Św. Augustyn. Niespokojny płomień

Bardzo dobra książka nie pisarza. Czasem bywam na spotkaniach z piszącymi nie pisarzami - aktorami, piosenkarzami itp., zawsze kupuję książkę żeby mieć pamiątkę z autografem, a potem zazwyczaj nie doczytuję do połowy, bo się nie da. Tym razem się dało, bo pan Krzysztof studiował filozofię i napisał świetną książkę filozoficzną o tym jak dobrze żyć. I napisał ją nie w formie poradnika, ale w formie wielu pytań, na które czytelnik sam ma sobie odpowiedzieć. Na właściwe odpowiedzi mają naprowadzić cytowane fragmenty filmów, osobiste wspomnienia autora i filozoficzne teorie. Arcyciekawe myśli, trafne wnioski, inteligentne rozważania, bardzo przyjemnie się czytało. Niebanalna, nierozrywkowa książka.

Ebook w abonamencie legimi. Na tę nieznaną mi postać franciszkanina, mającego tytuł sługi bożego, trafiłam poprzez zachęcającą recenzję znajomej z lc Agnieszki Żelaznej. Polski Szarbel, rozwiązujący nasze codzienne problemy – jakże potrzebowalabym pomocy kogoś takiego, bo problemów mi ostatnio nie brakuje – pomyślałam sobie😊. Spodziewałam się po autorze bardziej wciągającego stylu, ale niestety – tej pozycji nie czyta się lekko, zwłaszcza na początku, bo Terlikowski bardzo szczegółowo przedstawia życie i pracę Wenantego Katarzyńca. Warto jednak doczytać do końca, bo im dalej, tym ciekawiej. Przypisy są obszerne, czasem z dokładnymi objaśnieniami, a bibliografia- imponująca. Widać, że autor nie szczędził czasu i wysiłku, żeby spłacić w tej formie dług u Wenantego za spełnienie prośby pisarza. O innych spełnionych prośbach jest w tej książce niewiele, ale kiedy weszłam na stronę internetową Wenantego, to znalazłam tam mnóstwo literatury na ten temat i innych materiałów. Są nawet apki w różnych językach z jego modlitwami. Wenanty był osobą bardzo pracowitą, niesamowicie pobożną (święty już za życia w oczach współczesnych),jako introwertyk musiał się przemóc, opiekując się klerykami. Podobało mi się, że bardziej niż wywody teologiczne lubił przytaczać słuchaczom konkretne opisy cudów. Zastanawiam się, czy przesadnym umartwianiem (siedzenie godzinami w zimnym konfesjonale, niedbanie o posiłki i ciepłą odzież) nie łamał 5-go przykazania „nie zabijaj”, czyli nie zabijaj i samego siebie przez brak dbałości o ciało, ale niech to Bóg rozstrzygnie. A skoro spełnia prośby składane za pośrednictwem Wenantego, to chyba to Bogu nie przeszkadzało? 😉. Polecam tę pozycje i osobę Wenantego, bo to postać ciekawa - sam nie miał lekko w życiu, a dowodów na to, że pomaga, jest sporo. Warto się nim zainteresować. Polecam też recenzję Agnieszki Żelaznej.

Dostałam tę książeczkę jako prezent na tegorocznej Lednicy i bardzo się cieszę, że dzięki temu mogłam przeczytać niektóre z listów tej pary. Dają one nadzieję, że prawdziwa miłość istnieje i zawsze będzie istnieć. Piękne, pełne czułości, a zarazem bardzo delikatne listy zakochanych, którzy poza uczuciem darzyli też siebie ogromnym szacunkiem. Pełne odwołań do wiary i do życia z Bogiem i dla Boga. Warto przeczytać, by dowiedzieć się więcej o tych dwóch osobach połączonych prawdziwą, szczerą i niegasnącą miłością.

O Kardynale Stefanie Wyszyńskim mówi się Prymas 1000 lecia i słusznie ponieważ taki Prymas trafia się raz na 1000 lat. Bronił Polski, Polaków i wiary w Chrystusa. Oddany Matce Bożej , której zawierzył siebie, Polskę i Polaków w wieczystą niewolę matczynej miłości. Prześladowany, więziony, podsłuchiwany przez ówczesne władze PRL i ubeków, którzy także planowali Go zabić. Piękny człowiek bezgranicznie oddany Bogu, Polsce, Polakom. Przez całe życie walczył z komuną, marksizmem wiedząc, że to największe zło tego świata- zło, które niszczy człowieka. Książkę polecam każdemu - wierzącym i niewierzącym ponieważ warto znać historię tak wielkiego i zasłużonego dla Polski i świata Polaka. "Uśmiechajcie się do wszystkich, których spotykacie na ulicach, w tramwaju, w autobusie. Nie bójcie się, że Was posadzą o nieporządek w głowie. O ileż lepiej i jaśniej byłoby na świecie, gdyby wszyscy uśmiechali się do siebie! Byłoby wtedy więcej słońca nad Polską, nad światem! Pamiętajcie o tych, którzy przychodzą "z zębami”. Nie pokazujcie im zębów, tylko... serce! Uśmiechajcie się do tych, co wyciągają do Was krogulcze pazury i mówcie im: znam takie ręce, które pozwoliły się przybić do krzyża za mnie, nie będę więc wyciągał przeciwko tobie gniewliwych dłoni". - Bł. Kard. Stefan Wyszyński

Bardzo ciekawe świadectwo człowieka stamtąd i spojrzenie 'od kuchni' na hinduizm, wschodni mistycyzm (joga, wszędzie joga :),który mówi, że wszystko to iluzja i postuluje ucieczkę od świata. W efekcie człowiek może i osiąga postulowaną nirwanę, ale czy nie jest to ucieczka, jakaś forma tchórzostwa?! Tak jak jak ojciec głównego bohatera książki, który zastygły w medytacji nigdy nie odezwał się do swojego syna słowem, nie mówiąc już o tym by po prostu być mu ojcem, powiedzieć 'kocham cię', czy jakkolwiek inaczej wyrazić swoją miłość. Mówią, nie będziesz miał żadnych pragnień, nigdy się nie rozczarujesz. Tylko gdzie w tym wszystkim jest miłość?! Nie ma miłości bez poświęcenia. Ja jednak wybieram te trudy, rozczarowania, niewdzięczność. Pełnia życia to tu i teraz brać swoje życie, krzyż i iść naprzód. Tym bardziej, że nikt nie idzie sam :)

Pozycja absolutnie warta przeczytania! Twórczość C.S. Lewisa ( dla wtajemniczonych po prostu Jacka) nie jest mi obca. Czytanie jego książek dostarcza sporej dawki przyjemności. Biorąc pod uwagę sposób pisania, formułowania myśli i tematy, które porusza - czuje się szczerze ukontentowna. Dlatego ostatnimi czasy silnie szukając autorytetow sięgam po biografie, po to żeby sprawdzić co tak naprawdę działo się w życiu ludzi, którzy w jakiś sposób mnie zaciekawili. Lewis był szalenie intrygującym człowiek, z pewnością przyczynił się do tego, że lepiej poznałam Boga. Dzięki przedstawieniu historii jego życia oraz skrotowemu przeglądowi jego myśli możemy spojrzeć na świat z jego perspektywy, a przede wszystkim zobaczyć w tym wszystkim działanie Boga.

To zbeletryzowana biografia świętego Jana Vianneya, francuskiego proboszcza z Ars. Dziś przypada kolejna (sto sześćdziesiąta szósta) rocznica jego śmierci. To bardzo specyficzna postać. Widać wyraźny rys świętości tego księdza – nawet już za jego życia. Zauważam błędy popełniane przez niego, które autor ukazuje w nienachalny sposób. Postępowanie Jana Vianneya wzbudza moje zainteresowanie. Bardzo podoba mi się ta książka i dlatego w miarę wysoko ją oceniam.

Egzystencjalny dziennik ks. F. Blachnickiego w dobry sposób ukazuje przemianę duchową w pogłębieniu wiary. Książka ta staje się dowodem że zazwyczaj nowy czas i sytuacje, najczęściej trudne przynoszą szerszą świadomość i mogą ubogacić człowieka o nowy wymiar. Polecam wszystkim, którzy uważają że są bliżej nieba. Tu można się nauczyć pokory i wreszcie może osobistej relacji z Przedwiecznym.

Nie jestem osobą mocno wierząca. Książka była prezentem. Nie byłam do niej przekonana, ale bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła. Głęboki ukłon dla autorki za ogrom pracy wlozony w przygotowanie tej publikacji, zebranie materiałów. Piękna, wzruszająca historia zwykłej rodziny, Która finalnie okazała się niezwykla. Duży plus za fotografie zamieszczone w książce

Mam mieszane uczucia co do tej książki. Z jednej strony odniosłem wrażenie, że autor nawet nie starał się być obiektywny. O Ignacym pisał w zasadzie w samych superlatywach. Na kartach książki próbował udowadniać, że wszystkie zarzuty pod kątem świętego (chociażby o bycie despotą) są bezpodstawne. Między innymi przez takie rozważania biografia sporo traci. Wiele fragmentów książki było nudnych i rozciągniętych. Jednak z drugiej strony niektóre rozdziały strasznie mnie wciągały i po prostu je pochłaniałem. Historia Ignacego zadziałała na mnie inspirująco, a nawet trochę onieśmielająco. Mimo, że wyidealizowany obraz Ignacego nie przekonał mnie, to jednak zmotywował do sięgnięcia po kolejne książki związane z duchowością ignacjańską. Dzięki temu uważam, że książka była naprawdę dobra.

Byłem w tym Kościele w Warszawie gdzie aresztowali go i czytałem te książkę. Najbardziej przeraziła mnie informacja o tym, że takie praktyki jak aresztowania księży w trakcie komunizmu były powszechne i przychodziły falami. Czytałem te książkę leżąc w Szpitalu i czekając na dalsze instrukcje lekarza. Była to jedna z pierwszych które sięgnąłem zaraz za Jackiem Londonem. Ta książka sprawiła, że jakoś się trzymałem ale jej nie doczytałem... Trafił on na moją listę osób skazanych bądź pozbawionych wyrokiem za wolność słowa. Na tej liście znajduje się Platon, Norwid, Mickiewicz, Wolter, Bukowski, Święty Paweł, Jan Chrzciciel, Roman Dmowski, Józef Piłsudski, Jack London, Derrida, Dostojewski a nawet Święty Paweł bądź Henryk I Brodaty. Areszt, więzienie bądź ograniczenie wolności. Wszystko w imię wolności. Tak się kończy pisanie książek z reguły zawsze. Proszę zobaczyć sobie na Senekę. Prześladowania będą.

Australijski kardynał George Pell został kilka lat temu fałszywie oskarżony o wykorzystanie seksualne nieletnich. Skazano go na pobyt w wiezeniu. Jego apelacja została odrzucona i spędził ponad 400 dni za kratkami. W 2020 roku Sąd Najwyższy w Australii całkowicie go UNIEWINNIŁ. Ponowne przeanalizowanie materiału dowodowego wykazało, że Pell nie popełnił żadnego z zarzucanych mu czynów. Prezentowana tutaj książka to pierwsza z trzech części jego dziennika. Obejmuje ona okres do apelacji. Kardynał opisuje codzienne życie w więzieniu - posiłki, rutynę dnia, zachowanie strażników i współwięźniów. Wspomina też o ogromnym wsparciu jakiego doświadczył od wielu osób, które od początku wierzyły w jego niewinność. Niemal w każdym tygodniu dostawał setki listów. Dzieli się też swoimi spostrzeżeniami na temat kondycji moralnej i duchowej współczesnego społeczeństwa. Komentuje wydarzenia polityczne, społeczne i sportowe, o których dowiaduje się z telewizji i gazet. Oczywiście wiele miejsce zajmują też rozmowy z prawnikami i refleksja na temat własnej sytuacji. Każdy dzień kończy się wpisem z modlitwą. Wielkie świadectwo wiary i zaufania Bogu.

W końcu, ze łzami w oczach, mogłam trzymać w rękach tę książkę, do której przeczytania od tak dawna się zabieram… Ten człowiek już dawno mnie zainspirował, dzięki filmowi poświęconemu jego pamięci – teraz miałam okazję przeczytać jego osobisty duchowy pamiętnik; notatki, które zazwyczaj pisze się w tajemnicy, tylko dla siebie, by lepiej zrozumieć swoje życie, znaleźć sens lub nawet zmienić się. „Dziennik duszy” Jana XXIII to była moja motywacja, by stawać się „lepszym człowiekiem” – dość długo zajęło mi przeczytanie tego dziennika – ale było warto poświęcić na niego każdą wolną chwilę. „Tom zawiera notatki, rozmyślania i postanowienia czynione z okazji licznych rekolekcji i ćwiczeń duchowych od roku 1895, gdy Autor miał zaledwie 14 lat, aż do roku 1962 na kilka miesięcy przed jego śmiercią, a więc do 81 roku jego życia” (s. 10)* Droga Jana XXIII do świętości była długa i często wymagająca od niego niemałego poświęcenia, jednak nic nie zdołało go powstrzymać przed całkowitym oddaniem się na służbę Panu Bogu. Niesamowite jest to, że Jan XXIII już od 14 roku życia dążył do całkowitego poświęcenia się dla Boga. Od 14 roku życia pisał dziennik, dzięki któremu dzisiaj możemy zobaczyć – a także próbować naśladować – heroiczne zmagania młodego chłopaka ze swoimi przyzwyczajeniami, nawykami i złymi skłonnościami. Ktoś mógłby się zgorszyć, że przyszły Papież Pokoju, będąc w seminarium, nieustannie pisze o tym samym; stale popełnia te same błędy… Ale to właśnie jest w nim godne podziwu. Ta prostota serca i szczerość, przyznanie, że „jestem słaby, ale nadal będę walczył i mimo wszystko nie zawaham się wątpić w Boże Miłosierdzie”. A przezwyciężając te codzienne nawyki, Jan XXIII stopniowo doszedł do doskonałości; to, co „na początku” drogi do świętości było dla niego udręką, z czasem stało się marnością – bez żadnego żalu potrafił się tego wyrzec i działać całkowicie ad maiorem Dei gloriam – na większą chwałę Boga. Mam nadzieję, że te krótkie informacje wystarczająco Was zachęcą, bo kiedyś sięgnąć po ten Dziennik, by móc poznać, coś wartościowego, co może zmienić Wasze myślenie – tak jak chociaż częściowo stało się w moim przypadku.

Przyjemna książka. Biografii jest tu raczej niewiele, bo tylko jeden krótki rozdział. Całość to raczej przekrój myśli Chestertona i wprowadzenie do jego twórczości. Książka jest niedługa więc warto przeczytać by się przekonać czy liczne prace autora są dla nas.

Wciągająca! Wspaniała lektura na wieczory. Dzięki niej poznałam bliżej autorkę od tej ludzkiej strony, nie tej "z ołtarzy" - kobietę, która potrafi walczyć o swoje i ma swoje zdanie, jest empatyczna, przyznaje się do swoich ludzkich wad, jest pracowita i ambitna, czasem jej się nie chce tak po ludzku, radzi sobie z trudnościami. Oprócz tej ludzkiej strony z wadami, urzekło mnie w książce to, że Edyta bardzo szanowała ludzi o innej wierze. Poznałam też historię tamtych lat. Ps. Szkoda tylko że książka ma tak mało ciekawa okładkę. Głośno myślę, czy jest szansa, aby powstało nowe, piękne wydanie idealne do mojej domowej biblioteki? ;)

Bardzo fajna książka.Ciekawie się czyta.Zainteresowałam się ją,ponieważ bardzo podoba mi się serial "Ojciec Brown"na BBC.Wielka szkoda,że nie wznawiają książek G.K.Chestertona takich jak "Przygody księdza Browna",jestem jej bardzo ciekawa.

Sięgnąłem po tę książkę z myślą o tym, że przeczytam o wielu różnych afrykańskich perypetiach dr Błeńskiej, sposobie leczenia, możliwościach technicznych, trudnych pacjentach - w końcu spędziła na misjach 43 lata, a to szmat czasu. A tymczasem Autorki ograniczyły się do kilku przykładów, w czym głównie upatruję powstały po lekturze niedosyt. Co do osoby dr Błeńskiej - zapisałem sobie taką o to jej myśl: "Wydaje mi się, że podejście lekarza do chorego jest na całym świecie takie samo. Albo mu daje serce i swoją wiedzę, którą stara się pogłębić, ażeby lepiej mu pomóc, albo tego nie robi. Lekarz, który nie ma SERCA dla pacjentów, nie jest DOBRYM lekarzem." i dalej jest napisane: Stosunek do pacjenta "wszędzie powinien być taki sam. Bo wszędzie człowiek cierpi i znacznie prędzej zdrowieje, jeżeli ufa lekarzowi." Takie to proste, a zawiera w sobie istotę tego powołania.

Zaskoczenie roku. Co najmniej kilka razy słyszałam, jak ktoś polecał książkę: "Krzyż i sztylet". Kiedy tytuł rzucił mi się w dobrej cenie na jednym z portali sprzedażowych, od razu kupiłam go. Książka przyszła do domu i utknęła na półce na wiele miesięcy. Wydawało mi się, że to jakaś starodawna historia zupełnie oderwana od dzisiejszych czasów. Dopiero kiedy zadzwoniła do mnie przyjaciółka i powiedziała, że jest w połowie tej historii i zdecydowanie wywarła na niej wielkie wrażenie, przełamałam się. Co za zaskoczenie! To wspaniała historia! Pełna działania i prowadzenia Ducha Świętego. Pełna zaskakujących zwrotów akcji, a przede wszystkim prawdziwa. Dawid, pastor z małego miasteczka czytając gazetę, zostaje poruszony przez Ducha. W gazecie opisana jest sprawa śmierci chłopaka na wózku. Został zabity przez członków nastoletniego gangu. Pastor nie do końca rozumie, dlaczego tak poruszyła go ta historia, ale postanawia poddać się prowadzeniu Ducha. Zaczyna interesować się tą sprawą, jedzie nawet na proces do Nowego Jorku. Krok po kroku poznaje trudną sytuację chłopaków z getta. Cały czas nie bardzo rozumie co ma tam zrobić i w jakim celu Bóg go tam posłał. Jednak jego rozmowy i działania przynoszą coraz większy wydźwięku i mają znaczenie dla tych dzieciaków. Widzi w nich dzieci, które pragną miłości i które nie potrafią poradzić sobie z rzeczywistością. Zdobywa ich zaufanie, okazuje im miłość. Chce im pomagać i wyrwać ich ze zła, w którym tkwią. Ku własnemu zaskoczeniu udaje mu się to. Powstaje ośrodek pomagający nastolatkom: alkoholikom, narkomanom, złodziejom... Miejsce dające nadzieję. Miejsce dające nowe życie dla wielu z nich. Nowy początek z Bogiem. Zaskakujące jest, jak David podąża za Duchem Świętym. Nie dostaje pełnego planu na to, co ma zrobić. Dostaje tylko wskazówki, jaki kolejny krok ma wykonać, nie widząc całego obrazu. Ufa jednak, że Bóg wie co robi i nie przestaje wierzyć. Nawet kiedy trafia na przeszkody, nawet kiedy wpada w tarapaty, nie zniechęca się. Wspomnę również o jego żonie, która cały czas jest dla niego wielkim wsparciem. Jego życie prywatne toczy się dalej, rodzą się jego dzieci, a on jest bardzo zaangażowany w swoją służbę. Nie mogłoby się to wydarzyć bez jej pomocy.

Znoś wszystko w spokoju. - O.Pio Autor książki, Czesław Ryszka jest dziennikarzem, publicystą, katolickim pisarzem, politykiem, byłym posłem na Sejm, byłym senatorem kilku kadencji. Napisał 8o książek, w których dominuje tematyka religijna. Zainteresowany historią, teologią, literaturą. Za szczególne zasługi na rzecz rodziny otrzymał nagrodę im.Sługi Bożego, Jerzego Ciesielskiego. Ostatnio (w roku 2020),prezydent RP, Andrzej Duda odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. "Winnica Padre Pio" napisana jest prostym, komunikatywnym, urzekającym i uduchowionym stylem. W interpretacji sławnego lektora,Maka Prałata w znacznym stopniu ożywia biografię powszechnie znanego mistyka, włoskiego charyzmatyka. Ojciec Pio w tej opowieści żyje, dzięki temu stał się moim bliskim Świętym. Piękna opowieść biograficzna, wielowymiarowa, obejmuje wiele osobistych historii, świadectw, anegdot i wątków nie tylko z życia samego Świętego, ale także tych wszystkich, którzy z O.Pio zetknęli się bezpośrednio bądź pośrednio w czasoprzestrzeni jego wyjątkowego życia. Przejmujący jest przegląd - jak w izbie pamięci- przedmiotów, rzeczy, które pozostały po tym nadzwyczajnym Bożym Człowieku, ofiarnym kapucynie. Cenna książka, pierwsza z dorobku tego pisarza, dotąd nie wiedziałam, że tak ujmująco pisze...:-))