rozwińzwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Wilk stepowy

Okładka książki Wilk stepowy autorstwa Hermann Hesse
Okładka książki Wilk stepowy autorstwa Hermann Hesse
Hermann Hesse
7,8 / 10
Wydawnictwo: Państwowy Instytut Wydawniczy Seria: Powieści XX wieku literatura piękna
243 str. 4 godz. 3 min.
Kategoria:
literatura piękna
Format:
papier
Seria:
Powieści XX wieku
Tytuł oryginału:
Steppenwolf
Data wydania:
1957-01-01
Data 1. wyd. pol.:
1957-01-01
Liczba stron:
243
Czas czytania
4 godz. 3 min.
Język:
polski
Tłumacz:
Józef Wittlin
Najsławniejsza powieść Hessego wyrasta z atmosfery lat dwudziestych, z kryzysu wartości, jaki dotknął Europę między dwiema wojnami, a także z ówczesnej fascynacji psychoanalizą i jazzem. Do dziś jednak nie straciła na aktualności - czytelniczy renesans tej książki rozpoczął sięw latach sześćdziesiątych, kiedy to w USA zafascynowała pokolenie późniejszych hippisów i stała się wielkim bestsellerem.
Średnia ocen
7,8 / 10
1 opinii 31 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Wilk stepowy w ulubionej księgarniiPorównywarka z najlepszymi ofertami księgarń W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl. Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki. Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów),„Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Opinia społeczności i

Wilk stepowy

Defenestracja
Defenestracja
328 50

Oceny książki Wilk stepowy

Średnia ocen
7,8 / 10
31 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
2 ocen
9
10 ocen
8
8 ocen
7
8 ocen
6
1 ocen
5
0 ocen
4
1 ocen
3
1 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

OPINIE i DYSKUSJE o książce Wilk stepowy

avatar
11
11
Nemo
20.04.2026
8 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Na mnie zrobił duże wrażenie główny bohater powieści, jego samotność i odraza do mieszczańskiego stylu życia. Jego podwójna natura jako człowieka i wilka stepowego, ta mieszanka dała mi uczucie kontrolowanego obłędu. I znane mi uczucie z innych książek , mieszanie się realizmu z "fantazją", choć warto podkreślić, że ta fantazja sprawiała wrażenie rzeczywistego doświadczenia i pełniejszego życia niż codzienny realizm zwykłego człowieka.

Na mnie zrobił duże wrażenie główny bohater powieści, jego samotność i odraza do mieszczańskiego stylu życia. Jego podwójna natura jako człowieka i wilka stepowego, ta mieszanka dała mi uczucie kontrolowanego obłędu. I znane mi uczucie z innych książek , mieszanie się realizmu z "fantazją", choć warto podkreślić, że ta fantazja sprawiała wrażenie rzeczywistego doświadczenia...

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
219
23
northernlights
19.04.2026
3 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Nawet kiedy uświadomiłem sobie, że celem książki miało być (chyba) przedstawienie smutnego życia człowieka bez zbudowanej stabilnej tożsamości, bez poczucia sensu, to nijak nie polepszyło mojego odbioru tej pozycji. Język może ładny, ale nie byłem w stanie wciągnąć się w schizoidalny umysł głównego bohatera, który przeżywa swoje myśli i opinie, zamiast własnego życia. Miałem cichą nadzieję na znalazienie tam choć jednej oryginalnej myśli czy perspektywy. Nie natrafiłem na nic. Można książkę potraktować jako studium przypadku o ile się wie, czego szukać.

Nawet kiedy uświadomiłem sobie, że celem książki miało być (chyba) przedstawienie smutnego życia człowieka bez zbudowanej stabilnej tożsamości, bez poczucia sensu, to nijak nie polepszyło mojego odbioru tej pozycji. Język może ładny, ale nie byłem w stanie wciągnąć się w schizoidalny umysł głównego bohatera, który przeżywa swoje myśli i opinie, zamiast własnego życia....

więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
avatar
3
1
Dominik
17.04.2026
10 / 10
Na półkach:
Przeczytane
,
Ulubione
,
Posiadam

Ta książka uratowała mi życie

Ta książka uratowała mi życie

Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to

Poznaj innych czytelników

18450 użytkowników ma tytuł Wilk stepowy na półkach głównych
  • 10 205
  • 7 872
  • 373
2969 użytkowników ma tytuł Wilk stepowy na półkach dodatkowych
  • 1 729
  • 806
  • 146
  • 86
  • 84
  • 59
  • 59

Inne książki autora

Więcej
więcej
Hermann Hesse
Hermann Hesse
Prozaik, poeta i eseista niemiecki o poglądach pacyfistycznych. Okazjonalnie również rysownik i malarz. Laureat Nagrody Nobla w dziedzinie literatury w 1946 r. Z uzasadnienia jury otrzymał ją „za inspirującą twórczość, która w swoim rozwoju ku śmiałości i głębi reprezentuje zarówno klasyczne ideały humanisty, jak i wysokie wartości stylu”, za „szlachetnie podniosłą i różnorodną poezję, która zawsze wyróżniała się świeżością natchnienia i rzadko spotykaną czystością ducha”, a także za „talent epicki i dramatyczny”. Autor powieści o kontekście egzystencjalnym, nawiązujących do filozofii buddyjskiej oraz psychoanalizy, których tematem jest zazwyczaj samotne poszukiwanie harmonii i głębi duchowej w skłóceniu ze społeczeństwem (Wilk stepowy, Siddhartha). W opinii Tomasza Manna jego twórczość należy do „szczytowych i najczystszych dokonań naszej epoki”. Urodził się 2 lipca 1877 w miasteczku Calw w Wirtembergii jako drugie dziecko Johannesa Hessego i Marii Hesse z domu Gundert. Po latach sam tak opisywał swój rodzinny dom: „Tu modlono się i czytano Biblię, studiowano i uprawiano filozofię indyjską, tu grano wiele dobrej muzyki, tu wiedziano o istnieniu Buddy i Laozi, przyjmowano gości z wielu krajów (...),karmiono ubogich i święcono święta, tu blisko siebie przebywała wiedza i baśń. (...) Był to świat zdecydowanie niemiecki i protestancki, ale z perspektywą otwartą na całą ziemię, i był to świat zupełnie inny, zgodny w sobie i zdrowy”. Pisarz od dzieciństwa miał zatem styczność ze światopoglądem Dalekiego Wschodu; jego dziadek Hermann Gundert był ponadto indologiem, swego czasu misjonarzem w Indiach. Dzieciństwo Hesse spędził w rodzinnym Calw oraz w Bazylei. W latach 1890–1891 pobierał nauki w gimnazjum, a następnie wstąpił do seminarium teologii protestanckiej w Maulbronn. Jak wnioskują biografowie, pobyt w nim był dla przyszłego pisarza traumatycznym przeżyciem, mimo iż listy wysyłane do matki świadczyły z początku o czymś zupełnie innym. W marcu 1892 Hesse bez żadnego wyraźnego powodu uciekł z Maulbronn, wskutek czego został ukarany i wydalony z seminarium. Następnie przebywał w Bad Boll u znajomego teologa-egzorcysty; pobyt ten zakończył się jednak nieudanym zamachem samobójczym. W latach I wojny światowej pisarz głośno występował przeciw agresji militarnej państw, nakłaniając do humanizmu i poszanowania godności człowieka. Znalazł jednak niewielu zwolenników, spośród których należy przede wszystkim wymienić noblistę Romain Rollanda, a w kraju ogłoszono go zdrajcą narodu niemieckiego. W tym czasie zajął się też udzielaniem pomocy jeńcom wojennym. Po zakończeniu wojny Hesse popadł w kolejny kryzys osobowościowy, który skierował go w stronę psychoanalizy. Zetknięcie z teoriami Zygmunta Freuda a także Carla Gustava Junga miało również znaczący wpływ na jego dalszą twórczość literacką. Wskutek pogłębiających się melancholii i depresji oraz problemów małżeńskich poddał się ostatecznie psychoterapii u doktora B. Langa (ucznia samego Junga) w klinice "Sonnmatt" koło Lucerny. Wynikiem tych przeżyć są powieści Narcyz i Złotousty, Demian, a także Wilk stepowy, w których wpływ psychoanalizy jest szczególnie widoczny. W dziełach pisarza szczególnie odznaczają się też motywy zaczerpnięte z kultury indyjskiej, zwłaszcza wpływ miejscowych religii – hinduizmu i buddyzmu. Głośno potępiał niemiecki nacjonalizm i militaryzm, za co niemiecka prasa okrzyknęła go zdrajcą. W 1919 osiadł w Ticino w Szwajcarii, gdzie po dojściu do władzy Hitlera ukrywał m.in. Tomasza Manna i Martina Bubera. Po wojnie odmówił powrotu do Niemiec na stałe. W latach późniejszych krytykował niemieckie społeczeństwo za brak odpowiedzialności za hitlerowskie zbrodnie. Jedną z żon pisarza (był żonaty trzy razy) była Maria Bernoulli ze sławnej rodziny matematyków Bernoulli. Pierwszym opublikowanym utworem Hessego był wiersz Madonna, który ukazał się w piątym numerze „pisma o sztuce poetyckiej i krytyce” – "Deutsches Dichterheim" w 1896. W następnych latach na łamach pisma pojawiały się również inne próbki liryczne przyszłego noblisty. Swoją właściwą karierę pisarską Hesse zaczął od drukowania niskonakładowych tomików wierszy inspirowanych romantyczną literaturą niemiecką XIX wieku, zwłaszcza spod znaku takich autorów jak Johann Wolfgang Goethe, Jean Paul i Friedrich Hölderlin. Jego twórczość z tego okresu charakteryzował silny związek z modernizmem, kult estetyzmu, zainteresowanie muzyczną stroną wiersza oraz kontemplacja przyrody, typowe dla nastrojów fin de siècle’u. Poezja ta na długie lata zaważyła na postrzeganiu Hessego jako neoromantyka. Wiersze z tej wczesnej twórczości wydane zostały w Dreźnie w 1898 (nakład zaledwie 600 egzemplarzy) pod tytułem Romantyczne pieśni (Romantische Lieder). Jak wyznał autor wkrótce po ukazaniu się książki: „Traktuję je jako zakończenie pewnego okresu, który na moją przyszłą twórczość nie będzie miał wpływu”. W 1901 opublikował anonimowo kolejny zbiorek poezji – Pisma i wiersze pozostałe po Hermannie Lauscherze (Hinterlassene Schriften und Gedichte von Hermann Lauscher),który w 1907 ukazał się w formie uzupełnionej. Od czasu publikacji tego zbioru twórca na długo zarzucił pisanie poezji na rzecz prozy. W późniejszym czasie jego trzynaście nowych wierszy weszło w skład powieści Gra szklanych paciorków (1943). Wpisujące się w fabułę utwory asygnowane zostały jako Wiersze ucznia i studenta [Józefa Knechta], reprezentując tym samym typ liryki maski oraz poezji refleksyjno-filozoficznej utrzymanej w tendencji klasycystycznej. Wiersze te nawiązują do myśli buddyzmu, niosą ideał samodoskonalenia duchowego, stanowią rozrachunek z kulturą i humanizmem (znamienny wydaje się fakt, iż powstały w trakcie II wojny światowej). W Wierszach ucznia i studenta autor przełamuje nihilizm naznaczonej kryzysem duchowym współczesności XX wieku; po czasach upadku wartości głosi ideał powrotu do antycznej harmonii, wieszcząc nadejście epoki filozofów i magicznych znaków.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

Czarodziejska góra Thomas Mann
Czarodziejska góra
Thomas Mann
Książka w główniej mierze składa się z dysput politycznych, naukowych, filozoficznych, nie ma w niej wiele akcji, ale zaskakująco, wcale nie nudzi. Ciekawie pokazana europejska (bogata) społeczność tuż przed Iwś. Z kilku miesięcy robi się 7 lat, aż też chciało by się mieć taki czas na myślenie, ale trzeba uważać, bo góry bywają zwodnicze - moj ulubiony fragment - samotna zawierucha śnieżna.
Klaudia Ossa - awatar Klaudia Ossa
oceniła na822 dni temu
Mdłości Jean-Paul Sartre
Mdłości
Jean-Paul Sartre
Na początku jest dużo przemyśleń - w moim odczuciu - totalnie o niczym. Rozumiem, że mają to być głębokie rozmyślania egzystencjalne, ale to czy podnieść z ziemii papierek do nich nie należy, choćby nie wiem jaką historię do tego dopisać. W 1/4 w książce dalej nic się nie dzieje - narrator chodzi po ulicach, pracuje w bibliotece i śpi w mieszkaniu. Mam wrażenie, że historia opowiedziana z perspektywy Samouka byłaby ciekawsza. "Będę czytał Eugenię Grandet. Nie dlatego, żeby mi to sprawiało wielką przyjemność, trzeba jednak coś robić". - To, zdaje się motyw przewodni narratora, a to sprawia, że ja mam podobne odczucia do "Mdłości". Bohater jest bardzo spostrzegawczy, dostrzega mnóstwo szczegółów, niewidocznych dla zwykłych śmiertelników, choć mam wrażenie, że na dłuższą metę nic z tych obserwacji nie wynika. Pojawiają się historie relacji z kobietami, ale tak samo nijakie jak wszystko inne. Jest nieco przerażony swoją wolną wolą, nie ma pojęcia, co zrobić ze swoim życiem, choć jak zauważa, jest jeszcze młody i może zacząć od nowa. Na ostatnich 20 stronach w końcu się coś dzieje, a narrator zyskuje mój szacunek. Ostatnia strona daje jednak nadzieję - "można więc uzasadnić swoje istnienie?" - pyta autor. Myślę, że tak. To nie tak, że nie doceniam tych głębokich przemyśleń na temat bezsensu istnienia, czy tym bardziej - ich nie rozumiem. Rozumiem i doceniam. Tylko wydaje mi się, że - zwłaszcza w dzisiejszych czasach, gdy mamy epidemię depresji - do niczego konkretnego to nie prowadzi, a wręcz mogą być szkodliwe.
ewea21 - awatar ewea21
ocenił na61 miesiąc temu
Zamek Franz Kafka
Zamek
Franz Kafka
„Zamek” Franza Kafki to wyjątkowo specyficzna lektura — wybitnie ambitna i, być może, pisana przez autora dla samego siebie. Można ją jednak próbować odczytać jako rozwinięcie pesymistycznej wizji „Procesu”, ale jednocześnie z wyraźnym przestawieniem akcentów: zamiast historii o wyroku, który wydaje system, dostajemy historię o tym, że system nie daje żadnej odpowiedzi. W obu powieściach Kafka opisuje w istocie ten sam konflikt — CZŁOWIEK KONTRA SYSTEM. O ile w „Procesie” Józef K. zostaje nagle aresztowany i zmuszony do obrony wobec systemu, który działa bez wyjaśnień, o tyle w „Zamku” sytuacja odwraca się zasadniczo. K. przybywa do wsi dobrowolnie, przedstawiając się jako geometra wezwany przez władze. Nie jest ścigany — sam staje się petentem. To przesunięcie zmienia wszystko. Józef K. walczy o uniewinnienie, K. walczy o uznanie. Tamten próbuje uniknąć wyroku, ten – uzyskać potwierdzenie, że w ogóle ma prawo istnieć w obrębie systemu. Jednak właśnie ta aktywna postawa ujawnia głębszy poziom absurdu. Im bardziej K. stara się zalegalizować swój byt, tym wyraźniej okazuje się kimś zbędnym — „ponadliczbowym”, kimś, kto wszędzie przeszkadza, choć nigdzie formalnie nie został odrzucony. W „Procesie” system jest agresywny, osaczający, niemal namacalny. W „Zamku” przeciwnie — pozostaje cichy, rozproszony, nieuchwytny. Nie atakuje, lecz nie odpowiada. Jego przedstawiciele mówią dużo, ale nie rozstrzygają niczego. Nawet momenty pozornej bliskości kończą się fiaskiem: najbardziej wymowna jest nocna rozmowa z Bürglem, podczas której urzędnik mimochodem odsłania mechanizm działania systemu i wskazuje K. możliwą w nim lukę. K. jednak, wyczerpany, zasypia w chwili, która mogłaby stać się przełomem. Szansa istnieje, lecz nie zostaje wykorzystana — i natychmiast znika. Pesymizm „Zamku” jest więc innego rodzaju niż w „Procesie”. Nie polega na nieuchronności wyroku, lecz na jego nieobecności. Bohater nie zostaje skazany — zostaje zawieszony. To zawieszenie znajduje wyraz także w formie utworu: powieść pozostaje niedokończona, co nie jest tylko faktem biograficznym, lecz znaczącym gestem. Być może Kafka celowo nadał „Zamkowi” formę bardziej rozwlekłą, momentami wręcz bardzo nużącą, aby czytelnik sam doświadczył tego stanu przeciągającego się oczekiwania i bezowocnego krążenia wokół nierozwiązywalnej sprawy — doświadczenia, które w „Procesie”, jako powieści bardziej zwartej i skondensowanej, jest znacznie mniej odczuwalne. Łatwo napisać w recenzji, że „Zamek” można odczytać — znacznie trudniej rzeczywiście przez niego przejść: lektura zajęła mi sporo czasu, czytałem ją powoli, po kilka–kilkanaście stron dziennie, z przerwami. W praktyce dopiero obejrzenie spektaklu Teatru Telewizji z 1989 roku w reżyserii Marka Grzesińskiego pomogło mi uporządkować i utrwalić w głowie przebieg powieści — mimo że inscenizacja wprowadza pewne zmiany. Brak zakończenia utworu (celowo lub przypadkiem) staje się częścią jego sensu — K. nie dochodzi do żadnego punktu, bo taki punkt nie istnieje. W obu utworach człowiek ponosi klęskę w starciu z systemem, ale jej charakter jest odmienny. Józef K. ginie gwałtownie, „jak pies”, natomiast K. z „Zamku” nie ginie — jego porażka polega na czymś bardziej rozciągniętym i trudniejszym do uchwycenia: na nieskończonym trwaniu w stanie oczekiwania, które nigdy nie prowadzi do rozstrzygnięcia.
tomollot - awatar tomollot
ocenił na919 dni temu
Siddhartha Hermann Hesse
Siddhartha
Hermann Hesse
Jest to moja pierwsza styczność z Hessem, ale na pewno nie ostatnia. Urzekł mnie dosadny, a zarazem bardzo opisowy styl autora, który zdaje się ważyć każde słowo. Książka opowiada dzieje tytułowego Siddharthy, syna bramina pochodzącego z zamożnej rodziny. Pewnego dnia, po wizycie wędrownych ascetów, postanawia on wbrew namowom ojca wyruszyć z nimi w celu poszukiwania własnego "ja". Nie odnajduje sensu życia w kontemplacji, nie odnajduje go w ascezie czy hedonizmie. Po wielu życiowych trudach postanawia zatrzymać się przy pewnej rzece, gdzie bieg zdarzeń zdaje się odwracać. Co ciekawe, mimo buddyjskiego tła opowieści, książce w ostatecznym przekazie znacznie bliżej do taoizmu – akceptacji świata i dostrzegania jedności we wszystkim. Ten taoistyczny wniosek wcale nie kłóci się z faktem, że bohater nosi imię samego Buddy. Przeciwnie – Hesse świetnie to ogrywa, bo główny bohater w pewnym momencie odrzuca nauki wielkiego nauczyciela. Dochodzi bowiem do sedna: wiedzę można komuś przekazać, ale mądrości przekazać się nie da – trzeba jej doświadczyć samemu na własnej skórze. Historia ta przypomina również, że ciągłe, zdeterminowane dążenie do obranego celu może nas wręcz oślepiać, a spokój przychodzi czasem dopiero wtedy, gdy po prostu "odpuścimy". Dla mnie to tyle słowem wstępu, bo tę książkę warto po prostu przeczytać i jej doświadczyć – nie da się jej w zasadzie obiektywnie opisać. Co drugie zdanie to gotowy cytat i myślę, że każdy znajdzie tu coś dla siebie.
iQseer - awatar iQseer
ocenił na911 dni temu
Nieznośna lekkość bytu Milan Kundera
Nieznośna lekkość bytu
Milan Kundera
Cytując jedno z haseł przewodnich powieści - es muss sein - to musiało się wydarzyć, w końcu ją przeczytałam! Gdybyśmy z "Nieznośną lekkością bytu" spotkały się 10-15 lat temu (jak miało być w idealnym świecie),byłaby to zapewne jedna z moich książek życia, ale że spotkałyśmy się dopiero dzisiaj, a emocje we mnie są mniej wzburzone i mniej intensywne, przyjęłam ją z większym stoicyzmem. Niemniej - rozumiem jej ciężar kulturowy i nie dziwię się, że ma miejsce. Milan Kundera podjął się takich zabiegów fabularnych i narracyjnych, by bez większych akrobacji móc wpleść w treść wszystkie idee, metafory i symbole, których potrzebował, by opowieść wybrzmiała tak, jak należy. Dużo tu seksu w bardzo naturalistycznych jego ujęciach, graniczących momentami z po@%€afią, co momentami budziło moją konsternację - czy to na pewno potrzebne? Do czego nas to doprowadzi? Kundera wybrnął z tego filozoficznie i metaforycznie, choć z trudem, bo myślę, że miało to po prostu robić wrażenie. O tej książce miano mówić! Rozważania wokół ciężaru i lekkości, wokół gówna i Boga, wokół miłości i seksu mają miejsce dzięki postaciom Tomasza i Teresy oraz Franza i Sabiny. Ten czworokąt jest ze sobą związany silnymi więzami zależności, namiętności, zdrady, zazdrości i miłości. Uczucia zmieniają się jak w kalejdoskopie, bo bohaterowie wciąż poszukują. W myśl teorii czasu linearnego idą przed siebie, bo świat i czas - na całe szczęście - nie kręcą się w kółko. Bohaterowie doświadczają, ranią się, eksplorują, popełniają błędy, ale często też postępują tak, jak podpowiada im etyka i kręgosłup moralny. To ważne, bo równorzędnym wątkiem jest płaszczyzna społeczno-polityczna i konsekwencje wiosny 1968 roku w Czechosłowacji. Obserwujemy losy praskich intelektualistów po wydarzeniach radzieckiej inwazji, rzeczywistości propagandy oraz przykłady ostracyzmu.
Emsi - awatar Emsi
ocenił na87 dni temu
Gra szklanych paciorków Hermann Hesse
Gra szklanych paciorków
Hermann Hesse
Początkowy opis gry odstręczał mnie od książki i zastanawiałem się czy jej nie porzucić, jednak kiedy rozpoczęła się historia głównego bohatera wciągnęła mnie. Książka to relacja opisywana z perspektywy biografa z przyszłości analizującego żywot głównej postaci. Ciekawa i zaskakująca.
Mirek Masiński - awatar Mirek Masiński
ocenił na63 miesiące temu
Upadek Albert Camus
Upadek
Albert Camus
"Upadek” to lektura ciężka, pozbawiona oczyszczającego dysonansu, jaki dawała parabola „Obcego”. To gęsty, intelektualizujący (z biegiem powieści jakby przeintelektualizowany) monolog — portret narcyza. Clamence nie wydaje się figurą symboliczną ani szczególnie egzystencjalnie otwartą; jest psychologicznie wiarygodnym przypadkiem zaburzenia moralności. Jego autooskarżenia nie prowadzą do skruchy, lecz do dyskursu, który rozmywa winę, przekształca ją w narrację i ostatecznie chroni kruche ego przed realnym osądem. Nawet pozorna demaskacja okazuje się elementem tej samej strategii; obrony przed wstydem i utratą kontroli. Otrzymujemy przedstawienie świadomości uwikłanej w sprzeczność: zdolnej do trafnej krytyki moralnych iluzji, a zarazem niezdolnej do autentycznej przemiany etycznej. Ostatecznie można odnieść wrażenie, że sposób prowadzenia narracji ma w założeniu wciągać czytelnika we współwinę i skłaniać do rozpoznania własnych przywar. W moim odbiorze ten zabieg okazuje się nachalny i nieprzekonujący, oparty na winie wpisanej w samo istnienie człowieka.
AmbicjeMęża - awatar AmbicjeMęża
oceniła na66 dni temu
Kontrapunkt Aldous Huxley
Kontrapunkt
Aldous Huxley
Huxley ma dar tak przenikliwej obserwacji ludzi, że nigdy nie przestaje mnie to zdumiewać. Czasami aż boję się przewracać kartkę. Czuję, że zaraz znów trafię na jakieś spostrzeżenie, które będzie przerażająco dokładnie podsumowywać mnie lub kogoś z mojego otoczenia. W "Kontrapunkcie" mamy cały wachlarz postaw ludzkich. Są ludzie, którzy chcą działać i tworzyć, są tacy, którzy celowo uciekają od świata, są i inni, którzy z rozmysłem i przyjemnością czynią zło. Szczególnie Ci ostatni, a właściwie jeden ich przedstawiciel pozostawił mnie z refleksją. Czy tak zwani źli czynią zło, bo nie są w stanie w żaden inny sposób wpłynąć na świat? Czy zło bierze się z życiowej impotencji? Warto wiedzieć, że w tej książce akcja jest szczątkowa. Huxley tworząc powieści raczej malował obraz niż opowiadał historię. Tak było w przypadku "Wyspy", "NWŚ", tak jest i tutaj. "Kontrapunkt" to de facto zbiór portretów towarzyskich elit Anglii w czasach powojennych. Jeśli jednak zbiór portretów może być pasjonujący, to "Kontrapunkt" właśnie taki jest.
KlaudiaWieczorek83 - awatar KlaudiaWieczorek83
ocenił na82 lata temu
Grek Zorba Nikos Kazantzakis
Grek Zorba
Nikos Kazantzakis
Moim zdaniem, to książka opisująca swoje czasy. Ile w niej samego autora, nie wiem, ale czy nie każdy z nas (Panowie) nie chciałby być Zorbą?!? Czy nie mamy w sobie cząstki z "Szefa"?!? Czy nie nie tkwi w nas "diabeł", który potrzebuje być nasycony i świety, który w ascezie pragnie oddać się "Bogu"?!? Przeczytajcie tą ciekawą, barwną historię i sami odpowiedzcie sobie na te i inne z nasuwających się pytań. Polecam.
Piotr - awatar Piotr
ocenił na102 miesiące temu
Myszy i ludzie John Steinbeck
Myszy i ludzie
John Steinbeck
Historia o przyjaźni, odpowiedzialności oraz o tym, co liczy się zarówno dla nas, jak i dla drugiego człowieka. Bez zbędnego moralizowania ukazane jest życie klasy robotniczej. Autor świetnie pokazuje, siłę marzenia, coś niematerialnego, do czego nikt poza nami nie ma dostępu, staje się naszym skarbem i potrafi wyzwolić nas z więzienia codzienności, otwierając perspektywę lepszego życia.
lukgottie - awatar lukgottie
ocenił na84 dni temu
Ulisses James Joyce
Ulisses
James Joyce
Podobno po napisaniu „Ulissesa” James Joyce był tak wyczerpany, że przez rok od ukończenia nie napisał niczego nowego. Mnie też realnie wyczerpała lektura tej książki. Przebrnąłem przez całość w jakieś dwa tygodnie intensywnego czytania, korzystając z okazji przebywania na zwolnieniu chorobowym. Inaczej bym chyba nie dał rady. Co za książka, ufff. Nawet nie wiem, jak mógłbym ją ocenić. Bo czy rację ma osoba dająca 1/10 twierdząc przy tym, że to ciężkostrawny bełkot? Absolutnie. Ale czy rację mieć będą osoby uważające Ulissesa za arcydzieło i najbardziej wyjątkowe literackie dzieło w historii? Tak, oni też będą mieli rację. Ulisses jest bardzo trudny, eksperymentalny, męczący drażniący, gdzie jakieś 10% to genialna literatura, z 30% to czytanka, które „ujdzie”, a z 60% to ciężkostrawna papka. Czy dla tych genialnych 10% warto się z tą książką męczyć? Tu już sobie sam każdy musi odpowiedzieć, ale moim zdaniem – tak, warto. James Joyce był geniuszem i sam fakt, że prawie każdy rozdział jest odrębny w formie, znaczy o unikalności tego dzieła. Są rozdziały gorsze i lepsze. Mamy absolutnie cudowne Sirens napisane w formie ckliwego romansidła albo Wandering Rocks przedstawiające kilka momentów w Dublinie opisanych z perspektywy kilkunastu (kilkudziesięciu) osób poruszających się po mieście w tym samym czasie. Ale mamy też okropnie dłużące się momenty, jak znienawidzony przeze mnie Circe w formie psychodelicznego, halucynogennego utworu dramatycznego, lub chaotyczny Aeolus mający imitować chaos natłoku wiadomości z gazet. Nie wszystko czyta się przyjemnie, ale nie sposób nie docenić mistrzostwa kunsztu pisarskiego i ogromnej erudycji autora. Trochę mi szkoda, że James Joyce, który będąc tak genialnie uzdolnionym pisarzem, tak mało zostawił po sobie „czystej” literatury, poświęcając się raczej eksperymentom językowo-literackim. Podobno jego późniejsze dzieło, „Finneganów tren”, jest pod tym względem jeszcze bardziej zwariowane. Taką wybrał jednak drogę, a mi pozostaje zawsze powrót do przystępnych „Dublińczyków” czy „Portretu artysty”. Albo „Ulissesa”, ale wybranych rozdziałów, bo książki tej wcale nie trzeba czytać linearnie. Cieszę się, że udało mi się zmierzyć z tym kolosem i w pełni rozumiem, dlaczego jest tak polaryzujący, ale i dlaczego został uznany za jedno z najważniejszych dzieł literackich, zwłaszcza epoki modernizmu. Ale boże, oby nigdy więcej czytania całości, zwłaszcza tego przeklętego rozdziału Circe. Ranking i krótka charakterystyka rozdziałów, czyli poradnik dla czytających: https://gdzietaeudajmonia.blogspot.com/2026/03/ulisses-james-joyce-poradnik-do.html
BastradPL - awatar BastradPL
ocenił na101 miesiąc temu
Obcy Albert Camus
Obcy
Albert Camus
Historia zaskakująca i nieoczywista. Główny bohater obdarty z emocji, ambicji oraz charakteru. Pobyt w więzieniu nie zmienia jego podejścia do świata, ponieważ on nigdy nie był wolny. Zawsze to inni podejmowali za niego decyzję. Więzienie zatem było dla niego tylko nową i bardziej fizyczną formą zniewolenia. Rozmowy na temat jego dalszego losu toczyły się bez jego udziału, nikt nie chciał usłyszeć co ma do powiedzenia. Najwięcej do powiedzenia na temat jego duszy mają osoby z nim całkowicie niezwiązane. Nikt nie rozumie jego postępowania ani nawet nie próbuje zrozumieć, rzucany jest tylko osąd za osądem. Jak dla mnie pokazana bezuczuciowość postaci nie odzwierciedlała jego prawdziwego wnętrza, a raczej potrzebę supresji swoich emocji w celu odnalezienia się w świecie, w którym nie da się być człowiekiem wolnym. Jaki cel ma przeżywanie czegokolwiek skoro znajdzie się mnóstwo osób, które zaczną wytykać, że robisz to źle?
Ewcia - awatar Ewcia
oceniła na820 dni temu
Bracia Karamazow (edycja kolekcjonerska) Fiodor Dostojewski
Bracia Karamazow (edycja kolekcjonerska)
Fiodor Dostojewski
I choć nie jest to do końca łatwa w odbiorze powieść ... to jednak niezwykła! Przejmująco odmalowany portret rodzinny braci, z dzisiejszego punktu widzenia chyba jeszcze bardziej poruszający i wzbudzający żywe emocje ... W niezwykły sposób ujęte indywidualne rysy postaci (trzech braci i ich strategie radzenia sobie z zabójstwem ojca ...) Wspaniałe (nasycone!) operowanie słowem ... Zaskakujący zwrot akcji ... Problematyka moralna ... filozoiczna ... i psychologiczna ... (zagadnienie dobra i zła, złożona prawda o naturze ludzkiej: i tu rywalizacja, żądza ...) a w tle rosyjskie społeczeństwo XIX w ... kulisy życia ... Poruszające!
Penelope_Amore - awatar Penelope_Amore
ocenił na78 dni temu
Zaginiony Franz Kafka
Zaginiony
Franz Kafka
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.
Marianna - awatar Marianna
oceniła na81 miesiąc temu
Walden, czyli życie w lesie Henry David Thoreau
Walden, czyli życie w lesie
Henry David Thoreau
W 1845 r. Henry David Thoreau postanowił spędzić dwa lata w samodzielnie zbudowanym domu w lesie nad stawem z dala od ludzi, a bliżej swoich myśli. Utrzymywał się z pracy własnych rąk prowadząc w odosobnieniu i ciszy dziennik, który stał się rozprawą filozoficzną w formie 18 esejów. Thoreau był wielbicielem natury, którą uznawał za główne źródło poznania. Twierdził, że człowiek nie musi wysoko sięgać, aby zaspokoić swoje potrzeby, bo wszystko jest w stanie otrzymać od natury, ale musi ją szanować i poddać się jej rytmowi. Dzięki temu uprości a jednocześnie ubogaci duchowo swoją egzystencję. Jest to tekst nad wyraz aktualny, biorąc pod uwagę dzisiejszy rozwój cywilizacyjny, zagrożenia ekologiczne i „spalanie” się człowieka w konsumpcyjnym świecie, przez co staliśmy się wymagający, wygodni i uzależnieni od przeróżnych technologii. Wg mnie założenia płynące z esejów Thoreau są odpowiednikiem dzisiejszej filozofii minimalizmu, który opiera się na poszanowaniu natury, praktykowaniu zasad ekologii i posiadania tylko tego, co wnosi w życie człowieka wartość. To także rozwój osobisty, spokój i dbałość o relacje. Thoreau w swej filozofii wyraża troskę o drugiego człowieka i próbuje wskazać mu drogę do natury, która wg niego jest początkiem i końcem wszystkiego. Jego tekst to pochwała przyrody i zaprzeczenie istnienia wszelkich złudnych dogodności wymyślonych dla ludzi, z których codziennie korzystamy łudząc się, że służą nam i ułatwiają nasz żywot. Zachęcam do wczytania się w eseje Thoreau. Dzięki nim znajdziecie się w małym domku nad stawem w stanie Massachusetts i być może zainspirujecie się poglądami XIX w. filozofa.
annaczyta - awatar annaczyta
oceniła na75 miesięcy temu
Wyspa Aldous Huxley
Wyspa
Aldous Huxley
Utopia w pełnym tego słowa znaczeniu. Nowy wspaniały świat, po drugiej stronie lustra. Najcenniejsze są w niej informacje NT działania meskaliny (czy też LSD). Odpowiadają temu co głosił o tej substancji jej wynalazca, Albert Hoffmann. Pokrywają się również z badaniami naukowymi o LSD (zainteresowanych odsyłam do programu Czytamy naturę, na kanale Copernicus na YT). Całą książkę można zawrzeć w jednym cytacie z niej. "Lekko, moje dziecko, lekko. Musisz się nauczyć robić wszystko lekko. Myśl lekko, działaj lekko, odczuwaj lekko. Tak, odczuwaj lekko, chociaż czujesz głęboko. Po prostu niech się lekko dzieją sprawy i dawaj sobie z nimi radę lekko."
Stas - awatar Stas
ocenił na71 rok temu
Głód Knut Hamsun
Głód
Knut Hamsun
pomiędzy fizycznym głodem a człowieczeństwem - o upodleniu człowieka w Kristianii, o irracjonalnej potencjalności ludzkiej psychiki... prekursor modernistycznej powieści psychologicznej XX wieku - pierwsza nowoczesna powieść norweska (strumień świadomości, monolog wewnętrzny, narracja subiektywna, fragmentaryczna, antyrealistyczna)... pisarz był szczególnie hołubiony w weimarskich Niemczech (tematy ziemskie - Nagroda Nobla w roku 1920 za „Markens Grøde” [„Błogosławieństwo ziemi”]) - Goebbels wspomina w swoich dziennikach (rok 1923) o swoim uwielbieniu do Hamsuna... filozofowie szkoły frankfurckiej pisali przed wojną o misinterpretacji literatury Hamsuna (podobnie jak Dostojewskiego czy Nietzschego),która została wykorzystana przez propagandę narodowosocjalistyczną dla własnych celów - oczywiście zdobycie władzy, władzy absolutnej... po II wojnie światowej dzieła Hamsuna były bojkotowane społecznie w Norwegii z powodu jego jawnego poparcia dla Hitlera i kolaboracyjnego rządu Quislinga - Norwegowie palili jego książki, wyrzucali je z bibliotek i domów... *** znakomita ekranizacja książki z niesamowitą ścieżką muzyczno-sonoryczną Krzysztofa Komedy Sult (1966),reż. Henning Carlsen https://letterboxd.com/film/hunger-1966/ film znajduje się eg. na listach: - Danish Culture Canon, - National Cinematic Heritage, Memory of the World. uważany za pierwszy duński film, który zyskał poważne międzynarodowe zainteresowanie, od czasów kina Carl'a Theodor'a Dreyer'a...
MrOrinow - awatar MrOrinow
ocenił na826 dni temu
Idiota (edycja kolekcjonerska) Fiodor Dostojewski
Idiota (edycja kolekcjonerska)
Fiodor Dostojewski
Czytając sama czułam się jak „idiota”, każdy z bohaterów jest nazywany zamiennie: imieniem, nazwiskiem, przydomkiem, ojcowym imieniem, ewentualnie rangą jeśli ma. Sam tytułowy bohater raz jest Leonem a raz Lwem Mikołajewiczem lub Myszkinem, księciem lub idiotą. Dobrze napisana, ale strasznie się ciągnęła, w kółko o tym samym i ciężko zrozumieć o co tym ludziom chodzi z perspektywy czasów obecnych. Tam każdy czuje się shańbiony samą obecnością w jakiejś „niewygodnej” sytuacji. Jest to jedna wielka drama (najczęściej o nic),w której tylko książę Myszkin zachowuje się ludzko, a jednak to on nazywany jest idiotą.
Sylwia Turkot - awatar Sylwia Turkot
ocenił na621 dni temu
Mur Jean-Paul Sartre
Mur
Jean-Paul Sartre
Ponadczasowa! Mimo upływu lat tematyka pozostaje aktualna. To fundament klasyki, który każdy miłośnik literatury powinien znać .Sięgając po książkę miałam pewne obawy, że sposób pisania może być zbyt wymagający, ale na szczęście nie. To literacka perełka, która udowadnia, że prawdziwa klasyka nie starzeje się nigdy. Pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników klasyki, ale dla każdego, kto szuka w książce czegoś więcej niż tylko rozrywki. To książka, która uczy, porusza i inspiruje. Czas spędzony w towarzystwie dobrej literatury jest cenny.
Marianna - awatar Marianna
oceniła na91 miesiąc temu
Komu bije dzwon Ernest Hemingway
Komu bije dzwon
Ernest Hemingway
Za każdym razem gdy czytam tę książkę, przenoszę się myślami do lasów pod Segovią, lasów w Galicji czy tak ukochanej przez autora Navarry. Cudowne doświadczenie, móc czytać tę książkę a oczyma wyobraźni widzieć surową Hiszpańską naturę przy zachodzie słońca. Najlepsza książka Hemingwaya.
Michael - awatar Michael
ocenił na106 dni temu

Inne materiały dotyczące książki Wilk stepowy

Cytaty z książki Wilk stepowy

Więcej

Kto chce dziś żyć zadowolony ze swego życia, temu nie wolno być takim człowiekiem jak ty i ja. Kto zamiast brzdąkania żąda muzyki, zamiast zadowolenia - radości, zamiast pieniędzy - duszy, zamiast taśmowej produkcji - prawdziwej roboty, a zamiast flirtu - prawdziwej namiętności, dla tego ten piękny świat nie jest ojczyzną...

Kto chce dziś żyć zadowolony ze swego życia, temu nie wolno być takim człowiekiem jak ty i ja. Kto zamiast brzdąkania żąda muzyki, zamiast ...

Rozwiń
Hermann Hesse Wilk stepowy Zobacz więcej

Jakże mam nie być wilkiem stepowym i obdartym pustelnikiem, skoro żyję w świecie, którego celów nie podzielam, którego radości są mi wszystkie - obce. Nie mogę długo siedzieć w teatrze ani w kinie. Zaledwie mogę przeczytać gazetę, rzadziej współczesną książkę. (...). I w rzeczy samej, jeśli ten świat ma rację, jeśli ma rację ta muzyka kawiarniana, jeśli mają rację te masowe przyjemności i ci ludzie zamerykanizowani, tak niewiele wymagający, w takim razie ja nie mam racji, ja jestem szaleńcem, prawdziwym wilkiem stepowym, jak siebie często nazywałem, zbłąkanym w obcym i niezrozumiałym świecie zwierzęciem, które już nie znajdzie ani ojczyzny, ani powietrza, ani pożywienia.

Jakże mam nie być wilkiem stepowym i obdartym pustelnikiem, skoro żyję w świecie, którego celów nie podzielam, którego radości są mi wszystk...

Rozwiń
Hermann Hesse Wilk stepowy Zobacz więcej

Samotność jest niezależnością, życzyłem jej sobie i zdobyłem ją po długich latach. Była ona zimna, o tak, ale była też cicha, prawdziwie cicha i wielka, podobnie jak zimne, ciche przestworza, po których wędrują gwiazdy.

Samotność jest niezależnością, życzyłem jej sobie i zdobyłem ją po długich latach. Była ona zimna, o tak, ale była też cicha, prawdziwie cic...

Rozwiń
Hermann Hesse Wilk stepowy Zobacz więcej
Więcej