W cieniu betonowej dżungli 1

‎Powóz Lorda Bradleya ‎ ‎Autor: Hiroaki Samura ‎Wydawnictwo: Waneko ‎*zakup własny* ‎ ‎Q: Jaki jest wasz stosunek do brutalnych scen w literaturze? ‎ ‎Dziewczęta mieszkające w sierocińcu marzą o tym aby dostać się do trupy Lorda Bradleya. Raz w roku jedna z dziewcząt z różnych przytułków zostaje adoptowana przez Lorda. Jednak czy jest to faktycznie droga ku wolności i szczęścia? ‎ ‎~~ ‎ ‎Jest to trudny i specyficzny tytuł. Dość brutalny. Mamy kilka historii, różnych dziewczyn, które trafiły pod skrzydła Lorda. Jak zostały wykorzystane. ‎ ‎Ciężko oglądało się sceny w mandze. Przykro również czytało się o tym jak dziewczęta pragnąc lepszego życia trafiają w pułapkę. Manga ukazuje jak pozory mogą mylić i jak pieniądze i władza są ważne aby kontrolować świat. ‎ ‎Dla mnie to mocny tytuł i dla ludzi o mocnych nerwach. 8/10 ‎

Piękna kreska, która szczególnie pięknie wygląda w finałowych rysunkach każdego z opowiadań. Wszystkie opowiadania oprócz tytułowego mi się podobały, jednak nie jest to nic specjalnego co koniecznie trzeba przeczytać; jednak polecam jako miły dodatek na jesienne wieczory.

"Hotarubi no Mori e" to naprawdę niezwykły i wzruszający film, który chwycił mnie za serce. Jak zobaczyłam tę mangę, od razu wiedziałam, że muszę ją mieć. A jakie było moje zaskoczenie, gdy okazało się, że jest zbiór kilku historii. Historii, które są dość średnie. Oczywiście oprócz "W stronę lasu świetlików", bo to był najlepszy one shot w tym zbiorze. Co prawda ekranizacja była znacznie lepsza, ale oryginał też był bardzo dobry. W pozostałych one shotach wątki romantyczne były nie najlepsze. Nawet wywołały u mnie lekkie zirytowanie, bo postaci były aż do przesady natarczywe.

Tematyka poważna, zwyczajna dziewczyna pada ofiarą hejtu i znęcania się ze strony swoich rówieśników. Wykorzystana i opuszczona przez chłopaka dziewczyna popada w stany depresyjne. Opuszcza zajęcia, zamyka się w sobie. W pewnym momencie znajduje w sobie siłę, co pozwala jej wyjść z depresji. Podobała mi się ta lektura, bohaterka doświadczyła ciężkich przeżyć z którymi musiała zmierzyć się sama. Według mnie były one jednak momentami zbyt brutalne (panda, gumki), brak reakcji ze strony nauczycieli. Musiałem też przestawić się na inne realia, inaczej zachowuje się młodzież japońska, inaczej amerykańska, inczej polska. Inne jest podejście społeczeństwa, inna tolerancja/obojętność wobec pewnych zachowań. Samo poradzenie sobie z problemami też według mnie przyszło zbyt szybko a buntownicze zakończenie, nawet pasujące do młodej bohaterki, mnie nie specjalnie przekonało. Miałem mieszane odczucia ale jestem w stanie przyjąć że dla bohaterki miało duże znaczenie. Vitamin jest dobrym tytułem z prostym morałem i prostą poruszającą historią, miejscami okrutną, temu nie polecałbym jej niedojrzałym czytelnikom.

Recenzja zbiorcza obu tomów. Dwa tomy prostej i trudnej zarazem życiowej historii. Manhwa opowiada o dwójce młodych tuż za progiem dorosłości. Oboje już od jakiegoś czasu zmuszeni są radzić sobie sami, a przewrotny los, który nie oszczędza żadnego z nich, splata ze sobą ich losy. Splot ten podyktowany został z jednej strony potrzebą opłacenia rachunków - decyzja o znalezieniu współlokatora płci obojętnej, byleby czynsz na czas płacił. Z drugiej, potrzebą wynajęcia lokum "na już" . I tak nasi bohaterowie siłą rzeczy zaczynają poznawać siebie nawzajem. A co z tego wyniknie? Możliwe, że kategoria "romans" sporo sugeruje, ale ja określiłabym to bardziej jako "okruchy życia". Historia płynie tu wolno, wiele jest przemyśleń i odkrywania kart z przeszłości. Obserwujemy zmiany jakie zachodzą w relacji bohaterów oraz ich dojrzewanie. Jest trochę smutno i nostalgicznie, obserwujemy coś co mogło przydarzyć się każdemu, bez zbędnych ubarwień czy przerysowanych sytuacji. Jak dla mnie cudowna opowieść z piękną kreską. Jedyny mankament to to, że "chmurki" tekstu bywały napisane dość nie fortunnie i czasami zdarzało mi się pogubić czyja to była kwestia. Ale to jedyne co mi przeszkadzało.

Sweet Guilty Love Bites składa się z trzech krótkich opowiadań, w których poznajemy losy czterech hostess. Nie myślcie jednak, że bohaterki stoją w pracy w supermarketach i podają klientom kawałki nowego sera. Japońskie hostessy mają za zadanie dotrzymywać towarzystwa mężczyznom - rozmawiać z nimi, spędzać z nimi czas, być może wypić jakiś alkohol. Jak dowiadujemy się z mangi, ta praca nie cieszy się dobrą opinią wśród społeczeństwa. Jednak kwestię zawodu bohaterek możemy równie dobrze odsunąć w tym momencie na bok, gdyż to nie ten motyw jest clou tej mangi. Tym, co najważniejsze w Sweet Guilty Love Bites, to relacje, jakie budują się - w dość szybkim tempie - pomiędzy kobietami. Shunita Amano nie bawi się w żaden suspens, powolne odkrywanie, nie daje czasu rodzącemu się uczuciu. Jej bohaterki decyzje podejmują szybko, nawet szybciej, niż zdejmują ubrania przez swoimi partnerkami. Nie jest to jednak w żaden sposób minusem tej historii. Chociaż wydawać by się mogło, że jest to opowieść o przygodnym seksie, to Sweet Guilty Love Bites pokazuje dojrzałe uczucia, dojrzałych kobiet. Wszystkie bohaterki swoje związki traktują niezwykle poważnie, kilkakrotnie zastanawiają się nad konsekwencjami, a decyzje podejmują świadomie. Każda z nich na koniec i tak poddaje się uczuciu, które ją ogarnia, ale nie można im wytknąć nieodpowiedzialności. Właśnie to najbardziej urzekło mnie w tych historiach - dojrzałość przedstawionych kobiet. Miłym akcentem było również patrzenie, jak wszystko przychodzi im z łatwością. Niestety, opowieści szybko dobiegały końca i właśnie to uznaję za minus Sweet Guilty Love Bites. Amano niedostatecznie wykorzystała okazję, do stworzenia wspaniałych historii - autorka jedynie musnęła swój świat przedstawiony, pozostawiając mnie z ogromnym niedosytem. Sprawę pogarszał (polepszał?) również sposób tworzenia dialogów, które były napisane z humorystycznym zacięciem - zdarzyło mi się nawet zaśmiać na głos, czego nie robię zbyt często, podczas czytania. Całość recenzji na Geek Kocha Najmocniej: http://www.geekkochanajmocniej.pl/2017/10/kochac-dojrzale-recenzja-sweet-guilty.html

Ciekawa historia komiksowa o dojrzewaniu trójki nastolaków w latach 60-siątych w Japonii. Prosta, urocza kreska i zajmująca opowieść o dość nietypowych bohaterach. Dwoje z bohaterów to chrześcijanie, ostatni z bohaterów pochodzi z rozbitej rodziny. Głównym bohater (którego losy śledzimy najczęściej) w tej opowieści dla młodych kobiet jest nietypowy. To wrażliwy, dość watły młody mężczyna, który pechowo zakochuje się w kimś, kogo serce jest już zajęte. Podoba mi się wprowadzenie gwary do tłumaczenia. Daje to dość zaskakujący efekt. Zaskoczył mnie brak egzotycznych strojów i "zwykłość" ubrań i zainteresowań postaci. Niektóre wątki wręcz nachalnie kojarzyły mi się z naszą serialową "Wojną domową". Autorka wprowadza kilka trudniejszych i mroczniejszych wątków, ale ogólnie to bardzo pozytywna i urocza historia o miłości i przyjaźni. Pewna delikatna dwuznaczność w emocjach między przyjaciółmi rozbawiła mnie. Ich obopólna facynacja jest bardzo niewinna i zarazem dodaje całości odrobinę pikanteri.

Jako miłośnik grozy w literaturze ostatnio postanowiłam poszerzyć swoje horyzonty i wyszukuje sobie mangi o tej tematyce. Skusiłam się na "Forest of Lore" chodź opinie są różne. Otwierając mangę nie nastawiałam się więc na cos powalającego, a mimo to muszę przyznać, że czuję się dość usatysfakcjonowana. Podobała mi się koncepcja, rysunki były ciekawe, a kilka historii naprawdę wzbudzało niepokój. Gdyby opowiadania były dłuższe, potrzymały czytelnika trochę w większym napięciu, mogłyby być świetne. Tak jednak pozostają dobre i uważam ten tytuł za całkiem dobre zasilenie mangowo grozowej półeczki. Całość kojarzy mi się z wieczorem przy świecach gdzie z niewielką grupką znajomych opowiadamy sobie "mrożące krew w żyłach" historie... za oknem pada deszcz... a cienie przemykają po ścianach pokoju... chowając się do szaf.

https://podrugiejstronieokladki6.blogspot.com/2019/10/manga-tez-ksiazka-niesamowite-opowiesci.html Wiesz, że obok ciebie żyją duchy? „Niesamowite opowieści pana Shiranui” to dość stara manga. No dobra, pierwsze polskie wydanie jest z 2016 roku, zatem dwuletnia, ale w natłoku mang wydawanych na polskim rynku, ta jest już stara. Sięgnęłam po nią z czystej ciekawości, bo nie miałam jeszcze do czynienia z mangą gatunku horror, kryminał. Tytułowy pan Shiranui to włóczęga, który zwiedza Japonię. Jest stosunkowo niegroźny i wygląda na dość sympatycznego jegomościa, aczkolwiek za każdym razem jak kogoś spotyka prosi go o opowiedzenie historii nawiązującej do folkloru, bądź posłuchanie podobnej, którą on sam opowie. Jest oddanym słuchaczem, a każda kolejna opowieść, czy to przerażająca, czy lekka przynosi mu wielką radość. Manga ta jest jednotomówką, która zawiera w sobie siedem oddzielnych opowieści, niełączących się ze sobą. Jedyne co jest w nich stałe i niezmienne to pan Shiranui, który w każdej z nich bierze udział. Opowiada je, bądź wysłuchuje. W środku tego tomiku można znaleźć najprzeróżniejsze historie, z których każda sięga do korzeni kultury japońskiej. Co ciekawe, w mandze tej mamy uczucie zwątpienia, przerażenia, ale nie ma tutaj żadnej jawnej przemocy. Każda historia wciąga w swój świat i za każdym razem można poczuć dziwne ciarki na plecach, kiedy się ją kończy. Nie da się ukryć, że atmosfera grozy jest tutaj niemalże namacalna, a niepewność w jakiej Kaoru Inai trzyma czytelnika jest niepozorna, ale bardzo odczuwalna. Nie jestem w stanie opisać Wam bohaterów, gdyż ciągle się oni zmieniają, a sam Shiranui jest tutaj mało rozwinięty. Fabuła tej mangi skupia się na opowieściach, które są przekazywane z ust do ust, co też uważam za bardzo ciekawy zabieg. Gdybym miała ocenić bohaterów, to zdecydowanie mogę stwierdzić, że są przekonujący i bardzo szybko można im uwierzyć, we wszystko, co powiedzą. Może i jest to manga na jeden raz, ewentualnie na odświeżanie jej sobie co pięć, czy dziesięć lat, ale nie miałabym nic przeciwko, gdyby pojawiło się spod ołówka pani Inai więcej takich opowieści u nas. Schludna i przejrzysta kreska, może nie rozbudza wyobraźni, ale za to nie męczy wzroku i pozwala dokładnie przyjrzeć się demonom, czy innym istotom nadprzyrodzonym. Czyta się ją bardzo przyjemnie i szybko, aczkolwiek to uważam, za minus, bo manga kończy się zdecydowanie za szybko. „Niesamowite opowieści pana Shiranui” to manga, która opowiada klasykę w nowoczesnym wydaniu. Historie potrafią zaskoczyć i zszokować, a atmosfera jest pełna napięcia podczas każdej kolejnej przygody. Jest to lekka manga, idealna na szybką podróż do pracy, albo do domu. Jestem też ciekawa, czy jako osoba, która nie przepada za horrorami, podczas czytania tej mangi w nocy odczułabym większy niepokój, niż za dnia, ale raczej długo będę dojrzewać do sięgnięcia po nią właśnie, kiedy niebo jest ciemne. Zatem jeżeli nie masz co ze sobą począć przez godzinkę, albo dwie i chcesz spróbować czegoś nowego, albo poczuć trochę strachu to historia pana Shiranui jest dla ciebie idealnym wyborem.

Tasogare Otome x Amnesia nie jest najwybitniejszym dziełem mangowym, które ukazało się na naszym rynku. Nie zmienia to jednak faktu, że mamy tutaj do czynienia z naprawdę dobrze przemyślanym i stworzonym tytułem, który potrafi zapewnić czytelnikowi masę rozrywki. Pozycją zdecydowanie warto się zainteresować, szczególnie, teraz kiedy przy odrobinie wysyłki można ją znaleźć na rynku wtórnym za naprawdę dobrą cenę. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/tasogare-otome-x-amnesia-recenzja-mangi/

Przyjaciółki, to jednotomówka od Waneko. Mała dawka szkolnego romansu, która raczej nikomu nie zaszkodzi. Na tych paru stronach mamy dobrze rozpisaną historie i charaktery 4 głównych postaci. Po zastanowieniu się, właściwie nic nie mogę tej pozycji zarzucić. Super historia na jeden wieczór.

[Recenzja wszystkich tomów Orange] Jest to moja pierwsza manga w życiu i muszę przyznać, że bardzo przyjemnie mi się ją czytało. Po pierwsze jest przeurocza. Zarówno zachowania bohaterów, jak i rysunki chwytają za serce. 💗 Oprócz pięknych czy zabawnych chwil, możemy w niej spotkać także smutne i dołujące momenty. Ichigo w swoim komiksie porusza dość trudny temat, związany z zaburzeniami psychicznymi, przez co bohaterowie mają przed sobą dość trudne i niecodzienne zadanie… A co, gdyby istniały światy równoległe? Czy miałoby to wpływ na bieg wydarzeń? 🤔 Cała historia mieści się w pięciu tomach, jednak autorka napisała kolejne dwa, które moim zdaniem są już zbędne. A jako iż jest to forma komiksu, czyta się go bardzo szybko. Jeden tom zajął mi 1-2h.

Przesympatyczna komedia szkolna, która gdyby była rozrysowana na więcej tomików (nie koniecznie na tasiemca, wystarczyłoby tak do 5) mogłaby pokazać lepiej rozwój relacji bohaterów. A tak mamy historię przyjemną ale dryfująco po płyciźnie, lekko naiwną choć nadal przyjemną. Różnica wieku nie jest dla mnie niczym szokującym ani "fantastycznym" i jestem w stanie dość sporo zrozumieć z zachowania bohaterki na podstawie własnych doświadczeń z okresu końca liceum ( w moim przypadku było to 7 lat różnicy). Także powspominałam sobie, po uśmiechałam pod nosem, oczy nakarmiłam ładną kreską i jedynie żałuję tak krótkiego rozwiązania tej opowieści ;)

Manga zapewnia dawkę humoru, a bohaterowie są ciekawi, od razu dają się polubić. Na pewno sięgnę po następną część. Jedyne, czego mogłabym się może przyczepić to to, że czasem zdarzały się takie dość "wattpadowe" momenty, jednak było to urocze, a nie cringowe (poza tym, manga jest z 2012r., więc wtedy pewnie nikt nie zwracał na to takiej uwagi). Naprawdę warto przeczytać.

Świetny tom! Generalnie super seria. Ta część wyróżnia się tym, że poznajemy backstory Miyamury - pokrótce historię kolczyków albo jego kontaktów z rówieśnikami (nie ukrywajmy - czekaliśmy na to!!). Wiadomo, opowieść typu "Horimiya" nie należy do tych, w których jest akcja, wybuchy, Bóg wie, co jeszcze, jednak jest to taka przyjemna, heart-warming fabuła. Urocze momenty głównych bohaterów, trochę zazdrości, a przy tym pozostaje to slow-burn romansem. Przy okazji, w drugim tomie pozostaje taki cliffhanger trochę. Mam obojętne zdanie na temat takiego rodzaju zakończeń, ale tutaj to nie denerwuje w żaden sposób, a zostawia takie miłe uczucie ekscytacji i człowiek po prostu chce jak najszybciej sięgnąć po następną część! Jeszcze raz - super seria (chwała mojej koleżance, która mi poleciła "Horimiyę").

Ciężko mi to wszystko jakoś zsumować, bo dzieje się tego trochę. Podoba mi się, że mamy tu spowrotem więcej Sena i Kaoru. Wrócił wątek romantyczny wokół Ritki - z jednej strony jest to ciekawy wątek, ale z drugiej już mnie on zmęczył i się to zbyt długo ciągnie. Zastanawiam się nad 8/10, ale nie jestem jeszcze pewna. Za jakiś czas pewnie wrócę do tej serii i wtedy może to ocenę zmienię. Co jak co, ale lepiej całość się czyta na raz, bo czym dłuższe przerwy robię tym więcej zapominam i jestem bardziej wybita z aktualnego tematu. Czytając zakończenie stwierdziłam, że muszę wiedzieć co było dalej. Tylko zajrzę do kolejnego tomu i go odkładam... przeczytałam pierwszy rozdział... mega mi się podoba to w jakim kierunku idziemy... ♡♡♡

Tasogare Otome x Amnesia nie jest najwybitniejszym dziełem mangowym, które ukazało się na naszym rynku. Nie zmienia to jednak faktu, że mamy tutaj do czynienia z naprawdę dobrze przemyślanym i stworzonym tytułem, który potrafi zapewnić czytelnikowi masę rozrywki. Pozycją zdecydowanie warto się zainteresować, szczególnie, teraz kiedy przy odrobinie wysyłki można ją znaleźć na rynku wtórnym za naprawdę dobrą cenę. Cała recenzja na: https://popkulturowykociolek.pl/tasogare-otome-x-amnesia-recenzja-mangi/

„Róża Wersalu” to historyczna manga shōjo autorstwa Riyoko Ikedy. To wartościowy tytuł, którego trudna tematyka podana jest w lekkiej odsłonie, a to dzięki charakterystycznej kresce i infantylnemu sposobowi ukazywania niektórych scen. Mamy tutaj gęstniejące z czasem intrygi, dramaty i zakazany romans, a to wszystko na tle zbliżającej się Rewolucji Francuskiej. Pomimo, że pierwszy tom ma prawie 600 stron, czyta się go błyskawicznie. Ja czytając obiecywałam sobie, że „to już ostatnia strona” i tym sposobem dotarłam do końca tomu. Klasyk :)

Mroczny i tajemniczy nastrój przenika całą konstrukcję fabularną "Srebrnego Trójkąta". Jest to wprawdzie historia z gatunku fantastyki naukowej, ale na pierwszy plan wysuwają się w niej elementy baśniowe ze swoimi stylizacjami (także językowymi), magicznościami i okrucieństwami. Tej estetyce manga zawdzięcza także mocne nasycenie świata przedstawionego oniryzmem – rzeczywistość miesza się tu z marą senną, a obie warstwy są równie prawdziwe (dla czytelnika i dla bohaterów). Atmosferę dopełnia muzyka, której enigmatyczne i egzotyczne dźwięki niemal przenikają do naszego świata przez karty komiksu. Zapewne jest to zasługa doskonałych rysunków, złożonych z lekkich, delikatnych linii. Cała recenzja na: http://zcyklu.pl/na-czasie/348/Oniryczna-platanina-science-fiction

„Nie starzeję się, nie muszę też spać ani jeść. Bo już jestem martwa” Im dłużej zajmuję się mangami, tym wyraźniej zauważam, jak trudno czasem ocenić, do jakiego gatunku w zasadzie należy dana pozycja. Niekiedy coś wydaje się horrorem, a po otwarciu okazuje się, że trochę nie do końca tak jest. Problem tego typu miałam w przypadku jednotomówki Waneko pod tytułem „Acony” (historia ta pierwotnie została wydana w trzech tomach pomiędzy 2009, a 2010 rokiem). Stworzona przez Kei Toume opowieść zawiera wprawdzie drobne elementy grozy, jednak skupia się głównie na komedii. Przeprowadzki z reguły nie są szczególnie przyjemne – szczególnie te wymuszone życiowymi zawirowaniami. Motomi Utsuki przenosi się do dziadka, gdy jego matka podejmuje się zagranicznej pracy wymagającej ciągłych zmian miejsca pobytu. Trzynastolatek od początku swojego przyjazdu zauważa dziwne i niezwykłe zjawiska związane z kilkudziesięcioletnim budynkiem. Zdaje się on żyć, przyciągać niezwykłych lokatorów, a także powodować paranormalne zjawiska w swojej okolicy. Chłopiec prędko poznaje Acony, swą rówieśniczkę, która twierdzi, że tak naprawdę jest martwa… Znajomość ta wciąga Motomiego w świat pełen niebywałych ludzi, duchów i zmiennokształtnych istot. Opowieść składa się z ponad pięciuset stron nieustannie przeplatających się perypetii bohaterów. Każda wprowadzana postać wnosi swą obecnością zupełnie nowe gagi, a im dalej, tym więcej humoru. Wprawdzie da się wyróżnić pewien główny wątek, jednak szczerze powiedziawszy… fabuła tak naprawdę dąży donikąd. Liczą się tylko coraz to nowsze przygody w nawiedzonej rezydencji. Ot takie „okruchy życia”, które mają być niezobowiązującą lekturą. Manga nie sili się na zmuszanie do żadnych przemyśleń, zapewnia wyłącznie rozrywkę. W pewien sposób może nasunąć również skojarzenie z „Rodziną Addamsów”, lecz niezaprzeczalnie autorka rzadziej i mniej odważnie sięga po elementy grozy niż historia najsłynniejszej gotyckiej rodziny. Między innymi z tego powodu przygody Acony zdecydowanie nadają się dla młodzieży, którą może zafascynować pokraczny świat pełen fantastycznych istot. Wykorzystana kreska jest przyjemna dla oka, bohaterowie silnie przyciągają uwagę swymi nieszablonowymi projektami postaci (Aozaemon Numata wprost skradł moje serce!). Niektóre plansze w ciekawy sposób bawią się przestrzenią, całkowicie zmieniając jej wymiary, co zdecydowanie urozmaica dość jednolitą scenerię budynku. Zdziwiła mnie bardzo liczba kolorowych ilustracji! Jest ich ponad dwadzieścia i to raczej rekord w mojej dotychczasowej przygodzie z japońskimi komiksami. Nie czuję za to zadowolona z okładki kryjącej się pod obwolutą… Wypada ona zupełnie nieciekawie w porównaniu z kolorową „nakładką”. Nie znajduję się w szczególnie korzystnej pozycji, by ocenić tę mangę. „Acony” to dobra pozycja, jednak zupełnie nie należę do grupy docelowej, do której jest ona kierowana. Sprawę pogarsza fakt, że jednak szukałam horroru lub przynajmniej odrobinę mrocznej komedii z mocno zaakcentowanymi elementami grozy. Dostałam zabawną opowieść, fakt. Jednak duchy czy jakiekolwiek okołofantastyczne elementy są tu wyłącznie tłem kolejnych zwariowanych przygód, przez co czuję delikatny zawód. Mimo tego przyznaję jej ocenę 6/10 – przy czym, gdybym była trochę młodsza lub gustowała w innych gatunkach… Najpewniej odebrałabym ją zupełnie inaczej i po prostu lepiej.