Los. Opowieść w dwóch częściach

Czy kobieta jest istotą iracjonalną czy raczej świadomie osiągającą swoje cele dyktowane przez instynkt?
Tajemnicza opowieść psychologiczna o związkach męsko-damskich, którą łatwiej pojąć znając uczuciowe perypetie i wybory życiowe wielkiego pisarza. Traktat o miłości rycerskiej skazanej na niepowodzenie oraz codziennej lojalności w małżeństwie mieszczańskim, które bywa antidotum na samotność i lęk egzystencjalny. Interesujący koncept, ale jako uniwersalna diagnoza chybiony. ,,Los,, może być dzisiaj źródłem przemyśleń na temat obyczajowości i roli płci u progu ery emancypacji kobiet.

Czy kobieta jest istotą iracjonalną czy raczej świadomie osiągającą swoje cele dyktowane przez instynkt?
Tajemnicza opowieść psychologiczna o związkach męsko-damskich, którą łatwiej pojąć znając uczuciowe perypetie i wybory życiowe wielkiego pisarza. Traktat o miłości rycerskiej skazanej na niepowodzenie oraz codziennej lojalności w małżeństwie mieszczańskim, które bywa...

Joseph Conrad to uznany autor a jego dzieła należą do klasyki literatury. Ja osobiście znałam go tylko z "Jądra Ciemności" i powiem (a raczej napiszę),że nie było to moje najlepsze literackie spotkanie. Być może (co jest nawet bardzo prawdopodobne) nie potrafię docenić jego twórczości, być może jej nie rozumiem, być może jest dla mnie za trudna, a być może po prostu nie trafia w moje gusta. Trudno napisać coś nie przychylnego o dobrze znanym autorze, bo jednak obrońców pewnie będzie miał co nie miara, dlatego ostrzegam że to co napiszę jest tylko i wyłącznie moim subiektywnym odczuciem laika.
Zacznę może od tego czym myślę, że ta książka jest. Jest to powieść psychologiczno-obyczajowa z przewagą tego pierwszego. Po zobaczeniu z tyłu słowniczka terminologii morskiej/marynarskiej pomyślałam, że będzie to książka opowiadająca jakieś morskie historie, a jednak bardzo się pomyliłam! Co prawda akcja czasami toczy się na morzu a i fabuła jest nam przedstawiana przez marynarzy jednak gdyby był to świat lekarzy, prawników, kogokolwiek to nie zrobiłoby to większej różnicy, więc nie wiem po co autor wprowadza nam fachowe słownictwo, które i tak większej roli w tej powieści nie odgrywa.
Poza tym jeżeli miałabyć to powieść psychologiczna to opisana tam sytuacja z łatwością zmieściłaby się na dwudziestu stronach. Sam autor wobec takich właśnie zarzutów sobie współczesnych krytyków oznajmia że owszem mógłby tego dokonać, ale uważa że zubożyłoby to jego książkę a ponadto stwierdził że każdą książkę można zawrzeć nawet w jednym zdaniu. Czy ja wiem? Tym razem wyjątkowo stanę po stronie krytyków a nie autora. Przyznam, ze czytając nie wiedziałam czy autor nie zauważył że w kółko pisze to samo tylko przy pomocy innych słów czy bał się że nie zostanie zrozumiany i w ten sposób próbował "dotrzeć" do czytelnika. Niestety miało to efekt zupełnie odwrotny a mianowicie zniechęcało do lektury.
Historia jak na problem psychologiczny wydawała mi się zbyt banalna, ale jak na dobrą powieść przygodową albo lekką powiastę obyczajową byłaby idealna. Być może wybór innego gatunku uratował by ten utwór.
Co do postaci to były one... dziwne, tak, dziwne to chyba najbardziej odpowiednie słowo do określenia ich, ale ta dziwność powodowała że były one ciekawe. Niestety sposób ich opisywania pozostawiał wiele do życzenia. Ich wygląd został prawie pominięty (wyjątkiem są Flora, Kapitan i Pan Fyne) a ich wnętrza są opisane w sposób dość chaotyczny.
Podsumowując, albo to jest dobra książka, ale ja jej nie zrozumiałam, albo niestety tym razem krytycy mieli rację i nie bez powodu książka ta popadła w zapomnienie wśród innych dzieł autora.

Joseph Conrad to uznany autor a jego dzieła należą do klasyki literatury. Ja osobiście znałam go tylko z "Jądra Ciemności" i powiem (a raczej napiszę),że nie było to moje najlepsze literackie spotkanie. Być może (co jest nawet bardzo prawdopodobne) nie potrafię docenić jego twórczości, być może jej nie rozumiem, być może jest dla mnie za trudna, a być może po prostu nie...