Cywilizacja hellenistyczna

Książka niniejsza ma swoje lata, niemniej jednak nie jest to dzieło, które ze względu na datę wydania należy odtrącić. Na początku mamy nieco historii politycznej, która jest świetnym wprowadzeniem do dalszej narracji. Utkany obraz przez Tarna - szczerze napisawszy - powoduje, że chce się sięgnąć po lekturę drugi raz. Skonstruowana jest bardzo dobrze, po historii politycznej mamy ukazaną całą panoramę dziejów cywilizacji hellenistycznej. Trochę zadziwia niechęć Autora do astrologii , zwłaszcza przy omawianiu w końcowych partiach osiągnięć astronomii i innych nauk doby hellenistycznej. Powstała książka niezwykła, książka panoramiczna, która powoduje , że się ją chłonie jak woda gąbkę. A teraz pewna ciekawostka: wiwisekcji w czasach hellenistycznych poddawano bardzo często przestępców. Co - szokuje. I co przyczyniło się do rozwoju medycyny. Nie znano niestety wtedy środków znieczulających. Wkrótce więcej na blogu i na Instagramie.

Książka niniejsza ma swoje lata, niemniej jednak nie jest to dzieło, które ze względu na datę wydania należy odtrącić. Na początku mamy nieco historii politycznej, która jest świetnym wprowadzeniem do dalszej narracji. Utkany obraz przez Tarna - szczerze napisawszy - powoduje, że chce się sięgnąć po lekturę drugi raz. Skonstruowana jest bardzo dobrze, po historii...

Ta książka to zabytek historiografii i tak należy ją traktować. W. Tarn (1869-1957) był wielkim brytyjskim historykiem zajmującym się epoką hellenistyczną. Najważniejszą jego pracą była dwutomowa biografia Aleksandra Wielkiego, w której zaprezentował swoją słynną tezę o tzw. braterstwie narodów jako jednym z głównych celów macedońskiego zdobywcy. "Cywilizacja hellenistyczna" wydana po raz pierwszy w roku 1927 to próba syntezy dziejów epoki 323-30 p.n.e. Autor zarysowuje najpierw historię polityczną epoki, a później omawia poszczególne zagadnienia problemowe: problemy ustroju, gospodarki i społeczeństwa, religię oraz naukę i kulturę. Do tego osobne rozdziały poświęcił na państwa Seleukidów oraz Ptolemeuszy, a także na hellenistycznych Żydów.

Trzeba uczciwie przyznać, że książka jest w wielu miejscach bardzo już przestarzała. Autor opowiada się za tezą o kryzysie cywilizacji greckiej, o upadku polis i dotychczasowych kultów poliadycznych. Wielokrotnie uwypukla rolę "zderzenia cywilizacji" greckiej i wschodniej przypisując konfliktowi między nimi dużą rolę. Nadmiernie nieraz ekstrapoluje pojedyncze wzmianki źródłowe, np. tę o popadnięciu mieszkańców Bitynii w niewolę rzymskich publikanów. Widać w tej książce bardzo wyraźnie XIX-wiecznego angielskiego gentlemana, który pisze o świecie bardzo różnym od świata, który sam zna. Zainteresowani epoką hellenistyczną na pewno znajdą sporo lepszych publikacji dostępnych po polsku.

Tomasz Babnis

Ta książka to zabytek historiografii i tak należy ją traktować. W. Tarn (1869-1957) był wielkim brytyjskim historykiem zajmującym się epoką hellenistyczną. Najważniejszą jego pracą była dwutomowa biografia Aleksandra Wielkiego, w której zaprezentował swoją słynną tezę o tzw. braterstwie narodów jako jednym z głównych celów macedońskiego zdobywcy. "Cywilizacja...