Jeść przyzwoicie. Autoeksperyment

Nie jest to książka wybitną, nie jest to wzniosła literatura, ale jako pozycja którą się przyjemnie czyta po to by nauczyła cię czegoś nowego lub utwierdziła w przekonaniu, że zabijanie zwierząt jest niemoralne, spełnia się bardzo dobrze. Decyzję autorki na końcu trochę mnie osobiście rozczarowała bo chciałabym aby wszyscy zostali weganami ;) Lecz nie rzutuje to na książkę jako całość. Przez łatwość języka i balans między lekką relacją z życia codziennego a rozmyślaniem i przytaczaniem faktów naukowych, stanowi dobry wybór także dla nastolatków.

Nie jest to książka wybitną, nie jest to wzniosła literatura, ale jako pozycja którą się przyjemnie czyta po to by nauczyła cię czegoś nowego lub utwierdziła w przekonaniu, że zabijanie zwierząt jest niemoralne, spełnia się bardzo dobrze. Decyzję autorki na końcu trochę mnie osobiście rozczarowała bo chciałabym aby wszyscy zostali weganami ;) Lecz nie rzutuje to na książkę...

Książka powstała na fali popularności autoeksperymentów. Pamiętnik z wyzwania, wypróbowywania różnych diet "przyzwoitych". Mnóstwo odczuć autorki, jej zmagań z nieznaną materią. Popełniania grzechów i grzeszków ale też dużo pozytywnych odkryć, wiele z nich poznanych podczas tych frustrujących dziesięciu miesięcy, postanowiła zatrzymać i kontynuować po zakończeniu doświadczenia.

Książka powstała na fali popularności autoeksperymentów. Pamiętnik z wyzwania, wypróbowywania różnych diet "przyzwoitych". Mnóstwo odczuć autorki, jej zmagań z nieznaną materią. Popełniania grzechów i grzeszków ale też dużo pozytywnych odkryć, wiele z nich poznanych podczas tych frustrujących dziesięciu miesięcy, postanowiła zatrzymać i kontynuować po zakończeniu...

Dla kogos, kto nie je miesa, pewnie nie bedzie to ciekawa pozycja, raczej nic nowego sie z niej nie dowie. Książką ma jednak według mnie nieocenioną wartość dla osób, które z wegetarianizmem mają mało wspólnego. Nie wiem co takiego sprawia, że książka jest tak sugestywna, jednocześnie pozytywna, kumpelska, współczująca, z dystansem.

Sześć lat temu, po przeczytaniu tej książki przestałam jeśc mięso. Książka otwiera oczy i serca.

Dla kogos, kto nie je miesa, pewnie nie bedzie to ciekawa pozycja, raczej nic nowego sie z niej nie dowie. Książką ma jednak według mnie nieocenioną wartość dla osób, które z wegetarianizmem mają mało wspólnego. Nie wiem co takiego sprawia, że książka jest tak sugestywna, jednocześnie pozytywna, kumpelska, współczująca, z dystansem.

Sześć lat temu, po przeczytaniu tej...

Zanim przeczytasz, zastanów się. Ta lektura sprawiła, że odrzucił mnie od mięsa na kilka lat.

Zanim przeczytasz, zastanów się. Ta lektura sprawiła, że odrzucił mnie od mięsa na kilka lat.

Już od jakiegoś czasu podprogowo wybieram posiłki bezmięsne, a na zakupach mój wzrok rzadko wędruje do lodówek pełnych kawałków martwych zwierząt.
Jakie to ułatwienie przy planowaniu zakupów i robieniu posiłków!
Jednak nadal jem mięso, jeśli ktoś mnie poczęstuje, jeśli jestem u kogoś na obiedzie.
No i nabiał. Sery, pyszne sery... Na ten moment nie wyobrażam sobie, żebym mogła z nich zrezygnować.
Jestem wege na pół gwizdka. Ale jak pisze autorka, trzeba znaleźć swój złoty środek. Co z tego, że do końca życia nie zjem już ani jednego jajka, skoro to będzie bardzo smutne życie?
Cieszę się, że zwiększa się świadomość na temat tego, co jemy i jak traktowane są zwierzęta. Jeśli chcę zjeść mięso - robię to świadomie.
Wiem, mam wybór.

Już od jakiegoś czasu podprogowo wybieram posiłki bezmięsne, a na zakupach mój wzrok rzadko wędruje do lodówek pełnych kawałków martwych zwierząt.
Jakie to ułatwienie przy planowaniu zakupów i robieniu posiłków!
Jednak nadal jem mięso, jeśli ktoś mnie poczęstuje, jeśli jestem u kogoś na obiedzie.
No i nabiał. Sery, pyszne sery... Na ten moment nie wyobrażam sobie, żebym...

Może i motywacja autorki była dobra, ale poziom hipokryzji na każdym kroku tak bardzo raził, że czytanie książki było bardzo męczące. Jeżeli chcesz się czegoś dowiedzieć o dietach wegetariańskiej, wegańskiej czy o biożywności, wybierz inne źródło.
Poczynania autorki przypominały mi zabawę małej dziewczynki, która chowa się czasem przed dorosłymi i robi coś złego, bo nikt nie widzi, więc to się nie liczy.
Mimo wiedzy, że kot jest mięsożercą, narzuca mu przez jakiś czas dietę wegańską. Kot poluje na myszy, za co jest mu wdzięczna, ale podczas jednego z polowań czuje "zew weganizmu", więc odgania kota od poturbowanej myszym, wyzywa go od morderców, po czym ... wkłada ją do torby foliowej i przykłada do rury wydechowej samochodu, aby udusić ją spalinami! Mysz i spaliny zawiązuje gumką recepturką, aby - po interwencji współlokatorki - oddać trupa myszy kotu... Nie żeby w innym miejscu książki zarzucała myśliwym, że zabijają psy i koty polujące na sarny, a przecież taki kot zabija rocznie mniej saren niż myśliwy i to jest naturalna selekcja przyrody. Widocznie kot polujący na mysz już taką selekcją nie jest.
To tylko jeden z przykładów. Postawa autorki jest bardzo niespójna, denerwująca, wybiórcza (pierwszego dnia weganizmu krzyczy na mamę, że je nabiał, mimo, że sama notorycznie fantazjuje o potrawach mięsnych).
Zakończenie w ogóle nie zaskakuje. Pani na początku napisała przecież, że od 1,5 roku wydawnictwo czeka na książkę, więc po prostu napisała książkę, wrzuciła trochę danych, wychodziła do kina, żeby jeść zakazane potrawy (bo poza domem można...) i tyle.
Nie jem mięsa od 18 lat, niczego nowego się nie dowiedziałam.

Może i motywacja autorki była dobra, ale poziom hipokryzji na każdym kroku tak bardzo raził, że czytanie książki było bardzo męczące. Jeżeli chcesz się czegoś dowiedzieć o dietach wegetariańskiej, wegańskiej czy o biożywności, wybierz inne źródło.
Poczynania autorki przypominały mi zabawę małej dziewczynki, która chowa się czasem przed dorosłymi i robi coś złego, bo nikt...

Na zimno... zastanawiasz się w sklepie nad moralnym kosztem mięsa, które kupisz? Czytając tę książkę uświadomiłam sobie jak mało uwagi poświęcamy na co dzień etyce i wybieraniu tego co według nas jest dobrem. Książka jest lekko napisana, rodzaj dziennika z kolejnych dietetycznych wyzwań, jakie pewnego roku postawiła sobie autorka. Początkowo całkowicie sceptyczna w miarę zdobywania wiedzy o tym co je coraz mocniej wkręca się w kolejne zmiany na swoim talerzu. Świetny balans dobrego humuru, ciekawych informacji i autorefleksji. Polecam

Na zimno... zastanawiasz się w sklepie nad moralnym kosztem mięsa, które kupisz? Czytając tę książkę uświadomiłam sobie jak mało uwagi poświęcamy na co dzień etyce i wybieraniu tego co według nas jest dobrem. Książka jest lekko napisana, rodzaj dziennika z kolejnych dietetycznych wyzwań, jakie pewnego roku postawiła sobie autorka. Początkowo całkowicie sceptyczna w miarę...

Bardzo ciekawa książka. To nie jest poradnik o weganizmu. Autorka w bardzo przystępny sposób przedstawia swoje przemyślenia, bez bio/wege terroryzmu. Momentami jest bardzo zabawna, ale bywa tez bardzo przerażająca. Ciekawe spojrzenie na różne filozofię życia, ale tez możliwość zapoznania się z nimi i spojrzenia na nie oczami autorki. Książka tez uświadamia, ale nie jest to na sile. Bardziej zachęca do dalszego sammouswiadamiania i pogłębiania swojej wiedzy i ściągnięcia klapek z oczu. Skłania do refleksji.

Bardzo ciekawa książka. To nie jest poradnik o weganizmu. Autorka w bardzo przystępny sposób przedstawia swoje przemyślenia, bez bio/wege terroryzmu. Momentami jest bardzo zabawna, ale bywa tez bardzo przerażająca. Ciekawe spojrzenie na różne filozofię życia, ale tez możliwość zapoznania się z nimi i spojrzenia na nie oczami autorki. Książka tez uświadamia, ale nie jest to...

Zachęcam, nawet jak nie zmienisz zdania, to przynajmniej czegoś sensownego się dowiesz...

Zachęcam, nawet jak nie zmienisz zdania, to przynajmniej czegoś sensownego się dowiesz...

Jak większość fajnych książek, trafiłam na nią przypadkiem. Po prostu nigdy bym nie szukała takich tematów, ponieważ uwielbiam gotować różnorodnie. Ale zaczęłam czytać i bardzo mnie wciągnęła. Książka porusza problemy nieświadomości konsumenckiej. Dotychczas trochę z przymrużeniem oka patrzyłam wegan. Teraz mam duży szacunek dla ludzi kierujących się w diecie miłością dla wszelkich stworzeń. Książka napisana z dużą dozą humoru. Niektóre stwierdzenia wywołały u mnie atak śmiechu. Autorka otwiera nam oczy na aspekty hodowli przemysłowej kur, świń oraz produkcji nabiału. Skłania do przemyśleń. Nie jestem w stanie przejść na weganizm. Myślę jednak, że kilka zmian w życiu mogę wprowadzić i już wprowadziłam. Za jajka przepłacam, ale wiem w jakich warunkach są znoszone więc choć troszkę mniej przyczyniam się do okrucieństw świadczonym kurom. Polecam książkę, wszystkim bez względu na dietę.

Jak większość fajnych książek, trafiłam na nią przypadkiem. Po prostu nigdy bym nie szukała takich tematów, ponieważ uwielbiam gotować różnorodnie. Ale zaczęłam czytać i bardzo mnie wciągnęła. Książka porusza problemy nieświadomości konsumenckiej. Dotychczas trochę z przymrużeniem oka patrzyłam wegan. Teraz mam duży szacunek dla ludzi kierujących się w diecie miłością dla...