Savage Garden tom 6

Tytuł zapowiada się ciekawie. Sposób w jaki poznają się Youichi i Sakurai-san z opisu wydaje się mocno oklepany, ale w sumie, ujdzie. Jak na razie niewiele się dzieje. Tak, akcja toczy się zdecydowanie wolno i może to niektórych zniechęcić. Za to umiejscowienie akcji jest interesujące, stary drewniany dom otoczony drzewami. Bohaterowie ciekawi i sympatyczni i to mnie chyba najbardziej zachęca do śledzenia tego tytułu. Interesująco zapowiada się też relacja Youichi'ego i Sakurai-sana. Z tego co słyszałam autorka stawia nacisk na emocje i psychikę postaci. Spodziewam się więc subtelnego rozwoju akcji. Czekam na kolejny tom (oby Yumegari postarało się wydawać go systematycznie, bo to co dzieje się z Savage Garden nie napawa optymizmem) * Miejscami dialogi trochę zgrzytają, ale można na to przymknąć oko. Za to bardzo drażnią mnie wulgaryzmy, które się tu pojawiły (na szczęście tylko w dwóch miejscach. "Ale twój sposób mówienia strasznie mnie wk***wia", nie można było tego przetłumaczyć na denerwuje, irytuje, drażni? Jakiś niesmak pozostał.

Feng Ming spotyka się z Cesarzową Matką, dowiaduje się kilku istotnych rzeczy (oooj, bardzo istotnych dla jego życia) i spotyka kolejnego przystojnego generała. A po drodze się działo :-) Dorwać drugi tom - graniczy z niemożliwością, a jeśli jest możliwe, to za magiczne kwoty - ja powiem tylko, że cena mojego tomiku była większa niż 100, i mniejsza niż 300 zł.... Bolało, ale widok w środku uśmierzył ból. Także czy warto sypnąć na ten tytuł? Warto. Trudno coś więcej powiedzieć, bo to taki wstęp i pierwszy ważny quest Księcia i chociaż chciałabym dowiedzieć się, jak potoczy się relacja Ronga i Fenga oraz co takiego wywinie Ruo Yan, niestety się nie dowiem. Bo nie mam kolejnego tomu i po prawdzie nie jestem pewna, czy w ogóle Yumeragi wypuściło go na rynek.

Fabuła mało odkrywcza - facet przenosi się do innego ciała, ale relacje i hierarchia już nie tak sztampowe. Nie wiem jakim cudem chińska cenzura przepuściła ten komiks, ale skoro już go wydano, to chcę więcej. Bo zakochałam się w tej kresce, jest taka lekka i ulotna, masz wrażenie, że postacie na panelach żyją.... kurde bele, ja chcę kolejne tomy!!!

Pamiętacie Bible Black? Jeśli należycie do miłośników hentai, to otrząśniecie się z oburzeniem, bo niemożliwe, żeby nie znać żelaznej klasyki tego specyficznego gatunku. Jedna z części tego cyklu została nawet swego czasu wydana w Polsce, co wyraźnie świadczy o jej popularności. Teraz w naszym kraju ciężko o jakiekolwiek pozycję w tych tematach, czy to o mangę, czy anime. Pewne wydawnictwo postanowiło jednak wyjść z odważną propozycją i tak dostaliśmy ostrą jednotomówkę z magią w tle. Młody Kaoru Michizuki ucieka przed ścigającymi go drabami, którzy prześladują go od dłuższego czasu. Przerażony, biegnie ulicą, szukając schronienia, ale jak na złość wszystkie sklepy są pozamykane. O, a to co? Wróżka Kagami? Nieważne, liczy się, że otwarte! Czego chce ode mnie ta dziewczyna o różowych włosach? Hipnoza? No dobrze, nich będzie! Gdyby to był shounen, powyższe wydarzenia byłyby wstępem do historii o czarownicy i jej pomagierze, którzy muszą uratować świat. Jeśli byłoby to josei, dostalibyśmy spokojną i nastrojową opowieść o rozwoju relacji dwóch bohaterów, których zetknęło ze sobą życie i o ich problemach. Ale to jest hentai, moi drodzy państwo! Dobrze wiecie, co się będzie zaraz dziać i o co tu tak naprawdę chodzi. Mamy szczątkową fabułę, w której przewija się jakaś mafia, dawna mistrzyni czarownic, homunkulusy, rzekomo prawdziwa miłość, ale to nie dla takich walorów czyta się tego typu mangi, choć, nie ukrywam, ta skromna manifestacja akcji nie wstępuje w każdej erotycznej mandze i miło, że jednak mamy jakieś tło dla łóżkowych ekscesów. Czasem miewam różne dziwne spostrzeżenia, które nie zawsze spotykają się z powszechną aprobatą. Na początku recenzji nie wspomniałam o Bible Black bez powodu. Podczas czytania Witchcrafta miałam wrażenie, że to trochę mangowy spadkobierca tego kultowego hentajca, skupiło się w nim bowiem kilka charakterystycznych motywów, które dają taki obraz. Po pierwsze i najważniejsze, magiczne tło wydarzeń, do tego charyzmatyczne wiedźmy stające się za sprawą dziwnych mocy futanari, odrobinę yuri, podniesienie potencji za sprawą czarów... Coś w tym jest. To tylko znak, jak pewne hentajowe motywy utrwaliły się w popkulturze. Siłą Witchcrafta jest właśnie to, że dzieje się tu całkiem dużo, dzieje na płaszczyźnie erotycznej. To pozycja bardzo wszechstronna. Znajdą tu sobie coś dla siebie miłośnicy lolitek, dostaniemy też kobiety o bujnych kształtach, gwałty, ale także tak zwany ,,happy sexs", zobaczymy sceny seksu grupowego, blondynki o ciemnej karnacji, futanari, nawet trochę yuri*. Bohaterowie to typowe ludki, które można spotkać w tego rodzaju mangach. Wyniosła czarownica Kagami, jej nerwowa, ale urodziwa koleżanka po fachu, złośliwa i sadystyczna mistrzyni magii w ciele loli oraz do kompletu typowa dziewczyna z ławki obok, która wygląda na skromną i uroczą, ale nie dajcie się zwieść pozorom, bo to cwaniara pierwszej wody!!11oneone! Kaoru, męski protagonista, jest nieśmiały i nieogarnięty życiowo, co nie przeszkadza mu w zdobyciu wszystkich wymienionych powyżej przedstawicielek płci pięknej i rozkochaniu ich w sobie. Wiadomo, cicha woda brzegi rwie, a i magia swoje potrafi. Jeśli chodzi o sprawy wizualne, to kreska jest całkiem przyjemna, anatomia zazwyczaj poprawna, wygląd postaci raczej stonowany, nie licząc męskich narządów płciowych, które zostały narysowane z charakterystyczną dla tego gatunku przesadą. Również stosunki przedstawione w mandze nie wypadają najnaturalniej, ale taka konwencja. Dziewczyny różnią się czymś więcej niż rozmiarem piersi, można je poznać po kształcie oczu, karnacji, a ich buźki są naprawdę ładnie, choć jest jedna bohaterka – zielonowłosa, dawna wiedźma-mentorka, której twarz straszy. Jest jakaś nieproporcjonalna, rzęsy zbyt wyraźnie zaznaczone, wręcz karykaturalne. Mimo iż bohaterki przez lwią część czasu paradują w stroju Ewy, kiedy zdarzy się, że jakimś cudem są ubrane, widać, że autor przyłożył się do wymyślania ich ciuszków i miło na nich zawiesić oko. Co mnie osobiście bardzo się spodobało, to sposób, w jaki Yamatogawa rysuje żeńskie narządy płciowe. Tak się złożyło, że Witchcraft to moja pierwsza manga od Yumegari, nie miałam więc wcześniej styczności z ich wydaniami. Tomik ma całkiem spory format, minimalnie większy od dużych wydań Waneko, ale widocznie mniejszy od tych JPFu i Hanami. Okładka wystarczająco sztywna, by dobrze się czytało, lecz dla mnie okładka zawsze może być twardsza, człowiek mysza. Na okładce siedzi sobie obwoluta, niestety, w wielu przypadkach trochę źle zagięta. Pod nią mamy biel z czarnymi napisami, wygląda to elegancko. W środku dostajemy łącznie trzy kolorowe kartki, jedną na początku, a pozostałe w siódmym rozdziale, akurat w trakcie bardzo interesującej, ekhem, akcji. Papier w porządku, klejenie w porządku, druk w porządku, choć czernie i szarości mogłyby być minimalnie bardziej wyraziste. Co mnie boli, to to, że kadry zostały często solidnie poucinane i dużo fragmentów obrazków, wypowiedzi lub onomatopej. Zawsze ciekawiło mnie, jak przedstawiałoby się polskie tłumaczenie wydanego hentai. O dziwo wypadło całkiem dobrze, nie zauważyłam jakichś błędów, brzmi też naturalnie. Wszystkie onomatopeje zostały przetłumaczone, hurra! Wydawnictwo popisało się świetną inwencją twórczą, oprócz klasycznego wsuw, na kartach komiksu znajdziemy również przyduś, łaps, rozchyl, pręż, miź i trochę innych cudeniek. Podczas lektury zauważyłam jedną literówkę, na stronie 194 zamiast sprawić jest sprawdzić. Zaskoczyła mnie trochę ilość różnych czcionek stosowanych w tomiku, ale było to zaskoczenie w pełni pozytywne, ponieważ uważam, że zostały dobrze dobrane do okoliczności i są czytelne. Jeśli mowa o pozycjach, w których erotyka tańczy i śpiewa, nie można zapomnieć o kwestii cenzury. Z przyjemnością mogę powiedzieć, że w naszym wydaniu żadnej cenzury nie doświadczymy, wszystko jest pokazane wyraźnie i dobitnie. Wycięto kilka kadrów, ale to nie z powodu złej woli wydawnictwa, czy kogokolwiek innego, lecz z powodu polskiego prawa, przedstawiały one bowiem postacie w zbyt młodym wieku w kontekście erotycznym. Według mnie manga wiele na tym nie straciła, a wydawnictwo i fandom mogło stracić wiele na owych kadrów pozostawieniu. Nie potrzeba nam rozpraw i jeszcze gorszego PRu. Kiedyś, w poszukiwaniu mangi z wątkiem nadprzyrodzonym, trafiłam na pewien bardzo popularny tytuł, który bardzo eufemistycznie można by określić jako erotyczny. Nawet przez myśl mi wtedy nie przeszło, że pewnego dnia będę trzymać w ręce jego polskie wydanie, bo mangi hentai w naszym kraju były po prostu nieobecne. Do tej pory jedyni przedstawiciele tego nurtu to Miłość krok po kroku, której dziesięć tomów wydało Waneko, oraz doujinshi Pani Willi, niezaliczające się do najlepszych. Wiadomość, że Yumegari zamierza wydać pełnokrwiste hentai, spotkała się z niedowierzaniem, swoją drogą, wypuszczenie newsa w Prima Aprilis było niezłym trollem. Po latach hentajowej posuchy otrzymaliśmy Witchcrafta, który, choć w wyższej cenie niż przeciętny tomik, osiągnął wysokie wyniki sprzedażowe. Może oznacza to, że eromangi na dobre zagnieżdżą się na polskiej ziemi? Jeszcze niedawno nikt nie uwierzyłby w taką możliwość, tymczasem na naszym rynku dzieją się cuda, wydawnictwa zapowiadają kolejne light novel, fani otrzymują wytęsknionego Berserka, zaczyna się coś dziać w kwestii girls love i dostajemy Witchcrafta – całkiem niezłego hentajca, który może nie jest wybitny, ale na pewno niepozbawiony zalet i dobrze znany w światowym fandomie. https://mangowa-norka.blogspot.com/

Nastrojowe, odrobinę nostaligiczne historie o więzach rodzinnych. Przez skupienie się na tego typu relacjch autorka ukazuje emocje, których doświadcza każdy. Nie są one może tak wciągające jak perypetie uczuciowo-łóżkowe, ale nadal moga poruszyć i skłonić do przemyślenia niektórych spraw. Tego co się doświadcza podczas rozstań i ponowych spokań, tęsknota i konieczność otworzenia się na coś nowego, to własnie kształtuje każdego człowieka. To bardzo pomysłowy tomik, z krótkimi graficznymi opowiadaniami. Kreska jest prosta, przyjemna dla oka. Rastry i czerń są stosowane bardzo oszczędnie. Nietypowi, nieludzcy bohaterzy: jak kot, kruk czy strach na wróbel, da miłym dodatkiem do całości.

Recenzja mangi „Rewolucja według Ludwika” 1 z 4 tomów, seria zakończona. Oto książę, którego powinny omijać wszystkie księżniczki szerokim łukiem. Ludwik jest inteligentny, błyskotliwy, piękny i zdecydowanie odbiegający od ideału rycerskiego bohatera. Jednak znany wszystkim kobieciarz jest zmuszony wyruszyć w podróż w poszukiwaniu idealnej żony. Towarzyszy mu jego wierny, choć równie nietuzinkowy, sługa Wilhelm. Nie jest to jednak klasyczna historia miłosna. Kandydatki na żonę są inspirowane postaciami z baśni Braci Grimm. Pojawiają się tu znane motywy i bohaterki, takie jak Czerwony Kapturek czy Królewna Śnieżka. Ale jeśli spodziewacie się bajkowej opowieści w stylu Disneya, to... czeka was spore zaskoczenie. Manga „Rewolucja według Ludwika” autorstwa Kaori Yuki to mroczna, przewrotna i często ironiczna reinterpretacja klasycznych baśni. Autorka bawi się znanymi schematami, wywracając je do góry nogami, często w szokujący lub groteskowy sposób. Historia łączy w sobie czarny humor, dramat i prawdziwą naturę człowieka, co nadaje jej unikalnego klimatu. Styl graficzny, charakterystyczny dla Yuki. Pełen detali, momentami jest niemal bajkowy, ale częściej mroczny i wzbudzający niepokój. „Rewolucja według Ludwika” to manga dla tych, którzy lubią baśnie w nietypowej odsłonie, nie boją się kontrowersji i cenią sobie nieoczywiste podejście do znanych motywów. To historia, która z pewnością nie pozostawi czytelnika obojętnym.

Boziu co ja przeczytałem!. Kreatywność i humor się po prostu wylewa się z tego krótkiego tomika. Postacie są niezwykle sympatyczne oraz charakterystyczne i da się je polubić. Kreska jest urocza i pasuje do tego rodzaju opowieść. Mamy tu świetnie sparodiowane szkolne historie miłosne i nieraz zdarzała mi się szczerze zaśmiać podczas czytania. Świat w którym dzieje się akcja jest oparty na świetnym pomyśle. W tym alternatywnym świecie Szkoci wywalczyli swoją wolność od kobiet i stworzyli własne społeczeństwo oparte na własne tradycyjne wartości takie jak rzut kłodą i smalec. Wadą tego wszystkiego może być to że to dopiero początek i zarys większej fabuły. Niestety chyba nie będzie dane nam ujrzeć kontynuacji. Polecam każdemu kto chce dobrej humorystycznej mangowej historii. Oczywiście jeśli uda mu się gdzieś znaleźć tomik.

‎Powóz Lorda Bradleya ‎ ‎Autor: Hiroaki Samura ‎Wydawnictwo: Waneko ‎*zakup własny* ‎ ‎Q: Jaki jest wasz stosunek do brutalnych scen w literaturze? ‎ ‎Dziewczęta mieszkające w sierocińcu marzą o tym aby dostać się do trupy Lorda Bradleya. Raz w roku jedna z dziewcząt z różnych przytułków zostaje adoptowana przez Lorda. Jednak czy jest to faktycznie droga ku wolności i szczęścia? ‎ ‎~~ ‎ ‎Jest to trudny i specyficzny tytuł. Dość brutalny. Mamy kilka historii, różnych dziewczyn, które trafiły pod skrzydła Lorda. Jak zostały wykorzystane. ‎ ‎Ciężko oglądało się sceny w mandze. Przykro również czytało się o tym jak dziewczęta pragnąc lepszego życia trafiają w pułapkę. Manga ukazuje jak pozory mogą mylić i jak pieniądze i władza są ważne aby kontrolować świat. ‎ ‎Dla mnie to mocny tytuł i dla ludzi o mocnych nerwach. 8/10 ‎

Recenzja zbiorcza obu tomów. Dwa tomy prostej i trudnej zarazem życiowej historii. Manhwa opowiada o dwójce młodych tuż za progiem dorosłości. Oboje już od jakiegoś czasu zmuszeni są radzić sobie sami, a przewrotny los, który nie oszczędza żadnego z nich, splata ze sobą ich losy. Splot ten podyktowany został z jednej strony potrzebą opłacenia rachunków - decyzja o znalezieniu współlokatora płci obojętnej, byleby czynsz na czas płacił. Z drugiej, potrzebą wynajęcia lokum "na już" . I tak nasi bohaterowie siłą rzeczy zaczynają poznawać siebie nawzajem. A co z tego wyniknie? Możliwe, że kategoria "romans" sporo sugeruje, ale ja określiłabym to bardziej jako "okruchy życia". Historia płynie tu wolno, wiele jest przemyśleń i odkrywania kart z przeszłości. Obserwujemy zmiany jakie zachodzą w relacji bohaterów oraz ich dojrzewanie. Jest trochę smutno i nostalgicznie, obserwujemy coś co mogło przydarzyć się każdemu, bez zbędnych ubarwień czy przerysowanych sytuacji. Jak dla mnie cudowna opowieść z piękną kreską. Jedyny mankament to to, że "chmurki" tekstu bywały napisane dość nie fortunnie i czasami zdarzało mi się pogubić czyja to była kwestia. Ale to jedyne co mi przeszkadzało.

Jedna z gorszych mang Kou Yoneda, w mandze mamy trzy różne historie. Pierwsza o yakuza, pod koniec trochę zaskakująca, ale nic specjalnego. Druga historia o licealistach, która podobała mi się najbardziej była tak krótka, że ledwo się rozpoczęła. Trzecia historia natomiast jest najdłuższa, jednak nie porwała mojego serca, stanowczo za dużo rozmów o biznesie, a mało interesujących rzeczach, dymków bardzo dużo na jednej stronie i nie zawsze wiadomo kto mówi którą część. Mangę czytało mi się długo, bo mnie nużyła niestety.

Pomysł z siedemnastymi urodzinami nie jest żadną nowością, przecież ile razy klepane były schematy "w dniu twoich X urodzin", a jednak coś w tym jest. Tylko irytuje mnie brak wyjaśnienia co. Początek to jakieś obrazy ucieczki, wołania, pożar coś, a potem mam kuzynostwo i sielankowy dom. No ale co z tym pożarem? Muszę czekać. Takashi z maminsynka robi się wręcz rozwydrzeńcem, a ciocia /jego matka/ jak pokorna czy tam spokojna była, tak jest. Kuzyni miejscami zachowują się jak na swe młodzieńcze lata, by po chwili rzucić tekstem weterana życia. Finalnie dowiaduje się ciut więcej, ale żeby poznać całość muszę sięgnąć po drugi tom. Wciąż mnie ciekawi, więc... sięgam :D

Nie ma co się rozpisywać. W końcu to hentai. ;) Muszę przyznać, że autor ma bardzo ładną kreskę. Jest na co poprzeć. W tomiku duża ilość kolorowych stron. "J lock you!", "Miłość? Cel, pal! oraz "Dziewczyna" czytałam wcześniej na necie. Pozostałych już nie. Najmniej mi się podobała ta z wujkiem oraz z rodzeństwem. Nie lubię incest. :(

Interesująca, wciągająca, ładnie narysowana historia, w której poznajemy młodą damę o wybitnych zdolnościach dedukcyjnych z czasów, w których nikt tego od młodych kobiet nie oczekuje. Ba! Nawet jest to niemile widziane. Dzięki odrobinę złośliwemu charakterkowi owa młoda kobieta świetnie sobie radzi a nawet ją to wszystko bawi. Polecam - to naprawdę zabawne. A fabuła dopiero się rozkręca. Komiks oceniam bardzo pozytywnie, na pewno sięgnę po następny tom.