Dzieje Pendennisa czyli o jego sukcesach, klęskach, przyjaciołach i największym jego wrogu

Rozpieszczone, roszczeniowe gówniarstwo to ponadczasowa i międzynarodowa kasta. Ludzie, którzy uważają, że pieniądze biorą się od rodziców albo z bankomatu, że nauczyciele złośliwie nie doceniają ich talentów, a oni sami urodzili się do znacznie wyższych celów niż nudne bytowanie w biedzie i skromności. Taki jest też i Pendennis, zwany pieszczotliwie Penem, kiedy poznajemy go na początku opowieści jako ukochanego jedynaka, najsłodszą pociechę bałwochwalczo zakochanej w synku wdowy i średnio rokującego na przyszłość młodzieńca. Ojciec Pena własną ciężką pracą i sprytem doszedł do skromnego majątku i co najważniejsze – wyrobił sobie odpowiedni status towarzyski (swoją drogą – jak bardzo nie doceniano niegdyś kupców, aptekarzy i medyków!). Mały z kolei jakby w ogóle nie zauważa swoich ograniczeń i nosi się z dumą lorda oraz szasta pieniędzmi z wielkopańskim gestem. W szkołach idzie mu raczej słabo, do pracy garnie się dopiero, gdy grozi mu autentyczny głód – i o dziwo okazuje się być obdarzony literackim talentem, który nie tylko nie pozwala mu stoczyć się na dno społecznej drabiny ale też daje mu podziw i szacunek otoczenia. Obok swych licznych słabostek jest też Pen absolutnym bęcwałem jeśli idzie o kobiety. Jego serce zawsze płonie ku czci nieodpowiedniej wybranki. Na szczęście nad bratankiem czuwa stryj – dobra dusza, człowiek światowy , mądry i pragmatyczny, choć również nie pozbawiony kabotyńskich póz, wielkopańskich fum, megalomanii i wygórowanych aspiracji. Stryj gasi pożary, pośredniczy w kłopotach, łagodzi spory, doradza, za plecami młodego mości mu wygody tak, że wierzymy, że naszemu nadętemu pychą głuptasowi nic złego nie może się stać pod takimi opiekuńczymi skrzydłami.
Thackeray, podobnie jak w swej powieści o „Ostrej” Becky, pokazuje nam pyszną panoramę dziewiętnastowiecznej angielskiej prowincji i tętniącego życiem Londynu. Zaciekawiła mnie postać kapitana Stronga, obieżyświata i awanturnika, który chwalił się Orderem Orła Białego otrzymanym od generała Skrzyneckiego po bitwie pod Ostrołęką – co robił Anglik w przesiąkniętym miłością do Napoleona polskim wojsku – historia raczy milczeć…. Ale i bez Stronga mamy się komu przyglądać – prawnikom, dziennikarzom, służącym, drobnym właścicielom ziemskim, niektórym arystokratom z urodzenia i tym z awansu, studentom, literatom, emerytowanym wojskowym, darmozjadom i pracusiom. I widzimy jak Autor podśmiewa się z nich a często śmieje w głos z ich charakterków, słabostek i obyczajowych skandalików. A że ponoć ta powieść ma sporo elementów autobiograficznych – śmieje się również i z samego siebie! I za ten uśmiech i satyryczne zacięcie tak miło się czyta Thackeraya!

Rozpieszczone, roszczeniowe gówniarstwo to ponadczasowa i międzynarodowa kasta. Ludzie, którzy uważają, że pieniądze biorą się od rodziców albo z bankomatu, że nauczyciele złośliwie nie doceniają ich talentów, a oni sami urodzili się do znacznie wyższych celów niż nudne bytowanie w biedzie i skromności. Taki jest też i Pendennis, zwany pieszczotliwie Penem, kiedy poznajemy...

Świetna opowieść o życiu i miłościach młodego dandysa Artura Pendennisa (dla przyjaciół Pena),nieco próżnego lekkoducha, rozpuszczonego przez kochającą matkę, ale w gruncie rzeczy szlachetnego chłopca o złotym sercu. Najlepsza klasyczna tradycja angielskiej powieści społecznej, gdzie z nutką sarkazmu, ciepłym humorem, ironią i z trącącymi myszką, ale sympatycznymi odautorskimi komentarzami dostajemy panoramę społeczeństwa i przepysznych typów ludzkich w przedziwnym korowodzie romansowych i środowiskowych intryg. Kogóż tam nie ma, gdy autor nas prowadzi od domu rodzinnego w Fairoaks, przez surową szkołę w Gray Friars (nieporzebnie tłumaczonej jako szkoła cystersów, których od kasat Henryka VIII w Anglii wszak nikt nie widział),szalone studia w Oxbridge, aż po dziennikarską i literacką karierę w Londynie, gdzie nasz młody dżentelmen znajduje przyjaciela, prawdziwą miłość i wybija się w gronie elitarnej socjety. Wejdźcie do tego "tyjatru", jakby powiedział podpity lecz niepokonany kapitan Costigan, i delektujcie się z uśmiechem, bo to towarzystwo "diablo miłe" i "diablo ładne, do kroćset i tam dalej" (to z kolei niezrównany bywalec wyższych sfer i gabinetowy dyplomata major Pendennis). No i dowiecie się - a jest to wiedza z morałem - kto jest owym tytułowym największym wrogiem naszego bohatera.

Świetna opowieść o życiu i miłościach młodego dandysa Artura Pendennisa (dla przyjaciół Pena),nieco próżnego lekkoducha, rozpuszczonego przez kochającą matkę, ale w gruncie rzeczy szlachetnego chłopca o złotym sercu. Najlepsza klasyczna tradycja angielskiej powieści społecznej, gdzie z nutką sarkazmu, ciepłym humorem, ironią i z trącącymi myszką, ale sympatycznymi...

Super klasyk, przyjemnie się czyta.

Super klasyk, przyjemnie się czyta.