Tajemnica piramidy czyli Lili na tropie mumii

„Dziennik kota mordercy” to mini-powieść dla dzieci, autorstwa Annie Fine, która z pewnością spodoba się także starszym miłośnikom kotów. Książka przedstawia tydzień z życia kota Tuffiego, który opisuje reakcje rodziny na swoje typowo kocie poczynania – czyli znoszenie do domu coraz to nowych, martwych zwierzątek. Koci poniedziałek zaczyna się od przyniesienia martwego ptaszka, wtorek mija na jego pogrzebie a środa owocuje martwą myszą. Rodzina wpada jednak w popłoch we czwartek, kiedy Tuffy przynosi do domu martwego królika. Nie jest to jednak zwykły królik, lecz Thumper – zwierzak sąsiadów rodziny Tuffiego. Ellie, mała właścicielka kota, wpada w histerię, a jej rodzice stają na głowie, co zrobić, by sąsiedzi nie odkryli morderstwa dokonanego na ich pupilu. Decydują się umyć królika, wysuszyć go suszarką, a nocą tatuś ma za zadanie niepostrzeżenie podrzucić go do klatki, stojącej w ogrodzie sąsiadów. Jakież jest ich zdziwienie, kiedy następnego dnia sąsiadka napotkana w sklepie opowiada im niezwykłą historię swojego zwierzaka. Mianowicie, Thumper chorował i zdechł parę dni wcześniej. Sąsiedzi urządzili mu pogrzeb w ogródku. A dzień po pogrzebie królik, wymuskany, siedział w swojej klatce. Zarówno sąsiadka, jak i rodzice Ellie byli w szoku. Ci drudzy raczej dlatego, że kot okazał się niewinny. Ellie radośnie objęła Tuffiego zabraniając komukolwiek szkalować niewinnego kota. A Tuffy uśmiechał się zadowolony, planując kolejny tydzień. Książka wprawdzie przeznaczona jest dla dzieci, ale także starsi miłośnicy kotów powinni się nią zachwycić, gdyż autorka bardzo celnie opisuje kocie cechy charakteru, które każdy kociarz na pewno zna z życia. Naprawdę polecam :)

Wraz z moim Pięciolatkiem świetnie bawiliśmy się czytając o przygodach Dużego oraz jego trzech kotów: Zofii, Gienia i Hermana. Te gadające, psocące i niezwykle cwane sierściuchy dostarczają czytającym masę śmiechu, ciepłych emocji, a przy ostatniej historii to i wzruszenia. Polecamy Czytelnikom i Wielbicielom Kotów w każdym wieku!

Kuba i Buba to rodzeństwo, które często ma głupiutkie pomysły. Książka opowiadająca o ich przygodach jest bardzo zabawna oraz zawiera wiele śmiesznych obrazków. W pierwszym rozdziale Tu i tam z Kubą i Bubą rodzeństwo czekało na przyjście taty, bo kiedy wracał z pracy mówił „Idziemy na spacer”, lecz Kuba i Buba bardzo tego nie lubili. Tym razem ojciec dzieci postanowił, że to oni będą prowadzić wędrówkę na co bardzo się ucieszyli. Od tego momentu zaczyna się właściwa akcja książki. Na początek Buba kazała rodzinie ustawić się w pary a potem zaczęli zwiedzanie Warszawy, zobaczyli między innymi Zamek Królewski oraz Kolumnę Zygmunta. Kuba z Bubą zaczęli się kłócić o to, kto ma być przewodnikiem, ale na szczęście poszli do pizzerii i nic wielkiego się nie stało. Następny rozdział książki opowiada o tym jak mama ma wizje. Widzi ona, że za mostem jest śmietnisko, a przecież wcześniej było piękne pole. Tata Kuby i Buby stwierdził, że mama jest wizjonerką, ponieważ na wcześniej wspomnianym polu mieszkał kiedyś król, któremu przeszkadzał smród na dworze. Wśród przygód Kuby i Buby znajdziecie różne rozdział o tym, co wydarzyło się podczas jednego ze spacerów rodziny. Nie powiem kogo spotkali ani co zobaczyli, ale było to bardzo ciekawe. Oprócz interesujących epizodów z życia rodzeństwa oraz ich rodziców na końcu rozdziałów znajdziecie podsumowania każdego, różne gry oraz instrukcje dotyczące wykonania różnych rzeczy a na końcu książki odnajdziecie grę. Polecam Wam tą książkę, dla mnie była bardzo fajna i zabawna. Opisane przeze mnie przygody Kuby i Buby to tylko te, które mi się spodobały. W tej książeczce znajdziecie ich o wiele wiele więcej. http://everydayxbook.blogspot.com

Bardzo fajna książeczka, najciekawsza z trzech części przygód Indii. W tej książce dziewczynka o imieniu India marzy aby dorosnąć-ale czy wie jakie są obowiązki dorosłych i czy potrafiłaby sobie z nimi poradzić? Odpowiedzi znajdziecie w tej książce ,którą serdecznie polecam :)

Wspaniała! Nie da się opisać tego co w niej było. Ale by zachęcić was do tej książki: Kto obcina włosy dziewczynom w szkole? Kto okaże się miłym chłopakiem? Jaką zemstę usmażą dziewczyny? Jak nazwą swojego nowego synka? cudowna Karoline odpowie na te pytania w tej niepowtarzalnej książce! Musicie przeczytać.

Szczerze mówiąc nie myślałam że Indi w taki sposób straci swoje psiapsiółki i w taki sposób je odzyska. myślałam, że na przykład India się pokłóci z Shopie i Fee, a potem je przeprosi, czy coś takiego. ale jednak było o wiele ciekawiej. lubię książki o Indi ponieważ są cienkie i czyta je się krótko [z godzinę]. zazdroszczę Indi niektórych rzeczy, np. małych myszoskoczków i trzech psów. albo że ma takie fajne przyjaciółki. plus dla tej książki także za fajne ilustrację. podoba mi się ten styl rysowania. polecam nie tylko dziesięcioletnim czytelnikom :D

Ach ! Zaczarowany dom Matyldy ! Naprawdę... wspaniała książka ! O przyjaźni i o zmierzeniu się z nowymi wyzwaniami ! Książka w niektórych momentach na serio trzyma w napięciu ! Jeśli chodzi o wiek... poleciłabym ją dla osób, które mają od 5 - 11 lat. Ale oczywiście starsi też się nie zawiodą :)

Cóż mogę powiedzieć w ramach powrotu do dzieciństwa postanowiłam przeczytać, tą książkę, która strasznie mi się podobała jak była dzieckiem. Nie jest to zła pozycja nadal i się podoba (może sentyment) ale już nie tak jak kiedyś. Polecam młodemu czytelnikowi .

Po tylu zachwytach i rekomendacjach - wypożyczyliśmy. Historia smoka, który wylazł z kanalizacji i zamieszkał w rodzinie Fisiów ubawiła mnie mocno. Pompon to taki współczesny, spolszczony Alf, nawet niewielki koci wątek ma podobne ujęcie. Dzieci poczekają nieco na lekturę, bo nie wydają mi się grupą docelową. Całość raczej dla ukształtowanego odbiorcy. Moja nadwrażliwość wyłapała niepotrzebny w książce dla dzieci produkt placement (może i zabawne, że dinosmoczyca nazywa się Pepsikola, ale czy potrzebne?) i poczuła się zraniona twierdzeniem dziewczynki o bracie, że nie znajdzie jej żelków, choćby zdechł. Dziewczynka kłamie, bo musi, razem z bratem kłamią, bo muszą, dopiero gdzieś później jest zdanie, że marnie się czuje z tym kłamaniem, ale musi. Ciekawe. No i czy jedną z najczęściej opisywanych cech smoka musi być odbijanie się po jedzeniu (określane wprost jako bekanie)? Czy jego jedzenie musi być obrzydliwe? Czy jedną z ilustracji musi być piesek robiący kupę? Nie wiem, w jakim celu autorka wprowadza do książki dla dzieci zajawkę komiksu o Barbarelli - toć współczesne dziecko sobie "wygugla" i... I po co? Wiadomo wszak, że co się zobaczy, to już się nie "odpaczy". Na plus: baaaardzo świetne ilustracje (poza tą z pieskiem),za nie - zwyczajowo - dodatkowa gwiazdka.