Dziedzictwo ognia

Rewelacja, od pierwszych stron, aż do końca nie mogłam się oderwać. Dosłownie pochłonęłam książkę.

Pojawiają się nowi, bardzo ciekawi bohaterowie i stworzenia. Akcja rozgrywa się w trzech różnych miejscach, z perspektywy różnych osób, co jest najmocniejszą stroną tej części.

Brutalność nadal jest obecna, co również jest na plus. Silne kobiety i niestety, oprócz króla Adarlanu zabrakło mi mocnych postaci męskich. Rola facetów finalnie sprowadzona jest raczej, do realizowania celów wyznaczonych przez kobiety. Mam nadzieję, że w kolejnych częściach to się zmieni.

Rewelacja, od pierwszych stron, aż do końca nie mogłam się oderwać. Dosłownie pochłonęłam książkę.

Pojawiają się nowi, bardzo ciekawi bohaterowie i stworzenia. Akcja rozgrywa się w trzech różnych miejscach, z perspektywy różnych osób, co jest najmocniejszą stroną tej części.

Brutalność nadal jest obecna, co również jest na plus. Silne kobiety i niestety, oprócz króla...

Po ogłoszeniu kolejnych części Dworów, czuję się zmobilizowana do przeczytania szklanego tronu i Księżycowego miasta. 𝑫𝒛𝒊𝒆𝒅𝒛𝒊𝒄𝒕𝒘𝒐 𝒐𝒈𝒏𝒊𝒂 miało lepsze i gorsze momenty. Jakoś całość oceniam je na dobrą część.

"Dawno, dawno temu w pewnej krainie już dawno zrównanej z ziemią żyła sobie księżniczka, która bardzo kochała swoje królestwo."

Po przeczytaniu tego tomu, z czystym sumieniem mogę powiedzieć, że lubię Celaenę. Widać jaką zmianę przeszła. Z pełnej bólu i żalu dziewczyny, zmieniła się w silną postać, którą napędza gniew i chęć zemsty na królu. Chociaż ponosiła wiele porażek, stałe parła do przodu. Poznawała i uczyła się swojej mocy.

O ile wcześniej lubiłam Chaola, tak teraz mnie denerwował. A właściwie wkurzał mnie jego brak zdecydowania i lojalność wobec króla. Dobrze, że coś się zmieniło pod koniec książki. Z kolei postać Doriana mogłaby dla mnie zniknąć z tej części. Liczę na to, że to coś się zmieni i ten bohater znaczenie odgrywać jakąś ciekawą rolę. W przypadku Rowana słowa chyba nie będą potrzebne. Ta postać mówi sama za siebie. Podoba mi się rozwój relacji między nim a Celaeną. Początkowa niechęć zmieniała się w szacunek, przyjaźń.

Jak na razie Manon to dla mnie ulubiona żeńska postać. Polubiłam ją od pierwszych stron. To zdecydowanie mocna bohaterka. Jest silna, waleczna, ambitna. Wzbudzała szacunek wśród innych wiedźm. Bardzo podobało mi się podjęcie Manon do jej wywerny. Czy tylko ja miałam wrażenie, że ta wywerna była trochę jak Szczerbatek z "Jak wytresować smoka"? 😅

Najciekawszą częścią książki były dla mnie rozdziału z pov Manon i Celaeny, natomiast wynudziłem się przy Dorianie. Mam dwie teorie dotyczące książki i niestety już wiem, że jedna z nich okaże się prawdą. Ohh te spojlery. Ale w sumie cieszę się z tego powodu, bo właśnie na to liczyłam. Przyznaję, że warto było przebrnąć przez trzy poprzednie tomy tej serii, bo chyba właśnie teraz rozpoczyna się cała akcja. Polecam ❤️‍🔥

Po ogłoszeniu kolejnych części Dworów, czuję się zmobilizowana do przeczytania szklanego tronu i Księżycowego miasta. 𝑫𝒛𝒊𝒆𝒅𝒛𝒊𝒄𝒕𝒘𝒐 𝒐𝒈𝒏𝒊𝒂 miało lepsze i gorsze momenty. Jakoś całość oceniam je na dobrą część.

"Dawno, dawno temu w pewnej krainie już dawno zrównanej z ziemią żyła sobie księżniczka, która bardzo kochała swoje królestwo."

Po przeczytaniu tego tomu, z czystym...

8,5 gwiazdki. Świetna! Super kreacja bohaterów. Przeskakujemy między poszczególnymi bohaterami i każda historia jest ciekawa. Dodatkowo tu pojawia się nowa bohaterka -Manoon. Sceny z jej wywerną były CUDOWNE.

8,5 gwiazdki. Świetna! Super kreacja bohaterów. Przeskakujemy między poszczególnymi bohaterami i każda historia jest ciekawa. Dodatkowo tu pojawia się nowa bohaterka -Manoon. Sceny z jej wywerną były CUDOWNE.

Im dalej w las tym bardziej przywidywalnie i mdło. Szerzej w opini pod tomem2

Im dalej w las tym bardziej przywidywalnie i mdło. Szerzej w opini pod tomem2

Dziedzictwo Ognia to dość obszerna kontynuacja serii Szklany Tron.
Nasza bohaterka wyrusza do Wendlyn z polecenia króla. Mimo rozkazu porzuca zlecone jej zadanie, pragnie przecież pokonać króla a odpowiedzieć na jej pytania może tylko królowa Fae Maeve. Aby to było jednak możliwe musi udowodnić swoje umiejętności Rowanowi, bezlitosnemu poddanemu królowej.

Z początku cieżko im się dogadać tym bardziej że Fae nie należy do rozmownych i wspierajacych osób. Jest gburowaty i wymagający ale tak ma być. Nie podobał mi się za to przełom w ich relacji. Aelin będąc na skaju załamania, szuka u niego wsparcia a on ją odtraca. Jednak kiedy on chce opowiedzieć historię straconej miłości, dziewczyna jak gdyby nigdy nic zapomina mu wsztstkie obelgi i wcześniejszą nieczułość żeby z współczuciem przebaczyć mu wszytsko i deklarować wsparcie, serio?

Dowiadujemy się coraz wiecej o historii rodu bohaterki i okolicznościach śmierci jej rodziny.

Książka w przeciwieństwie do poprzednich części wprowadza perspektywę różnych bohaterów. Mimo że Celeana jest na innym kontynencie, dalej śledzimy wydarzenia w pałacu króla Adarlanu, z perspektywy Aediona i Chaola. Prowadzą oni niebezpieczną grę, przewodząc buntownikom oczekującym na powrót Królowej.
Natomiast Dorian stara się opanować i ukryć swoje zdolności, pomaga mu młoda uzdrowicielka Sorscha, do której w księciu budzi się uczucie. Zastanawia mnie jak działa jego magia skoro cały kontynent jest jej pozbawiony.
Kolejnym interesującym wątkiem jest historia wieźmy Manon. Cały wątek przedstawia zagorzałą walkę i nienawiść pomiędzy poszczególnymi klanami, które od zawsze z sobą rywalizują. Chodzi również o zaimponowanie matronie i królowi, a także zdobycie najlepszej wywerny.

W tej cześci bardziej odczuczułam grozę jaką roztacza król Adarlanu, wielkie armie zbierające się w strategicznych punktach, składające się z istot o wiele straszniejszych niż świetnie wyszkoleni śmiertelni wojownicy. Dla mnie ta książka wydaje się być również przełomem pomiędzy bardziej młodzieżowymi tomami a prawdziwą serią high fantasy. Jest bardziej rozbudowana, brutalna i skomplikowana.

Akcja ma spokojny przebieg, autorka wiele stron poświeca na emocjonalne i psychiczne rozważania Celeany, dzięki którym otrzymujemy inną bohaterkę. Pogodzoną z własną przeszłością, silną oraz zdolną do posługiwania się magią.
Jednak dzięki kilku osobnym wątkom staje się to ciekawa historia opisująca szeroko wydarzenia.

Dziedzictwo Ognia to dość obszerna kontynuacja serii Szklany Tron.
Nasza bohaterka wyrusza do Wendlyn z polecenia króla. Mimo rozkazu porzuca zlecone jej zadanie, pragnie przecież pokonać króla a odpowiedzieć na jej pytania może tylko królowa Fae Maeve. Aby to było jednak możliwe musi udowodnić swoje umiejętności Rowanowi, bezlitosnemu poddanemu królowej.

Z początku...

Świetna!

Świetna!

Czasami ciekawiła, czasami nudziła,ale końcówka zachęca do przeczytania kolejnej części . Jestem ciekawa co dalej się wydarzy .

Czasami ciekawiła, czasami nudziła,ale końcówka zachęca do przeczytania kolejnej części . Jestem ciekawa co dalej się wydarzy .

Kiedy dowiedziałam się o tym, że dwie pierwsze części znacznie wyróżniają się na tle pozostałych postanowiłam, że potraktuje Dziedzictwo Ognia jako coś zupełnie nowego. Nową serię.
Momentami było ciężko z powodu nawiązań do części 1 i 2, ale ciągle wmawiałam sobie, że to co innego. A dlaczego tak robiłam? Bo nie mogłam zdzierżyć tego, gdy dowiedziałam się że Celeana i Chaol na końcu nie będą razem. Chociaż wciąż nie mogę doczekać się ich kolejnego spotkania tak samo jak spotkania Aidena i Ailin.
Co do Rowana. Polubiłam jego postać, choć z początku irytowało mnie strasznie jego zachowanie. Ten oschły sposób w jaki traktował naszą bohaterkę, nic o niej nie wiedząc.
Lubię jednak postacie owianych tajemnicą mężczyzn, ponieważ są bardziej intrygujący. A ponadto uwielbiam oglądać ich stopniową metamorfozę. Tak i było tym razem. Jego spontaniczna decyzja pod koniec książki- dobrze wiecie co mam na myśli 😉 kompletnie mnie zaskoczyła. Nie sądziłam, że byłby do tego zdolny.
Nie polubiłam natomiast Maeve. Jest straszna! Sama nie chciałabym mieć takiej ciotki 😱
Nie mogę doczekać się kolejnych części. Naprawdę wciągnęła mnie ta historia i cieszy mnie to, bo już od dawna miałam problem z dokończeniem jakiejś, gdy w trakcie zaczynała robić się zbyt nudna, monotonna i przewidywalna.

Kiedy dowiedziałam się o tym, że dwie pierwsze części znacznie wyróżniają się na tle pozostałych postanowiłam, że potraktuje Dziedzictwo Ognia jako coś zupełnie nowego. Nową serię.
Momentami było ciężko z powodu nawiązań do części 1 i 2, ale ciągle wmawiałam sobie, że to co innego. A dlaczego tak robiłam? Bo nie mogłam zdzierżyć tego, gdy dowiedziałam się że Celeana i...

Książka wciąga swoją atmosferą i ciekawym światem, który autorka naprawdę dobrze wymyśliła. Akcja jest emocjonująca, a losy bohaterów śledzi się z zainteresowaniem.

Książka wciąga swoją atmosferą i ciekawym światem, który autorka naprawdę dobrze wymyśliła. Akcja jest emocjonująca, a losy bohaterów śledzi się z zainteresowaniem.

Moan 🫶

Moan 🫶