Gdzie ci mężczyźni? O męskości dla kobiet i mężczyzn

To nie jest książka o tym, o czym głosi tytuł. Erotyki, tu jak na lekarstwo, są za to rozważania, o tym czy bierzmowanie robić w liceum, o naturalnych metodach planowania rodziny, o mieszkaniu przed ślubem, a w końcu nawet pada stwierdzenie, że życie w celibacie niby nie jest lepsze, ale jednak jest. Także tego... Jako poradnik dla katolickich małżeństw, może być przydatny, autor jak na księdza katolickiego jest dość otwarty i prowadzi logiczne wywody. Więcej tu jednak filozofii i teologii ciała JP2 niż odniesień do sfery intymnej. W tej sferze próżno jednak oczekiwać wsparcia ze strony KK.

„Mogę stać się kim zechcę, jeżeli będę wystarczająco ciężko pracował” - to jedno z największych kłamstw współczesności. Mogę za to stać się szczęśliwym sobą, kiedy poświęcę czas na przestudiowanie swoich talentów, umiejętności. Wielkość człowieka bowiem leży w jego wyjątkowości. Swoją wyjątkowość mogę odnaleźć w tym, co kocham - co w sobie kocham, co kocham robić. Nigdy nie jest zrobione „wystarczająco” dla człowieka, dla którego „zrobić wystarczająco” to za mało. Owszem, możemy być ludźmi od spełniania minimum wymagań z zewnątrz. Ale powinniśmy wymagać od siebie przynajmniej szacunku, godności i poczucia sensu w tym, co sami robimy. Bo jak inaczej chcemy być szczęśliwi? Dlaczego autobusy i tramwaje z ludźmi jadącymi do pracy wydają się tak ponure i nieprzyjazne? Może dlatego, że wielu nie znalazło jeszcze siebie w tym, co robi. „Jestem zbyt wielki, by robić błahe rzeczy” – jakie to ludzkie. Materializm, który uczy nas, by pragnąć coraz więcej, zabiera nam naturalne granice, które stawiamy w swoim dążeniu do celu. Przejmujemy się umiejętnościami, których nie mamy „wbudowanych”. Jeżeli biegamy, szukamy czegoś dumnego, wielkiego, takiego super, jak to mają inni, szczęśliwi ludzie, co jednak wcale nie jest „nasze”, możemy sobie porządnie zaszkodzić. Idealnie mogę to zobaczyć na lotnisku, kiedy zabiorę przez przypadek czyjąś walizkę. Ciężko odnaleźć się w czyichś rzeczach nie naruszając swoich naturalnych warunków, kształtu codzienności. Czemu tak często wciskamy się w rzeczy, które nie są dla nas przygotowane? „Jedna z firm pomagających w znalezieniu pracy twierdzi, że zaledwie jeden procent jej klientów poświęca wystarczającą ilość czasu na przestudiowanie swoich umiejętności i talentów." Co sprawiło mi w tym, co zrobiłem, największą radość? Ludzie, z którymi spędziłem czas? Umiejętność, uznanie, które zdobyłem? Problem, który rozwiązałem? Życie staje się znacznie prostsze, kiedy ze swojej przeszłości umiemy wyciągnąć budujące wnioski. Nie są one oczywiste pod względem przyszłych, konkretnych wyborów. Ale dostarczają nam kluczowej informacji – co jest dla mnie ważne? Mogę zostać lekarzem, prawnikiem, nauczycielem, ochroniarzem, ale moje zdolności i to, co się dla mnie liczy w mojej codzienności, nie ulegnie zmianie. Dlatego właśnie największym kłamstwem jest to, że człowiek może stać się każdym, kim chce, jeżeli będzie wystarczająco ciężko pracował. Chcę, żeby kawałek po kawałku praca czy studia nie moich uzdolnień i marzeń wysysały mi radość życia? Kiedy chcemy, by tor dla naszej kuli do kręgli był coraz szerszy, ciężej będzie trafić w kręgle. Dopiero, gdy posiedzimy ze sobą, lepiej poznamy swoje zdolności, będziemy wiedzieli, gdzie możemy postawić sobie ścianki, by kula trafiła w kręgle (naprawdę naszych) marzeń. No ale do tego trzeba się ruszyć, wyjść ze strefy komfortu, zacząć coś robić. Zadania, do których jesteśmy stworzeni, nie wykraczają poza dane nam zdolności. Lepiej poznając siebie, dowiadując się o tym, co lubimy robić, zdobywamy kompetencje kierowania swoją przyszłością. „Przy narodzinach każdego człowieka zostaje stworzone wieczne powołanie dla niego, wyłącznie dla niego samego. Stać się sobą, prawdziwym człowiekiem w odniesieniu do swojego odwiecznego powołania, jest najwznioślejszą rzeczą, jaką w życiu może uczynić człowiek”. Soren Kierkegaard.

To książka nie tylko dla młodych, ale dla każdego mężczyzny, który chce lepiej zrozumieć siebie i swoją tożsamość. Eldredge pisze o dojrzewaniu do męskości jako procesie trwającym całe życie. Dużo tu refleksji o odpowiedzialności, odwadze i wewnętrznej sile. Autor trafia zarówno do tych, którzy dopiero wchodzą w dorosłość, jak i do mężczyzn z bagażem doświadczeń. To lektura formacyjna, która może porządkować i prowokować do uczciwego spojrzenia na siebie.

[330] "Wolność jest warunkiem miłości – bez wolności miłość nie istnieje." Świetna książka zawierająca dużo praktycznych wskazówek do tego jak warto wychowywać dzieci oraz jak przekazywać im wartości. Dodatkowo napisana jest z poczuciem humoru co dodaje jej lekkości.

Wprawdzie nie mam jeszcze na swojej liście przeczytanych lektur zbyt wielu książek dotyczących wychowania dzieci, jednak uważam, że "Dziki ojciec" to całkiem przydatna i wartościowa pozycja. W przeszłości miałem okazję zapoznać się z książkami Johna Eldredge'a ("Dzikie serce", "Urzekająca"),więc wiedziałem jakiego klimatu się spodziewać i że religia będzie tu jednym z ważnych tematów. Książka zawiera sporo ciekawych porad i opisuje wiele niebanalnych rozwiązań, które można wdrożyć w procesie wychowawczym. Bardzo podobało mi się zamieszczenie licznych przykładów tego, jak można prowadzić z dziećmi rozmowy na temat seksualności. Jeśli chodzi o samą strategię pozytywnych inicjacji to jest to coś, co częściowo sam intuicyjnie starałem się wprowadzać, więc cieszę się, że autor zawarł w swojej książce garść inspirujących przykładów implementacji tej właśnie strategii (moje ulubione to "karta ubieracka" i uprawnienia rodzinnych doradców) . --- > wtajemniczenie w to, co trudne, musi przychodzić na tyle wcześnie, by dziecko przeżywało je jako prawdziwy awans > podjąłem postanowienie. Chcę zdążyć być ojcem, zanim zostanę dziadkiem. > do podstawowych zadań ojca należy obrona matki przed dziećmi i dzieci przed matką. > Kiedyś skłaniałem się ku poglądowi, że właściwy czas na rozmowę na dany temat wyznacza samo zainteresowanie dziecka. Jeśli ono pyta, należy mu odpowiedzieć. Zmieniłem zdanie, gdy wsłuchałem się w argumentację profesora Henri Joyeux. Jego zdaniem właściwy wiek na wyjaśnienie dziecku, na czym polega współżycie seksualne, to 4-6 lat. > Werbalnie powtarzając swoje "nie", na poziomie psychologicznym dwulatek mówi: "nie, nie jestem tobą".

Fantastyczna książka szybko się czyta i jest dużo poruszających ważnych wątków osób DDD. Wiem to bo jestem jedną z nich ,więc polecam przeczytać i na koniec napisać swoje życie i przypatrzeć się uważnie co się kiedyś wydarzyło w twoim szyciu i czy się z tym pogodzić. I ruszaj dalej zdobywać świat 🥰🥰🥰 PS: książka bardziej już dla osób które mają pod kontrolą emocje.

Choć nieduża, to treściwa książka w której autor opisuje, skąd się nabiera wartości, jakie są konsekwencje jej braku, czym jest wartość człowieka , a że jest księdzem, i oprócz psychologii bierze pod uwagę duchowość, to książeczka jest mądrzejsza i trafniejsza niż te psychologiczne-laicystyczne , napisane przez autorów , którym się tylko wydaje, że zjedli wszystkie rozumy, a nawet ich nie liznęli. Ponieważ bez Boga cała nasza wartość jest podobna do chmur o świtaniu, albo do rosy, która prędko znika .:) Przestajemy ją widzieć, i o tym pisze ksiądz

"Twoje ciało stworzone do miłości" to pierwszy tom z dwóch. Czytam wydanie drugie z 1996 roku. W książce odzwierciedlona jest zła strona modelu życia zachodnioeuropejskiego. Prawie wszyscy bohaterowie, to młodzi ludzie piszący o swoich doświadczeniach związanych z miłością i seksem. Są przedstawione wskazówki oraz środki zaradcze. Nie czuję, by mnie dotykały takie problemy i nie mam chęci sięgania po tę książkę ponownie, ponieważ są inne i lepsze. Troszkę zawyżam ocenę do 7 gwiazdek ze względu na aspekt wychowawczo-religijny.

Wdlug mnie sam temat 5 języków miłości powinien być bardziej promowany i znany każdemu. Myśle, ze pomogłaby w utrzymaniu wielu relacji i sprawienia, że byłyby bardziej wartościowe, głębsze. Książka zawiera sporo przykładów z życia ludzi, których autor spotkał na swojej drodze i im przewodniczył. Ta forma do mnie trafiła, dzięki temu łatwiej było zrozumieć zależności zachowań i zapamiętać ich działanie. Otwiera oczy i może zmienić dużo w życiu człowieka. Polecam.

Piekielna ekscelencja wymienia urzędowe listy ze swoim podwładnym – bratankiem. Są to strategie kuszenia dusz – jak sprowadzić je na złą drogę i poszerzyć grono piekielne. Humorystyczna powieść, za którą kryją się ważne przesłania i sporo paradoksów – choćby Krętacz próbując skrytykować Nieprzyjaciela (Boga) go chwali. Można się dowiedzieć choćby jaką rolę odgrywa czytanie książek przez ‘pacjentów’ i poprzez kuszenie nie dopuścić do tej przyjemności, gdyż może to w duszy uwolnić wrażliwość. 😁 Piołun i Krętacz skupiają się na związkach kuszonego, zastawiają pułapki i podsycają złudzenia. Starają się pielęgnować niby błahe wady i słabości. Pokazują mechanizmy działające na osłabienie naszego charakteru. Świetna i zabawna pozycja.

Wydaje mi się, że celowym zamiarem autora jest wybór chwytliwego tytułu, by jak najwięcej ludzi sięgało po tę książkę i uniknęło wpadnięcia w pułapkę ruchu New Age. Według mnie obraz na okładce daje do zrozumienia potencjalnemu czytelnikowi, że jest to świetny poradnik i że koniecznie należy go przeczytać. "Sekty, grupy psychomanipulacyjne, subkultury, toksyczne style życia. O tym jest ta książka. O tym, jak stracić wolność na własne życzenie. Myśląc w dodatku, że przebywa się w sercu współczesnego świata. Modni niewolnicy". Wybieram najistotniejsze kwestie wymienione w tej książce. Niebezpiecznymi praktykami są aikido, tai chi, joga. Kaleczą szamanizmem: Bert Hellinger (jego metoda ustawień rodzinnych),Paulo Coelho, Carl Gustav Jung. Intelektualiści i naukowcy zajmują miejsce kapłanów – zamiana nie wychodzi zbyt dobrze. Brytyjska pisarka J.K. Rowling (prawdziwie: Joanne Murray) w siedmiu powieściach o przygodach Harry'ego Pottera wprowadza dzieci w praktyki okultystyczne. "Stawianie" kart tarota jest groźną czynnością, ponieważ demonowi otwiera korytarz prowadzący do duszy człowieka. "Kiedy wyrzuca się religię, prawdziwą sferę ducha z kultury, niezaspokojenie potrzeby transcendencji u ludzi sprawia, że duchowość wraca pod postacią karykatur". Reinkarnacja nie istnieje, a jest bardzo lansowana przez ruch New Age. Mamy do czynienia z procesem wyjaławiania kultury w świecie zachodnim. Związana z muzyką istnieje niebezpieczna praktyka dla duszy i psychiki: "Identyczny stan osiągany jest w trakcie muzycznej imprezy z muzyką techno. Techno to szamańskie rytmy podawane z potworną głośnością, psychoaktywne wysokie dźwięki deformujące przebieg fal mózgowych, potężny "beat" uderzający w serce i powodujący zaburzenia podobne do epileptycznych. Efekt zaś jest ten sam. Trans. Odmienny stan świadomości. A jeśli wokół rozmieszczone są symbole satanistyczne, okultystyczne czy związane z kultem UFO, w podświadomości tańczących kodują się potworności". "Na scenie człowiek wprowadzony w trans hipnotyczny wisi pomiędzy krzesłami, opierając się o nie jedynie piętami i czubkiem głowy. Siadają na nim dorośli mężczyźni. Żywa ławka wytrzymuje ten ciężar, wbrew prawom fizyki. Na jawie nikt nie jest w stanie dokonać czegoś podobnego. Po ukończonym seansie okazuje się jednak, że kosztem tego pokazu był uraz kręgosłupa. W transie hipnotycznym hipnotyzowany nie odczuwał bólu". "Historia Darka pokazuje, że wszelkie techniki transowe są niebezpieczne. Otwierają bowiem człowieka na rzeczywistość, nad którą zupełnie nie ma kontroli. Historia Leszka udowadnia, że nie ma nieszkodliwych "zabaw" z satanizmem, wywoływaniem duchów czy podróżami "poza ciałem"".

Polecam. Choćby dlatego, że Autorka, osoba trzeźwo patrzaca na świat i ludzi, i nieukrywająca swojego zdania, nigdy mnie i innych - swoim słowem nie zraniła, ani nie spowodowała we mnie potrzeby obrony czy postawy nieufności. Czyli teoria sprawdza się w praktyce. PS Możne być pomocna w obecnej sytuacji., chociaż wymaga koncentracji - i chyba choćby minimalnej wiedzy o sobie.

,,Sokratejskim zamysłem tej książki nie jest zrozumienie Nieba, ale zdemaskowanie złudzenia, że Niebo da się teraz zrozumieć. ... Święty Tomasz z Akwinu nazwał swoją <<Summę>> <<wiązką słomy>> w porównaniu z ze światłem, jakie ujrzał w czasie kontemplacji mistycznej. Jeśli <<Summa>> jest <<słomą>>, ta książka jest pajęczyną babiego lata.'' Peter Kreeft

Chociaż mocno anatomiczny początek mnie nie zachwycił, im dalej się czyta, tym bardziej wciąga i fascynuje. Niby wszyscy wiemy, że kobieta i mężczyzna to dwa odmienne stworzenia, ale poznawać biologiczne różnice i dowody na naszą odmienność, która sprawia, że razem możemy więcej, bo taki jest plan Stwórcy, to coś zupełnie innego. Będę do tej lektury wracać.

Czym różnią się od siebie: emocje, uczucia i nastroje, humory? Dlaczego emocje są ważne w naszym życiu i warto ich "słuchać", jaką niosą informację? Dlaczego odcięcie od emocji nie jest wskazane i jakie są jego skutki? A przede wszystkim jak "podejść" do "przykrej" przeszłości, jak uporządkować teraźniejszość, gdzie szukać wsparcia? To jedynie cześć zagadnień, którym ks. Marek Dziewiecki w niezwykle lekki, przystępny sposób poświęca swoją uwagę. Wskazując na rolę tego, co przeżywamy podaje niezwykle sugestywny przykład przemiany syna marnotrawnego. Ten "zaczął uświadamiać sobie stopniowo prawdę o własnym położeniu dopiero wtedy, gdy życie zaczęło go emocjonalnie boleć, czyli wtedy gdy wylądował w chlewie, głodzie, poniżeniu i osamotnieniu. Gdy sam zaczął cierpieć, wtedy przestał oszukiwać siebie w myśleniu". Jego własne cierpienie wpłynęło na zmianę postępowania. " Wykorzystał bolesne emocje, które mu wykrzyczały, że jeśli nadal będzie błądził, jak dotąd, to umrze". Autor dojrzały stosunek do emocji ukazuje na wzorze Jezusa Chrystusa, Który jak człowiek przeżywa różne emocje, a jednak reaguje adekwatnie do sytuacji, potrafi wczuć się też w rozmówcę. "Ewangelie pokazują Jezusa radosnego, promieniującego pogodą ducha, pewnością siebie, poczuciem własnej mocy i bezpieczeństwa (...). To właśnie tą swoją radością i pewnością siebie fascynował Jezus tłumy ludzi tak bardzo, że bez jedzenia i picia szli za Nim nawet przez pustynię (...). Nie lękajmy się więc czuć, a emocje traktujmy jako ważne dla nas informacje o naszych potrzebach i pragnieniach - zachęca ks. M. Dziewiecki.

Szczególną cechą wywodzącego się od świętego Dominika Zakonu Kaznodziejskiego, oprócz głoszenia Słowa i zbawiania dusz, jest entuzjazm pociągający innych do Chrystusa. Książka "Zapach pomarańczy" pokazuje "Życie dominikańskie z innej perspektywy", podkreślając tym samym obecne wśród zakonników poczucie humoru wynikającego z radości. A ta – jako jeden z owoców Ducha Świętego – pochodzi od samego Boga. Treści przekazane przez autorów – Krzysztofa Pałysa oraz Szymona Popławskiego – są szczere i… radosne. Wystarczy przewrócić pierwsze kartki książki, by przekonać się, że już starożytny filozof Arystoteles uważał śmiech za dobrą siłę, w średniowieczu pielęgnowanie w sobie smutku zaliczane było do grzechów ciężkich, a i sam założyciel zakonu – święty Dominik przez radość zdobywał serca wszystkich ludzi. Uśmiechnie się czytelnik czytając o początkach zakonu na świecie i w Polsce (1215-1221),a także o zachowaniach ludzi, którzy składając w klasztorze dary w podzięce za łaski otrzymane za wstawiennictwem świętego Dominika, świadczyli o jego świętości. Autorzy zapewniając, że dominikański humor towarzyszył zakonnikom od zawsze, kładą nacisk nie tylko na prostotę modlitwy, ciszę i wymiar samotności, głoszenie Słowa wynikające z kontemplacji (lepiej świecić i oświecać innych, niż tylko świecić) oraz trwanie we wspólnocie (rezygnacja z egoizmu, pokora, posłuszeństwo, współczucie),ale również na edukację (studium dobrej literatury, mądrych wykładów, owocnych dyskusji),ascezę (kontemplować i dzielić się owocami kontemplacji) oraz odpoczynek, by z jeszcze większą gorliwością podejmować prace duszpasterskie. W publikacji Wydawnictwa W drodze, treści teologiczno – historyczne ubogacają ciekawostki, legendy, wizje, anegdoty, karykaturalne rysunki z komiksowymi zapiskami, słowne lapsusy, żartobliwe "Mądrości z dominikańskiej ambony", równie żartobliwe "Ogłoszenia duszpasterskie" i fragmenty modlitwy wiernych. W zwarty tekst wpleciono (w postaci wcięć) śmieszne wypowiedzi oraz opisy zabawnych wydarzeń. Obok osobistych spostrzeżeń i przemyśleń autorów, znalazły się refleksje ojców pustyni, odwołania do tradycji chrześcijańskiej mnichów Wschodu, świadectwa dotyczące duchowości świętego Dominika oraz zapiski z jego procesu kanonizacyjnego (o świętości Ojca Założyciela świadczy również tytułowy zapach pomarańczy, jaki – gdy otwarto jego trumnę – wypełnił wnętrze bolońskiego kościoła),passusy z mnisich reguł i rękopisów oraz fragmenty kazań. Są wypowiedzi świętych, wyznania mistyków, refleksje teologów i filozofów, twierdzenia oraz uzasadnienia tych twierdzeń, a także "wskazówki dla wędrownego kaznodziei". Zacytowane fragmenty biblijne opatrzono siglami. Pomocą służą przypisy objaśniające oraz bibliografia (wraz z artykułami i adresami stron internetowych). Przepojona radością treść "Zapachu pomarańczy" pozwala czytelnikowi spojrzeć na "Życie dominikańskie z innej perspektywy", pozwala mu poznać nie tylko istotę Zakonu Kaznodziejskiego (charyzmat, misja, formacja, dominikańska mentalność, właściwy wspólnocie klimat intelektualny),ale również klasztorną codzienność przenikniętych Bożą radością zakonników. Dodana do tego solidna dawka humoru sprawia, że warto po lekturę sięgnąć jak najprędzej.

Książka porusza kwestie etyki w medycynie w kontekście aborcji, eutanazji, In Vitro oraz śmierci mózgowej. Autor przytacza wiele przykładów, udowadniających, że współczesnej medycynie życie ludzkie nie jest najwyższą wartością, a arbitralną decyzją ludzi, m.in lekarzy czy sędziów. Książka obrazuje wiele absurdów w kwestii aborcji, eutanazji, In Vitro tzw. śmierci mózgu.

Ciekawa rozmowa z Tomaszem Gajem - dominikaninem i psychoterapeutą - o ludzkich sprawach - powołaniu, miłości, rozmowie, terapii, emocjach, poczuciu winy i samoocenie oraz wielu innych. Ciekawe było dla mnie definiowanie pojęć, np. powołanie, że jest Bożym marzeniem o człowieku, a nie przymusem; gdy wola Boża spotka się z wolą człowieka mówimy o powołaniu.