Następny do raju

Świetnie zarysowani bohaterowie. Dobrze oddany klimat Bieszczad. Jest historia z napięciem. Jest taka aura beznadziei, braku nadziei. Męski świat, trudna praca, koszmarnie trudne warunki. Ale ludzie z resztkami nadziei. Ale i pożartować mogą i pośpiewać nawet.
Momentami się gubiłem i nie zawsze mogłem w pełni wejść w historię. Dialogi bywają zbyt filozoficzne jak na prostych robotników.
Niełatwa lektura. Dobra, ale nie rzuciła mnie na kolana.

Świetnie zarysowani bohaterowie. Dobrze oddany klimat Bieszczad. Jest historia z napięciem. Jest taka aura beznadziei, braku nadziei. Męski świat, trudna praca, koszmarnie trudne warunki. Ale ludzie z resztkami nadziei. Ale i pożartować mogą i pośpiewać nawet.
Momentami się gubiłem i nie zawsze mogłem w pełni wejść w historię. Dialogi bywają zbyt filozoficzne jak na...

Powieść Marka Hłaski przedstawia historię kierowców ciężarówek wegetujących w odizolowanej bazie w górach. To ludzie z marginesu, naznaczeni wojenną traumą, którzy zmagają się z beznadzieją PRL-owskiej rzeczywistości. Napiętą atmosferę w grupie potęguje przyjazd partyjnego aktywisty wraz z żoną. Obecność jedynej kobiety w tym surowym, męskim świecie staje się iskrą zapalną dla kolejnych konfliktów.

Do tej pozycji zabierałem się już parę ładnych lat, odkąd obejrzałem „Bazę ludzi umarłych”. Film zrobił na mnie ogromne wrażenie, lądując w mojej topce, dlatego bardzo bałem się oryginału xD. To też moja pierwsza styczność z twórczością Hłaski. Ale bałem się niesłusznie, bo literacki oryginał też w mojej topce wylądował.

Hłasko pisze surowo, twardo, dostosowując język do morderczych warunków pracy w górach, z dala od cywilizacji. Co ciekawe, mimo przytłaczającego klimatu powojennej beznadziei, książkę pochłania się lekko, ma w sobie pewną zawadiackość. Pod warstwą prostej historii kryje się jednak coś więcej. Autor przemyca egzystencjalne pytania, ale robi to w sposób zupełnie nienachalny – to od czytelnika zależy, czy zechce je dostrzec. Nie to co uczynił Stachura w „Siekierezadzie”, która przytłoczyła mnie męczącymi przemyśleniami bohatera. Tutaj postacie są z krwi i kości, mają swoje uczucia, wady i zalety. Da się ich polubić i z nimi zżyć, przez co ładunek emocjonalny jest odpowiedniej wagi.

„Następny do raju” to po prostu świetnie napisana książka o trudnym życiu, pozbawiona sztucznego patosu, za to pełna prawdziwych emocji. To surowy konkret, który trafia prosto w serce. Dokładnie tego szukałem. Mimo, że pod pewnymi względami zestarzała się kiepsko to i tak pozycja obowiązkowa. Poznałem tę pozycję w formie audiobooka, w którym Jan Marczewski jeszcze bardziej urealnił historię.

Powieść Marka Hłaski przedstawia historię kierowców ciężarówek wegetujących w odizolowanej bazie w górach. To ludzie z marginesu, naznaczeni wojenną traumą, którzy zmagają się z beznadzieją PRL-owskiej rzeczywistości. Napiętą atmosferę w grupie potęguje przyjazd partyjnego aktywisty wraz z żoną. Obecność jedynej kobiety w tym surowym, męskim świecie staje się iskrą zapalną...

Brudne, brutalne prawdziwe. Jak życie robotnika w PRL. Jak takie książki wydawano w tamtych czasach?

Brudne, brutalne prawdziwe. Jak życie robotnika w PRL. Jak takie książki wydawano w tamtych czasach?

Nostalgiczny powrót do twórczości Hłaski

Nostalgiczny powrót do twórczości Hłaski

- lekki, zawadiacki styl Hłaski, doprawiony czarnym humorem
- klimat powojennej polski przypominający filmy z Cybulskim
- na swój sposób melancholijna
- spójne, pogłębione, nieco przerysowane charaktery postaci
- interesująca, dobrze napisana

- lekki, zawadiacki styl Hłaski, doprawiony czarnym humorem
- klimat powojennej polski przypominający filmy z Cybulskim
- na swój sposób melancholijna
- spójne, pogłębione, nieco przerysowane charaktery postaci
- interesująca, dobrze napisana

Wpadłam na nią przez przypadek, jak śliwka w kompot.
Fabuła? Prosta. Język - cięty. Ale jakaś kobieca miękkość w atmosferze lasu otaczającego gruboskórych mężczyzn nie daje spokoju, bo niby męski temat, grubo ciosane uwagi, a tu nagle morale jakieś nosa zaczyna wystawiać! Ale wystawia go tak, żeby się nikt nie zorientował i... to jest to!
Bardzo mądra lektura, znałam ten czas, to do mnie przemawia.

Wpadłam na nią przez przypadek, jak śliwka w kompot.
Fabuła? Prosta. Język - cięty. Ale jakaś kobieca miękkość w atmosferze lasu otaczającego gruboskórych mężczyzn nie daje spokoju, bo niby męski temat, grubo ciosane uwagi, a tu nagle morale jakieś nosa zaczyna wystawiać! Ale wystawia go tak, żeby się nikt nie zorientował i... to jest to!
Bardzo mądra lektura, znałam ten...

Przeczytałem (wysłuchałem) i mam mieszane uczucia 🤔. Z jednej strony jest pokazany typowo męski świat wczesnego PRL-u 💪, pełnokrwisty. Z drugiej strony mam wrażenie, że to taka mielonka wątków, które znamy z innych książek Hłaski 📚. Z typowym dla niego mieszaniem historii, które mu się przydarzyły, z tymi czysto wymyślonymi ✨. Książkę można przeczytać, ale czy warto? 🤔 Niech każdy odpowie sobie po jej lekturze. #Książka #Hłasko #PRL #Literatura #Opinia #Czytanie

Przeczytałem (wysłuchałem) i mam mieszane uczucia 🤔. Z jednej strony jest pokazany typowo męski świat wczesnego PRL-u 💪, pełnokrwisty. Z drugiej strony mam wrażenie, że to taka mielonka wątków, które znamy z innych książek Hłaski 📚. Z typowym dla niego mieszaniem historii, które mu się przydarzyły, z tymi czysto wymyślonymi ✨. Książkę można przeczytać, ale czy warto? 🤔...

Świat przedstawiony w "Następny do raju" to brutalny, cyniczny, męski świat, to nie miejsce dla kobiet. Wiedzą to wszyscy, którym przyszło się zetknąć z tą górską bazą gdzie dzieje się akcja tej powieści. Tu śmierć nie robi na nikim wrażenia, był człowiek, nie ma człowieka. Śmierć spowszedniała, jest realną możliwością a codzienna praca to ciągłe udowadnianie własnej męskości. Okazuje się jednak, że mężczyźni mają tu właściwości dębu z bajki de La Fontaine'a a pod skorupą macho tkwią wrażliwcy, a jakże, którzy za wszelką cenę chcą ukryć swoje prawdziwe uczucia i pozwalają sobie na ich okazanie tylko w chwilach wyjątkowej słabości by zaraz je ukryć, tak jak we wzruszającej scenie śmierci jednego z bohaterów, zakończonej cynicznym finałem. Ci twardziele, okazują się też zaskakująco niekonsekwentni, ale o tym przeczytajcie już sobie sami.

Świat przedstawiony w "Następny do raju" to brutalny, cyniczny, męski świat, to nie miejsce dla kobiet. Wiedzą to wszyscy, którym przyszło się zetknąć z tą górską bazą gdzie dzieje się akcja tej powieści. Tu śmierć nie robi na nikim wrażenia, był człowiek, nie ma człowieka. Śmierć spowszedniała, jest realną możliwością a codzienna praca to ciągłe udowadnianie własnej...

Wróciłam do tej książki po kilku latach i wciąż tak samo jestem pod wrażeniem prozy Hłaski. Ten tragizm, brak dobrych zakończeń, złudna nadzieja na lepsze…

Wróciłam do tej książki po kilku latach i wciąż tak samo jestem pod wrażeniem prozy Hłaski. Ten tragizm, brak dobrych zakończeń, złudna nadzieja na lepsze…

Całkiem przyjemna lektura mimo ponadprzeciętnej testosteronu.

Całkiem przyjemna lektura mimo ponadprzeciętnej testosteronu.