Księga zaginionych opowieści. Tom II

„Księga zaginionych opowieści” to niezwykle ważna pozycja w twórczości J. R. R. Tolkiena, otwierająca drzwi do magicznego świata Vallinoru i Śródziemia. Pisząc ją w latach 1916-1917, Tolkien położył fundamenty pod swoje przyszłe arcydzieła, eksplorując mitologię i kulturę swoich wymyślonych krain. Choć dzieło nigdy nie zostało ukończone, jego wpływ na późniejsze prace autora, w tym „Silmarillion”, jest nie do przecenienia.

Tolkien z mistrzowską precyzją buduje świat, który zachwyca bogactwem szczegółów i głębokością postaci. Jego zdolność do tworzenia języków i mitów sprawia, że czytelnik czuje się częścią tej fantastycznej opowieści. „Księga zaginionych opowieści” to nie tylko pierwsze kroki w literackiej podróży Tolkiena, ale również ważny krok w kształtowaniu współczesnego fantasy. To lektura, która z pewnością zaspokoi ciekawość każdego fana Tolkiena oraz miłośnika literatury fantastycznej. Serdecznie polecam!

„Księga zaginionych opowieści” to niezwykle ważna pozycja w twórczości J. R. R. Tolkiena, otwierająca drzwi do magicznego świata Vallinoru i Śródziemia. Pisząc ją w latach 1916-1917, Tolkien położył fundamenty pod swoje przyszłe arcydzieła, eksplorując mitologię i kulturę swoich wymyślonych krain. Choć dzieło nigdy nie zostało ukończone, jego wpływ na późniejsze prace...

Drugi tom zawiera legendę o Tinuviel (jeszcze nie noszącej imienia Luthien) i Berenie, historię Turina Turambara oraz opowieść o upadku Gondolinu.
Chociażby ze względu na tę ostatnią historię, gorąco zachęcam wszystkich tolkienologów do przeczytania tej książki. Opowieść jest bardziej szczegółowa niż rozdział z "Silmarillionu" dotyczący Gondolinu. Tu towarzyszymy Tuorowi od czasu jego przybycia do Gondolinu aż do momentu upadku miasta. Bitwa również jest opisana barwnie, a postacie wzmiankowane w "Silmarillionie" (jak Glorfindel czy Ecthelion) zyskują swoje "pięć minut", by wykazać się w walce.
Niemniej interesująca jest historia Berena i Tinuviel, choć okrojona o cały wątek Nargothrondu (tu Beren nie otrzymuje wsparcia od Finroda Felagunda, lecz samodzielnie podąża do Angamandi, czyli Angbandu). Z ciekawostek: Beren w pierwotnym zamyśle Tolkiena nie był człowiekiem, lecz gnomem. Tymczasem pierwowzorem Saurona był olbrzymi kot o imieniu Tevildo (co w pewien sposób tłumaczy nienawiść między nim a psem Huanem).

Drugi tom zawiera legendę o Tinuviel (jeszcze nie noszącej imienia Luthien) i Berenie, historię Turina Turambara oraz opowieść o upadku Gondolinu.
Chociażby ze względu na tę ostatnią historię, gorąco zachęcam wszystkich tolkienologów do przeczytania tej książki. Opowieść jest bardziej szczegółowa niż rozdział z "Silmarillionu" dotyczący Gondolinu. Tu towarzyszymy Tuorowi...

Biały kruk na rynku...eh, eh...pomarzyć ;)

Biały kruk na rynku...eh, eh...pomarzyć ;)

"Księga Zaginionych Opowieści" to raczej ciekawostka dla fanów - także dlatego, bo jest obecnie tak trudno dostępna. Wydaje mi się, że większość (jeśli nie wszystkie) z tych opowieści została już ujęta w pozostałych, ukończonych dziełach Tolkiena - Silmarillionie, Niedokończonych Opowieściach, Dzieciach Hurina - choć może w formie mocno zmienionej. Co rzuca się już na pierwszy rzut oka dla kogoś oczytanego w historii Śródziemia i Ardy to fakt, że bohaterowie noszą inne imiona tudzież ich odpowiedniki w innych językach, niż te, używane w "kanonicznych" wersjach. Tom drugi stanowi jeszcze zbiór spójnych opowieści; tom trzeci to już raczej fragmenty, które nie tworzą całości w żaden sposób. (Tomu pierwszego niestety jeszcze nie czytałam.)

"Księga Zaginionych Opowieści" to raczej ciekawostka dla fanów - także dlatego, bo jest obecnie tak trudno dostępna. Wydaje mi się, że większość (jeśli nie wszystkie) z tych opowieści została już ujęta w pozostałych, ukończonych dziełach Tolkiena - Silmarillionie, Niedokończonych Opowieściach, Dzieciach Hurina - choć może w formie mocno zmienionej. Co rzuca się już na...