Karminowy szal

Wielki niedosyt mam po tej lekturze. W pamięci został, pasujący mi, bardzo zabawny język. Drugi plus, to trafne komentarze do naszej rzeczywistości. Ale fabuła jakaś taka nijaka, żadnych emocji, i zostało mi wrażenie, że to książka o niczym. A od tej autorki liczyłam na więcej.

dla mnie najlepsza powieść tej autorki. Historia Poli - niestandardowej, niepokornej , barwnej cioci oczami siostrzenicy Tosi. Saga rodzinna od czasów przedwojennych poprowadzona aż do współczesności. Wciąga, angażuje , identyfikuje czytelnika z bohaterami. Polecam. Dla mnie najlpesza powieść autorki .

Julia jest po pięćdziesiątce, ma dorosłe dzieci, jest przepracowana i właśnie rozstała się z partnerem. To wszystko sprawia, że postanawia sprzedać swój majątek i wyjechać na jedną z greckich wysp. Marzy o spokoju i odpoczynku. Udaje jej się kupić wymarzony dom i poznaje całkiem interesujących ludzi. Niestety nie wszystko przebiega po jej myśli, wplątuje się bowiem w aferę kryminalno - archeologiczną, której korzenie sięgają do czasów II wojny światowej. Bardzo przyjemna lektura, miło spędziłam czas i myślę że sięgnę po inne książki tej autorki. Polecam.😁

Joanna M. Chmielewska - pisarka, mieszka w Szklarskiej Porębie, prowadzi warsztaty twórczego pisania. Jest autorką książki “Sukienka z mgieł”. O czym właściwie jest ten utwór? Główna bohaterka - Weronika od małego miała w domu koty, które były dla niej bardzo ważne, a ona była ważna dla nich. Rodzice dziewczynki nie zwracali uwagi na swoją córkę, nie doceniali jej, a koty były zawsze blisko. Już jako dorosła pani Weronika pracuje w swojej własnej kawiarni nazwanej Piwnicą pod Liliowym Kapeluszem. Dlaczego taka nazwa i dlaczego nasza bohaterka nie chciała być lekarzem, jak jej rodzice? Odpowiedź jest w książce, do przeczytania której bardzo zachęcam, bo jest napisana w niezwykle pozytywny sposób, pomimo wielu nieprzyjemnych zdarzeń.

Gdzie uciekniesz, aby zacząć od nowa? Pewne decyzje wymagają czasu. Wiktoria bez słowa wyjaśnienia zostawiła męża, spakowała walizkę i pojechała w miejsce, które miało jej pomóc poskładać wszystko na nowo. Idealne byłyby pewnie Indie albo Toskania. Ona wybrała Chorwację. Czy podróż do Dubrownika, który zapamiętała dzięki szczęśliwym wakacjom sprzed lat, może być czymś więcej niż tylko pogonią za wspomnieniami? Pod gorącym chorwackim słońcem przecinają się losy trzech niezwykłych kobiet: Wiktorii, Jasnej i Sandry. Wszystkie szukają swojej drogi, azylu, który pozwoli im poczuć się bezpiecznie. Lekcja, jaką wspólnie przerabiają, nie jest prosta - nie da się wziąć czyjegoś przepisu na życie.

Odsłuchałam książkę w czasie dlugiej podróży. To ciepła opowieść o dziecięcych traumach i zmaganiach z nimi w dorosłym życiu. Bohaterka Hanka przejmuje opiekę nad córeczka swej zmarłej przyjaciółki. Stara się zastąpić jej mamę, ale sama że sobą z trudem daje radę. Doświadczenia z dzieciństwa utrudniają jej kontakty z mężczyznami , mimo że odczuwa potrzebę bliskości. Polecam książkę, bo to lektura idealna na bezsenne noce.

Takie sobie czytadło na wakacje. Ani zbyt ambitne, ani nie dające powodu do głębszych przemyśleń. Może trochę ciekawe były te opowieści Adama o plemionach zamieszkujących nasze dzisiejsze Mazury od zarania dziejów. Główna bohaterka - Zuzanna niestety mdła i bez wyrazu. Nie potrafi kreować swojej rzeczywistości, raczej płynie wartkim nurtem przeznaczenia. Przez dwa lata spotyka się z mężczyzną (Marcinem) niczym pani do towarzystwa. Przez kilka lat zwierza się innemu mężczyźnie (Olgierdowi), który okazuje się być zupełnie kimś innym. Jest mega infantylna i naprawdę nie wiem, dlaczego jej przyjaciółka uważa ją za pragmatyczną.

Przeczytałam wcześniej dwie książki Moniki Orłowskiej i znów mnie poniosło do kolejnej, która wcale nie jest przyjemną lekturą o słodkim życiu, historią wymyśloną na potrzeby szerszej publiki dla ukojenia własnych nerwów. "Adam i Ewy" to wykładnia zmagań z życiem jakie sobie obrałyśmy. My, bo książka pisana z punktu bohaterki, pod którą może "podłożyć się" każda kobieta z własnym życiem. Powieść jest refleksyjna, dająca wiele powodów do dyskusji i to nie koniecznie w temacie przemyśleń, co do wyborów poruszanych przez Ewę, ale rozważań o własnych - mniej lub bardziej świadomych - decyzjach. Ktoś może powiedzieć, że ta książka jest nudna, mało w niej barw, mimo iż bohaterka wraca również do wspomnień, kiedy żyli na wyspie, w warunkach diametralnie innych niż w polskiej rzeczywistości krakowskich dzielnic. Ja powiem, że jest przyziemna, bo dotyka zwykłych problemów, codziennych spraw, drobiazgów, które nie mają w sobie nic z romantycznych uniesień bohaterów bajkowych scenerii. Ewa - macocha, Ewka - pasierbica, Karolina - córka oraz teściowa, to układ scalony opowieści Orłowskiej. Mężczyzna pojawia się tu na chwilę, choć trwa niejako na stałe w ich świadomości. One, chociaż niedoskonałe, popełniające błędy, startujące w życie, czy też u jego schyłku, mają w sobie więcej odwagi i godności niż ów mężczyzna, który na odległość wydaje dyspozycje i jeszcze czasem ma pretensje. Problem szeroki jak świat i od wielu lat aktualny, gdzie niejedna rodzina boryka się z rozłąką. Na ile można się odnaleźć przebywając większą część roku w oddaleniu od bliskich, w innym kraju, obcej kulturze, bez namacalnego wsparcia? Bo pytanie na ile jest się w takiej sytuacji rodziną jest dla mnie retoryczne, skoro już sześciolatka po zajęciach w przedszkolu raczyła mnie uświadomić, iż jej tatuś jest tatusiem, ale to nie rodzina, bo rodzina mieszka razem. Co uzmysławia, że nawet najmłodsi mają świadomość czym są więzi rodzinne, ze to bliskość i wzajemne wspieranie się buduje rodzinę. Jedyne, co w tej książce jest tandetne to okładka. To chyba syndrom obecnych czasów, żeby "zasłodzić" czytelniczkę przynajmniej poprzez okładkę, skoro autorka uwzięła się by opisać realistycznie żywot wcale nie jednej takiej Ewy, ale setek kobiet, które w imię dobra rodziny coś poświęcają, a do tego nie mają skłonności narzekać czy też egzekwować prawa do zaspakajania własnych potrzeb. Czasem bardzo łatwo zagalopować się w ogarnianiu rzeczywistości domowej kosztem samej siebie. Trzeba jakiegoś impulsu by przeorganizować to, co do tej pory tkwiło na głowie, czyli barkach żony, by i ten mężczyzna partycypował w obowiązkach i najtrudniejszych chwilach. A wracając jeszcze do okładki, która oczywiście przekłamuje co do zawartości, jaką możemy ujrzeć wewnątrz, to była ona czynnikiem, który odpychał mnie od zapoznania się z treścią. To tak, jakbym wyśmienitą czekoladkę zapakowała w szary papier, a krówkę w pozłotko. I na początku tylko czekałam, aż bohaterzy zaczną przeżywać słodkie chwile, będzie mdło, aż nie naturalnie, a tu okazało się, że dosięgła mnie bogata szara rzeczywistość. Oto kolejna książka, która przekonuje mnie do autorki, jak i rynku księgarskiego, gdzie nie muszą pojawiać się powielane historyjki snute na temat rozkosznie przeżywanych chwil pośród nagromadzonych katastrof spadających jedna za drugą na jedną bohaterkę/rodzinę. Nie ma potrzeby by polskie autorki budziły do życia sztuczne sytuacje, powoływały się kolejny raz na te same motywy, żeby tylko odegrać przed czytelnikiem niebywałe dramaty. Można prościej i przede wszystkim prawdziwie oddać sytuacje i emocje bohaterów.

Od dawna znałam nazwisko Pani Marioli Zaczyńskiej, jednak do tej pory, nie miałam okazji, aby zapoznać się z jej twórczością… Aż do teraz… Czy „Szkodliwy pakiet cnót” zachęcił mnie, aby przeczytać inne książki napisane przez tą autorkę? Zapraszam serdecznie do zapoznania się z moją opinią… https://taka-jest-agata.blogspot.com/2024/12/mariola-zaczynska-szkodliwy-pakiet-cnot.html

"ZAUŁEK SZCZĘŚCIA" - URSZULA JAKSIK Kolejna perełka autorki ta po prostu jak bym mogła dałabym 15/10. Zaczęłam od oceny, ale po kolei. Fabuła książki opowiada na przemian teraźniejsze wydarzenia, ale i te dramatyczne wcześniejsze, które spowodowały z kolei postawienie w takiej sytuacji nie innej bohaterki. Och i znów piszę enigmatycznie, nie po kolei. Julia jeździ na wózku. Jest uwięziona dosłownie w domu, pomaga jej syn Pawełek. Paweł jest dorosłym i bardzo zdolnym człowiekiem, co z kolei otwiera przed nim nowe możliwości. Jego Dziewczyna Karolina choć lubi mamę Pawła, obawia się, że szansę jaką otrzymali wyjechania na stypendium, będzie musiał Paweł odmówić, opiekując się mamą. Jednak Julia pewnego dnia to podsłucha i obmyśla plan. Plan ma na celu zatrudnienia pomocy dla niej, najlepiej niezdarnej jakieś kobiety, w trudnej sytuacji życiowej, odrobinę nieporadnej by w razie czego wyszedł jej plan. Jednak los stawia przed nią Ritę. Rita na początek spełnia wszystkie wymogi, lecz nagle okazuje się, że wcale nie jest niezdarna, lecz życie nie szczędziło jej kłód pod nogami. Kobiety się zaprzyjaźniają, i życie obu kobiet odwraca się o 180°. Co się stanie, co wydarzy, jak potoczą się losy kobiet i ich otoczenia, bo to nie koniec tej fabuły. Oj dzieje się, łezka wzruszenia też popłynie raz czytając albo słuchając tę historię. Naprawdę warto. OCENA 10/10 27/25 (12/02) ) Obyczaj 23/25 ILOŚC STRON: 322 DATA WYDANIA: 16.10.2012r. czas przewidziany czytania: 5 h 22 min. Czas słuchania: 08 h 22 min Lektorzy : Ewa Sobczak Anastazja skończona 12.02.2025 (słuchana)

To jest pierwsza książka tej autorki jaką przeczytałam, wyświetliła mi się jej reklama w Storytel. Literatura nietypowa z pogranicza metafizyki i zaświatów. Mnie wciągnęła choć nie jest to literatura która przypadnie do gustu każdemu. Losy Marty a w zasadzie obu Mart budzą emocje i ciekawość o co w tym tak naprawdę chodzi. Książka niesie w sobie dużo smutku i pozostawia w głowie fakt że nie wszystko jest takie jakim zdaje się być...

Zwykłe miasteczko, jakich wiele. Zwykłe dramaty prostych ludzi, których od tak dawna porasta kurz stagnacji i złości na zły los. Każdego z mieszkańców gonią demony, które ich. unieszczęśliwiają. Jednak w końcu los odwraca kartę i wraz pojawieniem się staruszki, przez gęste chmury przebuja się promyk nadziei. Książka ma bardziej postać baśni, gdzie jest morał, który każdy czytelnik będzie musiał zinterpretować po swojemu. Lekka i przyjemna powieść,

Książka ma postać składanki jak kryminał, romans, powieść obyczajowa z odpowiednią dawką humoru, opasaną lekką ironią. Trzeba przyznać ,że robi wrażenie. Trafiłam na nią przez zupełny przypadek ,gdyż dostałam ją jako gratis przy zakupie większej ilości książek. Lektura zachwyca treścią, olśniewa i jest bardzo wciągająca. Wartka akcja i chce się naprawdę czytać aż do samego końca. Występują ciekawe postacie i bardzo kolorowe. Chwilami styl przypomina Joannę Chmielewską. Przynajmniej ja mam takie odczucie osobiste . Akcja toczy się w Anglii i w Polsce. Wszystkie zdarzenia są ze sobą powiązane jedną nicią i każde kolejne następujące, jest pociągane za sznurki poprzez poprzednie. Wszystko byłoby takie normalne powiecie ,ale właśnie nie jest. Chodzi o to ,że to jest forma zwykłego przypadku ,że losy bohaterów zaczynają się gmatwać i zależą od zwykłego zrządzenia losu czyli zakupu porcelanowego kubka przez Jose Torresa w Barcelonie. Niby mało ważny epizod ,ale lawina rusza w dół. Odtąd następuje dziwny łańcuch stochastyczny incydentów z morderstwem w tle. Wszystko jest genialnie nieprzewidywalne. Ma o to chodzić właśnie. Barwne postacie i nietuzinkowe jak Emma Duda, Florian Duda, Damian Rogalik, Monta Kolaczenko niejednym was zaskoczą. Na pewno nie wieje nudą ani trochę. Fabuła dzieje się w tempie błyskawicy. Do tego autorka przedstawiła zgrabnie obraz polskich emigrantów w Londynie jakby w krzywym zwierciadle. Udało jej się to niezmiernie. Książka jest świetna, nieprzeciętna. Dobrze się bawiłam, a przeczytałam przez zupełny przypadek, który można by potwierdzić tytułem ,, Kilka przypadków szczęśliwych’’. Spotkanie z lekturą uważam za szczęśliwie udane.

Seré Prince Halverson opisuje jedno z najtrudniejszych aspektów, z jakim przychodzi zmierzyć się ludziom w życiu - strata. W tym przypadku odbywa się w różnych wymiarach, jedno: gdy traci się najcenniejsze bezpowrotnie i drugie: gdy początkowa utrata może przerodzić się w kolejny etap, dając wiarę w ludzi i odmienne spojrzenie w przyszłość. Ciekawy wątek miłości matki biologicznej i zastępczej sugerujący kontrę: biologia, czyli nić łącząca ponad wszystko, a bogata więź emocjonalna rodząca się dzień po dniu. Co decyduje o właściwych relacjach między dorosłymi, a dziećmi? W kategoriach prawa szala najczęściej przechyla się na korzyść rodziców biologicznych, co z punktu dzieci niekoniecznie ma swoje uzasadnienie w relacjach z danymi ludźmi. Czy zawsze można jednoznacznie przypisywać kobiecie, która urodziła, miłości do własnego dziecka? Miłość, jak każde głęboko odczuwane uczucie rodzi się powoli, poczynając od małej iskierki. A ta niekoniecznie w przypadku macierzyństwa musi wykiełkować, gdy kobieta jest jeszcze w ciąży, bądź nawet w chwili narodzin maluszka. "Druga strona szczęścia" jest poświęcona przede wszystkim uczuciom macierzyńskim, które mylnie przypisuje się za swoiste jedynie kobietom rodzącym. Autorka postanowiła przybliżyć, jak temat może wyglądać z puntu dwóch źródeł. Dwoje dzieci i dwie matki, które pragną je kochać i wychowywać. Każda z kobiet ma roszczenia i trudne do podważenia prawo, by uczestniczyć w życiu maluchów. Każda z nich, naznaczona wydarzeniami z przeszłości musi też pogodzić się z własnymi rozczarowaniami i stratami. Dyskusje jakie podejmują bohaterzy na pewno są godne uwagi. Odnoszą się do skomplikowanych życiowych sytuacji, które wiele człowieka kosztują i są trudne do przepracowania, jeśli nie miałoby się oparcia w rodzinie. Fabuła mimowolnie powoduje, że powoli przesuwamy się do przodu i analizujemy skutki podjętych kiedyś i dziś decyzji. Sugestywnie poprowadzony plan powodował, że raz skłaniałam się do argumentów jednej strony, to znów przychylnie patrzyłam na drugą, by gdzieś pomiędzy poczuć frustrację, a niekiedy i złość na to co robi jedna z matek. Dla mnie Elli, jak i Page, nie są wolne od popełniania błędów, czyli są w stu procentach ludzkie. Można je lubić albo nie, można uważać, że pod pewnymi względami podejście El jest naiwne, ale obie panie tak zostały ukształtowane w toku własnego życia, że tu i teraz reagują w taki właśnie sposób. Lektura Halverson była dla mnie ciekawym doświadczeniem, chociaż nie mogę potwierdzić, żeby w sposób bogaty ukazała całe zjawisko. Za mało w fabule blasków i cieni, za mało niuansów, które podbudowałyby psychologiczna warstwę. W pewnych fragmentach ma się do czynienia raczej z prześlizgiwaniem się przez zdarzeniach, niż zgłębianiem problemu. Trochę to wszystko uładzone, nad wyraz grzeczne. Mimo początkowych zapowiedzi, iż oto wkraczamy w burzliwy etap życia Elli Beene dostajemy całkiem wypieszczoną historyjkę. Obserwujemy, jak nagle, ktoś w żałobie, dręczony wyrzutami sumienia, przeżywa kolejne dni potykając się o nowe odkrycia na temat zmarłego partnera i jego relacji z była żoną, potrafi powściągnąć emocje. Nie myśli wiele o swoich odczuciach, choć niby ma na względzie dzieci, ale przy tym chce jeszcze dołożyć komfortu innym. Prawdziwa heros-kobieta. Stawanie się zbawczynią w sytuacji, która ją dotknęła i mocno wstrząsnęła, burząc dokładnie cały świat jest mało autentyczne i prowadzi akcję w kierunku hollywoodzkiej fabuły. To mój największy zarzut. Bo jest jeszcze mniejszy, który dotyczy sposobu prowadzenia narracji, a ta potrafiła momentami mnie znudzić i gubiłam się we własnych odczuciach względem oceny postępowania bohaterów. Nie mniej warto się przyjrzeć dokonywanym przez Autorkę analizom ludzkich i bardzo realnych problemów.

Jako, że opłacam abonament nie tylko w legimi, ale również w empikgo czasem tam coś wybiorę na szybko do posłuchania w pracy i tak padło na ten tytuł. Spodziewałam się czegoś innego, ale nie uważam żeby to była zła książka. Myślę, że fanom komedii kryminalnych i seniorek, które próbują rozwikłać zagadki spodoba się bardziej niż mi

Początkowo Rita mnie irytowała. Odbierałam ją jako kobietę, która nie potrafi docenić tego, co ma. Później byłam jej wdzięczna, że zabrała mnie do miejsca, które stało się dla niej i dla innych kobiet prawdziwą ostoją. Pozwoliła mi je odkrywać w czterech odsłonach związanych z porami roku i dokonującymi się w nich zmianami w przyrodzie, rytmie dnia mieszkańców. Pokazała również zmiany dokonujące się w niej samej przez ten rok. Może rzeczywiście warto by było ograniczyć ilość wskazówek dotyczących samorozwoju, ale mnie one nie przeszkadzały.

Kolejna bardzo fajna książka tej autorki. Joanna nieoczekiwanie otrzymuje spadek po zmarłej ciotce. W tym celu musi jechać na drugi koniec Polski. Dostaje mieszkanie, kasę, klejnoty i... kota‼️ Nie byle jakiego z resztą. Dotąd raczej uporządkowane życie przewraca się Aśce do góry nogami, a wyjazd by niby załatwić tylko formalności jest wyjazdem niemal na całe życie. I niestety trzeba będzie stawić czoło swojej młodości, bowiem zmarła ciotka ją wychowywała przez jakiś czas, a rozstały się no w raczej nieprzyjaznych okolicznościach i kontakt się urwał. Masa fajnych, charakterystycznych postaci, nie ma zbędnego pitu pitu, ot życie i różne ludzkie charaktery. Książka choć napisana z dużą dawką humoru, to są momenty, gdy można się wzruszyć. Bardzo miło spędzony czas. A i co któryś rozdział jest z perspektywy tytułowego kota 😂 no książce dodaje to smaczku, bo jak tu się nie roześmiać, gdy rozdział się zaczyna od "moja stara człowiek zdechła". Bardzo polecam.

Alkoholizm w rodzinie. Taki jest temat główny niniejszej książki. Temat trudny i niestety wciąż aktualny. Akcja toczy się tu i teraz, a właściwie około 10 - 15 lat temu na wrocławskim Ołbinie. Nowowiejska, Żeromskiego, Barlickiego, Damrota, Park Tołpy, browar, kościół św. Michała Archanioła, Błękitny Kuferek... Wiele miejsc i zdarzeń znanych wrocławianom i przyjezdnym, w tym: Rynek, Cmentarz Żydowski, jarmark bożonarodzeniowy itp. Czytając "Układ nerwowy" czułam się tak jakbym szła na spacer ulicami miasta razem z bohaterką. Na uwagę zasługuje fakt, że autorka przy pisaniu książki korzystała z materiałów terapeutycznych, otrzymanych w Poradni Terapii Uzależnienia od Alkoholu i Współuzależnienia we Wrocławiu przy ul. Podwale 13. A może komuś ta książka otworzy oczy? A może komuś uratuje życie? Dziękuję Pani Agnieszce Gil za tę ciekawą i jakże ważną publikację. 😊🌷

Przepiękna opowieść o burzliwym życiu Jannisa Kassalisa. Bohater będąc w starszym już wieku snuje opowieść o swoim życiu, wracając do czasów swego dzieciństwa spędzonego w Bieszczadach, młodości spędzonej w Krakowie i potem w Trójmieście, wspomina matkę,ojca i jedyną miłość, która nie została niestety jego żoną. Autorka opowiadając nam losy bohatera, przedstawia także kawałek trudnej historii Grecji i Polski po II wojnie światowej. Polecam👍

Oto książka, która latami spoglądała na mnie z wyrzutem, a ja - mimo gorących zapewnień znajomej - bałam się po nią sięgnąć, by nie doznać w takiej chwili nic poza kolejnym rozczarowaniem. Tak długo niepotrzebnie odwlekałam tę podróż. A może to właśnie dzięki temu trafiłam na wyjątkowy moment, by móc w pełni cieszyć się jej treścią? Może czytając ją w szpitalu zyskała inny wymiar? Filtrujemy treści przez własne doświadczenia, emocje czy tego chcemy czy nie, a co też niesie niebagatelny wpływ na walory czytanego tekstu. Książka staje się pocieszeniem w chwilach zwątpienia, książka potrafi odciągnąć uwagę od problemów, czasem daje słodką satysfakcję jak po zjedzeniu ciastka. "Sztuka uprawiania róż z kolcami" w pierwszej chwili wydawała się być lekką opowiastką o zamiłowaniu do pielęgnacji kwiatów, w toku zyskiwała coraz większy potencjał na dramat chorego człowieka. Jest tutaj wszystkiego po trochu, jak w życiu, podróż nie jest jednostajna i nie odbywa się jednym torem. Bohaterka wiedzie życie dyktowane pobytami w szpitalu, uciążliwymi dializami i oczekiwaniem. Nie da się tego zepchnąć na margines, chociaż pasja do hodowli róż i tworzenia nowych odmian zdaje się przyćmiewać tę niewygodną prawdę. Zawodowo Galilee Garner to zasadnicza nauczycielka biologii w prywatnej szkole, która nie chce iść na ustępstwa. Jest świadoma, iż wymagania względem uczniów owocują sukcesami w dalszej edukacji. Nie chce rezygnować z czegokolwiek ze względu na swój stan, nie daje forów innym, nawet przyjaciółce Darze. Taka już jest, bezkompromisowa. Na pewno nie można jej odmówić pasji w działaniu. Jest oschła, trzyma ludzi na dystans i myślę, że to charakterystyczne dla tych, którzy zmagają się z bólem na co dzień, bo ten zdecydowanie nas osłabia zarówno fizycznie jak psychicznie. (...) "Sztuka uprawiania..." jest ciekawa również z tego powodu, iż przedstawiana obecnie sytuacja staje się skomplikowana przez podesłanie do rodziny na kilka miesięcy Riley. Trzydziestosześcioletnia kobieta, żyjąca wedle ustalonego schematu zyskuje kolejny obowiązek. Pogubiona nastolatka nie może być tym, co uwzniośli jej życie, prawda? Uczymy się przez całe życie właśnie dzięki ludziom, którzy stają na naszej drodze. I to właśnie dzięki obecności Riley nasza bohaterka może pewne sytuacje i zachowania siostry poddać ponownej głębszej analizie i mimo iż dostrzega niesprawiedliwość w ocenie to nadal będzie ją uważać za nieodpowiedzialną. Z przyjemnością śledzi się poczynania bohaterów, którzy nie są nachalni wobec siebie, co czyni fabułę spowolnioną, jednocześnie lekko kreślącą zawiłości powstające między nimi. George Morton - nowy nauczyciel, który pojawia się w tym samym czasie w szkole, gdy przybywa siostrzenica Gal i wcale nie zamierza jej we wszystkim przytakiwać. Mark Walters - starszy pacjent, który zyskuje pierwszeństwo w kolejce po przeszczep nerki, co powoduje ogromny sprzeciw bohaterki na taką niesprawiedliwość. Do tego dr O'Malley, która wydaje się być jej nieprzychylna i działa jakby z zamiarem pozbawienia jej ratunku. Różne zdarzenia, nawet te związane z hodowlą róż i dzieleniem się swoją wiedzą pokazują, ze czasem zostajemy oszukani przez tych, którym zawierzamy. Ale Margaret Dilloway wskazuje też drugą dobrą stronę natury ludzkiej, bo przecież gdy trzeba to potrafimy się jednoczyć, zawsze ktoś przy nas jest, wystarczy poprosić i przyjąć pomoc. "Sztuka uprawiania róż z kolcami" to wyważona historia, z której nie wylewa się żal i rozpacz, a cierpienie jest okraszone słońcem i tym szczególnym promieniem płynącym od ludzi. Całość: https://nakanapie.pl/recenzje/pielegnacja-roz-pielegnacja-ludzkich-serc-sztuka-uprawiania-roz-z-kolcami