiera innego kształtu w kontekście współczesności i innych, dzisiejszych Chin, które postrzegane są u nas na zachodzie coraz bardziej jako zagrożenie dla naszej cywilizacji, dla naszego systemu wartości dla naszej wolności. Dla naszych. A czy ktokolwiek pyta, jaki jest ich pogląd, a jeśli zapyta i otrzyma odpowiedź, czy nam o tym powie? Płynąc przez kolejne strony książki zastanawiałem się, kto ma prawo twierdzić, że jego system wartości, prawa i interesy są ponad innymi, choćby wywodzącymi się z kilku tysięcy lat tradycji. Lotnisko.blogspot.com

Dobrze się czyta......ale ! :) Jaką oceną opisać powyższą książkę gdy czasami autor dywizję Frunsberg nazywa czasami 3 DPanc SS ?? Gdy dywizję Hitlerjugend nazywa 2 DPanc SS ?? Chaos w opisach jednostek taki sam jak w kotle pod Falaise ! Słowo "Polacy" pada w książce 4 RAZY :) Pierwszy raz na stronie 278, na 360 stron książki ;) Dobry opis operacji "Walkira" , tylko po co !? Lekkie rozczarowanie !? P.S. Dosłownie kilka pełnych zdań w kontekście walk Polaków z Niemcami, ale tak "w punkt", że nawet nic nie wiedzący o naszej historii Australijczyk będzie wiedział, że między Niemcami a Polakami nigdy nie było i raczej nie będzie miękkiej gry.

To niemal dziennik poczynań polskich pilotów MYŚLIWCÓW w okresie bitwy o Anglię. Poza tym nakreślone tło wydarzeń, szkic losów polskich lotników od września 39 do czasu utworzenia pierwszych polskich dywizjonów no i słów kilka o tym jak to było z ta paradą zwycięstwa . Opisy walk powietrznych, relacje świadków, przemyślenia dowódców, sucha kronika walk obok kwiecistych opisów potyczek, polityczne kulisy w zarysie. Sporo fotografii. Książka mówi o wielu polskich dywizjonach myśliwskich choć o kilku szczególnie szeroko. Są wskazane okoliczności powstania kilku słynnych wypowiedzi dziś należących do "klasyki cytatów". Miłośnikom mitów książka może być nie w smak, umiejącym docenić wysiłek zwykłych ludzi moim zdaniem się bardzo spodoba, ponieważ opisuję prawdę : zarówno o potknięciach naszych walecznych przodków, jak i o ich męstwie, sile charakteru, walce z własnymi słabościami. Anglofile powierzchowni także mogą się poczuć urażeni naga prawdą o politycznych zagrywkach naszych "sojuszników". Ale baczny czytelnik z łatwością dostrzeże różnicę między tym ile jest warte słowo brytyjskiego polityka, a ile słowo szeregowego brytyjskiego pilota. Co znaczy honor dla polityków, a co znaczy honor dla pilotów. Jak wygląda wdzięczność rządu brytyjskiego , a jak wdzięczność angielskich towarzyszy broni. Jednak najważniejsze co wnosi książka to budowany fragmencik po fragmenciku obraz walk jakie toczyli Polscy piloci w obronie Anglii. Nazwiska, zwycięstwa, zdjęcia. Mało osobistych ocen i dywagacji autora, dużo faktów!

Książka jest ukłonem nie tylko dla amerykańskich bohaterów, ale też Japończyków, którzy bronili Iwo Jimę aż do śmierci i ukazuje jednocześnie bezsens wojny, podczas której umierali bardzo młodzi ludzie, a ci którym udało się przeżyć, nie potrafili udźwignąć ciężaru wspomnień.

Świetna pozycja uzupełniająca. Oferuje bardzo skrótowy opis najważniejszych wydarzeń WWII, zaś jej największą wartością jest blisko 1000 zdjęć z tamtego okresu. To dokładnie to, czego brakuje choćby książce Beevora, gdzie zbiór fotografii jest dość skąpy. Bardzo dobre uzupełnienie biblioteczki.

Opowieść wojenno-sensacyjna w realiach drugowojennych. Oddziały specjalne, tzw. daleki zwiad (Long Range Desert Group),dostają za zadanie zabić Rommla, który ze względu na swój styl dowodzenia, jest dość łatwym celem. Ta łatwość jest oczywiście względna. Powieść utrzymana w tonie reportażowo-pamiętnikarsko-wspomnieniowym, choć czysto beletrystyczna, jest bardzo mocno osadzona w realiach. Elementy wymyślone i historyczne przenikają się w sposób niezauważalny. Jest to przeprowadzone tak sprawnie, że co jakiś czas musiałem sobie przypominać, że to nie są prawdziwe wspomnienia. Kolejną zaletą jest humanistyczne podejście autora. Owszem, sednem są akcje czysto techniczno-wojskowe, ale ciężar narracji oparty jest na żołnierzu jako człowieku i jego relacjach wewnątrz grupy, z resztą armii, rozmaitymi cywilami, ale też wrogimi żołnierzami, którzy traktowani są jak ludzie, a nie jak punkty na strzelnicy. Na wojennej ścieżce żołnierz spotykał bardzo szeroką paletę sytuacji. Od zimnego bestialstwa po współczucie i rycerskość ze strony przeciwnika. Dość znamienne są przemyślenia głównego bohatera: "Być może czułem się winny, bo zabiłem wrogów, czyli zrobiłem to, co powinienem, i chciałem odkupić tę winę. Tylko jak? Zabijając następnych lub czyniąc coś, co bezpośrednio lub pośrednio doprowadzi do śmierci kolejnych? To jakbym chciał odkupić przestępstwo, popełniając kolejne. Tyle że to nie były przestępstwa, lecz czyny, za które mój kraj mnie nagradzał i z których w przyszłości najprawdopodobniej będę dumny. Czysty paradoks. Bo z jednej strony, skoro tak uważałem, powinienem dalej służyć w wojsku, a z drugiej było niewyobrażalne, bym sobie na to pozwolił. A jakoś nie mogłem przekonać sam siebie, że postąpiłem słusznie, ani przestać o tym myśleć. Równocześnie jednak wiedziałem, że muszę dalej walczyć — dla Rose, dziecka, kolegów i kraju. Tu właśnie tkwiła prawdziwa tragedia wojny — walczyliśmy z ludźmi takimi jak my, którzy mogliby się stać naszymi przyjaciółmi, gdyby nie takie abstrakcje jak państwo, doktryna, rasa czy religia, w imię których mordowaliśmy się nawzajem, a których tak naprawdę nikt z nas nie rozumiał i które nie miały dla nas większego znaczenia. A mimo tej świadomości nadal to robiliśmy i będziemy robić aż do krwawego końca." Wszystko razem napisane jest bardzo sprawnym, rzemieślniczym, ale jednocześnie eleganckim stylem. Jedyny zarzut jaki mam, to lekka monotonia nieustannie przydarzających się przygód, czy to bitewnych czy logistyczno-technicznych. Jest tego mnóstwo i przy kolejnej iteracji, tak mniej więcej po lekturze 2/3 książki, zaczęła mnie atakować lekka nuda. Znów będą przeładowywać bagaże, szukać paliwa, szukać kryjówki, prostować wałki, klepać blachy, przykręcać, odkręcać, bandażować, i tak w kółko. W sumie jednak nic wielkiego. Bardzo przyjemna lektura, która chyba jako główny cel ma obrazowe przedstawienie bezsensu wojny. 8/10

Książka fabularyzowana, co sprawia, że czyta się ją jak pasjonującą powieść sensacyjną. Została dodatkowo wzbogacona licznymi zdjęciami bohaterów historii utrwalonej na kartach tej książki. Kniebe nie można odmówić talentu pisarskiego, nie nudzi czytelnika, wciąga, a ponadto korzystał z dość bogatego materiału bibliograficznego. Pomimo to, sądzę, że narracja "Operacji Walkirii" działa na jej niekorzyść, ponieważ autor - jak się wydaje - utracił potrzebną historykowi obiektywność. Zaczyna zacierać się granica pomiędzy niepowtarzalnymi faktami historycznymi, a tym, co autor dodał, aby wzbogacić fabułę. Oprócz tego odniosłam lekkie wrażenie, że Kniebe próbuje Stauffenberga "i spółkę" nieco idealizować... Mimo wszystko, warto przeczytać. Bardzo ciekawa opowieść.

Zacząłem czytać tą książkę bardzo dawno temu (jakieś dwa lata temu) kiedy jeszcze nie byłem po dobrej stronie mocy i zamiast czytać tyle ile się da to marnowałem wolny czas na bezproduktywne oglądanie telewizji. Przeczytałem 100 stron i książka trafiła na półkę bo wziąłem ja ze sobą dla zabicia czasu w podróży na wakacje. Ostatnio odgrzebałem ją spośród innych książek i stwierdziłem, że trzeba ją skończyć. Jeżeli chodzi o literaturę II wojny światowej to jestem fanem Wołoszańskiego. Pan Moorhouse pisze odrobinę inaczej, nie dodaje do ksiazki elementów fabularyzowanych przez co książkę czytało się raz lepiej raz gorzej. Widać, że autor włożył masę pracy w przekazanie jak najwięcej danych liczbowych, szczegółów i detali. Tytuł jest odrobinę mylący ponieważ tytułowe zamachy stanowią jedynie 1/3 całej ksiazki. Pozostała fabuła opiera się na wydarzeniach z całej wojny: pucz monachijski, kampania wrześniowa, represje i okrucieństwo żołnierzy Niemeckich w Polsce, kampania zachodnia, plan Barbarossa, przełom w kampanii wschodniej i powolny odwrót Wehrmachtu, który prowadzi do berlińskiego bunkra, w którym Hitler odebrał sobie życie. Ale te wydarzenia stanowią tło do wskazanych w tytule zamachów. Poznajemy sylwetkę Georga Elsera odpowiedzialnego za wybuch w pijalni w Monachium. Dowiadujemy się w jaki sposób spiskowali oficerowie Abwehry (niemiecki wywiad). Autor uchyla rąbka tajemnicy na temat planów zamachów autorstwa NKWD, SOE i RAFu. Zaznajamia nas ze spiskowcami z kręgu oficerów Wehrmachtu oraz szczegółowo opowiada o wydarzeniach w Wilczym Szańcu. Co ciekawe opisuje nie tylko zamachy na samego Hitlera ale i na innych nazistów chociażby poprzez działalność AK (zamach na Kutscherę) czy szpiegów NKWD (tutaj polecam zwrócić uwagę na Nikolaja Kuzniecowa, którego postać świetnie przedstawiono w książce z 1989 roku "Człowiek który wstrząsnąl Trzecią Rzeszą"). Podsumowując, książka bardzo ciekawa z dużą ilością danych i szczegółów. Choć czasami czytało się ją lekko opornie. To co intryguje podczas lektury tej książki, to fakt tego, iż Hitler z każdego zamachu wyszedł obronną ręką. Jeden ze spiskowców nawet stwierdził mimochodem, iż Hitler musi mieć "diabła stróża". Polecam szczególnie fanom II wojny światowej.

Trochę taka klasyka jeśli chodzi o wspomnienia alianckich pilotów - w tym wypadku dokładnie francuskiego pilota latającego dla RAF. Dynamiczna akcja i narracja przeplatana miejscami własnymi myślami i spostrzeżeniami na temat wojny i swoich rodaków. Dla każdego zainteresowanego lotnictwem drugowojennym pozycja obowiązkowa.

Literatury o czasach życia w okupacji niemieckiej jest sporo. O traktowaniu ludności przez Sowietów raczej niewiele dlatego każda taka książka jest ważna. Tej dobrze się słucha choć pod koniec lektury męczył mnie lektor, który zaciągał specjalnym wschodnim akcentem. Mimo wszystko dobra książka.

Cenny element do układanki o II Wojnie Światowej. Dużo danych statystycznych, wiele znaczących nazwisk. Ciekawa, choć mało nagłośniona historia Bazy 43 oraz tych, którzy służyli dla narodu za granicą. Podziwiam autora za weryfikację trudno dostępnych źródeł użytych podczas pracy nad książką.

Nie potrafię precyzyjnie wytłumaczyć, na czym polegał fenomen programów i książek Pana Dariusza. Może to kwestia ogromnej sugestywności wypowiedzi, może umiejętność zwracania uwagi na historyczne detale czy biegłość w stawianiu celnych pytań. Te niedopowiedzenia, które zmuszają czytelnika do własnych przemyśleń... Przy tym niesamowita dbałość w przywracaniu historii zapomnianych postaci, przybliżania życiorysów nieznanych bohaterów. Właśnie tę publikację Pana Dariusza postrzegam jako galerię ludzkich sylwetek; niektóry zostają odbrązowione, w znacznej większości przydano blasku. Pamiętam, że przeczytałem ją jednym tchem, krótko po wizycie na Wrocławskich Targach Dobrych Książek w grudniu 2010 – tak też rozpoczęła się znajomość z wydawnictwem Bukowy Las. Ładne dla oka wydanie, oryginalna, ale wyraźna czcionka. W mojej opinii – wartościowa publikacja, szkoda, że tak mało czytelników po nią sięgnęło...

W tego typu książkach, - czyli w autobiograficznych, rolę narratora zawsze przejmuje autor - pełniący zarazem rolę korespondenta, reportera i naocznego świadka opisywanych zdarzeń. I niekoniecznie musi to być osoba, z dorobkiem literackim oraz kunsztownym warsztatem pisarskim. Tak jest i w tym przypadku. Hans Ulrich Rudel zapisał się na kartach historii jako legenda niemieckiego Luftwaffe. Pominę, że był pupilem A. Hitlera, że miał całe mnóstwo odznaczeń za wybitne osiągniecia bojowe. Książka ciekawa, opisująca chwile grozy, poświęcenia i odwagi. Ale momentami dość naiwna, bo pisana z perspektywy osoby, której talent słowotwórczy pozostawia wiele do życzenia. Przede wszystkim z opowieści Rudla dowiadujemy się, że był on zwykłym człowiekiem, i jak każdy z - słabymi i mocnymi stronami. To obraz patrioty który dla swojego kraju gotów był zrobić wszystko co słuszne w jego mniemaniu. Myślę, że miłośnikom militariów powinna przypaść do gustu.

Drugi tom napisany bardzo podobnie do pierwszego. Na uwage zasluguje fakt, ze autorowi udalo sie zachowac obiektywizm w relacji Niemcy Zwiazek Radziecki. Nie gloryfikuje, ani nie potępia zadnej ze stron. Jest to duży plus tej ksiazki. Ponadto, konsekwentnie oddaje naturę tych dwoch panstw. Jedyne co wg mnie wypada na minus to monotonne opisy, bardzo podobne opisy walk, mnogosc bohaterow, co w pewnym momencie staje sie nuzace. Póki co zakonczylem przygodę z ksiazkami tego autora, ale moze jeszcze kiedys siegnę po pozostale pozycje.

Książka opowiada o autentycznych przeżyciach autora. Dlatego niesamowita historia odysei młodego chłopka ze Lwowa, który poprzez sowieckie więzienia trafia do armii Andersa broni się sama. Niesamowicie zajmujący opis kilkuletniej podróży po nieludzkiej ziemi, naznaczonej nieustanną walką o przetrwanie, szczęśliwie dobiega końca w momencie ewakuacji armii polskiej do Persji. Zrozumieć państwo sowieckie ,,biez wodki" - ,,niewazmożno"!