Rok uciekiniera 365. Styczeń

Mam mieszane odczucia co do tej książki. Historia całkiem fajna, książka przeczytana dosłownie na dwa razy, jednak czegoś mi w niej brakowało. Według mnie zakończenie było bardzo... średnie. Na pewno nie jest to książka, która jakoś szczególnie zapada w pamięć.

Książkę czytałem dość dawno temu ale, Domena to ciekawa i oryginalna książka, która przedstawia świat cyberprzestrzeni i jej zagrożenia. Książka jest napisana w prostym i zrozumiałym języku, który ułatwia czytelnikowi śledzenie akcji. Autor stara się opisać techniczne aspekty cyberprzestrzeni i jej wpływ na ludzką psychikę. Postacie są wiarygodne i sympatyczne, a ich relacje są dynamiczne i emocjonujące. Książka porusza ważne tematy, takie jak bezpieczeństwo informacji, etyka nauki, czy odpowiedzialność za własne wybory. Niekiedy niektóre problemy techniczne lub rozwiązania należy traktować z przymrużeniem oka ale nie przeszkadza to fabule. Pozdrawiam ☺️

Dawno nie czytałam tak dobrej książki, która trzyma w napięciu już od pierwszych przeczytanych stron i co najważniejsze - jest to do ostatniej strony. Pełna zwrotów akcji opowieść o chłopcu, który odzyskuje przytomność przy drodze nie mając pojęcia kim jest, skąd się tam wziął oraz dlaczego to jego właśnie spotkało. Tajemniczy szary budynek, chęć poznania tajemnicy swojego istnienia, potajemne notatki i walka z "tworzeniem przyszłości". Książka mimo, że nie jest bardzo znana, to jednak warto po nią sięgnąć, bo warto. :)

Współczesny kryminał dziejący się w Nowym Jorku. Gdyby Raymond Chandler żył w dzisiejszych czasach być może właśnie tak by pisał. Połączenie klasycznej czarnej kryminalnej opowieści z krwawym, mrocznym thrillerem, w którym rozrabia psychopatyczny seryjny zabójca. Napisane językiem barwnym, dosadnym, w którym równowagę trzyma gorzka ironia ludzi przegranych, typowa dla smutnych panów w kapeluszach. Warren Ellis jest mistrzem w tworzeniu bohaterów, którzy na pierwszy rzut oka, a nawet i na drugi, są wariatami. Każdy jest inny, każdy ma swoje fobie, każdy jest rewelacyjnie sportretowany. Ich dialogi to czyste złoto skrzące się błyskotliwością, sarkazmem, jadem, specyficznym humorem i czystym szaleństwem. Dla samego stylu można to czytać i czytać. Kilka maźnięć piórem i wszystko jasne. Pisarstwo Ellisa nie ogląda się zbytnio na czytelnika. To on ma gonić za autorem. Ellis nie dopowiada i nie tłumaczy po dwa razy. Wybitna rozrywka. Po wiele, wiele więcej o tej książce sięgnijcie na Dziką Bandę: http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s03e010/

I koniec trylogii. I dobrze bo chociaż lubię książki Andersa de la Motte cykl ten zmęczył mnie. W tym tomie dużo postaci, różnych sytuacji, niedomówień, zwrotów i wolt. Trochę to zagmatwane i chyba jednak mało prawdopodobne. Dobrze, że HP wreszcie zmądrzał a jego siostra przejrzała na oczy. Udział w „grze” niektórych osób nie do końca został odkryty a samo zakończenie mocno zadziwiające i trochę zaskakujące.

Obok rewelacyjnie nakreślonych postaci, w powieści czuć przebijającą się przez treść krytykę zachodniego stylu życia, wszechobecnego konsumpcjonizmu i reklam. Pośpiech, brak empatii do drugiego człowieka, myślenie tylko w kategoriach własnego „ja”. To społeczeństwo podejrzliwe, wręcz nietolerancyjne w stosunku do osób o innym kolorze skóry, innym wyznaniu, które jednakże nie potrafi sobie poradzić w sytuacji kryzysowej. Całość na: http://wiedzma-czyta.blogspot.com/2014/03/stephen-miller-wysanniczka.html

Zazdrość oplata serce jak bluszcz. W zasadzie jest to kryminał dla nastolatków, jednak powinien przeczytać go każdy dorosły. Problemy XXI wieku, czyli cyberprzemoc. A do tego mroczne tajemnice małego miasteczka, gdzie każdy z mieszkańców skrywa jakiś sekret. Historia zaczyna się samobójstwem? wypadkiem? morderstwem? tego tak naprawdę nie wiemy... dowiemy się czytając całość. Piętnastoletnia Katelyn ginie w dziwnych okolicznościach. Sprawa zostaje zaklasyfikowana do nieszczęśliwego wypadku, z możliwością samobójstwa. Większość społeczeństwa godzi się z takim wynikiem autopsji, jednak dwie, niezwykle rezolutne bliźniaczki nie wierzą w przypadkową śmierć koleżanki. Obdarzone ponadprzeciętnymi zdolnościami rozpoczynają po cichu śledztwo, które prowadzi je do tajemnicy z ich własnej przeszłości. Nie twierdzę, że to dzieło stulecia, ale fabuła mimo, że trochę chaotyczna , to jednak wciągająca. Wibruje telefon, bierzesz go do ręki, a tam spływają jedna po drugiej wiadomości. Okrutne, dołujące, przerażające. Twoje dziecko bierze telefon do ręki i... nic już nie jest takie jak było.

"Johnny Porno" to dobra, przyjemna lektura – choć ze względu na brutalność scen i niekiedy wulgarny język nie dla wszystkich. Akcja rozkręca się stopniowo, by w swoich ostatnich rozdziałach wręcz porwać czytelnika i wbić go w fotel. Kiedy się je czyta wręcz nie ma możliwości, by odłożyć książkę na bok i zająć się czymś innym. Siedzi się i czyta aż do momentu, kiedy dociera się do ostatnich zdań. I to jest bardzo duży plus. Wielowątkowość i mnogość bohaterów mogą początkowo sprawiać nieco chaotyczne wrażenie, lecz sytuacja bardzo szybko się klaruje i wraz z dochodzeniem do finału poszczególne wątki znajdują swoje zakończenie, skądinąd przemyślane. Nie jest to historia na miarę "Ojca chrzestnego" Mario Puzo, ale na pewno dostarczy rozrywki na kilka zimowych wieczorów. Całość na: http://wiedzma-czyta.blogspot.com/2014/12/charlie-stella-johnny-porno.html

Przez większość historii nie wiadomo, o co chodzi. Dlaczego Julia i Robert muszą tak uciekać, jaką mają tajemnicę. Trochę nudna była przez pierwszą połowę, potem zaczęła się trochę rozwijać. Na koniec coś się dowiadujemy! Byłam pewna, że chodzi o to, że mają jakieś super mocne, ale nie. Po prostu okropna przeszłość. Cóż...dam szansę drugiej części.

Przyznam się że przeczytałam tą książkę by poznać styl autora i bo czekałam na apokalipsę Z. Ale książka mnie wciągnęła. Niby już setki razy poruszany temat a jednak autor swoją wizją tchnął w niego nowy powiew. Nie lubię horrorów Ale ten przeczytałam z przyjemnością.

Druga część zdecydowanie bardzo mi się podobała niż pierwsza. Nadal nie polubiłam Henrika . Natomiast jego siostra Rebecca nie jest już tak irytująca. Chociaż i tak wydaje się, że HP trochę wydoroślał i pewne okoliczności w Dubaju zmusiły go przemyślenia swojej sytuacji podjęcia pewnych kroków. Najbardziej jednak wciągnął mnie wątek internetowych trolli i sposoby ich działania. Takie trolle mogą odwrócić każdą tendencje na różnych forach internetowych, wdrożyć własną i wywołać określoną reakcję innych uczestników. Wydaje się na początku, że powraca motyw gry gdzie tym czasem on na chwilę nie przestał istnieć. I trochę zaskakujące i jednocześnie niepokojące zakończenie. Niedługo sięgnę po ostatnią część cyklu.

Bardzo dobrze się czyta - coś w stylu Kod DaVinci. Możnaby książkę skrócić, tak jak pisał ktoś we wcześniejszych komentarzach, ale po co? Raczej nie ma nudnych momentów i mimo, że wiele rzeczy da się przewidzieć wcześniej, to i tak sposób narracji i opisy akcji są warte spędzenia kolejnej godziny. Również opisany scenariusz, szczególnie w czasach gdzie w niektórych rejonach świata (Floryda) nie ma prądu, jest dosyć interesujący.

Nie będę ukrywać faktu, że Battlefield 3 podszedł mi znacznie bardziej. Po pierwsze, zdecydowanie lepiej czyta mi się Andy McNaba. Autor czwartej części był tylko współautorem poprzedniczki. Po drugie, sam główny bohater jest kompletnie inny. Dimę się lubi, Kovica raczej ciężko. Znaczna część powieści rozgrywa się w Chinach, w Szanghaju konkretnie. Oprócz tego miejsca jest też statek marynarki wojennej na Pacyfiku oraz jakieś bardziej zaciszne rejony Chin. Na moment odwiedzamy też Koreę Północną. Są to czasy współczesne, gra rozgrywa się w okolicach lat ’30 XXI wieku, jeśli tutaj też tak jest – nie widać. Główną postacią jest Laszlo Kovic, agent CIA mieszkający w Szanghaju. Nie jest postacią, którą da się lubić. Jest wulgarny i chamski, porywczy na zasadzie „włożę kij w mrowisko i za chwilę zastanowię się co zrobić dalej”, generalnie taki bez wyrazu mam wrażenie. Ma ileś lat, ja sobie wyobrażałam w okolicach czterdziestki, w grze wygląda raczej jak pięćdziesięciolatek, coś jak młodsza wersja Boscha? W każdym razie, Kovic wdeptuje w sam środek międzynarodowego spisku, w który zamieszane są gangi i wysoko postawieni ludzie, a on jest jeden, praktycznie sam i nie do końca wie, czy może ufać swoim przełożonym. Wu to pomocnik Kovica, jego kierowca, zakochany w Stanach i Amerykańskim Śnie, wierzy cały czas, że z pomocą głównego bohatera dostanie się w końcu na upragniony kontynent. Jest fajną postacią, naprawdę. Chyba moją ulubioną. Hannah to kobieta z Ministerstwa Spraw Wewnętrznych, której zadaniem było zajęcie się Kovicem, ona jednak, jako jedyna kobieta i to w dodatku spoza Chin, jest troszkę buntowniczką, ale tak wiecie, po cichu, żeby szef nie widział. Sama nie wiem, czy to do mnie trafia. Nie jest zła, ale i tak nie rozumiem połowy jej zachowań. Jest akcja, podczas której Kovic i grupa żołnierzy mają przechwycić hakera. Dzieje się jednak tak, że wpadają w zasadzkę i giną wszyscy poza naszym głównym bohaterem, któremu udało się zakopać w śniegu poza zasięgiem wzroku. Przełożeni mają wątpliwości co do jego niesamowitego szczęścia i dość szybko zaczynają się nim interesować niezbyt ciekawi ludzie… Jest trochę morderstw, jest trochę szybkich scen walk i pościgów, mamy ładne kobiety, motyw romansu i dwie w pewnym sensie urocze staruszki. Trochę hakowania i górskiej wspinaczki, wszystko spakowane w czterystu stronach. Momentami wciąga, momentami jest troszkę lżej, chociaż nie ma momentów nudnych jak flaki z olejem, to bardzo ważne. Nie jest to opowieść o wojnie… Nie jest to nawet historia z kampanii. Warto wiedzieć, że wydarzenia te się na siebie minimalnie nakładają i Odliczanie do Wojny to tak jakby wstęp do fabularnej części gry. Pierwszą część, w Baku, można jeszcze spokojnie przejść, ale to co dzieje się w Szanghaju pokrywa się (chociaż niezbyt idealnie) z tym, co możemy przeczytać na ostatnich pięćdziesięciu stronach. Ogólnie było całkiem nieźle. Nie super, nie świetnie, ale nieźle. Wrócić raczej nie wrócę, choć znając mnie, dokupię sobie do tego ebooka jeszcze wersję papierową, bo kolejna rzecz z logo Battlefielda na pewno nie zaszkodzi, a ceny, jak widzicie, są w niektórych sklepach wręcz oszałamiające.

Bardzo ciekawa i przystępnie napisana historia "odwróconego świata". Świata, w którym to nie Ameryka była supermocarstwem, a Zjednoczone Państwa Arabskie. Świata, w którym nie zaatakowano Nowego Jorku i wież World Trade Center, a Bagdad i wieże Tygrys i Eufrat. Przez całą historię podążamy razem z trójką funkcjonariuszy arabskich sił specjalnych - Mustafą, Samirem i Amal. I razem z nimi krok po kroku poznajemy przerażającą prawdę o legendarnym mirażu. Pozycja zdecydowanie warta polecenia, mocne 8/10

Trudno pokrótce opisać fabułę, bo jest tutaj wszystko - poszukiwania tajemniczego skarbu Indian, niegdyś zamieszkujących Polskę, agent ABW, femme fatale, śledztwo, szereg intryg, zdrad i ciekawostek historycznych i wiele wiele innych smaczków. Wspomniany skarb, do którego dorwac chcą się liczne szemrane persony, jest tutaj głównym elementem spajającym całość, a jednocześnie wzbudzającym w czytelniku ciągłą ciekawość o to, kto wygra ten szaleńczy wyścig do niecodziennego znaleziska. Dzieje się tu sporo i kazda kolejna strona to nowy trop, zwrot akcji albo wciągający dialog. Jak na powieść sensacyjno-przygodową, tym razem więcej nawet elementów przygodowych wychwyciłam, co jest bardzo w moim guście. Polubiłam pozytywnych bohaterów, aczkolwiek również antagoniści byli całkiem nieźle opisani i intrygujący. Po tej książce, mając też w pamięci ciągle "Czarta", który również mi się podobał, ale już miał zupełnie inny klimat, jestem tym bardziej ciekawa, czym autor zaskoczy nas w trzecim tomie. Na pewno szybko po niego sięgnę, a Wam polecam obie dotychczasowe książki 😍

"Katastrofę" przeczytałem od razu po pierwszym tomie serii 'Dolina'. Wydarzenia w niej przedstawione stanowią bezpośrednie następstwo odkrycia poczynionego przez grupę bohaterów pod koniec "Gry". W latach siedemdziesiątych grupa ośmiorga studentów z college'u w Grace wyruszyła na podbój mrocznego szczytu górskiego ulokowanego dokładnie naprzeciwko uczelni, po drugiej stronie zdającego się skrywać niejedną tajemnicę jeziora Lake Mirror. Według krążących opowieści nigdy stamtąd nie wrócili. Jednak są osoby, które wiedzą, że to nieprawda. Które znają członków dawnej wyprawy. Które są z nimi spokrewnione. W drugim tomie serii autorka decyduje się na dokładniejsze przedstawienie postaci Katie i to z niej czyni główną bohaterkę. Jako uzależniona od adrenaliny maniaczka wspinaczek górskich chce zrealizować swój plan - zdobyć szczyt Ghost. Cel nie jest jednak łatwy do osiągnięcia i szybko okazuje się, że wymagać będzie ponownej współpracy dobrze znanej czytelnikom z poprzedniej części grupy studentów. Czy historia sprzed lat się powtórzy? "Katastrofa" robi na mnie lepsze wrażenie od swojej poprzedniczki, w dużej mierze dlatego, że główny motyw i pomysł na fabułę ciekawi mnie o wiele bardziej od wydarzeń przedstawionych w pierwszym tomie 'Doliny'. Mamy tu górską wyprawę, nikomu nieznane tereny, zdradliwą pogodę oraz nowe twarze w zespole, którego członkowie muszą sobie zaufać, jeśli chcą cało wrócić do college'u. Podoba mi się także samo wykorzystanie motywu historii zataczającej koło. To, co od razu rzuca się w oczy w trakcie lektury, to konstrukcja książki i jej niezaprzeczalne podobieństwo do poprzedniczki. Główna bohaterka, podobnie jak Julia w "Grze", skrywa przed światem pewien sekret, który stopniowo jest odkrywany przez czytelnika wraz z rozwojem wydarzeń, i który w całości wychodzi na jaw na samym końcu książki. Autorka zdaje się iść na łatwiznę i trzymać sprawdzonego w pierwszym tomie sposobu prowadzenia historii. Wiem, że istnieją kolejne tomy, choć nie doczekały się one wydania w Polsce, jednak spodziewałbym się po nich ponownej zmiany głównego bohatera i nawiązań do jego przeszłości, do pewnej sytuacji, która odcisnęła na życiu bohatera piętno. Jestem też niemal pewny, że na drodze nowego głównego bohatera prędzej czy później pojawi się ktoś, kto w pewnym momencie wypowie kwestię identyczną do słów wypowiadanych przez kogoś bliskiego jego sercu. Do tego oczywiście drobny krok postawiony w sprawie rzekomo zaginionych przed laty studentów. Ten zabieg naprawdę rzuca się w oczy i już w drugim tomie jestem nim znudzony. Choć muszę to podkreślić: nie jestem znudzony samą treścią książki (w niej nie ma powtarzalności, z kolei stopniowo odkrywane fakty związana z zaginionymi studentami zaskakują),a jedynie sposobem, w jaki została ona napisana. Ogólnie "Katastrofa" jest dla mnie lepszą książką od "Gry". Prawdopodobnie nie bez znaczenia pozostaje fakt, że w tym tomie akcja niemal w całości skupia się na rozpoczętym już w poprzedniej części 'Doliny' wątku grupy zaginionych studentów, który ZDECYDOWANIE stanowi największą zaletę całej serii. I choć w pewnym momencie akcja "Katastrofy" zdaje się zbaczać na rozczarowujący czytelnika tor, ostatecznie dostarcza powodów do zadowolenia. Mimo schematyczności książek Krystyny Kuhn chętnie sięgnąłbym po kolejne tomy serii z uwagi na wciąż nierozwiązaną zagadkę ośmiorga studentów.

Sięgając po tą książkę, spodziewałam się zupełnie czegoś innego. Po czasie uważam, że ta historia jednak jest lepsza od tej, jakiej oczekiwałam. Lex żyje jak księżniczka. Wszystkiego ma pod dostatkiem. Nie może doczekać się momentu kiedy dostanie od swojego ojca 25 milionów dolarów. Ma się to stać, gdy tylko ukończy 18 lat. Nie przewiduje jednak, że owy tatuś przygotował dla niej małą niespodziankę. Tą niespodzianką jest "odroczenie" wydania pieniędzy na okres 52 tygodni - stąd tytuł książki. Mężczyzna chce, aby dziewczyna poznała smak życia i ciężkiej pracy, zanim otrzyma pieniądze. Dlatego dziewczyna przez każdy z 52 tygodni będzie wykonywać inną pracę. Każda z nich praktycznie jest nie do przyjęcia przez dotychczasową księżniczkę. Dziewczyna ma jednak w sobie upór. Ta książka to coś co może otworzyć oczy na pewne sprawy. Jest kilka głębszych momentów, skłaniających do refleksji. Nie wszystko o czym marzymy, zazwyczaj przychodzi gładko. Czasami trzeba właśnie poświęceń i ciężkiej pracy. Dodatkowo możemy zobaczyć ciekawą przemianę Lex - z rozkapryszonej, rozpieszczonej dziewczyny staję się kimś kto poznaje siebie od zupełnie innej strony. Bardzo fajna i ciekawa pozycja. Zostaje na mojej półce na dłużej. Myślę, że kiedyś jeszcze do niej wrócę 😊

Świetnie się czyta, bardzo mi się podobała forma, sposób prowadzenia fabuły. Wątek miłosny trochę słaby, ale rozumiem, że trzeba było się zmieścić w krótkim czasie trwania akcji :p No i jak dla mnie, trochę zbyt dokładne opisy makbry, ale w tego typu książkach chyba tak musi być ;) Ostatecznie jestem pod wrażeniem i mogę polecić.

Wielu czytelników zastanawia się skąd biorą się tytuły „bestseller”, „najlepsza książka” i inne, oraz kto je nadaje, lub na jakiej podstawie. Jednych przyciąga taka reklama, innych odpycha – tym bardziej kiedy okazuje się, że mija się ona z prawdą. Czy w przypadku książki „Opactwo” Chrisa Culvera hasło „bestseller” jest tylko sprytnym acz nietrafnym zabiegiem marketingowym, czy też doskonale oddaje wartość książki? Ash Rashid jest byłym detektywem i praktykującym muzułmaninem, któremu jednak daleko do ortodoksyjnego podejścia do doktryn swej religii. Został mu tylko rok do odsłużenia w policji. Rok, który miał upłynąć bohaterowi spokojnie, jednak boski plan był zupełnie inny… Nagła wiadomość o śmierć jego siostrzenicy oraz nieudolność z jaką policja prowadzi śledztwo w tej sprawie doprowadzają do tego że Rashid postanawia zbadać sprawę na własną rękę. Prywatne śledztwo sprowadza na niego nie tylko gniew jego przełożonych, ale także uwagę bardzo niebezpiecznych osób. Na domiar złego okazuje się, że na szali postawił nie tylko swoje życie, ale i członków swojej rodziny. „Opactwo” otwiera cykl książek o nietypowym detektywie muzułmaninie. I to właśnie on jest skarbem tej lektury. Autor stworzył wielowymiarową i bardzo rzeczywistą postać. Nie bał się nadać jej kilku złych cech i zrównoważyć je kilkoma dobrymi co sprawiło, że bohatera nie da się polubić bez dalszego poznawania go. Rashid szybko wspiął się na listę najbardziej charakterystycznych i ciekawych detektywów literackich i choćby przez wzgląd na jego osobę jestem ciekawa kolejnych tomów cyklu. Drugą wartościową rzeczą, która charakteryzuje „Opactwo” jest styl autora. Łatwość z jaką przelewa on na papier swoje myśli jest niebywała. Dodatkowo ciekawe jest to, że żadne chaotyczne wydarzenia nie burzą konstrukcji fabularnej książki. Innymi słowy znajduje się w niej tylko to co wpływa na rozwój fabuły. To plasuje powieść w kategorii nieskomplikowanych czytadeł, które pozwalają głowie odpocząć. Nie znaczy to jednak że książka nie wymaga od czytelnika żadnego wysiłku intelektualnego bo wymaga. Po prostu „Opactwo” jest lekturą napisaną ku uciesze i dla rozrywki. Wracając do pytania postawionego na początku tego wywodu stwierdzam z całą stanowczością, że ta książka nie jest bestsellerem ale nie zmienia to faktu, że wciąga i spełnia swoją rolę, więc polecam!

Znając styl opowieści autora z pierwszej części trylogii o fascynująco socjopatycznym nastolatku Johnie Cleavierze - "Nie jestem seryjnym mordercą", byłam przygotowana na wszystko. Zwłaszcza na ciosy mentalno-emocjonalne z zaskoczenia, włączając w to elementy fantastyczne. I tutaj musiałabym uchylić rąbka tajemnicy tych niespodzianek, ale nie mogę odebrać ich przyjemności potencjalnym czytelnikom. Niech też poczują się, niech też się boją i niech też poobgryzają sobie paznokcie! Powiem tylko, że moje prorocze wizje zaskoczeń spełniły się w 100%. Jednak zanim się o tym przekonałam, moja czujność i stan pogotowia na każdą ewentualność kierunku rozwoju fabuły, zostały podstępnie uśpione przez dwa wątki. Pierwszym była samotna walka Johna (jego psychoterapeuta został przecież zamordowany) z Panem Potworem. Wewnętrznym demonem socjopatycznej osobowości, którego uwolniło zabójstwo tym razem demona z krwi i kości rodem z horroru i starożytnej starożytności, ukrytego w ciele przemiłego sąsiada. To przymusowe morderstwo, o którym wiedziała tylko jego matka, uwolniło w nim mroczną stronę jego natury. Pan Potwór, jak ją nazywał chłopak, nie chciał wrócić do klatki umysłu, dopominając się o jeszcze więcej krwi, bólu i śmierci, a John robił wszystko, by powstrzymać swoje dyssocjalne skłonności do patologicznych zachowań. Było tak zabawnie i niewinnie (ech, ten czarny humor nastolatków!),że zaczęłam wierzyć w prawdopodobieństwo chłopięcej wyobraźni na temat przeszłych zdarzeń. Drugim wątkiem odciągającym moją uwagę od powagi sytuacji była… No właśnie. W przypadku normalnie rozwijającego się chłopaka mogłabym powiedzieć – miłość. Jednak John nie potrafił kochać albo potrafił, ale inaczej. W jego snach i marzeniach Brook, jego „sympatia”, była przykuta do ściany, krzycząc – "Proszę, nie rób mi krzywdy!", a on bawiąc się nożem, łączył się z nią mentalnie na linii strachu i poczucia władzy przeżywając rozkosz „miłości”. I tutaj włączała się dobra strona Johna, ograniczająca kontakty z dziewczyną do śledzenia, podglądania, niedotykania, ograniczenia patrzenia na nią wprost i ukradkiem z limitem wypowiedzianych do niej słów oraz snów i marzeń na jawie. A ona to uwielbiała, próbując zdobyć nieprzystępnego, zdystansowanego, tajemniczego, małomównego, opornego na dziewczęce wdzięki, lekceważącego płeć piękniejszą, na luzie i lekko odklejonego chłopaka o uroczych oczach. I nie ma tutaj w tej sytuacji nic do śmiechu. Wystarczy przypomnieć sobie identyczny schemat z cyklu Zmierzch Stephenie Meyer. Tyle że tam nazywano to wampiryzmem, a tutaj socjopatią. O jednoznaczności tych poważnych zjawisk bili już na alarm autorzy "Zmierzchu i filozofii" - Housel Rebecca, Wiśniewski Jeremy i Irvin William. No ale, przyznam się, że jakoś tak zapomniało mi się o tych podobieństwach i przestrogach, że to nie jest normalna miłość, skoro ona była taka przyjemnie niebezpieczna i słodko zakazana. Powiem więcej, mentalnie poganiałam oboje w ich ostrożnych poczynaniach, żeby chociaż jedna randka nie zakończyła się znalezieniem kolejnej martwej kobiety, które dla Johna były o wiele bardziej atrakcyjne niż kolor stanika u Brook. No właśnie! A miałam być czujna! Miałam się pilnować! Miałam być mądrzejsza przed szkodą! A tu ni z tego, ni z owego, po kilku miesiącach ciszy i spokoju w miasteczku, nowe, kolejne, seryjne trupy! To one były czynnikiem przywracającym mi trzeźwość osądu i powrót do rzeczywistości. Bardzo mrocznych realiów, w których John po raz drugi musiał stanąć do walki ze złem. Dużo bardziej niebezpiecznym niż w części pierwszej, ale nadal perwersyjnie i boleśnie przyjemnie dającym się badać i poznawać. I nie mam na myśli tutaj nieboszczyków w zakładzie pogrzebowym, podczas których mycia i balsamowania wyciszał się John, a wyczesywanie ciemieniuchy z trupich włosów wynosiło go na szczyt nirwany, ale to, co nastąpiło później. Wydarzenia, które w pełni rozwinęły podwójną osobowość chłopca. Zarówno tą złą, jak i dobrą. Takie zrównoważone moralnie i etycznie rozwinięcie i zakończenie drugiej części trylogii, a jednocześnie bardzo kruche, nie pozwoliło mi jeszcze na znalezienie jednoznacznej odpowiedzi na postawione sobie wcześniej pytanie – Czy polecić te książki mojej zaprzyjaźnionej młodzieży, czy nie? Autor wprawdzie nie przekracza granicy, ale mocno ją narusza, jadąc po bandzie, jednocześnie silnie akcentując przesłanie wewnętrznej i zewnętrznej walki dobra ze złem. Ostateczną decyzję podejmę po przeczytaniu ostatniej części "Nie chce cię zabić", której już tytuł dużo mi sugeruje. I włącza niebezpieczną wyobraźnię też! naostrzuksiazki.pl