Wiersze wybrane

Nie będę ukrywać, że po poezję sięgam dość rzadko, większość wierszy, które znam, pamiętam jeszcze z czasów szkolnych i uniwersyteckich. Postanowiłam jednak to zmienić i na dobry początek sięgnęłam po utwory Wisławy Szymborskiej. Bardzo dużo jej wierszy zostało mi w pamięci z licealnych lekcji polskiego, a w czasie mojego Erasmusa w Bolonii miałam okazję uczestniczyć w zajęciach z włoskim polonistą Andreą Ceccherellim, dzięki którym mogłam spojrzeć w nowy sposób na polską poezję, szczególnie na wiersze Szymborskiej i Miłosza. Teraz spotkałam się z poezją już jako bardziej dojrzała (mam nadzieję) i ukształtowana osoba, a refleksje z lektury "Wierszy wybranych" Wisławy Szymborskiej ujęłabym następująco:
- Jaka jest rola poety wedlug Szymborskiej? Nazywanie świata w nowy sposób, zadawanie pytań tam i zmuszanie do refleksji wobec zdarzeń i rzeczy dla innych osób zwyczajnych i codziennych.
- Wiersze Szymborskiej są bardzo esencjonalne, w minimum słów zawiera maksimum znaczenia.
- Szymborska to mistrzyni słowa, potrafi rzeźbić w nim, grać nim, żonglować, rytm jej wierszy jest precyzyjny, często stosuje powtórzenia, gry słów, nic nie jest w jej poezji przypadkowe.
- Szymborska dziwi się światem nieustannie, nie zadowala się tym, co wydaje się oczywiste, ona drąży i wciąż się zastanawia, a co by było gdyby? A jeśli nie byłoby tak, to jakby było? Co by musiało się stać, żeby?
- dużo w mojej książce podkreśleń fraz, które chwycily mnie za serce, wiersze, które najbardziej zapamiętam, to na pewno "W biały dzień", "Ludzie na moście", "Minuta ciszy po Ludwice Wawrzyńskiej" "Nic darowane".

Nie będę ukrywać, że po poezję sięgam dość rzadko, większość wierszy, które znam, pamiętam jeszcze z czasów szkolnych i uniwersyteckich. Postanowiłam jednak to zmienić i na dobry początek sięgnęłam po utwory Wisławy Szymborskiej. Bardzo dużo jej wierszy zostało mi w pamięci z licealnych lekcji polskiego, a w czasie mojego Erasmusa w Bolonii miałam okazję uczestniczyć w...

Przez wiele lat trzymałem się przekonania, że poezję czyta się inaczej jak prozę, na wyrywki, to tu, to tam, po jednym czy dwa wiersze,
Aż skrzyżowałem szpady sam ze sobą i rozpocząłem lekturę tego zboru za porządkiem, jak mawiała moja babcia. Po kolei. I wiecie co, to zupełnie inne doznanie niż przy wierszowaniu z doskoku. To jak żeglowanie z falą, nie przeciw niej, to szybowanie przez obrazy, myśli i spostrzeżenia genialnej poetki. To niewymowna przyjemność, u mnie rozłożona na kilka miesięcy, bo poezja nie lubi pośpiechu.
Że pisarstwo Szymborskiej nie jest szyfrowane, że nie utrudnia czytelnikowi czytania, to wszyscy wiemy. Rzeczywiście, w przypadku może trzech wierszy tylko nie byłem całkiem pewien ich przekazu. Zapewne też nietrudno zauważyć, jak bardzo poetka lubi (bo w swoich tekstach nadal żyje i lubi) umieszczać autarte zwroty językowe i rozbudowywać je, odwracać, przekręcać, rozcinać i sklejać, wydobywając nowe znaczenia i jednocześnie ukazując niewiarygodną nośność naszego zwykłego codziennego języka.
"Nie wiem jak komu -
mnie to zupełnie wystarcza
do szczęścia i do nieszczęścia."

Te wiersze to poezja codziennych przeoczeń, to ukazywanie głębi i piękna tego zwykłego, co dzięki Szymborskiej dopiero się przed czytelnikiem odkrywa. Np. "Pochwała siostry", wiersz o potężnej poetyckiej mocy niepisania wierszy! Albo tu:
"Nadzieja
to już nie jest ta młoda dziewczyna
et cetera, niestety."
"...opuszcza mnie pewność
że to co ważne
ważniejsze jest od nieważnego."

I kwintesencja, być może, pisarstwa Szymborskiej, z wiersza "Schyłek wieku":
"nie ma pytań pilniejszych
od pytań naiwnych."

Przez wiele lat trzymałem się przekonania, że poezję czyta się inaczej jak prozę, na wyrywki, to tu, to tam, po jednym czy dwa wiersze,
Aż skrzyżowałem szpady sam ze sobą i rozpocząłem lekturę tego zboru za porządkiem, jak mawiała moja babcia. Po kolei. I wiecie co, to zupełnie inne doznanie niż przy wierszowaniu z doskoku. To jak żeglowanie z falą, nie przeciw niej, to...

Wstyd przyznać, ale poezji Szymborskiej zbyt dobrze nie znałem. Oprócz „Kota w pustym mieszkaniu” czy „Nic dwa razy” wiedziałem o Poetce i Jej twórczości tyle, co przerabialiśmy w szkole na polskim. I że dostała Nagrodę Nobla. W ogóle poezji czytam (zbyt) mało. Chyba do pewnych spraw trzeba zwyczajnie dojrzeć. To był ten moment, a wiersze, według wyboru i układu Autorki, mnie zachwyciły. Jest w Szymborskiej dużo z dziecka: zdziwienie światem i ciekawość go, zachwyt nad codziennością, zwykłymi przedmiotami, pozornie zwykłymi ludźmi, uczuciami i odczuciami; Poetka zadaje wielkie, a zarazem proste pytania Światu w rozumieniu Absolutu. Bo nie zawsze to pytania zadawane Bogu/bogu/bogom. Na wierzch przebija się apoteoza codzienności, pochylenie się Szymborskiej nad drobiazgami. Wszystko to przeplata się z pewną dozą sceptycyzmu i ironii. Kwintesencją tego wszystkiego jest mój ulubiony wiersz z tego tomu, „Pierwsza fotografia Hitlera”. Zresztą cały cykl „Ludzie na moście” podobał mi się najbardziej spośród wszystkich.

Wstyd przyznać, ale poezji Szymborskiej zbyt dobrze nie znałem. Oprócz „Kota w pustym mieszkaniu” czy „Nic dwa razy” wiedziałem o Poetce i Jej twórczości tyle, co przerabialiśmy w szkole na polskim. I że dostała Nagrodę Nobla. W ogóle poezji czytam (zbyt) mało. Chyba do pewnych spraw trzeba zwyczajnie dojrzeć. To był ten moment, a wiersze, według wyboru i układu Autorki,...

W.Szymborska ma swój styl to pewne... jest u niej coś jak powtarzalność w podejściu i w samym zabieraniu się do tematu.

Nie powiem, że rzuciła mnie na kolana, bo tak nie jest. Owszem są tu wiersze dobre, które chodzą za mną ładnych kilka miesięcy jako, że książkę czytałam długo i po trochu tzn brałam w międzyczasie wdech na przemyślenia i sprawdzałam co na mnie zadziała.
Wiele z jej wierszy przeszło obok mojego umysłu bokiem i nie zaszło na dłużej, ale to normalne w poezji.

Zatrzymał mnie tom "Wielka liczba", plus wiersz "Uprzejmość niewidomych" (najszczególniej z całej książki, Pani Szymborska zrobiła nim kawał dobrej roboty i wracam do niego i wracam zachwycona) plus kilka pozycji o wojnie i reszta po trochu.
Całościowo jednak nie okazałam się wielbicielką jej poezji.

W.Szymborska ma swój styl to pewne... jest u niej coś jak powtarzalność w podejściu i w samym zabieraniu się do tematu.

Nie powiem, że rzuciła mnie na kolana, bo tak nie jest. Owszem są tu wiersze dobre, które chodzą za mną ładnych kilka miesięcy jako, że książkę czytałam długo i po trochu tzn brałam w międzyczasie wdech na przemyślenia i sprawdzałam co na mnie zadziała....

Poezja nie tylko ma duszę, ale także jest jak dobry przyjaciel - zrozumie, pocieszy, a nawet wskaże właściwy kierunek. Do wierszy Wisławy Szymborskiej sięga się w każdym humorze i za każdym razem znajdzie się coś dla siebie. Świat bez poezji byłby smutny, a bez poezji tej poetki byłby nie do przyjęcia.

Poezja nie tylko ma duszę, ale także jest jak dobry przyjaciel - zrozumie, pocieszy, a nawet wskaże właściwy kierunek. Do wierszy Wisławy Szymborskiej sięga się w każdym humorze i za każdym razem znajdzie się coś dla siebie. Świat bez poezji byłby smutny, a bez poezji tej poetki byłby nie do przyjęcia.

Piękny zbiór wierszy, choć nie wszystkie tak samo mnie porwały. Były lepsze i gorsze, jedne chwytały za serce, inne nie zapadały w pamięć.

Ulubione:
Noc
Nic dwa razy
Jeszcze
Spis ludności
Pisane w hotelu
Relacja ze szpitala
Prospekt
Terrorysta, on patrzy
Pokój samobójcy
Życie na poczekaniu
Utopia
O śmierci bez przesady
Krótkie życie naszych przodków
Pierwsza fotografia Hitlera
Schyłek wieku
Koniec i początek
Pożegnanie widoku
Miłość od pierwszego wejrzenia
Może to wszystko
W parku
Monolog psa zaplątanego w dzieje

Piękny zbiór wierszy, choć nie wszystkie tak samo mnie porwały. Były lepsze i gorsze, jedne chwytały za serce, inne nie zapadały w pamięć.

Ulubione:
Noc
Nic dwa razy
Jeszcze
Spis ludności
Pisane w hotelu
Relacja ze szpitala
Prospekt
Terrorysta, on patrzy
Pokój samobójcy
Życie na poczekaniu
Utopia
O śmierci bez przesady
Krótkie życie naszych przodków
Pierwsza fotografia...

Po prostu mądrość wierszem.

Po prostu mądrość wierszem.

Całe życie...
W wierszach...
Od młodości i wojny,
po pokój i starość...
Od miłości po szarość...
W międzyczasie motyle i chwile...
I dużo zdziwienia.
I „mocno uskrzydlone” „nie wiem”...
I tylko,
a raczej aż tyle...
(nie, nie piszę wierszy, ale chciałam coś powiedzieć, a inaczej się nie dało...)

Całe życie...
W wierszach...
Od młodości i wojny,
po pokój i starość...
Od miłości po szarość...
W międzyczasie motyle i chwile...
I dużo zdziwienia.
I „mocno uskrzydlone” „nie wiem”...
I tylko,
a raczej aż tyle...
(nie, nie piszę wierszy, ale chciałam coś powiedzieć, a inaczej się nie dało...)

Poezja Szymborskiej jest moją ulubioną, wartą Nobla. Często do niej wracam, tak trafnie opisuje rzeczywistość w kazdym czasie.
W tym roku nowe znaczenie zyskał dla mnie wiersz " Kot w pustm domu":
Mamo, bardzo tęsknię...i Twój kot też...

Poezja Szymborskiej jest moją ulubioną, wartą Nobla. Często do niej wracam, tak trafnie opisuje rzeczywistość w kazdym czasie.
W tym roku nowe znaczenie zyskał dla mnie wiersz " Kot w pustm domu":
Mamo, bardzo tęsknię...i Twój kot też...

Ukojenie dla ciała i ducha <3

Ukojenie dla ciała i ducha <3