Wilk z Wall Street

Naprawdę zabawna komedia kryminalna z wątkiem erotycznym. Można pozazdrościć autorowi umiejętności opisu mocnych scen seksu w taki sposób, że czytając nie czujemy zażenowania, ale jesteśmy rozbawieni. Nie tylko tym zresztą: zabawna jest intryga, bohaterowie, tło obyczajowe i polityczne. Chavarria ma również bardzo lekkie pióro, które szczęśliwie nie nabiera ciężkości w tłumaczeniu. I jeszcze za wszystkim (bardzo głęboko) ukryty moralitet. PS Druga część mogłaby być krótsza.

Spodziewałem się po tej książce chyba czegoś innego. Myślałem że poczytam o ponad 200 ofiarach Iceman'a, a dostałem książkę, której główna fabuła opiera się na przykrywkowej pracy Dominicka Polifrone, agenta ATF, który został umieszczony w strukturach mafii i przyjaźnił się z Kuklińskim. Zdobyte przez niego obciążające dowody ostatecznie pozwoliły skazać Kuklińskiego na podwójne dożywocie. Same szczegóły morderstw zostały wplecione w oddzielnych rozdziałach jako wstawki do fabuły. Nie można tej książki traktować jako biografii a raczej jako sfabularyzowaną historię jednego z największych morderców z bardzo selektywnym doborem szczegółów ponieważ raczej ciężko jest zrobić dobrą biografię na 300 stronach. Książka składa się z 34, kilku stronnicowych rozdziałów, co sprawia że szybko się ją czyta. Czas teraz na "Człowieka z lodu" Philipa Carlo.

Na książkę natrafiłam przypadkiem, podczas, gdy wspominała o niej na swoim profilu pewna sympatyczna blogerka i postanowiłam sama się o niej przekonać. Książka przedstawia autentyczną historię z życia Lindy Boreman, znanej przede wszystkim jako Linda Lovelace – słynna aktorka z filmu „Głębokie gardło”. 21- letnia Linda Boreman, chcąc uwolnić się spod klosza matki furiatki decyduje się uciec z domu rodzinnego, aby zamieszkać z niedawno poznanym Chuckiem Traynorem. I to jest jej największym błędem. Dziewczyna początkowo ufa mężczyźnie i jest ślepa na to, jakim człowiekiem jest Chuck, choć to wypływa stopniowo, w drobnych sytuacjach. Z czasem mężczyzna zaczyna przejmować nad Lindą i jej życiem całkowitą kontrolę, bijąc ją, zastraszając i poniżając poprzez zmuszanie do naprawdę okrutnych rzeczy. Później bierze z nią ślub na własne potrzeby i już wtedy Linda nie ma w zupełności prawa sama o sobie decydować, ani sprzeciwiać się, bo przecież „żona nie powinna sprzeciwiać się mężowi”. „Wciąż zadaję sobie pytanie: Czy Chuck by mnie zastrzelił? Nadal odpowiadam sobie twierdząco: Tak, położyłby mnie trupem na miejscu. Rozważając ten problem dalej, zastanawiam się, czy gdybym obecnie znalazła się w takiej sytuacji, postąpiłabym tak samo jak wtedy? Czy byłabym gotowa przejść przez to ponownie? Otóż z całą pewnością nie. Dzisiaj wybrałabym śmierć.” Zapoznając się z całą historią, czytelnik nie ma wątpliwości, co do powyższych słów bohaterki. Dziewczyna przez kilka lat jest katowana i zmuszana do najokrutniejszych aktów seksualnych, począwszy od zbiorowych gwałtów, poprzez zbliżenia z kobietami, aż po seksualne kontakty ze zwierzętami w roli głównej. Tego typu scen w książce, opiewających niesamowitą brutalnością, a niejednokrotnie obrzydzeniem jest mnóstwo. Okrucieństwo mężczyzny staje się coraz silniejsze, a to co najbardziej upodla i sprawia ból Lindzie, jej mąż stosuje najchętniej, napawając się jej cierpieniem i wstydem. „- Na trzydziestopięciomilimetrowej taśmie nakręcimy fabularny film o dziewczynie, która ma łechtaczkę w gardle. Najwyraźniej czekał na moją reakcję. Próbowałam się połapać o czym on mówił. […] Doszłam do wniosku, że się przesłyszałam.” I tak powstaje film „Głębokie gardło”, w którym główną rolę dostaje Linda, ze względu na swoje umiejętności, na potrzeby filmu. Zaczyna przynosić Chuckowi korzyści pieniężne, a on wciąż nienasycony pieniędzmi i cierpieniem swojej żony, wymyśla coraz to różniejsze sposoby na to aby zarobić, a jednocześnie sprawić ból kobiecie. Myślę, że u każdego z nas wreszcie pojawia się pytanie i niedowierzanie, dlaczego Linda po prostu nie ucieknie. A otóż próbuje podejmować próby wyzwolenia się z opresji, jednak niejednokrotnie na marne: „Przy każdej próbie ucieczki wciągałam w swoje plany innych ludzi i właśnie ze względu na nich ponosiłam porażkę. […] Postanowiłam, że się nie poddam i jeszcze raz spróbuję. Tyle, że następnym razem będzie to udana próba ucieczki.” Możliwości ucieczki pojawia się kilka, począwszy od tabletek, które otrzymuje od klienta, ale ostatecznie spuszcza je w muszli klozetowej, aż po ataki cukrzycy swojego oprawcy, podczas których teoretycznie mogłaby wyjść nie udzielając mu pomocy. Praktycznie jednak to nie jest takie proste. Linda przede wszystkim się boi, nie chce także mieć niczyjej śmierci na sumieniu, choć sama najchętniej wolałaby umrzeć, a sama o sobie mówi: „Przetrwałam, ale tak naprawdę nie żyłam.” Ta świadomość pozwala jej zebrać siły na kolejną próbę ucieczki. Czy jej się to w końcu udaje? Czy skończą się wreszcie przykrości, czy może horror w jakimś sensie będzie trwał nadal? Jedno jest pewne, to co przeżyła na zawsze pozostawia ślad w jej psychice, w jej duszy. Po takich wydarzeniach, każda kobieta, nawet jeśli to przetrwa, nigdy nie czuje się bezpieczna. Jak wspomina autorka: „Zdarza się, że gdy się tego nie spodziewam, dostrzegam go w twarzy nieznajomego na ulicy, który zmierza w moją stronę. Kiedy indziej rozmawiam z kimś i widzę go w cudzych oczach, uśmiechu lub choćby w geście. Jest w pobliżu, i to się nie zmieni.” Jedne z końcowych słów zwracają się bezpośrednio do czytelnika: „Jak można rozpoznać w kimś Chucka Traynora? Odpowiedź brzmi: nie można. Taki Chuck z początku wydaje się normalny i sympatyczny, ale nagle sięga po pistolet i przystawia go wam do głowy.” Nigdy nie czytałam tak brutalnych, odrażających niekiedy scen i trudno mi pojąć, że to wydarzyło się naprawdę, ale jednocześnie mam świadomość, że takie rzeczy się dzieją. Czytając miałam w głowie tylko jedną myśl: wychodząc z domu mijamy na ulicy, w sklepie różne twarze. Jak wielu Chucków Traynorów mijamy w swoim życiu i jak wiele razy tylko przypadek stanowi o tym, czy wpadniemy w jego sidła, czy też uda nam się przemknąć niezauważoną? Jak wiele razy mijamy zabójców, zboczeńców, porywaczy, o których nikt nie wie, a o których ofiarach niejednokrotnie słyszymy w mediach? Jak często mijany przez nas, na pozór sympatycznie wyglądający mężczyzna, jest oprawcą przetrzymującym w swojej piwnicy ofiarę. Jak wiele razy mijamy samochód, w którym ktoś siedzi na miejscu pasażera wcale nie z własnej woli? Po przeczytaniu mogę śmiało stwierdzić, że polecam tą książkę osobom pełnoletnim, o mocnych nerwach. Książka bardzo mnie wciągnęła i pochłonęłam ją w trzy dni, jednak przerwy były nieuniknione i konieczne. Jedyne co mnie denerwowało, to fakt, iż bohaterka przedstawiona została, jako niewinna, a jednak już jako nastolatka miała dziecko, które oddane zostało do adopcji. Irytowało mnie również zachowanie matki, gdy Linda próbowała wyznać prawdę o tym, co się dzieje. Bardzo ciężko wyrazić opinię wobec czegoś, co oparte zostało na faktach autentycznych. Z tego również względu nie pokuszę się tym razem o ocenę, bo uważam, że byłoby to nawet nie na miejscu bo co może oznaczać w takiej sytuacji, że książka się podoba lub nie? Mogę ją jedynie polecić lub też nie - i polecam.

Kiedy miałam bzika na punkcie Bradleya Coopera, dlatego też 9 lat temu obejrzałam Poradnik pozytywnego myślenia, nie wiedząc o tym, że to ekranizacja książki. Film mi się nie podobał, chyba wtedy nie do końca go zrozumiałam. Przypomniałam sobie o nim niedawno i chciałam go sobie przypomnieć i wtedy przypadkowo trafiłam na informację, że film zrobiono na podstawie książki. Stwierdziłam, że teraz powinnam akurat w tym przypadku przesłuchać, powieść, a dopiero później ponownie zajrzeć do filmu. Po zapoznaniu się z książkową wersją już dzisiaj wiem, że wtedy, 9 lat temu powinnam zacząć od książki, bo przynajmniej wiem, o co chodzi w tej całej historii. Pat Peoples po czteroletnim pobycie w zakładzie psychiatrycznym wprowadza się do rodziców, by tam w spokoju ćwiczyć sprawność fizyczną, nauczyć się jak być życzliwym i pozytywnie myśleć. To ma mu pomóc w powrocie do żony Nikki, która go zdradziła i doprowadziła do załamania nerwowego. Nie będzie to jednak łatwe, bo Pat ma zakaz zbliżania się do żony. Pewnego dnia w życiu mężczyzny pojawia się tajemnicza Tiffany, która zmaga się z depresją po stracie męża. Pat jest dość chłodno nastawiony do dziewczyny, bo zależy mu na żonie. Jego nastawienie zmienia się, kiedy Tiffany obiecuje mu na nawiązanie kontaktu z żoną w zamian za przysługę. Początek książki był taki sobie. Totalnie nie mogłam wejść w tę opowieść. Nie przeszkadzało mi, że Pat miał już twarz Bradleya a Tiffany Jennifer. Po prostu, choć to zabrzmi dziwie, nie kumałam, o co chodzi. Na szczęście dość szybko klocki wskoczyły na właściwe miejsce i eureka – zaczęłam powoli rozumieć fenomen tej powieści i tak ogromne zainteresowanie, choć akurat nie widziałam w niej potencjału na ekranizację. Też nie pamiętam, jak bardzo film trzyma się książki, i może się okazać, że po raz kolejny ekranizacja mi się nie spodoba, a tym razem będzie to wina książki. Książka jest pokręcona tak samo, jak Pat, ale w tym pokręceniu jest jakiś urok, jest czas na śmiech, na refleksję. Mogłabym się od Pata sporo nauczyć. Może i ja znajdę jakiś system, dzięki któremu nauczę się jak być życzliwym i pozytywnie myśleć. Ode mnie 8/10.

Bardzo udana książka. Każdy kto jest fanem Leo z pewnością będzie zaciekawiony tą pozycją. Aktor opowiada w niej m. in. o kulisach powstawania filmów, w których grał, co wzbudza zainteresowanie u czytelnika. Jednocześnie możemy poznać również Leo jako człowieka i okazuje się, że to bardzo fajny gość. Polecam gorąco, książkę bardzo przyjemnie się czyta.

Satyryczna książka z ciekawym i świeżym elementem wstawienia postaci historycznej w świat współczesny. Zauważyłem na duży plus opis współczesnych narzędzi technologicznych- po krótce z wystarczającym wyjasnieniem może wprowadzić jak i nie znającego obecnej technologi Hitlera, jak i starszych czytelników. Ciężko było się oderwać od lektury i w prawdzie uśmiałem się. Zamiłowałem sobie długi wpis odnośnie pytania o najbardziej żydowskiego psa, czego odpowiedź jest równie niespodziewana. Błyskotliwe porównania współczesnego świata z czasami wojennymi i Hitler, który pojawił się w zawiłej sytuacji będący po prostu sobą, dają efekt bohatera komika, który który nigdy nie schodzi ze sceny, co uprzyjemnia całość lektury.

Hej! To dobra książka do poczytania, nie nabrania wiedzy. Jest przyjemnie napisana, bardzo mocno osadzona w osobie autora, skupia się na jego doświadczeniach co jest miłe pod względem percepcji autentyczności. Osoby szukające podręcznika dla swoich pomysłów raczej się zawiodą ;)

To była jedna z tych bardzo ciekawych książek jakie było mi dane przeczytać do tej pory. Historia człowieka, który przedkładał dobro Ojczyzny nad rodzinę i walczył o to by na świecie było jak najmniej zła, eliminując je w sposób w jaki większość z nas miałaby na pewno problem. Historia snajpera przy której nie ma nawet na nudę, w której jest wszystko co tylko może spotkać człowieka w jego życiu. Jak dla mnie to świetna książka, do której na pewno jeszcze wrócę.

Książka opisywana jest jako jedna z najbardziej wstrząsających i szokujących przestępczych biografii !!! Bez cenzury i kolorowania !!! Dzieciństwo w cieniu mafii, wojna w Wietnamie, jeden z największych handlarzy kokainą. Groziło mu 300 lat więzienia. Dzięki współpracy z władzami skończyło się na 3-4 latach. Po wyjściu z więzieni żył sobie spokojne na Florydzie. Zmarł 29.12.2011 r. POLECAM !!!

Kolejna książka Dona Winslowa po wydanych w Polsce z Psich Pazurów i Granicy, oraz w mniejszym stopniu Skorumpowanych której akcja obraca się wokół meksykańskich karteli narkotykowych. Wg mnie bardzo dobra, dobrze skonstruowana akcja z nieoczekiwanymi zwrotami. Dla miłośników Winslowa i wojen narkotykowych pozycja obowiązkowa. Trochę dziwi sposób narracji - jak w scenariuszu filmowym, lecz książka zupełnie na tym nie traci. Żałować należy tylko, że to w Polsce autor prawie nieznany.

Tę książkę przeczytałem trochę z ciekawości, by sprawdzić, na ile serialowy HofC (2013) odbiega od oryginału. To jeden z lepszych seriali, jakie oglądałem (pamiętam, że pierwsze dwie serie oglądałem nie do końca legalnie). Powieść nie zaskoczyła mnie, a może wręcz przeciwnie – zaskoczyła swoją prostotą i przewidywalnością. Zero suspensu, każda scena łatwa do odgadnięcia, a jedyne, co trzyma w napięciu, to sposób, w jaki główny bohater wyeliminuje swoich konkurentów. W rywalizacji Francis Underwood kontra Francis Urquhart bezapelacyjnie wygrywa Kevin Spacey. Już dawno przestałem ufać politykom, którzy mają usta pełne patriotycznych sloganów, a w rzeczywistości chodzi im tylko o największy afrodyzjak na świecie – władzę. I ta powieść świetnie to pokazuje.

Ja cię kręcę! – żeby nie przytoczyć tutaj bardziej dosadnych okrzyków, jakie wyrywały mi się od czasu do czasu podczas czytania tej fascynującej, zwariowanej, spektakularnej (tutaj pasuje każde określenie towarzyszących mi emocji w ilościach nieograniczonych) historii o człowieku, który przez trzydzieści lat był tym, kim być chciał. Christopherem Chichesterem, Christopherem Crowem, Clarkiem Rockefellerem i Chipem Smithem. Człowiekiem o wielu tożsamościach, pracującym w prestiżowych firmach, wykonującym elitarne zawody bez przygotowania formalnego, bez problemu pnącym się po drabinie społecznej i zawodowej, posiadającym inteligentną, bardzo dobrze zarabiającą żonę i dziecko, a wszystko to bez ubezpieczenia społecznego, jakichkolwiek dokumentów go identyfikujących, bez rozliczeń podatkowych i prawa jazdy, mimo że potrafił kierować samochodem, własnych kart kredytowych i telefonów komórkowych. Nic, co mogłoby zostawić jakikolwiek ślad w dokumentach urzędników i pracodawców, kartotekach policyjnych, bankach danych czy bazie zasobów internetowych. Człowiek-widmo, który był jednocześnie bardzo znany, lubiany i podziwiany w środowisku społecznych elit amerykańskich, w czasach, kiedy nawet zwierzęta mają chipy identyfikacyjne, a ludzie są coraz bardziej nieufni wobec obcych, zwłaszcza tych pochodzących z zewnątrz. Jak to możliwe?! Dokładnie to pytanie zadałam sobie, sięgając po tę książkę, ale nie spodziewałam się, że oprócz odpowiedzi na nurtujące mnie pytanie, otrzymam niesamowitą powieść sensacyjną, thriller, kryminał i powieść psychologiczną w jednym, a poziom adrenaliny, który rósł systematycznie w miarę czytania, podnosiła autentyczność opisywanych wydarzeń. To dlatego początkowe pytanie z czasem ustąpiło okrzykom zaskoczenia i podziwu, ale nie potępienia. Dlaczego? – wyjaśnię na końcu. Cała opowieść o życiu, a właściwie o życiach, Christiana Karla Gerhartsreitera, bo tak brzmiały jego prawdziwe imiona i nazwisko, rozpoczyna się niczym dobra sensacja – porwaniem własnej córki. Jedynej osoby, którą obdarzał miłością, według jednego z bostońskich policjantów, do której dodam od siebie określenie – patologiczną. Jednak zgodzę się, że jedynego, prawdziwego elementu w jego życiu. Wszystko pozostałe było kłamstwem. Cholernie dobrym kłamstwem. Autor, dziennikarz śledczy, sceną porwania otwiera i zamyka wyjątkową dla mnie biografię na tle tych, które poznałam do tej pory (Tak daleko jak nogi poniosą, Niezłomny, Komandos, Snajper),wypełniając przestrzeń między nimi rekonstrukcją wydarzeń, począwszy od momentu przyjazdu z Niemiec do USA w 1978 roku aż do momentu aresztowania w 2008 roku, opartą na własnym dochodzeniu i ustaleniach zdobytych podczas podróży śladami tropionego bohatera po Ameryce i Niemczech, z rozmów z ludźmi, którzy go znali, z raportów policyjnych, protokołów sądowych i doniesień mediów. A ponieważ jest jednocześnie pierwszoosobowym narratorem, umiejętnie zaangażował mnie intelektualnie i emocjonalnie w inwigilację i śledztwo człowieka wysoko ponadprzeciętnie inteligentnego, który całą swoją wiedzę zdobył z filmów i książek. To "biblioteki zawsze odgrywały ważną rolę w jego życiu. Spędzał w nich dużo czasu, aby się nauczyć, jak zostać kimś innym". Dzięki intelektowi, wiedzy, precyzyjnie postawionym sobie celom i umiejętności manipulacji osiągnął to. Zgubiła go zbyt duża pewność siebie, rosnąca odwrotnie proporcjonalnie do narastającego, kilkudziesięcioletniego braku konsekwencji swoich kłamstw. I tutaj wrócę do mojej deklaracji braku potępienia jego postawy jako oszusta tożsamości, a to za sprawą teorii jednego ze znajomych bohatera wydarzeń, wprawdzie odosobnionej od reszty opinii, ale dla mnie zawierającej w sobie wiele racji – "Truman Capote posłużył się kiedyś określeniem „prawdziwe fałszerstwo”. To znaczy, że nikt nie jest w stu procentach hochsztaplerem. Wręcz przeciwnie. Można być najzupełniej autentyczną osobą, ale zbudowaną na fałszywych fundamentach. Myślę, że wszyscy Amerykanie w jakimś sensie są tworami swojej wyobraźni. Na tym po części polega urok tego kraju. Clarka można postrzegać jako archetyp imigranta, który buduje sobie nowe życie i nową osobowość, wolną od ograniczeń z kraju swojego pochodzenia". Clark nie był jedynym, w tym, co robił. Wystarczy pomyśleć o innym znanym imigrancie – Jerzym Kosińskim. Jednak o ile ten ostatni robił to bardzo nieudolnie i był demaskowany niemalże natychmiast, o tyle Clark był w tym mistrzem, który umiejętność konstruowania rzeczywistości wokół siebie doprowadził do skrajnej perfekcji, w której ogromnym atutem było tkwiące w niej ziarno prawdy. Zmyślone historie z prawdziwymi szczegółami. Mieszanka fikcji filmowej i literackiej z realiami. Ułożyłam razem z autorem ten skomplikowany obraz człowieka-zagadki z tysiąca puzzli, ale mimo to czuję niedosyt. Nadal towarzyszy mi uczucie, że Clark, pomimo tej całej wiwisekcji jego kroków postępowania, nadal ukrywa przede mną najważniejszy obszar przed spenetrowaniem – własny umysł. Tak naprawdę poznałam go po czynach, słowach, zachowaniach i działaniach, bez możliwości wniknięcia w jego intelektualny i emocjonalny „warsztat pracy”. Do perfekcji opanował niszczenie śladów świadczących o tym. Dane mi było tylko jeden raz uchylić rąbka tej tajemnicy, zajrzeć mu przez ramię i podejrzeć sposób działania. Wejść do wnętrza jego samochodu, w którym "wszędzie poprzyklejane były żółte karteczki – żeby nie zapomniał , co powiedział i zrobił podczas pobytu w San Marino…" A poza tym nic. To nadal, również dla badających go biegłych psychologów i psychiatrów, ciekawy przypadek. Kolejną zagadką pozostaje również wątek kryminalny, który jest obecnie w toku śledztwa. Clark mordercą? – nie zdziwiłabym się. W jego przypadku WSZYSTKO jest możliwe. Podejrzewam, że to jedyny człowiek, który sprostałby ironicznemu zdaniu krytykującemu quasi-poradniki – Jak w trzy dni zostać papieżem? Postawiłabym na niego bez zastanowienia, bo jestem przekonana, że gdyby tylko zechciał, może nie w trzy dni, ale zostałby. Zabrzmiało niepokojąco… Po prostu – Ja cię kręcę! – żeby nie powiedzieć dosadniej. I jeszcze jedno. Gdyby ktoś, kiedyś zapytał mnie, z kim chciałabym wybrać się na obiad ze znanych postaci, bez wahania wskazałabym bohatera tej książki, bo on ma w głowie bibliotekę (pomijam filmotekę, pinakotekę i płytotekę) z esejami-komentarzami do każdego (chyba nie przesadziłam) tytułu. naostrzuksiazki.pl

Rzeczywiście, książka była o tych kobietach. Pojawiło się mnóstwo zdań o prostytutkach, natomiast mało o żonach. Czy coś mnie zaskoczyło lub zszokowało? Chyba nie, tzn. nie przypominam sobie... Były informacje znane z telewizji i z prasy. Od upadku Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej wybory "Miss" w różnych polskich konkursach odbywały się pod kontrolą mafii, która również sponsorowała tę rozrywkę. W ogóle, to spodziewałem się ciekawszej lektury.

Genialna książka! Żałuję, że nie przeczytałem jej kilkanaście lat temu, gdy ja dostałem w prezencie od mojej kochanej Babci. Świetna, bo prawdziwa historia Louisa Zamperiniego, który po sukcesach w lekkoatletyce został żołnierzem i po niewyobrażalnie ciężkim przeżyciu wojny, po kilku latach na życiowym zakręcie, dzięki kaznodziei, wrócił do wiary w Boga. W bardzo dobrej formie dożył blisko 100 lat, a jego historia została także zekranizowana przez słynną Angelinę Jolie. Jego historia może być inspiracją dla każdego, kto wątpi w siebie i w to do czego jest zdolny. Gorąco polecam!

Kontynuacja historii Wilka z Wallstreet. Opisane są tutaj losy Jordana po tym jak zainteresowały się Nim służby. Mamy również więcej szczegółów dotyczących początków na giełdzie, przebiegu procesu sądowego oraz rozterek związanych z rodziną i przyjaciółmi. Mniej spektakularna od poprzedniej części ale za to bardziej analityczna.

Ekranizację książki obejrzałem już dobrych kilka lat temu. Książka opowiada o losach kapitana Phillipsa i załogi jego statku, którzy niedaleko somalijskiego wybrzeża zostali zaatakowani, oraz wzięci do niewoli przez piratów. Proceder bardzo powszechny, historia mroży krew w żyłach. Aż trudno sobie wyobrazić taką sytuację, jednak Afrykanie żyjący w warunkach urągających ludzkiej godności, często decydują się na taką desperację. Historia bardzo ciekawa, warto przeczytać.

Skąd tak niska ocena? Czyżby kwestia obejrzenia filmu w pierwszej kolejności aż tak wpłynęła na to? Obawiam się , że tak, a szkoda, bo to bardzo dobra lektura! Absolutnie straszna historia życia Solomona, jego myśli, odczucia. Film owszem bardzo dobry, ale czytając książkę czułam, że słucham samego Solomona i prawie czuję ciężar jego przeżyć.

Chwycona między jedną książką a drugą, niepozorna, z nieładną okładką. A jednak! Książka i poruszona enigmatyczna torebka Hermesa trafiła u mnie w dziesiątkę (tysięcy euro). Ile to już lat zastanawiam się, rozglądam wokół czy tylko mnie się tak wydaje - że z tą torebką, jak i całą sprzedażą akcesoriów Hermesa (i innych marek) coś jest nie tak. Torebka za niebotyczką sumę - niedostępna nawet dla tych, którzy tę kwotę posiadają. Zwykła dosyć. Kanciasta. Niewygodna. I notorycznie rozpięta (bo kto będzie siłował się z kłódeczką za każdym razem) Czy ktoś wreszcie powie otwarcie: To szaleństwo. Przy okazji poznawania zakamarków torebki (na stronach rozpisana dokładnie anatomia birkinki),poznajemy sympatycznego i obdarzonego niezwykłym poczuciem humoru autora - Michaela Tonello. To rodzaj jego dziennika. Także zapis osobistych sercowych doświadczeń. Michael ściga birkinki po całym świecie jak pies myśliwski. I nie boi się nikogo, więc dowiadujemy się tego, co przemysł dóbr ekskluzywnych chciałby ukryć. Poza tym, że słynna "birkinka" zostaje obnażona, naszym oczom ukazuje się też cały system zakłamania, kamuflażu, nieuczciwości jaki towarzyszy jej sprzedaży. Kupno torebki można sobie darować. Książkę w wolnej lekkiej chwili warto przeczytać. To co dzieje się w marketingu dotyczy też przecież każdej innej rzeczy.

Dla każdego z fanów serialu Homeland pozycja obowiązkowa. Cała akcja toczy się praktycznie na bliskim wschodzie. Wyjaśnia się wiele wątków z serialu sprzed Brodyego. Nie jest to wybitna pozycja, jednak zachowuję dynamikę serialu, który w mojej ocenie jest jednym z najlepszych w tematyce służb CIA na bliskim wschodzie.

#964 - Kamerdyner - Wil Haygood - Wydawnictwo Marginesy #114/52/2022 Książka ma 184 strony. Swoją premierę miała dnia 26.12.2013 roku. Składa się ona z dwóch części - histori Allena , oraz opisu realizacji filmu o tym tytule. Eugene Allen był pierwszym, czarnoskórym kamerdynerem w Białym Domu. Jest to reportaż, ale można nazwać go też pamiętnikiem. Allen poznał kilku, różnych prezydentów, panujących w Białym Domu. Urodził się on na plantacji. Tym razem bardziej podobał mi się film, niż książka, ale ja lubię wyrabiać sobie własne zdanie. https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2895603354072879